POPRZEDNIO
Mój brat stracił życie, ścigając Saurona.
Jego zadanie przypadło teraz mnie.
Ten znak to dowód na to, że Sauron zdołał uciec.
Tylko dokąd?
Zło przeminęło.
Więc czemu nadal jest tutaj?
Bohaterowie ci dostąpią zaszczytu i przeprawią się przez Morze
do Nieśmiertelnych Krain Valinoru.
Jesteś zbiegiem.
Obowiązki wzywają mnie do Śródziemia.
To herb króla twoich rodaków?
Nie mają króla.
Nie jesteś tym, za kogo się podajesz.
Twoi ludzie nie mają króla, bo to ty nim jesteś.
Udaj się ze mną do Śródziemia.
Wspólnie odkupimy winy naszych przodków.
Uważaj. Nie jestem bohaterem, którego szukasz.
Pamiętasz mnie?
Nie.
Po klęsce Morgotha zabiłem Saurona.
Nie wierzę ci.
Czuję się za niego odpowiedzialna.
- Jak za wszystkich. - Nie.
Ze wszystkich miejsc znalazł się właśnie tutaj.
To nie człowiek czy elf...
Nie wiemy, kto to.
Odsuń się!
Pokazuje, jak mu pomóc.
Mamy pomóc mu znaleźć te gwiazdy.
- A ty dokąd? - Pomóc przyjacielowi.
Jesteś moją najlepszą przyjaciółką na całym wielkim świecie.
Przypomniałeś sobie coś więcej?
To już coś. Ale by odkryć resztę, muszę udać się do Rhûn.
To brzmi jak przygoda.
Światło Eldarów gaśnie.
Pomimo wszelkich wysiłków choroba poczyniła jeszcze większy postęp.
Jeśli elfowie opuszczą teraz Śródziemie, to będzie koniec
nie tylko dla nas, ale i dla wszystkich ludów.
Jesteśmy u progu stworzenia mocy nowego rodzaju.
Nie cielesnej, lecz pozacielesnej.
Nagle się zaprzyjaźniliście.
Służę jedynie skromną pomocą.
Południe nie ma króla.
Dynastia wygasła.
Wyjaw mi swoje imię.
Nosiłem wiele imion.
Sauron żyje dzięki tobie!
Galadrielo. Gdzie jest Halbrand?
Odszedł. I nie sądzę, że tu wróci.
A gdyby wrócił, nie wolno nam z nim rokować.
Co się stało nad strumieniem?
Po każdej porażce
cień przyjmuje nowy kształt i rozmiar.
Morgoth przepadł.
Pozostaliśmy osamotnieni i zhańbieni.
Lecz dziś nastaje nowa era.
Obejmuję rządy.
Jako wasz nowy władca.
Sauron.
FORODWAITH ŚWIT DRUGIEJ ERY
Wraz z nową erą wprowadzam nową wizję.
Drogę do bezwarunkowego podboju.
Zamierzam bowiem zdobyć moc nowego rodzaju.
Nie cielesną, lecz pozacielesną.
Moc świata niewidzialnego.
Dzięki której podporządkujemy ludy Śródziemia naszej woli.
Polegnie wielu orków.
Ale przekujemy chaos w nowy, idealny porządek.
Przestaną polować na nas jako na demony, które zniszczyły Śródziemie,
a zaczną wysławiać jako zbawców, którzy wreszcie je uzdrowili.
Jednocząc wszystkie ludy pod jedną władzą!
Sauron łże!
Zginiecie beze mnie.
Gdzie się podziejecie? Valarowie nigdy wam nie wybaczą.
Elfowie was nie zaakceptują.
A ludzie...
Dla ludzi zawsze będziecie tylko obrzydliwymi potworami.
Zapsutą, plugawą rasą zasługującą jedynie na rzeź.
Wasza przyszłość jest we mnie i tylko ja was do niej poprowadzę!
Kto śmie się sprzeciwić?
Chwała wielkiemu Sauronowi!
Nowemu Czarnemu Władcy.
Chwała Adarowi!
Dzieci moje... jesteście wolne.
Chwała Adarowi!
Ta droga wiedzie ku śmierci.
Tę zatem obiorę.
Armia orków ruszyła przeciwko ludziom.
Mieliśmy szczęście.
Mieli je ci, co od razu zginęli.
Wiem, że swoje wycierpiałeś.
Widzę to w twoich oczach.
Ale czeka cię inne życie.
Wystarczy wyjść mu naprzeciw.
Ten herb.
Co oznacza?
To symbol dawno wymarłych królów.
- Twoich krewnych? - Nie.
Moja rodzina im służyła.
To po co go nosisz?
Przypomina mi o tym, że los bywa chwiejny
i potrafi zawieść nawet tych najpotężniejszych.
Ponura myśl.
Albo niosąca nadzieję.
Gdy tracisz grunt pod stopami,
zmień ścieżkę.
Poprowadzi cię w lepsze miejsce.
Gdzie panuje dobro.
Powiadają, że za morzem są miejsca, gdzie można zacząć na nowo.
Znaleźć inną drogę.
Być może inne życie.
Chodź z nami, jeśli wola.
Albo idź dalej...
gonić za śmiercią.
Wolna wola, przyjacielu.
- Co z nim? - Nie wiem.
Znów te koszmary?
Co cię tak dręczy?
Czyniłem zło.
Każdy z nas ma na sumieniu czyny, do których woli się nie przyznawać.
Nie takie jak ja.
Znajdź przebaczenie.
Żyjesz, bo wybrałeś dobro.
A co będzie jutro?
Znów je wybierzesz.
I tak dzień za dniem.
Aż wejdzie ci to w nawyk.
Złap się czegoś.
Pomocy!
Pomóż mi!
Tutaj!
Fale wyznaczają los.
Czeka cię przypływ albo odpływ.
WŁADCA PIERŚCIENI: PIERŚCIENIE WŁADZY
Elrondzie, stój! Daj mi je!
Z pełnym szacunkiem, dowódczyni,
z rozkazu herolda masz pójść z nami.
To prawda?
Najwyższy Królu.
Herold Elrond ma trzy Pierścienie.
Dzięki nim możemy powstrzymać nasz zmierzch i ocalić nasz lud.
O Pierścieniach porozmawiamy, gdy odpowiesz na moje pytanie.
Wiem od Elronda, że twój towarzysz, ów Halbrand,
nie był tym, za kogo się podawał.
Zataiłaś to przed nim i Celebrimborem.
Czy to prawda?
Tak.
Kim on jest?
Nie tym, za kogo go miałam.
Dlatego postąpiłam tak, a nie inaczej.
Czemu wymigujesz się od prostej odpowiedzi?
Najwyższy Królu.
Uwierz, że nigdy świadomie nie naraziłabym naszego ludu.
Uwierzę ci, gdy przestanę widzieć kłamstwo w twoich oczach.
Kim jest ten człowiek?
To nie człowiek.
Podstępnie się podszywał.
Przyjął szlachetną postać, by ukryć prawdziwe oblicze.
To Sauron.
Jak mogłaś?
Właśnie ty?
Zwiódł mnie. Oszukał!
Nie, Galadrielo, byłaś zaślepiona. Zaślepiona własną dumą.
A ciebie co zaślepiło?
Milczcie!
Co nam pozostało po twej porażce w Khazad-dûmie?
Wspierałaś mnie!
Zamilczcie!
Pierścienie. Pokaż mi je.
Nie ważmy się ich użyć. Są zatrute.
Nie tknął ich.
Asystował Celebrimborowi. Nie wiemy, ile zdziałał.
Wkrótce spadnie ostatni złoty liść
i będę musiał powiadomić mieszkańców Lindonu, że nasz czas dobiegł końca
i że elfowie muszą na zawsze opuścić te strony.
Tymczasem rośnie w siłę nasz najbardziej podstępny wróg.
Jeśli teraz odejdziemy, ludy Śródziemia
będą poddane tyranii nowego Czarnego Władcy.
Te Pierścienie są nie tylko ostatnią nadzieją dla nas,
ale być może i dla całego Śródziemia.
Musimy podjąć to ryzyko.
Daj mi je.
Najwyższy Królu,
Sauron nie zebrał jeszcze aż tak wielkiej mocy.
Pierścienie mogą mu to umożliwić.
Należy je zniszczyć.
Twoja pozycja nie daje ci prawa, by o tym decydować,
a i tę możesz utracić przez swoje nieposłuszeństwo.
Pierścienie, Elrondzie.
To królewski rozkaz.
Więcej go nie powtórzę.
Rób, co każe.
Śmiesz mi to mówić?
To jedyny sposób. Rób, co każe!
Nie mogę.
Wiesz, że nie mogę.
Pojmać go!
Elrondzie, nie!
Znaleźć go. Znaleźć Pierścienie.
Prędko!
Dalej! Ruszać się!
Ruszaj kopytami, mości królu.
Witajcie w Mordorze.
Kto się przyłoży, tego nakarmimy.
Kto się będzie lenił, ten nakarmi glebę.
Ty tam, przysięgasz wierność Adarowi, Ojcu uruków?
To już nie są Kraje Południowe.
W Mordorze kłaniasz się albo krwawisz.
A ty? Przysięgasz wierność Adarowi?
Biorę tego!
To król Krajów Południowych, Ojcze.
Mówi, że chce negocjować.
Wypuść moich ludzi.
Inaczej twoi zginą.
Moi ludzie pokonali mieszkańców tych ziem.
Pokonaliśmy elfów, którzy przybyli im na pomoc.
A także ich sojuszników. Ludzi zza morza.
Nie mamy już kogo się obawiać.
Macie.
Po swojej porażce Galadriela znalazła nowego sojusznika.
To pradawny czarnoksiężnik, który zlecił elfom wykucie nowej broni.
Sam jej o niej powiedziałeś.
O mocy pozacielesnej.
Pamiętasz te słowa?
To moc, która ponownie obróci twoje potomstwo
w niewolników służących w jego armii.
Uwolnij moich ludzi, a powiem ci, gdzie go znaleźć.
Byś mógł go zniszczyć i uwolnić nas obu od jego zła.
Nie, Wasza Wysokość.
Powiesz mi wszystko, co wiesz o tym czarowniku.
Albo wydrę ci to z gardła.
Jeśli umrę, zabiorę ze sobą wszystko, co wiem.
Nie możesz mnie zabić.
Z czasem będziesz mnie o to błagać.
Wasza Wysokość.
To, co powiedział, Ojcze...
Sauron... nigdy nie wróci, prawda?
Nie.
Sauron nie żyje.
Na kolana, śmiecie!
Znam ten wzrok.
Znów miałeś ten sen, prawda?
Jeśli powiesz mi, co takiego wciąż widzisz, to może
wspólnie to rozwikłamy.
Może to zwiastun tego, co znajdziemy,
gdy dotrzemy do tych gwiazd.
Upał mi dokucza. To wszystko.
Nie wierzę.
Kamienne drzewa.
Chodzimy w kółko.
Jakaś klątwa ciąży nad tym miejscem i nas zwodzi.
Przyznaj w końcu. Zgubiliśmy się.
Panika jest strawą głupców, Nori.
Roztropniej żywić się cierpliwością.
Niczym się nie żywimy, odkąd skończyły się ślimaki.
Tu nie ma nic do jedzenia.
Nie. Tylko nie to.
Daj spokój.
Może zaowocuje. Przynajmniej spróbuj.
Sama wiesz, co się stało poprzednim razem.
Dalej.
Dalej, Nori.
Może być?
Udało się! Mamy zapas na wiele dni.
Rozchmurz się.
Miałeś wyczarować jedzenie i udało ci się.
Nikt nie ucierpiał.
Straciłem kontrolę.
To naucz się, jak jej nie tracić.
W moim śnie pojawia się... gałąź.
Pod gwiazdami.
Gdy sięgam, by ją chwycić...
No co? Co się wtedy dzieje?
Pewne rzeczy lepiej przemilczeć.
Z tym że właśnie się wygadałeś.
Nie ma powodu bawić się w niedopowiedzenia.
Może czarodzieje nie zawsze potrzebują powodu.
- Nóżki łaskoczą mi gardło. - I o to chodzi!
Tańczą.
Razem z Poppy śpiewałyśmy robaczkom,
żeby miały do czego tańczyć, kiedy...
Cóż...
Harfoot ma prawo tęsknić za domem.
Wiedziałam, że będzie ciężko, ale...
No cóż.
Nie w ten sposób.
Dziwne, że to, co pozostawiamy w tyle, potrafi ciążyć nam najbardziej.
Ja też tęsknię za domem.
Nawet go nie pamiętasz.
Nie.
Jednak czasem pojawia się ulotny przebłysk.
Tęsknota za uczuciem, którego nie pamiętam ani nie umiem nazwać.
Ale wiem, że istnieje.
Tuż za zachodem słońca.
Ktoś nas śledzi.
To jak, Wasza Wysokość?
Nawet król musi czasem coś zjeść.
Czemu się nie zwierzysz?
Powiedz Waldregowi, co wiesz o Sauronie.
Widocznie lubisz cierpieć.
Gdy Ojciec mnie uwolni, zabiję cię.
Adar zapomniał, że w ogóle tu jesteś.
LINDON SZARA PRZYSTAŃ
Doskonałość.
Doskonałość istnieje tylko w Valinorze.
Dziękuję, mistrzu Círdanie.
Nie musisz się już ukrywać.
Mistrzu Círdanie.
Proszę, wybacz tę niezapowiedzianą wizytę,
ale nic innego mi nie pozostało.
Jesteś najstarszym i najmądrzejszym spośród nas.
Elfów czeka największe wyzwanie w całej erze.
Wiem, że masz coś przy sobie.
Coś, co zagłusza morskie fale.
Co tu przyniosłeś?
Do rąk własnych Celebrimbora.
Musi wiedzieć,
że Halbrand to Sauron.
Nie zwlekaj.
Nie ufaj nieznajomym po drodze.
Tak, panie.
Dziękuję, że obdarzyłeś mnie zaufaniem.
Zaufaniem?
Wyjaśnijmy coś sobie.
Chwilowo jesteśmy po jednej stronie, i to tylko dlatego,
że twoje poczynania nie pozostawiły nam wyboru.
Przez ciebie nasz wróg nadal żyje.
I zmuszeni jesteśmy sprawdzić działanie Pierścieni.
Powinienem cię skuć
i wypędzić na Wrzosowiska Etten.
Co cię powstrzymuje?
Wciąż to rozważam.
Przyrzekam, Najwyższy Królu,
nie spocznę, póki go nie zniszczę i nie naprawię błędu.
Nie byłoby cię tu, gdybym w to wątpił.
Najwyższy Królu, nie znaleźliśmy Pierścieni.
Przeczesaliśmy całe nabrzeże,
ale przepadł bez śladu.
- Być może upadek... - Nie.
Elrond żyje.
Szukajcie dalej.
Ustawcie straże przy wszystkich przeprawach. Nie może uciec.
Nie planuje ucieczki.
Czyli?
Mówił, że Pierścienie trzeba zniszczyć.
Elrond szukałby kogoś, komu można ufać.
Kogoś starszego, mądrzejszego.
Kto wzbudza posłuch.
Nawet u ciebie.
Kto nadałby sprawom bieg po jego myśli.
Przyjrzyj im się.
Widziałem dzieła Celebrimbora.
- Jest niedościgniony. - To prawda.
Pamiętam, że snuł plany, by stworzyć przedmioty o mocy,
która potrafiłaby nagiąć wolę tego, kto je posiadał.
Jeśli, jak powiadasz,
te Pierścienie tak prędko obróciły elfów przeciwko sobie...
to chyba osiągnął swój cel.
Być może stało się tak nie za sprawą Celebrimbora.
Jeśli mówisz prawdę,
Sauron nie przyłożył ręki do tych trzech Pierścieni.
Nieprzyjaciel jest przebiegły.
Pierścienie mogą być częścią intrygi.
Elementem większego planu, którego celu jeszcze nie znamy.
O co mnie prosisz?
Pierścienie trzeba zniszczyć.
Jeśli to zrobimy, era elfów dobiegnie końca.
Porzucimy Śródziemie na pastwę losu.
Mógłbyś z tym żyć?
Jeśli w przeciwnym razie mielibyśmy paść ofiarą knowań Nieprzyjaciela...
Tak.
Przynosisz chlubę swemu ojcu.
Dawno temu stoczono bitwę,
która poruszyła całe kontynenty.
Po dziś dzień u progu naszej zatoki
na dnie morza jest rana tak głęboka,
że tylko Manwë wie, dokąd sięga.
Gdyby cisnąć Pierścienie w jej głębiny...
Pozwól mi z nim porozmawiać.
Proszę, Najwyższy Królu.
Daj mi ostatnią szansę, by przekonać mojego przyjaciela.
Byle szybko.
Elrondzie.
Przyszłam namówić cię po dobroci.
Jeśli zawiodę, Najwyższy Król usunie cię siłą.
Zawiodłam już zbyt wiele razy.
Pomóż mi odnieść sukces.
Powinnam była ci ufać. Tego samego oczekiwałam po tobie.
Jeśli oboje nie zaufamy Pierścieniom, wszystko przepadnie.
Trzy gwarantują równowagę.
Pamiętasz?
Wspólnie wybraliśmy tę drogę.
- Nie, ty ją za mnie wybrałaś. - Elrondzie...
Czemu boisz się przyznać,
że mogą być zatrute?
Bo w głębi serca wiem,
że Trzy Pierścienie są wolne od jego wpływów.
A ty jesteś?
Blask Valinoru oświecił twoją twarz, Galadrielo,
a ty się odwróciłaś.
Chciałaś walczyć z ciemnością czy to właśnie ciemność cię pociągała?
Nie rozumiesz? Możliwe, że on to ukartował.
Postąpiłam zgodnie z sumieniem.
Tylko czas pokaże, czy był to brak rozwagi, czy roztropność.
A ile ci go zostało?
Gdzie jest Círdan?
Zrobiłaś, co musiałaś, Galadrielo.
Takoż i ja.
Elrondzie.
Gdzie są Pierścienie?
Poppy?
Ciastka z miodem.
W życiu nie byłam taka szczęśliwa.
Jak się wszyscy miewają?
Bez zmian.
Twoja mama wlepiła mi obowiązki,
ale twój tata mi odpuścił.
Znalazłaś nas.
Nie było trudno. Nie zaszliście aż tak daleko.
Najwyraźniej zabłądziliśmy.
Wreszcie to przyznałeś.
Zaraz temu zaradzimy. Patrzcie.
Przeglądałam księgę Sadoka.
Harfootowie szli tędy przed laty.
Jest tu ostrzeżenie:
„Pomnij słowa piosenki, inaczej będziesz chodził w kółko”.
Piosenki? Jakiej?
Zgadnij.
Zanuć mi, zanuć, odległa kraino
- Piosnka wędrowna? - Są w niej wskazówki.
Nasi przodkowie wędrują od lat.
Ta droga musiała być dla nich ważna.
Poszłabym tędy.
„Drzewa z kamienia... Światełko na wieży to już nie mój dom”.
Tam.
„Blade ognie nad głową”.
„Pod głową czarny piach”.
„Porzucam, co znam, i ruszam w nieznane”.
Oto kraina Rhûn.
Chodźcie. Na co czekacie?
To dopiero początek.
Czemu tak na to patrzysz?
Jak?
Jakbyś już tu był.
Tylko w snach.
Mnie też to kiedyś spotkało.
W najdawniejszych czasach Dawnych Dni.
Trzynastu miało dostąpić błogosławieństwa Morgotha.
Z obietnicą władzy.
Nowych narodzin.
Zaprowadzono mnie na mroczny, bezimienny szczyt.
Przykuto do skały i porzucono.
Głód i pragnienie wydawały się nie mieć końca...
aż w końcu ujrzałem.
Twarz jego sługi.
Twarz Saurona.
I to był piękny widok.
Podał mi wino. Czerwone jak krwawy księżyc.
Podał mi wino na tym mrocznym, bezimiennym szczycie.
Wypiłem je.
Do dna.
Uwolniłem twoich ludzi.
Mów, co wiesz o Sauronie.
Sauron powrócił w nowej postaci.
Nie wiem jeszcze, jaką obrał.
To cóż mi po tobie?
Mam coś, czego ty nie masz.
Zaufanie elfów.
Wypuść mnie.
Pójdę do nich i go znajdę,
byś mógł zebrać zastępy i go rozgromić.
Przysięgasz wierność Adarowi,
Ojcu uruków?
Tak.
Na kolana.
Przysięgnij.
- Przysięgam... - Złóż głowę u moich stóp.
Przysięgam służyć władcy Mordoru.
Do końca moich dni...
i jego.
Co jest? Won!
Każ go śledzić. Na każdym kroku.
„Zabiję cię”.
Zgadza się, Wasza Wysokość?
Niech żyje król.
O, Elfowie!
Zbyt długo słuchaliśmy Bliższych Ziem śpiewu
Czas zdjąć zwiędłą koronę
Do Valinoru płynąć brzegu
O, Elfowie!
Nadciąga zima
A z nią bezlistne wieki
O, Elfowie!
Liście opadłe w strumieniu
Odpłyną z nurtem rzeki
Światło Eldarów zgasło.
Niczym bryłki węgla wyjęte z paleniska
musimy wrócić do domu, by nie przepaść w bezkresnej nocy.
Tak się zatem stało,
iż nasze dni w Śródziemiu dobiegły końca.
Doskonałość istnieje nie tylko w Valinorze, Najwyższy Królu.
Jest tutaj.
Celebrimbor sprowadził ją do Śródziemia.
Nie!
Galadrielo.
Nie.
Nowa kuźnia jest niebywała, panie.
W rzeczy samej.
Oby Pierścienie spełniły zadanie, byśmy mogli z niej korzystać.
Wybacz, panie, przybył posłaniec.
Wieści z Lindonu?
Wręcz przeciwnie, panie. Przybył z Krajów Południowych.
Mówi, że chce negocjować.
Co każesz, panie? Wpuścić go?
Widziałem walące się góry.
Wysychające wody.
Czarne chmury kłębiące się nad białymi wieżami.
W TYM SEZONIE SERIALU WŁADCA PIERŚCIENI - PIERŚCIENIE WŁADZY
Nadciąga burza.
Przygotujcie się.
Czekam na ciebie.
Coś je przebudziło.
Nie coś. Ktoś.
Podobno przybrał nową postać, by zwieść swych wrogów.
- Ktoś ty? - Annatar.
Pan Darów.
Sauron jest sam. Nie ma armii ani sojuszników.
Nie potrzebuje armii... lecz Pierścieni.
Siedem Pierścieni dla siedmiu krasnoludów. A w każdym zaklęta moc.
Ocaliłeś elfów. Wykuj je dla ludzi.
Nie możemy podarować Pierścieni ludziom.
Zbyt łatwo ich zdeprawować.
Prawdziwy akt tworzenia wymaga poświęceń.
Zakładając te Pierścienie,
staliście się jego wspólnikami.
Zdejmij Pierścień.
Pokonam go. Za wszelką cenę.
Nie! Tego właśnie chce Sauron!
Czuję powinność, by dokonać czegoś wyjątkowego.
Nie trać panowania w obliczu burzy.
Ta magia. Możesz mnie jej nauczyć?
Jeśli się wykażesz.
Sauron podbija zachód. Mroczny Czarodziej wschód.
Mieszkańców Śródziemia czeka zguba.
Porzucisz ich na pastwę losu?
Wspólnie przywrócimy porządek.
- Nikt nie zbacza ze szlaku. - Nikt nie wędruje sam.
Wesprzyj mnie swym toporem, przyjacielu.
Celebrimborze, bierzmy się do pracy.
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska