ข้าเขมือบเขาได้อย่างง่ายดาย วิญญาณเขาสุกพร้อมให้เก็บเกี่ยวแล้ว
หรือเราจะใช้เขา เพื่อให้เจ้าได้กินอีกเป็นพันๆ ดีล่ะ
ข้าได้ชิ้นส่วนมาแล้ว เราใกล้จะสำเร็จแล้ว
ดีมาก
ตื่นจนได้นะ
ข้าต้องขออภัยอย่างสุดซึ้ง เพอร์ซิวัล
ข้ามั่นใจว่าเจ้าคงจำได้ว่า ออร์แธกซ์กระตือรือร้นแค่ไหน
"ออร์แธกซ์" มันมีชื่อด้วยเหรอ
ก็เจ้าไม่เคยถามนี่
เราจัดการมันไปแล้ว
เจ้าปล่อยให้เศษเสี้ยวของมันรอดไปได้
แต่เศษเสี้ยวนั้นก็หาข้าเจอ
และมอบของขวัญให้ข้า
งดงามใช่ไหมล่ะ
ถ้าไม่ได้การออกแบบของเจ้าละก็ เราคงไม่มีทางพัฒนามันขึ้นมาได้แน่
อย่าป้ายสีความวิกลจริตของแกให้ข้า
ไม่เอาน่า เพอร์ซี่ รับคำชมไปเถอะ
แล้วเจ้ามีแผนจะทำอะไรกับมันกันแน่
กับข้าด้วย
สิ่งที่เจ้าควรทำเมื่อนานมาแล้วไง
แบ่งปันพรสวรรค์ของเจ้า
ให้กับโลกกว้างใบนี้
ตำนานยอดนักรบ
การเดินทางครั้งนี้มันเฮงซวยชัดๆ
ข้ารู้แต่แรกแล้วว่าเราไม่ควรฟังไรชาน
เราต้องลองเพื่อให้ได้ชิ้นส่วนไง
เดี๋ยวนะ ชิ้นส่วน
ถ้าเพอร์ซี่อยู่ใกล้เกราะ ดาบผู้สลักตำนานอาจเห็นเขาก็ได้
สแกนแลนวิ่งหน้าตั้งไปที่บาร์แล้ว
แถมเอาไม้กวาดข้าไปด้วย
เราจะหาตัวเพอร์ซี่เจอได้ยังไง ที่นี่กว้างใหญ่กว่าเอม่อนซะอีก
หัวขโมยนั่น มันยิงเรา แล้วหนีไปอย่างรีบร้อน
มันอาจทิ้งร่องรอยเอาไว้
กลับไปหอจดหมายเหตุ
กระจายกันออกไป หาตัวคนต่างถิ่นซะ
รับทราบ
พวกนั้นตามหาเราอยู่ หมายถึงพวกเจ้าน่ะ
ข้าจัดการได้สบายๆ
พวกนั้นคือหัตถ์แห่งออร์ดเชียวนะ
เจ้าไม่อยากหาเรื่องพวกนั้น หรือหัวหน้าของพวกเขาแน่
คิดว่าพวกนั้นจะยอมให้ ส่งสายตายั่วเย้าไหม
เชื่อสิ ข้าลองมาแล้ว
ไม่เอาน่า ชอน
ข้ารู้ว่าในเสื้อคลุมเจ้า คงไม่ได้พกแค่โคโลญจน์หรอก
คงมีของที่เอาไว้หันเหความสนใจสินะ
ข้าไม่ได้กลับมาที่อังก์คาเรล เพื่อจะโดนจับหรอกนะ
ก็ได้ ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ
เจอตัวพวกนั้นแถวเขตริมแม่น้ำ
ไปสิ
ไปเร็ว นี่เป็นคำสั่งนะ
ขอรับ
รีบเข้าไปกันเร็ว
เพพเพอร์บ็อกซ์ของเจ้าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี
แต่ลองนึกดูสิว่าถ้ามีสักร้อย สักพันกระบอกหรือมากกว่านั้น
- วายป่วงแหง - มันคือความเท่าเทียม
อาวุธชิ้นนี้จะอยู่ในมือของ เด็กชาวไร่ สาวรับใช้
ทุกวิญญาณที่ตกอับ ในอาณาจักรนี้ และที่อื่นๆ
เจ้าสร้างสิ่งที่ช่วยปฏิวัติขึ้นมา เพอร์ซี่
ข้าไม่ฝักใฝ่การปฏิวัติ
เทคโนโลยีของเจ้า สามารถสยบได้ทุกกองทัพ
ไม่ว่าจะทรงพลังแค่ไหน
จะไม่มีเหยื่อ ทรราชย์
พวกคอนเคลฟ
เจ้ากับออร์แธกซ์ก็มีแผนแล้วนี่นา
จะต้องการข้าไปอีกทำไม
- ชิ้นส่วนงั้นเหรอ - แหล่งพลังงานไงล่ะ
คราบเขม่าดินปืน ไม่ผิดแน่ มันคือเพพเพอร์บ็อกซ์
รอยเท้า
มีสองคู่
มาจากตรงนี้
ฆาตกรไม่ได้ใช้ ทางเข้าเดียวกับที่พวกเราเข้ามา
มันเข้ามาทางหน้าต่างบานนี้
กรด และดูนี่สิ มันระเหยเป็นลวดลาย
นี่มันกรดเอริดอส กลุ่มแคลพส์ใช้กรดแบบนี้
ข้าคือแวกซ์ ข้าเคยอยู่ ในสมาคมกองโจร ข้าน่ะโคตรเจ๋ง
ก็เท่ตลอดแหละ
ไปๆๆ
เฮ้ย ไม่ นี่พวกเราเองๆ
การกลับมาบ้านครั้งนี้ คงเป็นที่ตายของข้าแหง
หวังว่าเจ้าจะยังเป็นไกด์ให้พวกเราได้นะ
ถ้าสาวน้อยอยากได้กรดหายาก จะต้องไปที่ไหนงั้นเหรอ
ข้ารู้จักที่นึง เซ็งชะมัด ตามมาสิ
เฮ้ นั่นลูกสาวข้าเองแหละ
ข้ารู้ ข้าดูหนุ่มเกินที่จะเป็นพ่อคนได้
แต่ก็นะ... เจ้าจะดื่มต่อไหม
เขาน่าจะต้องการเพิ่มอีกน่ะ
ขอบคุณ
ระหว่างที่ข้าไปพัก ด็อกเตอร์จะฉายเดี่ยวให้ฟัง
โอเค
เรื่องต่อไปจะเกี่ยวกับสาวที่ข้าเคยเจอ ข้ามโพ้นทะเลแถวนิโคดรานุสโน่นเลย
มันทำให้ข้านั้นประหลาดใจ ตอนที่ข้ามองเข้าไปในตา...
ทางนี้ขอน้ำเปล่า
ข้าเลี้ยงเอง
ไอ้แม่ย้อย
ออร์แธกซ์มอบแรงบันดาลใจให้ข้า เกราะนี่สามารถดูดซับไฟได้
แล้วผ้าคลุมล่ะ
คาบาลส์ รูน ควบคุมและหักเหเวทมนตร์ได้
เจ้าจะรวมมันเข้าด้วยกัน
สร้างโรงงานเวทมนตร์ ที่ขับเคลื่อนด้วยชิ้นส่วน
เจ้าจะผลิตอาวุธของเจ้า จำนวนมากขึ้นมา
อาวุธของเราต่างหาก
ต่อให้มันได้ผล
ทำแบบนั้นมีแต่ จะนำความป่าเถื่อนมหาศาลมาสู่โลกนี้
ถ้าผู้ที่อ่อนแอลุกฮือขึ้นละก็
ใครจะหยุดยั้งผู้ถูกกดขี่ ที่กลายมาเป็นผู้กดขี่ซะเองล่ะ
เพราะงั้นข้าถึงต้องการเจ้าไง เพอร์ซี่
เจ้าเข้าใจความเป็นมนุษย์ มากกว่าข้าซะอีก
โรงงานของข้าไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
มาร่วมเป็นหนึ่งในผู้ควบคุม จะไม่ดีกว่าเหรอ
ปลดโซ่ให้ข้า
"ร้านชูบาด ของแสนกระชากใจ" เหรอ
ไอ้เวรนั่นลอกยันป้ายร้านเลย เดี๋ยวไปดูให้ว่ามันรู้อะไรบ้าง
ขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้ด้วย ข้าแค่...
ไม่เชื่อใจข้าน่ะเหรอ ไม่มีใครเชื่ออยู่แล้ว
ไม่จริงสักหน่อย
ไม่เป็นไร
ข้ามีทั้งข่าวดีและข่าวร้าย
ส่วนใหญ่จะเป็นข่าวร้ายของชูบาด
บางหน้าของบัญชีซื้อขายถูกฉีกออก
ดูเหมือนสินค้าส่วนมาก ของเขาก็หายไปเหมือนกัน
บ้าชะมัด เพอร์ซี่อาจจะตายไปแล้ว แต่เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ที่ไหน
เราจะต้องคิดออกแน่ น้องสาว
ยังไงล่ะ ถ้าเราเสียเขาไป ข้าคง...
รสชาติแห่งทาลโดเร
ปัง เสร็จข้า
ปังๆ
เจ้ายิงโดนข้า เจ็บจะตายแล้ว
เป็นเกมที่สนุกมาก
แต่เจ้าเคยเห็นอาวุธแบบนั้นบ้างรึเปล่า
หมายถึงในชีวิตจริงน่ะ
บอกข้าทีสิว่าเห็นที่ไหน
นี่ ทําได้ดีมากเพื่อนรัก
ใช่ไหมละ เด็กๆ น่ะโง่จะตายไป
ปังๆ
โอ้ โทษที
มหาวิหารเก่า
เขตตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านอารามแห่งออนิกซ์ไปสิบนาที
- หยุดเดี๋ยวนี้ - อาจจะ 15 นาที
พวกเจ้าถูกพบเห็นในที่เกิดเหตุ ฆาตกรรมนายหญิงอาชาร์รู
ยอมจำนนซะ ไม่งั้นเราจะใช้กำลัง
ใจเย็นก่อนสหาย ข้ารู้ว่ามันดูแย่ แต่เราไม่ได้มาเพื่อก่อปัญหา
ไม่เหรอ ฟังดูไม่ใช่เราเลยนะ
ถือว่าเตือนแล้วนะ
รู้ไหม บางครั้งเราก็ต้องพูดคุย บางครั้งก็ต้องสู้
แต่บางครั้งเราก็ต้อง...
เผ่น
ไปซะ เดี๋ยวข้าตามไป
เราต้องสลัดคนพวกนี้ระหว่างทาง
ต้องสลัดพวกนี้ด้วย
หนีไม่พ้นหรอก
อาจต้องคิดเรื่องสลัดกันใหม่แล้ว
ฮึบ แล้ว...
ข้าบอกแล้วไงว่า ไม่อยากเจอท่านอีก คำไหนคำนั้น
จะไม่ยอมหยวนๆ ให้ข้าเลยสินะ
แล้วท่านเคยหยวนๆ ให้ข้ากับแม่บ้างไหมล่ะ
นั่นก็... ยุติธรรมดี
แต่ฟังนะ ข้าเดินทางมา หลายพันไมล์เพื่อคุยเรื่องนี้
- ท่านมาที่นี่เพื่อข้างั้นเหรอ - ก็ใช่ไง
ตามหลักการแล้ว เราต้องการ ของชิ้นนึงที่อาจช่วยโลกนี้ได้
- แต่เจ้าก็สำคัญ - แหงละ
ได้โปรด เจ้าเป็นครอบครัว เพียงคนเดียวของข้า
ก็ได้ ข้าจะไปเก็บฟลุต และตอนข้ากลับมาก็พูดเรื่องของท่านซะ
ได้ยินเรื่องที่มีคนบุกรุก เข้าหอจดหมายเหตุไหม
มีคนถูกฆ่าด้วยนะ
พวกหัตถ์กำลังตามล่าตัว คนต่างถิ่นที่ทำเรื่องนั้นอยู่
ข้าคงไม่อยากเป็นพวกนั้นแน่ๆ
เจ้าก็แค่ถ่วงเวลา วิญญาณของเขาจะเป็นของข้า
ผู้สร้างเพรียกหาเขา เพลิงจะกระตุ้นให้โลกเกิดสงคราม
มันน่าอึดอัดใจมากนะ
ออร์แธกซ์แค่สะท้อน ความตื่นเต้นของข้าออกมา
นั่นคือชิ้นส่วนที่หายไป ของปริศนาไม่ใช่เหรอ
ปีศาจควันของเจ้าจะได้อะไรจากเรื่องนี้
เจ้าก็ถามเขาเองเลยสิ ตอนที่เสร็จเรื่องแล้วน่ะ
แต่ข้าเสร็จเรื่องแล้วนี่ไง
ทฤษฎีของเจ้าถูกต้อง ดร. ริปลีย์
ด้วยเวทมนตร์และวิศวกรรม เจ้าสามารถสร้างแหล่งพลังงานที่น่าทึ่งได้
หรือไม่ก็การระเบิดแบบล้างผลาญ
- เจ้าหลอกเรา - หลอกเรา
ไม่ เราต้องใช้เขา
จริงเหรอ
เพอร์ซี่
เกราะ
บ้าเอ๊ย นางได้ชิ้นส่วนสองชิ้น
- เวร - ข้าจัดการเอง
นึกว่าจะเสียเจ้าไปแล้ว
ข้าอยู่นี่ เวกซาห์เลีย ข้าไม่เป็นไร
- นางไปไหนแล้ว - ตรงนั้น
นมข้า
ไม่
ไม่ๆ
หายไปไหนอีกแล้ว
คีคิ เจ้าช่วย...
ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้เลย เพอร์ซี่
ถ้าเจ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็มาหาข้า
ไพค์ ช่วยที
จับเธอไว้ อยู่กับข้านะ เวกซ์
เจ้าช่วยชีวิตข้า สองรอบเลย
ไม่มีข้า เจ้าจะทำยังไง
หยุดอยู่ตรงนั้น
ห้ามขยับ
ตามบัญชาของกษัตริย์ จามอน ซา ออร์ด
ผู้ปกครองสูงสุดแห่งอังก์คาเรล พวกเจ้าทุกคนถูกจับกุมแล้ว
โอเค มีอะไรจะพูดงั้นเหรอ
คืองี้นะ ในนี้เสียงดังมาก
เราเดินไปคุยไปกันดีไหม
- อะไรนะ ข้า... - ดี ไปเร็ว
โอเค เราอยู่ข้างนอกแล้ว พูดมา
จริงด้วย... ข้าชอบเพลงของเจ้านะ มีเนื้อร้องรึเปล่า
ท่านข้ามทะเลมา เพื่อคุยเรื่องเนื้อเพลงเหรอ
ถ้าเจ้าอยากได้คนช่วย ข้าเก่งเรื่องคำคล้องจองมากนะ
เสียเวลาจริงๆ ข้ากลับละ
ไม่ เดี๋ยวก่อน ข้าขอโทษ โอเคนะ
ข้าแค่กังวลที่จะคุยกับเจ้า
- ท่านกังวลเหรอ - ใช่สิ
ความจริงก็คือ เวลาอยู่บนเวทีข้าอาจจะเฉิดฉาย
ฮอตจนไฟลุก
แต่ตอนที่วางพิณลงแล้ว ข้าก็... ข้าไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร
และข้าควรจะช่วยให้ท่านคิดออกรึไง
ไม่ คือว่าก็ใช่แหละ
ทางนี้ เร็วเข้า มา
ข้าว่าถ้าได้ดื่มอีกสักแก้ว น่าจะช่วยให้เปิดใจง่ายขึ้น
ถ้าข้าไม่โดนจับตัวไปละก็ เราก็คงไม่ต้องมาอยู่ที่นี่
ถ้าพูดให้ยุติธรรม พวกเราก็ ฝ่าฝืนกฎหมายเป็นสิบข้อเพื่อหาตัวเจ้า
จงแสดงความเคารพ องค์จักรพรรดิจามอน ซา ออร์ด
ฝ่าบาทผู้สง่างาม ต้องมีการเข้าใจผิดอย่างร้ายแรงแน่
หากนี่ช่วยให้ท่านพอใจละก็ คำให้การของเราจะ...
เป็นเวลาหลายสิบปีแล้ว ที่ไม่เกิดอาชญากรรมร้ายแรงขึ้น
ที่อังก์คาเรล
วอกซ์มาคินา พวกเจ้าถูกตั้งข้อหา ลักทรัพย์หลวงและฆาตกรรม
นายหญิงอาชาร์รูไม่ใช่เพียงแค่ เอมีราแห่งชายฝั่งเท่านั้น
นางยังเป็นเพื่อนรักของข้าด้วย
ฝีมือริปลีย์ต่างหาก
ว่าไงนะ
นักวิทยาศาสตร์โรคจิตบ้านั่น นางเป็นคนฆ่าเพื่อนของท่าน
นางอาจร่วมมือกับมังกรเขียวด้วย ซึ่งจริงๆ แล้วก็เป็นคนที่ส่งเรามาที่นี่
ถึงแม้ข้าจะบอกแล้วก็เถอะ ว่าไม่ควรฟังที่นางพูด...
และข้าคงไม่ได้ช่วยอะไร ที่พูดไปคงไม่ช่วยอะไรสินะ
ฝ่าบาท ขอร้องละ พวกเราบริสุทธิ์
ในบรรดาทรัพย์สมบัติของพวกเจ้า มีชิ้นส่วนแห่งความหลากหลายอยู่ด้วย
เหมือนกับสองชิ้นที่หายไป จากหอจดหมายเหตุของข้า
เจ้าไม่ได้มานี่เพื่อขโมยพวกมันหรอกเหรอ
จริงๆ แล้วก็ใช่ แต่พวกเราทำพลาด
ส่วนเจ้า พกอาวุธที่มีผงสีดำมาด้วย
เป็นชนิดเดียวกับที่ใช้ก่ออาชญากรรม
แค่นั้นก็เป็นหลักฐาน ที่พอจะตัดสินโทษได้แล้ว
แต่ถ้าพวกเจ้าสารภาพมาละก็ ข้าอาจจะเมตตา
ไม่เหรอ
งั้นคงไม่มีทางเลือกนอกจาก ตัดสินให้ประหารวอกซ์มาคิน่าทั้งหมด...
หยุดก่อน เป็นฝีมือข้าเอง
- เพอร์ซี่ - ข้าทำเอง
ข้าขอรับผิดชอบความผิดทั้งหมด ต่อการฆาตกรรมนายหญิงอาชาร์รู
เพอร์ซี่ เจ้าทําอะไรน่ะ
เป็นเรื่องจริงที่เรามาเพื่อขโมยของท่าน
แต่เพื่อนของข้า ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับการฆาตกรรม
กรุณาปล่อยพวกเขาไปเถอะ ข้าขอแลกตัวเองกับความเมตตาของท่าน
ทุกวันนี้ความซื่อสัตย์เป็นเรื่องหายากยิ่ง
และคนของข้าก็ไร้ค่า หากไร้ซึ่งความเมตตา
ดีมาก
พวกเจ้าทุกคนจะถูกเนรเทศ ออกจากอังก์คาเรล
เตรียมเขาให้พร้อมสำหรับการเปลี่ยนรูป
ไม่ ปล่อยเขานะ
เพอร์ซี่!
โอเค...
ถึงไหนแล้วนะ
ข้าแค่อยากอยู่ในเมียเจ้า... ชีวิตเจ้า
และเจ้าต้องบอกข้าว่าเป็นใคร
เพราะจะชอบหรือไม่ ข้าก็เป็นพ่อของเจ้า
ข้าเป็นพ๊อของ... ข้าเป็นพะ... ข้าเป็นพ่...
ข้าเป็น...
ทำไมข้าถึงโง่ขนาดนี้นะ
รู้ไหม มีแว่บนึง
ที่ข้านึกว่าท่านกลับมา เพราะเป็นห่วงข้าจริงๆ
แต่ข้าควรรู้แต่แรกแล้วว่า คนแบบท่านเปลี่ยนไม่ได้หรอก
กลับไปใช้ชีวิตผจญภัย อันน่าสมเพชของท่านและอย่ามายุ่งกับข้า
ไม่ๆ เคย์ลี่...
ได้โปรดอย่าไป
สแกนแลนเหรอ
สแกนแลน
ทุกคน
ไม่ๆๆ อย่านะ เขาไม่มีพิษภัยหรอก
แถมยังเมาด้วย
ข้าพยายามจะคุยกับเคย์ลี่ แต่พวกเจ้าดูจะเดือดร้อนอยู่
ข้าอยู่สองที่พร้อมกันไม่ได้จริงๆ ไพค์ ข้าทำให้นางเกลียด
สแกนแลน ข้าเสียใจ เอ่อ...
ไม่มีใครสนหรอก พวกนั้นกำลังจะฆ่าเพอร์ซี่แล้ว
เดี๋ยว... อะไรนะ
เจ้าพรากชีวิตไป แต่เราจะไม่พรากชีวิตของเจ้า
เราจะเปลี่ยนรูปร่างมัน ให้กลายเป็นสิ่งที่ทรงเกียรติยิ่งขึ้น
มีคำพูดอะไรจะสั่งเสีย ก่อนที่จะกลายเป็นบริวารของข้าไหม
มีแน่
แต่กลุ่มคนที่ข้าอยากบอก ไม่ได้อยู่ตรงนี้
ขอคัดค้าน!
โห จังหวะข้ามันแบบ... ว้าวซ่า
นี่มันหมายความว่ายังไง
องค์หลักฐาน ข้ามีผู้สูงส่งใหม่มานำเสนอ
ท่านจะต้องใช้ดาบของข้า
ดาบผู้สลักตำนาน
มองที่ใบดาบสิ แล้วท่านจะเห็นคนร้ายตัวจริง
เรามีแขกมาเยี่ยม
ให้ดูไม่ได้หรอกนะ
งั้นพวกเจ้าก็พูดความจริง
จากหลักฐานชิ้นใหม่นี้
กลุ่มที่รู้จักกันในชื่อวอกซ์มาคินา พ้นผิดทุกข้อกล่าวหา
ห่วงแทบแย่
เพอร์ซี่ นึกว่าเราจะเสียเจ้าไปแล้ว
ให้ตายสิ สแกนแลน ข้าดีใจมากที่เจ้าหาเราเจอ
ใช่ ข้าก็ด้วย
อันที่จริงข้าได้ศึกษาชิ้นส่วนต่างๆ เช่นดาบของเจ้ามาสักพักแล้ว
วัตถุโบราณเหล่านี้มี...
เจ้าไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองหรอกนะ
แต่ต้องโทษในสิ่งที่ข้าสร้างขึ้นมา
โทษที่ข้าปล่อยให้มันกระจายไปสู่โลก
โทษที่ข้าไม่ยอมบอกพวกเจ้าว่า ริปลีย์ตามเรามาในวาสเซลไฮม์
การได้เห็นปีศาจตนนั้น... ปีศาจของข้า มันยังไม่ตาย...
ข้าละอายใจจริงๆ
และเหนือสิ่งอื่นใด ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าเห็นข้าเป็นแบบนั้น
การจมอยู่กับความรู้สึกผิด ไม่อาจนำสิ่งที่เจ้าต้องการมาให้หรอก
แล้วอะไรคือสิ่งที่ข้าต้องการล่ะ
ใช่ ข้าคิดมานานแล้ว และคิดหนักมากเรื่องทางเลือกของเรา
เจ้าคิดอะไรได้ล่ะ
ไม่มีหรอก แค่อยากบอกเฉยๆ ว่าข้าคิด
ข้าเข้าใจ เพื่อนรัก
ยังมีทางเลือกอะไรอีก ริปลีย์ขโมยมันไปได้แล้ว
ถ้าไม่มีชิ้นส่วนนั่น เราก็ไม่มีโอกาสสู้กับธอร์แด็กได้หรอก
ก็อาจเป็นงั้น
หากนางขโมยเกราะ ผู้พลีชีพแห่งรุ่งอรุณไปจริงๆ
ว่าไงนะ
ข้าได้เห็นความโกรธเกรี้ยว ของธอร์แด็กมาเต็มสองตา
คอยจับตาดูการฆ่าล้างบาง ของเขาผ่านทาลโดเร
และเป็นกังวลว่าเขา หรือพันธมิตรของเขาคนอื่น
อาจจะมาชิงเกราะไป
ข้าเลยเตรียมการตอบโต้เอาไว้
ข้าแทนที่มันด้วยของปลอม
หา แล้วของจริงอยู่ที่ไหน
แล้วเราจะขอยืมมันได้ไหม
นั่นอาจพิสูจน์ได้ยาก
ข้าเก็บซ่อนมันไว้ในที่ที่ แม้แต่ธอร์แด็กก็หาเจอได้ยาก
เจ้าคุ้นกับนรกแห่งเดสพาธรึเปล่า
นรกแบบว่า "นรก" จริงๆ น่ะเหรอ
มีแต่เลือดกับปีศาจ และอะไรเจ๋งๆ พวกนั้นรึเปล่า
หมายถึงอะไรแย่ๆ พวกนั้นรึเปล่า
เกราะอยู่กับปีศาจที่ชื่อว่า เซอร์ซัส อิลลีเลซ
นักสะสมโบราณวัตถุในนครแห่งดิส
แปลว่าถ้าพวกเราอยากได้เกราะ เราก็ต้องไปที่...
นรก
- เวรแล้วไง - เอาจริงดิ
ต้องงี้สิ นมข้า
มันทำให้ข้านั้นประหลาดใจ
ตอนที่ข้ามองเข้าไปในตา
ของหญิงสาวแสนสวยและแสนสง่า
แสนสง่า
ผมหนาเงางามและผิวสีแดงเข้ม
ข้าหลงใหลในตัวเธอไม่รู้จบสิ้น
เจ้าจะตกหลุมรักกับคณิกานางนี้ในคืนนี้
นางคือทับทิมของเจ้า
ผู้ขานขับบทเพลงริมทะเล
นางจะเติมเต็มความฝันของเจ้า
เจ้าคือทับทิมของนาง หากเจ้าตามเขาของนางไป
ยังมีของอีกมากมายรออยู่
ทับทิม ทับทิม ทับทิม ทับทิม
คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์
ผู้ตรวจสอบงานแปล ฑิตธีมา