ใช่
กร็อก กร็อก กร็อก
กร็อก
ไม่นะ
ใช่
เจ้าทำให้ทั้งฝูงภูมิใจ กร็อก
ได้โปรด ไม่
ทำไม
กร็อก
ไม่
มากกว่านี้
ตำนานยอดนักรบ
เช้าแสนสดใสเหมาะจะไปตามหาสฟิงซ์
- เวร - นอนไม่พอรึไง
พออยู่แล้ว
หลับเต็มอิ่มพร้อมกับฝันหวานว่า ไม่มีใครต้องตายด้วย
ข้าหิว
พอเลย เงียบไปแก
ข้าไม่มีอะไรให้แกกินตอนนี้หรอก
เจ้าจะหาให้ข้ากิน
- โอเคๆ - เจ้าพูดกับใครน่ะ พี่เบิ้ม
ต้นไม้น่ะ
ใช่ คีย์เลทสอนข้ามา
ขอให้โชคดีกับปลวกนะ เจ้าต้นไม้
นี่ สแกนแลน
เจ้าสังเกตเห็นกร็อกทำตัวแปลกๆ ไหม
คือหมอนั่นโง่ของจริง มันก็เลยบอกยากน่ะ
ก็แค่...
เขาสนใจดาบนั่นเอามากๆ
ไม่เอาน่า ไพค์ เจ้าจะโทษผู้ชายเรื่องที่...
เล่นกับดาบของตัวเองไม่ได้หรอก
ทำไมเจ้าถึงจริงใจไม่เป็นเลย
เกราะของเจ้า เริ่มคุ้นเคยกับมันแล้วเหรอ
การจะให้คุ้นเคยกับวัตถุโบราณของ เทพีแห่งความตายเป็นเรื่องยากน่ะ
ถึงอย่างนั้น เจ้าก็ได้ชิ้นส่วนของนางมาแล้ว
บางทีเจ้าน่าจะขอให้นางช่วยนะ
ขอเหรอ ผู้คุมแห่งเรเวนส์เนี่ยนะ
ข้าว่ายังไงนางก็คงไม่ฟังหรอก
เจ้าลองดูได้นะ
พวก
ถึงแล้ว
ไรม์เคลฟท์
สถานที่ที่ข้าเห็นในนิมิตนั่น
บริเวณนี้ทั้งหมด มีความหนาวเย็นอันชั่วนิรันดร์
ยกเว้นที่ไพราห์
มีตำนานเกี่ยวกับมันด้วย
- เมื่อหนึ่งพัน... - เรื่องตำนานไว้ก่อนได้ไหม
ไข่ข้ากลายเป็นก้อนน้ำแข็งแล้ว
ไม่อยากเชื่อว่าเราจะมาหาสฟิงซ์ที่นี่กัน
ข้าตัวเย็นอย่างกับศพแล้ว
และข้าขอไม่สัมผัส ประสบการณ์นั้นอีกรอบดีกว่า
ไม่ เพอร์ซี่ ข้าไม่ได้...
ไม่ เอาไปเถอะ ข้าไม่เป็นไร
นี่ ให้ข้าช่วย
- ว้าว อันนี้เจ๋ง - ไม่เลวนี่
นั่นทำให้ข้านึกย้อนถึงไซลาส
จำตอนที่เจ้าเผาหน้ามันได้ไหม
ข้าชอบความหนาว มันทำให้ข้ารู้สึกเสียวซ่าน
แล้วเจ้ารู้สึกยังไงบ้าง เพื่อน
เพราะพักหลังมานี่ เจ้าดูยึดติดกับ...
แป๊บนึงนะ ไพค์
มานี่
- นี่ กร็อก เจ้าจะ... - ไม่ต้องห่วง สแกนแลน
- คุณลุงกร็อกจะให้ความอบอุ่นกับเจ้าเอง - เฮ้ย ไม่ ข้า...
อันที่จริงมันค่อนข้างสบายเลยนะเนี่ย
แต่ กร็อก ดาบนั่นดูจะ...
อยากให้เด้งไหม มาเร็ว เด้ง เด้ง เราโยกย้ายส่ายไป
พวก
นี่มันอะไรกันอีกเนี่ย
อักษรรูนโบราณงั้นเหรอ
พวกมันหมายถึงอะไร
- ข้าว่าข้าอ่านออกบางตัว - แน่นอนว่าเจ้าทำได้
"ผู้แสวงหา" ข้าว่า ไม่ก็ "คนโง่"
"ดินแดนนี้...
"หนีไปจากดินแดนนี้ เพราะอันตรายจักมาจากสุขาวดี"
คำเตือนแสนคลุมเครือ สมกับเป็นสฟิงซ์จริงๆ
"สุขาวดี" นั่นอาจหมายถึง "สวรรค์" ใช่ไหม
แบบว่าบนฟ้าสินะ
โวแลนเทียร์
ให้ขี่ทุกวันยังไม่เบื่อเลย
เสาหลายต้นเลย
บางทีถ้าข้า...
อยู่นี่เอง
นี่คือจุดที่ข้าเห็นทางเข้า
- เหมือนว่าไม่มีประตูเลยนะ - ข้าว่านั่นแหละประเด็น
พวกเจ้าจะเข้ามากันไหม
มีใครอยู่ไหม
- ที่นี่มันคืออะไรเนี่ย - วิหาร เก่าแก่ด้วย
- มันก็เก่าทุกที่ไม่ใช่เหรอ - ไม่เท่าอันนี้
สร้างขึ้นก่อนจะมีการแยกออกเสียอีก
ก่อนจะเกิดภัยพิบัติ ระหว่างมนุษย์กับเหล่าพระเจ้า
เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง
ข้าก็แค่... รู้
ฉลาดเสียจริง
แต่ก็ยังฉลาดไม่พอจะฟังคำเตือนจากข้า
ไม่เอาอีกแล้วนะ
โอซีซ่าส่งพวกเรามา
คู่ของข้าส่งเจ้ามางั้นเหรอ
มันผ่านมาหลายศตวรรษแล้ว
อี๋
แต่นางไม่ได้ไปอยู่กับคนอื่นนะ เผื่อท่านสงสัย
ข้าคือคามัลจอรี่ ผู้เก็บรักษาปัญญาที่เจ้าแสวงหา
แต่ก่อนที่ข้าจะยอมเปิดเผยมัน เจ้าต้องพิสูจน์ว่าเหมาะสมด้วยบททดสอบ
บททดสอบ ใช่ เราก็คาดว่าแบบนั้น
ท่านคิดอะไรอยู่ล่ะ
ช่างมั่นใจเสียจริง
งั้นข้าจะให้เจ้าได้เลือก
พิชิตกอร์กอนแห่งความตาย 70 ตัว รอดจากวงกตไร้สิ้นสุดแห่งความทุกข์...
หรือทำให้ข้าบาดเจ็บ
โทษที ทวนแป๊บนะ ท่านพูดว่าทำให้ท่านบาดเจ็บเหรอ
ในชั่วชีวิตของข้า ข้าไม่เคยรู้สึกเจ็บปวด
บททดสอบของพวกเจ้าคือ สร้างบาดแผลให้ข้า
แผลอะไรก็ได้
ขอเวลาเราสักครู่
พวก กอร์กอนแห่งความตาย ฟังดูโคตรเท่เป็นบ้า
- เอาอันนั้นเถอะ - อะไรนะ ไม่
สร้างแผลให้สฟิงซ์
หมอนี่รุ่นดึกดำบรรพ์ และเขาก็ไม่เคยรู้สึกเจ็บปวด
ไม่เคยสะดุดนิ้วเท้าตัวเองหรือโดนจิ้มตา ไม่เคยมีขนคุดขึ้นไอ้จ้อนด้วยเนี่ยนะ
พวกเจ้าอยากสู้กับเขาเหรอ
เราไม่ต้องโค่นเขา แค่ทำให้เขาเจ็บ
เราคนใดคนหนึ่งน่าจะ โจมตีหมอนั่นโดนสักทีอยู่แล้ว ให้ตายสิ
โอเค ท่านสฟิงซ์
เราขอเลือกสร้างบาดแผลให้ท่าน
น่าเสียดาย
พวกกอร์กอนคันไม้คันมืออยากจะสู้มากๆ
งั้นก็ได้
เราอยู่ที่ไหนกัน
- เราอยู่ในอีกมิตินึง - กล้วยทอด
พวกเจ้าทุกคนมีโอกาสจะทำให้ข้าบาดเจ็บ ในการต่อสู้ตัวต่อตัว
ใครอยากเริ่มก่อน
เว็กซ์ว่าไง
พูดจริงดิ
ข้าจะไปเอง
ข้าจะไม่ยอมให้มีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าอีก
พี่เอาชนะเขาไม่ได้หรอก
การต่อยตีไม่ใช่เรื่องถนัดของข้า
ข้าหิว
โอเค ข้าขอก่อน
ไม่ ไม่ใช่ตอนนี้ เครวี่ เรากำลังทำเรื่องสำคัญอยู่
ให้ข้ากิน ไม่งั้นข้าจะหากินเอง
ก็ได้ โอเค ข้าจะให้เลือดเจ้า
ได้ มาลุยกันเลย สฟิงซ์
เกราะแห่งผู้มรณา
ผู้คุมแห่งเรเวนส์สัมผัสเจ้ามาแล้ว
ท่านรู้อะไรเรื่องนั้นบ้างล่ะ
การเป็นนักรบแห่งผู้คุมคือภาระอันหนักอึ้ง
โชคดีสำหรับเจ้า...
เจ้าคงไม่ได้มีชีวิตอยู่นานพอ ให้รับรู้ถึงความหนักหนานั้น
แวกซ์
- เวรละไง - ท่านทำอะไรเขา
พี่ชายของเจ้ายังมีชีวิต แต่เขาจะตกลงสู่ความว่างเปล่าชั่วนิรันดร์
จนกว่าพวกเจ้าคนใดคนหนึ่งจะทำสำเร็จ
แล้วใครจะเป็นรายต่อไป
ไอ้เวรเอ๊ย
สาวน้อยผู้น่าสงสาร
เจ้าไม่มีครอบครัว ที่ห่วงใยเจ้าจริงๆ เหลือแล้ว
เวกซาเลีย
ค่อนข้างน่าตกใจ
แต่เจ้าก็ยังไม่รู้ชัดอยู่ดีว่า ความแข็งแกร่งของเจ้ามาจากที่ใด
เดี๋ยว ท่านพูดว่าไงนะ
กร็อก
โอเค ช่างหัวกฎบ้านี่
เราทุกคนโจมตีพร้อมกัน ก่อนที่จะเขาตั้งตัวได้
เดี๋ยว ต้องมีทางอื่นสิ
ไพค์
สามคนพร้อมกันเหรอ ช่างคิดดีแท้
และก็ไร้ประโยชน์ด้วย
ง่ายดายเสียจริง
บางทีหมอนั่นอาจจะลืมข้าไปแล้ว
ส่วนเจ้า มีแต่มุกตลกและไร้ซึ่งหัวใจ
ข้าสงสัยจริงๆ เจ้าโน้มน้าวโอซีซ่ายังไง ให้เชื่อในตัวพวกเจ้าได้มากขนาดนี้
โอซีซ่า โอซีซ่า
ก่อนที่ท่านจะจัดการข้า โอ้ สฟิงซ์ผู้ยิ่งใหญ่
ให้ข้าได้แสดงความจริงใจสักประเดี๋ยว
ข้างนอกช่างหนาวเหน็บ
ส่วนเจ้าก็ไม่สบาย
หวังว่าเจ้าจะได้เห็นนาง
หวังว่าเจ้าจะได้ยินนาง
วันคืนผ่านไป
โดยไม่มีเจ้าเคียงข้า
แค่อยากอยู่ใกล้เจ้า
น้ำตาเหล่านี้ข้าหลั่งเพื่อเจ้า
เจ้าอยู่ในหัวใจอันหนาวเหน็บ และไร้ความหวังของข้าในคืนนี้
เราจะบินไปพร้อมกันอีกได้ไหม
ข้าไม่เคยเหงาเช่นนี้มาก่อน
ในยามที่เราต้องแยกจากกัน และเหมือนจะไม่มีวันได้พบกัน
เราต้องมีชีวิตอยู่กับอดีตแบบนี้เสมอหรือไร
จ้องมองนาฬิกาทราย
และความปรารถนาที่จะมีชีวิต
กับเจ้า
เจ้าทำในสิ่งที่ผู้อื่นไม่เคยทำมาก่อน
เพราะเจ้า ข้าถึงรู้สึกเจ็บปวด
เจ้าทำให้ใจข้าเจ็บปวด
พูดเล่นใช่ไหมเนี่ย ได้ผลงั้นเหรอ
ข้าไม่เคยคิดว่ามนุษย์จะมีปัญญาที่จะเข้าใจ
ในการสื่ออารมณ์สุดล้ำลึกแบบนี้ ชีวิตของเจ้าต้องรู้จักรักแท้เป็นแน่
ใช่
หนุ่มๆ สาวๆ หรือใครระหว่างนั้น
ความรักมากมายในชีวิตของข้า
อันที่จริง...
ข้าไม่มีเลย
และเรื่องของเรื่องคือ ข้า... ข้าอยากมี
ข้าแค่ไม่เข้าใจมันจริงๆ
บางทีเจ้าอาจต้องเลิกตามหาความรัก
และปล่อยให้มันมาหาเจ้าเอง
ไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลย
เรายังไม่ตายเหรอ
ต้องขอบคุณใครกัน
อะไรคล้องจองกับ "ตาของเจ้าช่างดูดี"
ลองเป็น "ต้นขาสวย สัมผัสข้าที"
อิหยังวะ
พวกเจ้ากลับมาแล้ว ยอดเลย
มานี่สิ มันเจ๋งสุดๆ เลย พวก ข้ากับแคมสนิทกัน
ในการดำรงอยู่นับพันปีของข้า
นี่คือนักปราชญ์ที่ชาญฉลาดที่สุดที่ข้าเคยพบ
อิหยังวะ
ข้าขอโทษสำหรับพิธีรีตองก่อนหน้านี้
ยินดีที่ได้พบพวกเจ้า วอกซ์มาคินา
ได้เวลาพอดี
เขากำลังจะบอกเราว่า ชิ้นส่วนอื่นๆ อยู่ที่ไหน
ก็ไม่เชิง พ่อคนฉลาด
พวกเจ้าจะต้องเปิดเผยพวกมันด้วยตนเอง
ด้วยสิ่งนี้
ชิ้นส่วนที่รู้จักกันในนาม ผู้สลักตำนาน
มันเชื่อมโยงกับเรื่องเล่าและตำนานทั้งหมด รวมถึงชิ้นส่วนอื่นๆ ด้วย
แต่ว่า แคมมี่ ข้าไม่ได้ให้อะไรท่านเลย
ผู้สลักตำนาน ให้ข้าได้เห็นอะไรดีๆ
พวก ข้าอยู่ที่อื่น
มีท้องฟ้าประหลาดๆ ภูเขาสีชมพู
กับป่าพิลึกๆ ที่มีน้ำตกไหลกลับหัวกลับหาง
ทำให้ข้านึกถึงตอนพี้ยาเลย
ฟังดูเหมือนอาณาจักรแห่งเฟย์เลย
ข้าเห็นบางสิ่ง ข้างในต้นไม้สุดยอดต้นนี้
เว็กซ์
เป็นคันธนูสุดจ๊าบ
ไม่ใช่ว่าอาณาจักรแห่งเฟย์ ดำรงอยู่บนอีกทุ่งงั้นเหรอ
นั่นดูจะลำบากแฮะ
คาถาเคลื่อนย้ายพาเราไปที่นั่นได้ แต่ข้า...
- มันอาจจะไม่ได้ผล - กิกี้ ลองดูได้ไหม
ได้สิ
ตอนนี้ข้าอยู่ในเมือง ดูคุ้นเอามากๆ
ข้าว่ามันคือเวสตรูน
และมันถูกรุกราน
มีพวกที่หน้าตาเหมือนกร็อก
คนนึงมีชิ้นส่วน เป็นถุงมือใหญ่ยักษ์
พวกมันเรืองแสง
นั่นอาจจะไม่สำคัญหรอก
โอเค เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า
นั่นอะไรน่ะ
ไม่ได้มีแค่พวกเรา
ข้าเกรงว่าพวกเจ้าจะถูกติดตาม
ทุกคนหมอบลง
ใช่เลย
ผู้หญิงนั่นพูดถูก
ขอบใจนะ เจ้าคนแคระ
ที่ช่วยข้าหาชิ้นส่วน
มาเร็ว เราต้องไปลุยด้วย
แคมอยู่ฝั่งเรา เราจัดการมันได้แน่
แยกกัน โจมตีจุดที่สฟิงซ์เปิดแผลให้
เจ้าควรจะสูญพันธุ์ไปแล้วไม่ใช่เหรอ
ยังสิ ไอ้โสโครก
ข้าคุมเจ้านี่ได้แล้ว
บนนี้
เฮ้ย ปล่อยเขานะ
ได้ตัวเจ้าแล้ว
- มีใครได้ดูมันอยู่ไหม - พาเราบินออกไปจากที่นี่ที
ไปกันเถอะ กิกี้
เอาเส้นเลือดใหญ่ของมันมาให้ข้า
มากกว่านี้ มากกว่านี้
พอได้แล้ว
เอาละ รางวัลของข้า
ไม่
โอ้ แย่แล้ว
ไม่ๆ
สแกนแลน
แคมมี่ ไม่นะ
ขอบคุณที่ให้ข้าได้เห็น
โอซีซ่าอีกครั้ง
ชิ้นส่วนเป็นของข้า
ไม่มีอะไรมาหยุดโครมาคอนเคลฟได้
พวกเจ้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง
ข้าหิว...
เลือด
เร็วเข้า
ยอดไปเลย
มีใครเห็นทางออกอื่นไหม
- ข้าจะลองสร้างดู - กร็อก
กร็อก มาเถอะ
เข้ามาสิ เจ้าชิ้นเนื้อ
เร็วหน่อย คีย์เลท
ทุกคนขยับมาใกล้ๆ
คู่หู
กร็อก เราต้องไปแล้ว
ใช่
- กร็อก - เอาอีก
เจ้าทำอะไร เราต้องไปแล้วนะ
เอาอีก
ไม่ หยุดนะ
อะไร...
ไพค์
ไม่นะ
ไพค์
มาเร็ว พ่อตัวโต ขยับเร็ว
- คีย์เลท ร่ายเวท - ข้าต้องการเวลาอีกหน่อย
เราไม่มีเวลาแล้ว ร่ายเลย
เกิดอะไรขึ้นกับไพค์ นางอยู่ไหน
ข้าไม่รู้
แล้วกร็อกล่ะอยู่ไหน
สแกนแลนด้วย
เราอยู่ที่ไหนกัน
คำบรรยายโดย: พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์
ผู้ตรวจสอบงานแปลวิสาขา ภูริไกร