นางลงลึกเกินไปแล้ว ดึงนางขึ้น
แม้แต่ข้าก็ยังไม่แกร่งขนาดนั้น
การเดินทางนี้เป็นของนาง และของนางเพียงลำพัง
แกอยู่ที่ไหน ไรชาน
พาลูกสาวเธอหนีไป
ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ในนั้น
หยุดนะ
คีย์เลท
โอ้ ไม่นะ
อย่าเข้าไป ไม่งั้นเจ้าจะถูกลากลงไปด้วย
ไม่ๆ
ผู้ที่ประกอบพิธีกรรมนี้จะสัมผัส กับทุกอย่างที่เกิดขึ้นบนโลกในคราวเดียว
หากพวกเขาขัดขืนมันไม่ได้แล้วละก็
เสียงของดาวดวงนี้จะกลืนกินคนผู้นั้น
ร่างกายของคีย์เลท จะไม่เป็นของนางอีกต่อไป
โลกจะทวงคืนมัน
ไม่
ตำนานยอดนักรบ
น่ารักจริงๆ ที่นำ ชิ้นส่วนของพวกเจ้ามาให้
แต่ข้าก็อดสงสัยไม่ได้
ทำไมถึงยอมเสี่ยงขนาดนี้ เพื่อตามหาข้า
เจ้าก็รู้ดีว่าทำไม
อ๋อ เขาสินะ
เพอร์ซี่ทำเราล่าช้าไปพอสมควร
แต่ชิ้นส่วนที่เจ้านำมาให้ข้า จะช่วยแก้ไขเรื่องนี้ได้
หลังจากที่ข้าปลดมันออกมาแล้ว
โชคไม่ดีเลยนะ
เขาคงยังมีชีวิตอยู่ ถ้าเขาตัดสินใจได้ดีกว่านี้
หรือหากพวกเจ้าอยู่ที่นั่นเพื่อช่วยเขา
แต่เจ้ามันก็หมกมุ่นพอๆ กับเขานั่นแหละ
เพอร์ซิวัลเป็นอัจฉริยะ
แต่ไร้วิสัยทัศน์
เขามองไม่เห็น ถึงความเน่าเฟะของโลกใบนี้
หรือวิธีการที่จะฆ่าเชื้อร้ายพวกนั้น
เราสามารถทำลายกฎเกณฑ์เก่าๆ ได้
ทำให้ชาวไวต์สโตน ได้มีโอกาสโต้กลับมังกรเหล่านั้น
แต่เพอร์ซี่ไม่สนใจ
เขาห่วงใยผู้คนของเขา มากกว่าที่เจ้าสนใจเสียอีก
ข้ามั่นใจว่านั่นคือสิ่งที่เขาบอกเจ้า
แต่ข้ารู้จักชายผู้เห็นแก่ตัวนั่นดี
เมื่อเขารู้ว่าอาวุธของตน จะช่วยให้ออร์แธ็กซ์ได้กลืนกินวิญญาณ
เขาก็ไม่อาจยอมรับมันได้
เขายอมให้ผู้คนมากมายล้มตาย
แต่ไม่ยอมสละทิฐิของตน
นังสารเลว
มีปัญหางั้นเหรอ ที่รัก
น้องข้า อย่านะ
ข้าทำเอง
เส้นเวทหนักหน่วงเกินไปแล้ว
ผืนดินกำลังกลืนกินนาง
คีย์เลท สู้มันสิ อย่าไปยอม
เจ้ายืนหยัดต่อต้านสภามาแล้วนี่
จงหนักแน่นอีกครั้ง ดั่งต้นไม้กลางพายุ
มันไม่ได้ผล
มีบางอย่างฉุดรั้งนางไว้
มันคืออะไร
นางไม่คุ้นเคยมากพอกับบททดสอบแห่งปฐพี
- ไม่มีอะไรที่เรา... - เจ้าเห็นบางอย่างในตัวนาง
นางทำให้เจ้าเชื่อมั่น
อย่าหมดหวังในตัวนาง
มีหนทาง แต่มันอันตรายมาก
ฟังข้านะ คีย์เลท
อย่าขัดขืนต่อแรงฉุดของโลก
ปล่อยให้มันชนะไป
แต่... ไหนเจ้าบอกให้นางสู้ไง
ต้นไม้โบราณหยั่งรากไปไกลและมั่นคง
เจ้าต้องงมใต้กระแสน้ำนั่น เพื่อค้นหาสายสัมพันธ์ของเจ้า
สิ่งต่างๆ ในโลกใบนี้ ที่มอบความแข็งแกร่งให้เจ้า
ผู้คนที่เจ้าไว้ใจ
ข้าทำไม่ได้... ข้าไม่เจอ...
เดี๋ยวก่อน
บางที...
ข้าจะไม่ทำให้เอาเผ่าอาชารีเสียเกียรติ
เผ่าอาชารีแห่งไฟอาจกำลังเดือดร้อน
งั้นพวกเขาก็ต้องจัดการกันเอง
ทีนี้ก็เชื่อมต่อตัวเจ้ากับพวกเขา
ทุกครั้งที่ข้าพูดถึงมัน
ข้าก็จะโดนตั้งคำถาม มองข้าม
จากกลุ่มของข้า
นางใกล้จะหลุดไปแล้ว
ไม่ต้องอดกลั้น
ต้องมีใครสักคน ที่มอบความแข็งแกร่งให้เจ้าได้
คนที่ทำให้เจ้าเชื่อมั่นในตนเอง
ข้าทำไม่ได้
ลูกพ่อ
การพึ่งพาคนอื่นคือสิ่งที่ยากเย็นที่สุด
ถ้ามีความรักอยู่ละก็ มันหายากกว่าที่ลูกรู้เสียอีก
ช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน
มันคุ้มกับความเจ็บปวดยามต้องแยกจาก
รู้สึกถึงมัน ผูกตัวลูกกับเขาคนนั้นไว้
ได้โปรด
ท่านพ่อ แวกซ์
เจ้ารู้ว่าข้ารักเจ้าใช่ไหม
ไม่ๆๆ
ไม่นะ คีย์เลท
มันคืออะไร
นางทำได้
ก็ไม่เชิง
เจ้าคือแก่นกลาง ที่ธาตุต่างๆ ไหลเวียนผ่าน
คือศิลาท่ามกลางสายน้ำที่ปั่นป่วน
ไหลผ่านไปทั่วทั้งโลก
สัมผัสถึงเป้าหมายของเจ้า
ผ่านทรายและหินผา ตามรากไม้ไป
แกะรอยมันไปยังต้นตอ
ตามรอยไปหาไรชาน
ว้าว กลเจ๋งดี
กลเหรอ
นี่มันคือศาสตร์ทียากพอตัว
ข้าใช้เวลานับศตวรรษ...
โอ้ ไม่นะ
ข้าขยับได้รึยัง
อะไรเนี่ย เจ้าขยับได้แล้ว สหาย
ทวยเทพช่วย ข้าไม่ได้หมายถึงแบบนี้
โอเค ดีใจที่ได้เจอ ต้องไปฉี่แล้ว ขอทางหน่อย
อกอีแป้นจะแตก สภาพเขาแย่มาก
ข้าจะทำยังไงดี
ข้าว่าเจ้าแค่... ไปคุยกับเขา
งั้นพวกเรา...
สวัสดี
ไม่ช่างจ้อแล้วนี่
ถือว่าเป็นการพัฒนาที่ดี
ดูพวกเราสิ
ไอ้เวรทั้งสองคน
เดาว่าคงเป็นสิ่งที่เรามีเหมือนกัน
ฟังนะ ข้ารู้ว่าข้าทำตัวแย่กับท่าน
ซึ่งบางอย่างก็สมควร
แต่...
บางอย่างก็เป็นเพราะว่า ข้ามันเป็นไอ้โง่ที่ขี้กลัว
เหมือนกับพ่อของข้า
ข้าคิดว่าถ้าท่านไม่รู้จักข้า
ข้าคงไม่ทำให้ท่านผิดหวัง...
และท่านคงไม่จากไปอีกครั้ง
ความจริงก็คือ ตอนที่ท่านไล่ตามข้ามาที่อังก์คาเรล
มันคือสิ่งที่น่ารักที่สุด ที่มีคนเคยทำให้ข้าแล้ว
การได้รู้ว่ามีใครบางคนคิดถึงข้าอยู่...
มันคือสิ่งเดียวที่ข้าต้องการ
และหวังว่านั่นอาจเป็นสิ่งเดียว ที่ท่านต้องการในตอนนี้ด้วย
เพราะข้าต้องการมัน
ข้าคิดถึงเรื่องของท่าน
ข้าคิดถึงท่านนะ... พ่อ
จริงเหรอ
ใครพามาตรงนี้เนี่ย
เจ้าเป็นคู่เต้นที่ห่วยแตก
อ๋อเหรอ
รอให้พวกมันบรรจุกระสุนใหม่ แล้วรีบไปเอาคันธนูข้ามา
- แวกซ์ - เออ ได้ยินแล้ว
พร้อมนะ
ก็ยังไม่ค่อย
เวรชะมัด
- แยกกันไหม - แยกกัน
ยิงมันให้ตายเลย
นี่พวกเอ็งมีกี่คนกันแน่วะ
เด็กดื้อ เสากระโดงเรือ
เดี๋ยว นายท่าน ท่านอาจยิงโดนถังดินปืน
ข้ารู้
น้ำเข้าเรือแล้ว
เตรียมเรือบดซะ
หมดคำจะพูดเลย
พ่อหวังเพียงแค่ให้แม่อยู่ที่นี่เพื่อเห็นลูก
มีเรื่องมากมายที่ข้า...
ข้าไม่รู้ว่าต้องหยุดที่ตรงไหน แล้วโลกก็หมุนวนไป
กระทั่งข้าจำได้ว่ามีคนทำให้ข้ายังอยู่ที่นี่ได้
ขอบคุณ
เจ้าทำให้คนของเจ้าภูมิใจ คีย์เลท
แล้ว... เจ้าเจอมังกรไหม
เจอ
ข้าต้องไปบอกให้คนอื่นๆ รู้
- ท่านมีเรือเหาะหรือ... - ที่รัก
ผืนดินไม่เพียงแค่พูดกับเราเท่านั้น
มันยังสดับฟังอีกด้วย
เจ้าอยากติดต่อใครล่ะ
ระวังนะ สแกนแลน แน่ใจนะว่าไม่อยากให้ข้าเคี้ยวให้ก่อน
ข้าว่าข้าสบายดี
ดียิ่งกว่าดีซะอีก
ขอบคุณอีกครั้งนะ ไพค์ ที่อยู่เคียงข้างข้า
รู้ไหม ข้ารู้สึกว่า ทุกอย่างกำลังจะค่อยๆ กลับสู่ปกติ...
เชี่ยไรวะนั่น
พวกเขาได้ยินข้ารึเปล่า
คีย์เลทเหรอ
สัญญาณไม่ค่อยดีเท่าไหร่ งั้น...
สแกนแลน ไพค์ กร็อก
มาที่เซฟร่าห์ นี่เรื่องสำคัญ ได้โปรด
เซฟร่าห์เหรอ คิดว่านางเจออะไรรึเปล่า
ไม่สำคัญหรอก ข้าจะอยู่ที่นี่
อยู่กับผีน่ะสิ
ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไปอีกแล้ว
ฟังนะ ตาแก่ตัวแสบ
ความภักดีที่ท่านมีต่อพวกเพี้ยนนี่ คือคุณสมบัติดีข้อเดียวของท่าน
อย่าทิ้งมันไป
- แต่... - ไม่มีแต่
ไปซะ ไปช่วยโลกนี้
ข้าจะอยู่ที่นี่เมื่อท่านเสร็จงาน
อีกอย่าง ข้ามีเพลงที่ต้องฝึกอยู่
- สละเรือ - โดด
เรือกำลังจะจมแล้ว
พวกแกทำอะไรน่ะ
เอาอาวุธที่เหลือของข้าลงไป
มีที่ไม่พอให้เรากับลังพวกนี้
ตอนนี้พอแล้ว
เฮ้ย
เก่งมาก ออร์แธ็กซ์
สนใจจะส่งแขกของเรา ให้จมลงก้นทะเลไหม
ด้วยความยินดี
ด้านหลัง
ช่วยด้วย
ช่วยด้วย ได้โปรด
เพอร์ซี่เหรอ
มันจบแล้วละ
ยังหรอก
อวดดีจนถึงที่สุดเลยนะ
ข้าก็แค่...
รู้ในสิ่งที่เจ้าไม่รู้
ผลงานของข้า
จะทำให้โลกนี้ปลอดภัยยิ่งขึ้น
ดียิ่งขึ้น
โลกจะดีกว่านี้ ถ้าเพอร์ซี่ยังอยู่
แวกซ์ มาเถอะ
อย่างน้อยก็ยังมีที่พอให้เราสองคนบนนี้
ก็อาจใช่
แต่ดูสิว่าข้าเจออะไร
เราทําสําเร็จแล้ว
คนอื่นๆ น่าจะอยู่ที่นี่ด้วย
ข้ารักเจ้า
แต่ก็คิดถึงพวกนั้น ทุกคน
น่าจะปล่อยให้มันจมลงไปก้นทะเลกับริปลีย์
ข้าไม่คิดงั้นนะ น้องข้า
ข้าไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ยินมัน
อาจเป็นเพราะพลังของผู้คุม
แต่เสียงของเพอร์ซี่ดังมาจากอาวุธชิ้นนี้
ข้าไม่เข้าใจ
บางทีข้าอาจเป็นบ้า แต่...
ถ้าสมมุติว่าเหยื่อของออร์แธ็กซ์
วิญญาณของเพอร์ซี่บังเอิญ...
ติดอยู่ในนี้ล่ะ
ไม่
ไม่ อย่ามาให้ความหวังข้านะ
น้องข้า...
เชื่อเถอะว่าข้าก็ไม่อยาก...
โอเค นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย
เวกซ์ แวกซ์
คีย์เลทเหรอ
เราซวยแล้วรึเปล่านะ
เราเคยไม่ซวยด้วยเหรอ
เรา...
- เราจัดการริปลีย์ได้แล้ว - ข้าเห็นแล้ว
- ฟังนะ ข้าอยากขอโทษทุกคน - คีคิ ข้าขอโทษที่ปล่อยให้เรื่องค้างคา
ข้ารู้ว่าข้าควรอยู่
มีเรื่องที่ข้าอยากพูดเยอะมาก แต่ข้ากลัวเกินไป
นี่บ้านนาง ให้นางพูดก่อน
แน่นอน
ทุกคน ข้าขอร้องพวกเจ้า
ให้ฟังข้ามาตลอด
ให้เชื่อใจข้า
แต่ความจริงแล้ว ข้านี่แหละที่ต้องเชื่อใจตัวเองก่อน
และตอนนี้ข้าเชื่อแล้ว
เจ้ามอบความแข็งแกร่งให้ข้า
นั่นคือสิ่งที่ทีมทำกัน
และแม้ข้าจะไม่ควรวิ่งหนีไป ในตอนที่ข้า...
ข้าต้องออกมาเพื่อจะได้เข้าใจว่า ข้าต้องการพวกเจ้าแค่ไหน
โดยเฉพาะเจ้า แวกซ์ เพราะว่า...
ข้ารักเจ้า
ทีนี้ เจ้าอยากจะพูดอะไรเหรอ
ข้า ... จำ... ไม่ได้แล้ว...
พูดไม่ออกเลย...
ข้าชอบสุนทรพจน์ของคีย์เลทมากกว่า
งี่เง่า
แย่ละ
พอเรารวมทีมกันอีกครั้ง เราจะจัดการเรื่องนี้ให้จบใช่ไหม
เหลือมังกรอีกตัว การเดิมพันครั้งสุดท้าย
และครั้งนี้ เราจะตามเจ้าไป
ถ้าเจ้ารู้พิกัดน่ะนะ
แหงอยู่แล้ว
อะไรเนี่ย ไม่มีงานเลี้ยงต้อนรับเหรอ
มารยาทหายไปไหนกันหมด
แม่เจ้าโว้ย
นั่นซิกกูรัตรึเปล่า
ข้าน่าจะนอนหยอดน้ำข้าวต้มต่อ
ข้ามองเห็นไรชานผ่านผืนดิน
กำลังเตรียมพิธีกรรมบางอย่าง
ทางตันอีกแล้ว
ไม่มี เราคลาดกับนางรึเปล่า
นางอยู่ที่นี่แหละ ที่ไหนสักที่
เสียงเจ้าดูแย่นะ ไรชาน
แต่สภาพดูไม่จืดยิ่งกว่า
เด็กน้อยหาข้าเจอแล้ว
ตามที่คาดไว้
เดาง่ายเสียจริง เหมือนกับแกะ
ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร มันจะไม่มีทางสำเร็จ...
เด็กน้อย ข้าอยู่มานานหลายร้อยปีแล้ว
เจ้าไม่มีทางเข้าใจหรอก ว่าข้าทำอะไรได้บ้าง
แต่ข้าอ่อนแอลง
เพราะงั้นจึงไม่มีประโยชน์ ที่จะยั้งมืออีกต่อไป
ไม่ใช่กับเจ้า... หรือเพื่อนๆ ของเจ้า
หมอบลง
มันใกล้จะจบแล้วละ
คีย์เลทแห่งเผ่าอาชารีลมเอ๋ย
ตอนที่คนของเจ้าแพร่เชื้อให้ข้า
พวกนั้นไม่รู้ว่าได้ปลุกอะไรขึ้นมา
ไม่นะ
ข้าจะชำระแค้นความทุกข์ทรมานของข้า
และลบล้างเผ่าพันธุ์ของเจ้าให้สิ้น
มีเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงอยู่
ใช่ คือแกต้องตายไง
เห็นไหม
คาดเดาได้ง่าย เหมือนแกะที่จะถูกเชือด
คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์
ผู้ตรวจสอบงานแปล ฑิตธีมา ซิ้มเจริญ