ไม่แน่ใจว่าลูกจะทำอะไร อันนา
พ่อพยายามแล้ว มันพังเกินจะซ่อมได้
จริงเหรอ งั้นอย่ากะพริบตาละ เพราะอีกเดี๋ยวพ่อก็จะได้รถเข็นคืนแล้ว
โอ้โห พ่อพูดผิดอีกแล้วสินะ
ถ้าไม่มีความฉลาดของลูก ครอบครัวเราจะอยู่กันยังไง
พรสวรรค์ของลูก จะเปลี่ยนโลกใบนี้ อันนา
แต่มันขึ้นอยู่กับลูก ว่าจะเลือกใช้มันในทางไหน
พ่อคะ
หน่วยทหารนั่น
- พวกนั้นคงไม่ได้จะ... - เหมือง
พวกนั้นจะมายึดมันไป
ไป เร็วเข้า
พวกจอมเวทย์!
สมบูรณ์แบบ
พ่อ
อันนา...
วิ่งหนีไป
ตำนานยอดนักรบ
- สูญเสียไปเท่าไหร่ - มากกว่า 500 ศพ
บาดเจ็บ 800 คน ที่สูญหายมีมากกว่านั้นเสียอีก
ผู้ที่รอดชีวิตต้องได้รับการปกป้อง
กิลมอร์ เจ้าร่ายมนตร์บังตานั่น ได้เร็วแค่ไหน
ไม่มีอะไรเหลือให้บังตาอีกแล้ว
พวกมังกรรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่
สายตาเจ้าบอกว่ามีเรื่องกังวล มีอะไรงั้นเหรอ เพอร์ซิวัล
ริปลีย์รู้ตําแหน่งของไวต์สโตนมาตลอด
แต่เลือกที่จะเปิดเผยต่อธอร์แด็กในตอนนี้
และข้าก็รู้ว่าเพราะอะไร
- แร่เรซิดูม - ทั้งหมดของไวต์สโตนถูกขโมยไป
นางใช้การโจมตีนั่นบังหน้า แล้วบุกคลังของเรา
ริปลีย์ช่ำชองเรื่องเครื่องจักร ไม่ใช่เวทมนตร์
นางจะเอาเรซิดูมไปทำอะไร
ข้าพอจะมีทฤษฎีอยู่
ธอร์แด็กรู้ที่ตั้งของที่นี่ ส่วนไรชานก็รู้ว่าไม่มีคนคอยคุ้มกัน
ถ้าจะไปหาริปลีย์ เราก็ต้องรีบลงมือโดยด่วนแล้ว
สแกนแลนอาจช่วยหาเธอให้ได้ ด้วยดาบผู้สลักตำนาน...
ถ้าเขาอยู่ที่นี่น่ะนะ
ข้าอาจติดต่อกับ สหายเก่าในเดอะแคลพส์ได้
ถ้าจะมีใครรู้วิธีจับงู ก็ต้องเป็นสมาคมหัวขโมยนี่แหละ
ไม่จําเป็น ข้ารู้ที่อยู่ของนางแล้ว
อ็อบซิเดียนเทอร์ไมต์
หินหายากที่ถูกเผาด้วยเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ในช่วงมหาภัยพิบัติ
พบเจอได้ในสถานที่เดียวเท่านั้น เกาะแห่งกลินต์ชอร์
นางไม่ได้ทำหล่น แต่ตั้งใจทิ้งเอาไว้
- นี่เป็นคำเชื้อเชิญ - ชัดเจนเลยละ
- ยังไงเราก็จะไปอยู่ดี - ข้าว่าแผนนั้นก็ฟังดูเข้าท่าดี
ที่รัก ข้ารู้ว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้า
แน่ใจนะว่าเจ้าควบคุมตัวเองได้
เจ้าบอกว่าข้าเปลี่ยนไปแล้ว
ขอให้เจ้าพูดถูกก็แล้วกัน
เราจะไปทันทีที่อาทิตย์ขึ้น
ได้ นอกเรื่องนิด สแกนแลนอยู่ที่ไหน
หวังว่าเขาจะโชคดีกว่าเรานะ
คณะดนตรีเร่แสนอัศจรรย์ ของดร.แดรนเซล
เคย์ลี่
มาช้าไปสินะ
เมื่อเช้าเจ้าไม่ได้อยู่บนเตียง
ข้าต้องแอบย่องออกมาก่อนที่คนอื่นจะตื่น
รู้ไหม ระหว่างที่เรา ยังไปได้สวยอยู่แบบนี้
มันจะมีช่วงเวลาหนึ่ง ที่เจ้าตระหนักได้ว่าอะไรคือสิ่งสำคัญกับเจ้า
เจ้าอยากบอกพวกเขางั้นเหรอ
ข้าอยากให้เราทั้งคู่ซื่อสัตย์กับตัวเอง
ข้าก็อยากนะ
แต่การบอกทุกคนจะทำให้อะไรๆ เปลี่ยนไป
และเราอยากให้พวกเขา สนใจกับภารกิจที่มีก่อน
- ข้าว่าเจ้าพูดถูก - แน่นอน ที่รัก ข้าถูกเสมอแหละ
ดูสองคนนั้นสิ ทำเหมือนเราไม่รู้งั้นแหละ
เนอะ คิดว่าพวกเราโง่แค่ไหนกันเชียว
พวกนั้นทำกันทุกห้อง ในชาโตของสแกนแลนแล้ว
ข้าได้ยินเสียงพวกนั้นกระแทกกัน จากโต๊ะบิลเลียดดัง...
เราเข้าใจแล้วน่า
ทริงเค็ต ข้าจะให้เจ้าอยู่ที่นี่ คอยดูแลคาสซานดร้ากับไวต์สโตนนะ
พวกเขาต้องการเจ้า เข้าใจไหม
โอเค เราไม่รู้จักต้นไม้ที่กลินต์ชอร์เลย
และอัลลูราเองก็วาร์ปพาเราไปไม่ได้ เพราะเราอาจจะไปโผล่กลางทะเล
งั้นก็ต้องขึ้นเรือสินะ
ไม่ เราจะบินไป
ไปเที่ยวกัน!
อยากได้เสื้อคลุมข้ารึเปล่า
ขอบใจจ้ะที่รัก แต่ข้าว่าเรามาถึงแล้วละ
ขอบคุณทวยเทพ
ไม่ได้กระดกเหล้ามาทั้งวัน ข้าหิวจนไส้กิ่วแล้ว
ไม่ต้องห่วง ข้ามั่นใจว่าคงมีโรงเตี๊ยมอยู่ แถวซากปรักหักพังข้างหน้านี้
ข้านี่แหละจะซัดเจ้าให้พัง
พวกเจ้ารอนี่นะ เพอร์ซี่กับข้าจะไปสำรวจแถวนี้
มองไม่เห็นอะไรเลย
ถ้าเกิดว่ามันทำให้อะไรๆ ดีขึ้นล่ะ
- อะไรนะ - บอกพวกนั้นเรื่องของเรา
ขอละ สแกนแลนได้ล้อข้าทุกวันแน่
คีย์เลทจะเรียกข้าว่าจอมเสแสร้ง
ส่วนพี่ข้า คิดไม่ออกเลยว่า เขาจะทำอะไรกับเจ้า
แน่ใจเหรอว่านี่คือเหตุผลที่เจ้าคัดค้าน
เพื่อปกป้องข้าน่ะเหรอ
ทำไมเรื่องนี้ถึงสำคัญนักล่ะ
เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน
นั่นมันอะไร
ไปบอกคนอื่นๆ เถอะ
มันเสี่ยงเกินที่จะบุกจากบนฟ้า
ใช่ แต่ถ้ามีคนอยู่ที่นั่น เราจะมองไม่เห็นพวกเขานะ
ถ้ามีคนอยู่ที่นั่นจริง พวกนั้นก็จะไม่เห็นเรา
มีทางไปด้วย สะดวกดีแฮะ
และน่าจะมีกับดักเพียบ
ขอยืมหน่อย
ทำไมเจ้าไม่ระเบิดมื้อเช้าของตัวเองล่ะ
ได้แล้วหนึ่ง ข้อความจากริปลีย์
- ตราสัญลักษณ์ของเดอโรโล - มีบางอย่างไม่ถูกต้อง
นี่มันง่ายมาก
- เกือบจะ... - เกือบจะง่ายเกินไป
โทษที ข้าอยากพูดแบบนั้นมานานแล้ว
ก็ฟังดูเท่ไม่หยอก
แวกซ์เกือบจะทำเสร็จแล้ว
ถ้าไปถึงถ้ำเมื่อไหร่ เราก็น่าจะพร้อม...
ฟังนะ มีเหตุผลที่ข้าคอยกดดันเจ้าเรื่องนี้
ข้าหลงรักเจ้า
เพอร์ซิวัล ข้า...
- ข้า... - ปลดได้แล้ว
มาเถอะ ไปกันเร็ว
เด็กดื้อ มาได้แล้วน่า
- เงียบจัง เกือบจะเงียบ... - เกือบจะเงียบเกินไป
โทษที
ตอนที่เจ้ากับเพอร์ซี่มาสำรวจ ได้เห็นใครบ้างรึเปล่า
เวกซ์
ไม่ ข้าหมายถึง เจอน่ะ
ใช่ มียามอยู่สองสามคน ดูเหมือนเป็นพวกกะลาสี
เพอร์ซิวัล
ออร์แธ็กซ์
แวกซ์เหรอ แวกซ์
ท่านแม่
ใครทำแบบนี้กับท่าน
เจ้าไงละ เวกซาห์เลีย
ความรักของเจ้า มันฆ่าผู้คน
เพอร์ซี่
เวรเอ๊ย
สวัสดี เพอร์ซิวัล
เจ้ามาช้านะ
ขอต้อนรับสู่โรงงานของเจ้า
สายการผลิตที่ขับเคลื่อนด้วย แบตเตอรี่อันงดงาม
ซึ่งรวมเข้ากับศาสตร์ลับของคาบาลส์ รูน
เครื่องจักรไอน้ำ และแร่เรซิดูมของไวต์สโตน
ทั้งหมดนี้ได้แรงบันดาลใจ จากการออกแบบของเจ้า
นี่คือสิ่งที่เจ้าทำมาตลอดสินะ นอกจากบดขยี้บ้านเกิดของข้า
ข้าช่วยเจ้าต่างหาก
เจ้าน่ะเกลียดชังหน้าที่อันสูงส่ง ของตัวเองมาเสมอ
กล้าดียังไง...
และเมื่อแก๊สน้ำตาหลอนประสาทของข้า เข้าสู่จิตใจของสหายเจ้าเมื่อไหร่
เจ้าก็จะเป็นอิสระจากทุกข้อผูกมัด
เป็นการเริ่มต้นพันธมิตรครั้งใหม่ของเรา
เจ้าคงบ้าไปแล้วถ้าคิดว่าข้าจะร่วมมือด้วย หลังเรื่องที่ไวต์สโตน
ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ น่ะ
ข้าต้องด้นสดเอาเอง ตอนที่รู้ว่าเกราะนั่นเป็นของปลอม
ปัญหาเดียวที่มีก็คือไฟกระชาก
ทุกๆ หนึ่งชั่วโมง เหมือนกับนาฬิกา
ดูตัวเองซะก่อนสิ
แค่เห็นก็คิดหาทางแก้ไขแล้ว
ทำไมถึงต่อต้านเรื่องนี้ เพอร์ซี่
ความตื่นเต้นของการค้นพบ ความทะเยอทะยาน
นี่แหละคือต้วต้นของเจ้า
ข้าเปลี่ยนไปแล้ว ข้ากำจัดออร์แธ็กซ์ไปแล้ว
นั่นเป็นความผิดพลาดราคาแพงของเจ้า
แต่การเป็นพันธมิตรครั้งนี้ไม่อาจยกเลิกได้
ตอนที่เราหากันเจอ ข้าไม่ได้ต่อต้านมันเหมือนที่เจ้าทำ
ข้าโอบกอดความเข้าใจ ความรู้แจ้งและพลัง
ข้ายอมรับตัวตนของข้า และข้าก็แข็งแกร่งขึ้นมาก
ตอนนี้ออร์แธ็กซ์จะได้รับดวงวิญญาณ ของคนที่ถูกอาวุธของเจ้าสังหาร
และเพื่อเป็นการตอบแทน ทุกคนจะได้ครอบครองพลังของตนเอง
และก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาแล้ว ว่าจะใช้มันอย่างไร
ต้องแลกมาด้วยอะไรล่ะ
วิญญาณของเจ้างั้นเหรอ
พวกจอมเวทย์ พรากครอบครัวของเราทั้งคู่ไป
ความกระหายจะแก้แค้นนั้น ไม่ใช่สาเหตุที่พวกเราดึงดูดออร์แธ็กซ์
มันคือสาเหตุที่ออร์แธ็กซ์ดึงดูดพวกเรา
เจ้าพูดถูกแล้ว
ข้าหลอกตัวเองมาตลอด มัวแต่ยืนกรานว่าข้าก้าวผ่านมันได้แล้ว
บางทีอาจถึงเวลาที่ข้าต้องยอมรับ ว่าแผลเป็นบางรอยก็ยังไม่หายไป
ข้าเข้าใจทุกอย่างดีเลยละ
พวกเราทั้งคู่แหละ
เราคล้ายกันมากเลย อันนา ข้าไม่ได้สมบูรณ์แบบ
แต่ความไม่สมบูรณ์แบบนั้น กลับไม่ได้ทำให้ข้าอ่อนแอลง
มันทำให้ข้าเป็นตัวข้า
ไป! จับมันมาให้ได้!
ข้าบอกแล้วว่าเขาไร้ประโยชน์ ให้ข้ากินวิญญาณเขาซะ
- ได้ ถึงเวลาสะสางข้อตกลงของเรา - ถึงเวลาสะสางข้อตกลงของเรา
หยุดนะ หยุด
เทพีเอเวอร์ไลต์เหรอ
ดังที่ข้าเคยเตือน นางไม่ได้อยู่ที่นั่น
เหล่าทวยเทพสัญญาจะให้ความช่วยเหลือ พูดอย่างดิบดีว่าจะอยู่เคียงข้างเรา
โกหกทั้งเพ
ปล่อยข้านะ ปล่อย!
เจ้าอยากช่วยพวกพ้องงั้นเหรอ เพื่อไถ่บาปให้พวกเขา ใช่ไหม
งั้นก็จงอย่าศรัทธาใคร นอกเสียจากตัวเจ้าเอง
ความจริงไหลเวียนอยู่ ในสายเลือดของเจ้า
คีคิ
บ้าชะมัด
ทำไมแวกซ์ทำแล้วมันดูง่ายจัง
เปล่าประโยชน์น่า เพอร์ซี่
อาวุธของเราพร้อมจัดส่งแล้ว ข้าก็แค่ทำในสิ่งที่เจ้าทำไม่ได้
ชีวิตของผู้บริสุทธิ์จะเปื้อนมือของเรา
ข้าไม่ยอมข้องเกี่ยวแน่
กระบวนการนั้นไม่อาจหยุดยั้งได้
ได้โปรด อย่าทิ้งข้าไปเลย
ได้โปรด...
ตายหมด พวกเขาตายหมดแล้ว
อะไรเนี่ย ไม่ได้ผลงั้นเหรอ
ไพค์เหรอ
ขอบคุณนะ
ไม่ๆ ท่านแม่ ขอร้อง
ข้าได้ยินแต่เสียงกรีดร้อง
ท่านแม่
อาจต้องให้ช่วยหน่อยถ้าเป็นพี่เบิ้ม
ห้องสมุดเหรอ ตัวหนังสือล้วนเลยงั้นเหรอ
ทำไมไม่มีรูปภาพเลย
- ไพกี้ ข้าทำเจ้าเจ็บอีกแล้วเหรอ - เปล่า สหาย
ข้าแค่หมดแรงน่ะ
เดี๋ยวนะ เพอร์ซี่อยู่ไหน
ซ่อนตัวเยี่ยงคนขลาดอย่างนั้นเหรอ
ครั้งนี้เพื่อนของเจ้า ไม่อยู่คอยช่วยแล้วนะ เพอร์ซิวัล
ดินปืนเหรอ เลือกทำเลได้แย่มากเดอโรโล
เจ้ามีโอกาสมากมายที่จะสังหารข้า
ความอ่อนแอจะทำให้เจ้าตาย
เจ็ด... หก...
หนึ่ง
เพอร์ซิวัล
เดี๋ยวก่อน ออร์แธ็กซ์
ฉลาดมาเสมอนะ เพอร์ซิวัล
ตอนนี้การแก้แค้นเป็นของเจ้าแล้ว
เจ้าจะได้เห็นข้าถูกเผาไง
ข้าพอแล้วกับการแก้แค้น อันนา
ความผิดของเจ้า ทำลายชีวิตไปมากมายเหลือเกิน
สิ่งที่เราสมควรได้รับคือความยุติธรรม
ข้าไม่เข้าใจ ทำไมต้องปรานีด้วย
ข้ารู้ว่าปีศาจนั่นรู้สึกยังไง
ความเกลียดชังของมัน แผดเผาอยู่ในเลือดของเจ้า
ความตายอาจปรานีก็จริง
แต่ข้าช่วยกำจัดออร์แธ็กซ์ให้เจ้าได้
หลังจากที่ชดใช้ความผิดแล้ว เจ้าจะค้นพบเส้นทางที่ดีกว่านี้
มันสมองของเจ้า เป็นของขวัญให้กับโลกใบนี้ได้
เจ้าพูดจริง
เวกซ์
เพอร์ซี่!
สับสนมืดมน
พวกเขาไม่รู้ว่าต้องไปทางไหน
แต่สายสัมพันธ์ระหว่าง พวกเขาจะยังคงรู้สึกตลอดไป
ความรักจะชนะ
หากพวกเขาค่อยๆ ใช้เวลา
ด้วยหัวใจที่ผันเปลี่ยนและอันตราย...
ไม่นะ
แต่ชีวิตนั้นก็ผ่านไปรวดเร็ว และบางอย่างก็ดูผิดเพี้ยนไป
เธอวิ่งไปหาเขา แต่เขาก็ไม่อยู่แล้ว
ไม่นะ ไพค์!
ให้เขาได้หายใจอีกครั้ง
เขาตายแล้ว
เพราะตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
เราอาจจะไม่มีวันเป็นเหมือนเดิม
มันไม่ควรลงเอยแบบนั้น
ขอร้องละอย่าทิ้งข้าไป
คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์
ผู้ตรวจสอบงานแปล ฑิตธีมา