ANTERIORMENTE
A montaña é coma unha persoa.
Se lle cantas como é debido, reflectirá a túa canción,
amosará onde escavar, onde furar...
e onde deixar a montaña intacta.
Padre...
É máis do que imaxinabamos.
- Rei Durin, hai unha... - Abonda!
Levade o elfo!
Elrond é tan irmán para min
coma se se formara no ventre da miña propia nai.
Como ousas
invocar a memoria de túa nai
para defenderes a decisión de traizoares a túa raza?
Es ti quen traizoou a nosa raza!
Ti profanas a coroa que portas!
Déixao.
Xa non che pertence.
Dende a sombra viñestes.
Á sombra ordénovos regresar!
Volviches soñar o mesmo, verdade?
No soño, hai coma unha... póla.
Baixo as estrelas.
Parece que nos seguen.
Estiven lendo o libro de Sadoc.
Penso que dá indicacións.
Benvidos ás terras de Rhûn.
Por que o miras así?
Como se xa estiveras antes.
Só en soños.
Dime o teu nome.
Tiven moitos nomes.
Onde vai Halbrand?
Marchou. E dubido que regrese.
E se o fai, ningún de nós debería tratar con el.
Elrond díxome que o teu compañeiro non é quen dicía.
Non é o que eu pensaba.
É Sauron.
Entrégalla directamente a Lord Celebrimbor.
Debe ser informado de que Halbrand é Sauron.
Dispensa, meu señor. Chegou un mensaxeiro.
Permitímoslle entrar?
Estufado de toupa.
Espera.
- Moi caro. - O que?
Non somos pobres.
Ti dixeches que debiamos amarrar o peto.
Ou non te incluías cando o dixeches?
Casaches cun príncipe.
Pero agora quedaches cun paria.
Quedei co anano que amo.
E non cambiaría o corazón del por unha mina chea de ópalos de lume.
Non virían mal uns ópalos.
Xa. Dígocho eu.
Intentaches falar con teu pai?
Disa, sabes que non me vai recibir.
Non preguntei iso.
Por que teño que lle pedir audiencia eu?
Repudioume el!
É teimudo coma unha maza de pedra.
Será máis fácil dobrar un ladrillo.
Ou mesmo...
Disa?
Agárrate ben.
Dixen que vos agarredes!
Disa!
Durin.
Non.
Non, non.
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
Estas terras volverán darche
fermosos froitos unha vez máis.
Meu querido irmán.
Lord Celebrimbor.
Non me avisaron da túa chegada.
Que novas traes?
Tiven un visitante inesperado.
Xa volveu?
Galadriel?
Non son as sementes que plantaches?
Tres aneis para os Reis dos Elfos baixo o ceo.
Sete para os Señores Ananos, nas súas salas de pedra.
Nove para os Homes Mortais condenados a morrer.
Atacaremos Mordor desde o norte.
Entraremos por aquí, entre as Ered Lithui e as Ephel Arnen.
Sería mellor atacar a Adar dende o leste.
Que sabemos do paradoiro de Sauron?
Segundo os nosos espías, Sauron estaba viaxando cara a Mordor.
Din que quere substituír a Adar e quedar cos exércitos del.
Se actuamos axiña,
talvez poidamos esmagar dúas arañas coa mesma bota.
Que di a comandante dos Exércitos do Norte?
Galadriel?
Deberiamos enviar barcos polo Anduin
e invadir Mordor desde o oeste.
Empezade os preparativos.
Non hai que ter vista de aguia
para ver que os teus pensamentos están moi lonxe.
Que che preocupa?
Sauron ben puido viaxar a Mordor,
pero non sabemos se segue alí.
Por que dis iso?
Sauron...
non se ve como o señor dun vougo sen vida,
senón de toda a Terra Media.
Non busca dominala só coa conquista,
senón dobregando as mentes e vontades dos pobos que a habitan.
E non lle cómpren exércitos...
senón aneis.
E non os pode crear sen Celebrimbor.
Sauron está só, sen exército nin aliados.
Eregion está protexida por dous ríos,
con millas de muralla de pedra anana de tres metros de grosor.
Non temas, Celebrimbor e os segredos da súa arte
están a salvo.
Asegúrovos que un mal velado está achegándose a Celebrimbor.
Sauron xa puxo en marcha o seu plan.
Ben o sei.
Como?
Desde que puxen este anel, sinto que...
percibo...
imaxes fugaces do mundo invisible...
soños involuntarios, que invaden a miña mente consciente.
Cres que os aneis che deron a capacidade
de ver o que aínda está por pasar?
Déronvola a vós?
Eu vin montañas caer.
Vin augas secar. E nubes negras formárense sobre torres brancas.
- Pois enviádeme a Eregion. - Galadriel.
- Se Sauron está alí... - Non podes enfrontarte a el outra vez.
Din que cando o Argallante logra que un ser confíe nel,
adquire a capacidade de esculpirlle os pensamentos,
de confundirlle non só corazón e mente, tamén ollos e oídos,
de alterarlle a realidade mesma.
E ti xa o sufriches unha vez.
Si.
Coñece a miña mente
e eu a del.
Por iso debo enfrontarme eu a el.
Porque só eu podo matalo.
Noutrora consideráchelo un amigo.
- Halbrand non era un... - Sauron!
Non podes enfrontarte a el soa.
Supoñamos... que non estivese soa.
EREGION REINO DOS FERREIROS ELFOS
Lord Celebrimbor lamenta informarvos de que non vos permite entrar.
Non podería falar con el persoalmente?
Está ocupado,
pero deséxavos sorte na vosa viaxe.
Estás pedíndome que marche?
O Señor de Eregion pídevolo.
Penso que vou esperar aquí.
Por se cambiase de opinión.
Marchou?
Non. Négase a marchar, meu señor.
Que se negue canto queira.
Prometinlle a Galadriel que non volvería ter tratos con el.
Algunha cousa máis?
Penso que está ferido, meu señor.
Déixao estar.
Axiña marchará.
Os mensaxeiros de Lindon chegarán con novas pronto.
CARAS GAER RHÛN OCCIDENTAL
Que din as alas brancas?
A sombra de Sauron intensifícase.
Din que adoptou unha nova forma para enganar os inimigos del.
E o Istar?
Oín rumores dos buscadores de sal e dos ladróns mûmakil.
Falan dun vello farrapento, que vai cara ó leste con dúas medianas.
Está perdido. Vulnerable.
Pero non por moito tempo.
Debemos atopalo antes de que domine os seus poderes.
Talvez o sangue que malgastei para vos traer onda min
debera gastalo en servidores máis útiles.
Mestre.
Un dos rastrexadores que enviastes regresou.
Atopáchelo?
Non só iso, senón que sei como capturalo.
Líbranos da maldición da nosa caste e traereiche o Istar encadeado.
Que che fai pensar que un mortal coma ti
pode derrotar un Istar,
cando os meus acólitos máis poderosos non deron?
O Istar renderase ante min, porque se non,
matarei as medianas que chama amigas.
Que che parece... Doderick?
Doderick?
Vale. Andisagaz?
Éche un bo nome. Así a todo, non é para min.
Xa sei.
Fredagard.
Non o entendes?
Ninguén che pode poñer nome.
Xa o tes de teu.
Es quen es.
E cando o oes dicir, sentes iluminárseche o corazón.
Un día halo escoitar.
Estou segura.
E saberemos quen es.
Sabíao!
Pon que virando ao nordés,
aforraremos media viaxe.
Por aí! Veña!
Preferiría evitar o camiño
no que pasamos sede o primeiro día
e morremos da calor o segundo.
Pero igual é só cousa miña.
Que tal Doderick?
Xa o dixeches antes.
Non dixen tal.
- Dixeches tal. - Dixeches.
Como foi a colleita desta vez?
Só atopei un escorpión e uns poucos cactos.
O escorpión picoume, caín e entón...
- Atopei os cactos. - Atopaches os cactos.
Non poderías usar a maxia para facer brotar auga?
Dálle medo perder o control outra vez, sen unha vara.
Pois buscámoslla. Por aquí hai moitos paus.
Non che vai así, Poula.
Silencio.
Que foi?
No vento. Non o oídes?
- Case soa coma... - Cascos.
Aínda están preto. Montade!
Quen eran?
Non cho sei.
Vixían o noso camiño.
O máis sabio sería buscar outro.
Xa o atopamos.
Ninguén sae do carreiro.
- E ninguén camiña só. - Nin camiña só.
Os xardíns murcharon dende que tremeu terra.
E non é iso só.
Falan de malos agoiros por tódolos reinos ananos.
Din que a montaña quedou maldita cando o príncipe deixou entrar o elfo.
Non estaredes rexoubando, verdade?
- Non. - Nunca tal faría!
Ben. Porque un rumor é coma unha ave cantora.
De lonxe chama a atención, pero de preto, pouca comida dá.
Entón non é verdade?
Que está a ocorrer algo horrible?
Axiña demostraremos que non.
- Rei Durin. - Rei Durin.
Disa.
Narvi, informa.
Señor.
Non hai moito, espertou unha montaña de lume.
E aínda que está moi ao sur de nós,
os tremores que provocou
espalláronse polas entrañas da terra e chegaron ata aquí.
Derrubaron os pozos de luz,
e con eles, a nosa capacidade de cultivar.
Ben, o remedio sería
enviar equipos a reparar os pozos
e escavar outros novos. Porén...
As cantoras da pedra non deron atopado unha ruta segura para escavar.
Por desgraza, é certo.
Coa vosa venia, señor, nós buscaremos a luz.
Tela.
Durante nove séculos,
as cantoras da pedra foron depositarias da nosa conexión con esta rocha.
E en todos eses anos, nin unha vez,
nin unha soa, deixaron de nos fornecer.
Pero agora, pola causa que for,
ese vencello rompeuse.
A man da escuridade caeu sobre Khazad-dûm.
Furade amodo, Mestre escavador.
Disa.
Un momento.
Vasme obrigar a preguntar?
Falades dos vosos netos? Están ben.
Estrañan turrarvos da barba...
Non o fagas máis difícil do que xa é.
Vaia... Eu dígolle o mesmo a el.
Durin ben sabe que foi unha arroutada!
Se é unha desculpa, señor, dádella ao meu home.
Por que teño que desculparme eu?
Foi el quen me ofendeu!
Mira, ese é...
Testán coma unhas raíces enguedelladas!
Outra calidade que tedes en común.
O que para ti é teimosía,
para algúns ananos é fortaleza.
Pois moita forza cumprirá para cargar con tanto rancor.
Para reprimir tanto un corazón ferido, que case non latexa.
Cómpre, si.
É verdade.
Normal que non oiamos a montaña.
O rei está xordo ás penas do seu propio fillo.
Ollo coa lingua, Disa!
Queredes demostrar verdadeira forza?
Chamade o voso fillo.
El contestará.
Pero seguide porfiando, e os picos de Zirakzigil desxearanse
antes que esta disputa remate.
Aínda non hai luz.
Outro sen saída.
Teremos que traballar toda a noite. Vamos alá.
Seica tedes vinchocas. Non vos é vergonza, ata eu as tiven.
- De veras? - Si. Aos cinco anos!
Si, as mans de palacio.
Levan puíndo xoias toda a vida.
Tranquilo, príncipe, que só quedan 13 horas.
Si. É culpa del que esteamos así.
E do pai del.
Volve poñerme a man enriba e arríncocha dun bocado.
Que tal na mina?
Coma sempre.
E os cativos?
Seica non tiñan fame. Outra vez.
Pois non me estraña.
Este centeo sabe a pan do ano pasado.
É pan do ano pasado.
Por que non usamos gran fresco da superficie?
Espléndida idea!
Pero quen no Val do Regato Sombrío convencerá a teu pai?
- Non empeces. - Déixame pensar...
Que non.
Baixa do poleiro e descúlpate!
- Xa me indixestei. - Pois failles caso ás tripas!
Xa llelo fago!
E aínda me din que teño razón.
Se el non botara a Elrond,
teriamos comida para 500 anos!
E o peor é o da comida?
Xa non damos oído as montañas.
Teño medo, Durin.
Teño medo.
Disa, ven aquí.
Somos ananos.
Atoparemos a saída.
Sempre a atopamos.
Como?
As nosas cartas a Celebrimbor non tiveron resposta.
Temo que Sauron estea en Eregion.
O Alto Rei accedeu a enviarme cun pequeno grupo,
para protexer a Celebrimbor e a cidade.
Pídoche que te unas a nós.
Como tanto che gusta recordarme, Galadriel,
son só un político.
Por iso tes a confianza do Alto Rei.
Cre na túa lealdade.
Un can é leal. E obedece mellor indo atado.
Négase a enviarme sen ti.
E por que?
- Xa o sabes. - Pregunto se o sabes ti.
O Alto Rei cre que se me enfrontase ó Inimigo soa,
podería volver enganarme.
E por que o pensará?
Para, Elrond!
Xa desobedeciches antes o rei.
Por que non agora?
Porque ten razón.
Sauron utilizoume.
E coma unha arpa fíxome soar unha melodía que non elixín.
Si que a elixiches.
Sauron mirou dentro de ti,
pulsou a canción da túa alma, nota a nota,
e converteuse no que necesitabas:
o rei perdido que te faría triunfar.
Décheslle o que quería e agradecíchesllo.
Agora fixo igual con Gil-galad.
E cos elfos de Lindon.
Por iso te necesitamos. Oriéntanos neste labirinto.
É imposible facelo.
O labirinto é del.
Mentres sigas nel, estarás perdida.
- Igual te quere en Eregion. - Por favor, Elrond.
Non podo deixalo entrar de novo.
Non podo.
Nunca marchou, Galadriel.
Cando elixistes poñer eses aneis,
elixistes convertervos en colaboradores del.
Non quero formar parte diso.
Prometíchesme unha vez
que "se só un rumor" do que eu temía se probaba,
non descansarías ata amañalo.
Se a nosa amizade che importa algo,
por favor, vaite.
Non desexas vivir na beleza?
Mestre Círdan, non podo confiar neses aneis.
Que é a beleza, cando nace do mal?
Non é menos fermosa.
Non para min.
Botarías os poemas de Rúmil ao lume,
por ser o poeta un borrachón?
Rúmil era un borrachón?
E non preguntes por Daeron.
Insufrible!
Pero que voz!
Unha voz que faría que o mesmo sol chorase bágoas de lume.
Xulga a obra
e deixa o xuízo dos seus creadores
para o xuíz que todo o ve.
Éme imposible.
Chámase humildade.
E é difícil para a maioría.
Pero axuda a ver con claridade.
Oxalá coñecese a túa paz.
E podes.
Aínda non entendemos de todo eses aneis,
pero mira o poder que exercen sobre tódalas formas de vida.
Nas mans de Sauron, crearían un mal sen parangón,
dominarían a mente e a vontade de todos.
Por iso deben permanecer nas mans dos elfos.
Es sabio ao temer ese poder, Elrond.
Pero que o medo non che impida ver que poden usarse para o ben.
Non é o teu inimigo quen leva os aneis,
senón os amigos en quen máis confías.
Se se afastaron do bo camiño, non os abandones,
intenta abrir os ollos e guíaos.
Antes de que a escuridade se espalle pola Terra Media
e nos cegue a todos.
Tes que descansar.
Diso nada! Estou...
Esperta!
Que fas? Volve aquí!
Vina! Sei que a vin. Vamos.
Poula, que non respira!
Si! Nori, estouna vendo!
Que ves?
Auga.
Como é posible que con tantos días sen comer
aínda pese tanto?
Lume, vagalume!
Por favor! Por favor!
Apura, Poula!
Veña!
Xa está.
Apura!
Veña!
Vaste poñer ben.
Ai, cabrallo, estás vivo!
Xa medio pensei que te perderamos.
Ningún de nós vai perder os outros.
Choraría, pero teño os ollos secos.
Que é iso?
Non será... ?
Non é diferente á vara que vin no soño.
Nori...
Só estabamos bebendo un pouco.
Que vas facer?
Nori, agáchate!
Para! Párao xa!
Por que non o para?
Non dá!
Axúdanos!
Nori!
Xa vou!
Agarrádevos! Aguantade!
Nori!
Non está!
Seguro?
Chameille ithildin.
Feito cos últimos restos de mithril.
Á luz da lúa é case invisible.
É.
Case invisible.
O noso visitante segue... ?
A noite está fría, meu señor.
Queredes que lle leve un chal?
Dá igual a razón da túa presenza aquí.
Se non marchas polas boas, botarémoste pola forza.
Non tratarei máis contigo.
Ela dixo que dirías iso.
Galadriel? Falaches con ela?
E logo ti non?
Pois non.
Des que marchou para Lindon.
Entón non sabes nada do que pasou?
Nada dos aneis?
O que dos aneis?
Funcionaron?
Mellor pregúntalle a ela.
Non está aquí.
Ti si.
E o Alto Rei?
Seguro que te avisaría de...
Xa vexo.
O mesmo de sempre, non é?
Os verdadeiros creadores deixan o pelello traballando,
e despois veñen eles, collen o que mellor lles parece
e logo esquécennos.
Aplaudo a túa paciencia.
Para onde vas?
Non vou quedar onde non me queren.
Espera!
Halbrand, por favor, dimo.
Os aneis. Funcionaron?
Obraron marabillas.
Entón, os elfos...
Si.
E Lindon?
Si.
- Estás chorando? - Non.
Estou gozando.
Non tes a máis mínima idea...
do que se sente.
Tras tanto tempo e tantos séculos,
ao crear finalmente algo.
Teño un viño da Primeira Idade.
Gardábao para algo así.
Celebrimbor...
Es o meu amigo?
Son, claro.
Por que?
Non pode haber medias verdades
entre aqueles que traballaron tan unidos coma nós.
Con todo, hai moito que non sabes.
E quero contarcho.
Pero...
Tes medo!
Xa ves que non che dou ocultado nada.
Pois...
Acouga.
Dime o que queiras, recibireino co corazón aberto.
Non vin para brindar polos aneis dos elfos.
Vin pedir que fagas aneis para os homes.
Aneis para os homes?
Salvaches os elfos.
Non son homes.
Os homes cobizan.
O risco de corrupción é moito maior.
E se quixese forxar máis,
os ananos non darían o mithril.
Os ananos teñen un dilema de seu.
De que dilema falas, Halbrand?
Non me chamo Halbrand.
O que?
Cando Galadriel descubriu a verdade, botoume.
E non quero que pase igual contigo.
Supoño, entón, que non es rei.
Non, non son rei.
Tampouco son do sur.
Non son sequera... mortal.
Que es?
Hai forzas neste mundo máis alá do mal, Celebrimbor.
E ás veces, mandan axuda,
na forma dun enviado,
dun mensaxeiro, para deitar consellos nos oídos dos sabios.
Que clase de consellos?
A rebelión de Mordor foi só o principio.
Neste momento, a Terra Media está ao bordo do abismo.
Pronto, tódolos reinos caerán.
Non só os elfos, senón os ananos e os homes.
A escuridade cobra forza.
Os Aneis de Poder son a última esperanza de restaurar a luz.
Temos traballo que facer.
Non esperarás que crea
que es un mensaxeiro dos Valar enviado para...
Halbrand?
Halbrand!
Camiñei polo po e os desertos de terras afastadas,
na procura dun artista capaz de salvar a Terra Media.
Achégase unha tormenta, Celebrimbor.
Eu podo traerche o saber que ningún outro posúe.
Podo revelarche as túas maiores habilidades.
E cando rematemos o traballo,
o mundo nunca te volverá ver coma o simple fillo de Fëanor,
senón que serás venerado coma...
O Señor dos Aneis.
Non te inclines ante min.
Pero contemplei a túa forma natural.
Álzate.
O noso traballo empeza xa.
Como debo chamarche?
Son compañeiro teu.
Nin máis... nin menos.
Un compartidor de dons.
Annatar.
O Señor dos Dons.
Chamástesme?
Tes novas ordes, comandante.
Partirás para Eregion ao albor, con cinco dos elfos máis valentes.
Eu...
Grazas por reconsiderárdelo.
Non mo agradezas a min.
Elrond.
Estouche agradecida de que decidises acompañarme.
Temo que o entendiches mal, Galadriel.
A tarefa de Elrond non é unirse ao teu grupo,
senón lideralo.
Que foi? É de Elrond?
É unha especie de invitación...
de Lord Celebrimbor.
Quere que os ananos vaian a Eregion.
Subtítulos: Magdalena Sánchez
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea