POPRZEDNIO
Witajcie w Mordorze.
Przysięgasz wierność Adarowi?
Nie mamy już kogo się obawiać.
Macie. To pradawny czarnoksiężnik.
Uwolnij moich ludzi, a powiem ci, gdzie go znaleźć.
Byś mógł go zniszczyć.
Mamo.
Obudziła się ognista góra.
Wybuch wywołał wstrząs, który poruszył kośćcem Ziemi,
zawalając szyby świetlne.
Mroczna pięść zaciska się wokół Khazad-dûmu.
Góry przestały nam odpowiadać.
W tej chwili Śródziemie chwieje się na skraju przepaści.
Pierścienie Władzy to ostatnia nadzieja na przywrócenie światła.
To jakieś zaproszenie...
od pana Celebrimbora.
Królestwo Númenoru.
Widzących Kamieni dawniej było siedem.
Ten powierzono mojemu ojcu.
Kto jest gotów oddać się pod opiekę naszej królowej-regentki?
Zgłaszam się.
Zgłaszam się!
- Pharazônie! - Chodź ze mną.
Czemu jej nie powstrzymał?
- Jest lojalny. Słusznie czy... - Niesłusznie.
Twoja kuzynka trzyma berło, ale to ciebie słuchają.
- Z ich pomocą mógłbyś... - Co takiego?
Umocnić wpływy.
- Kryć się! - Królowa!
Nie!
Isildur!
Gdzie jest mój syn?
O co chodzi?
Co widzisz?
WŁADCA PIERŚCIENI: PIERŚCIENIE WŁADZY
Pozwól mi.
Nie.
Wracasz do domu. Słyszysz?
Pójdziesz z nami.
Proszę. Berek.
- Proszę. - Nie usłucha cię.
Nikogo nie chce słuchać.
Nie bój się, czworonogu.
Nie zjemy cię... tak od razu.
Mam cię!
Jeszcze nie.
- Ucieka! Za nim! - Nie, puść go.
To Czarny Las.
Nikt nie wraca stamtąd żywy.
Berek.
Mój druhu.
Berek, ruszaj!
Naprzód!
Zawsze chronił Wiernych. Będzie mi go brakowało.
Łatwiej ci mówić o zmarłych królach
niż o własnym synu.
Niesłusznie się obwiniasz. Winę ponosi ktoś inny.
Co masz na myśli?
Posłuchaj, nasza wyspa przepadnie. Nie jest jeszcze za późno...
O co chodzi?
Królowo-regentko.
Kapitanie.
Co widzisz?
Przybyli wielmoże z Północy.
Lord Belzagar chce złożyć wyrazy szacunku.
Z pustego nie naleje.
Słucha Pharazôna czy Pharazôn jego?
To drugie.
Królowo-regentko?
Tak odwdzięczamy się naszym poległym?
- To dopiero początek... - Nie!
Czekajcie.
Powiedz.
Kogo straciłaś?
Syna.
Pamiątki po ojcu?
Nie słyszałam, jak wchodzisz.
Pozostałości po zmarłych.
Święte klucze do drzwi, które zamknięto na zawsze.
Pamiętam śmierć mojego ojca.
Patrzyłem na kielich wina, którego nie zdążył dopić.
Czułbym się jak zdrajca, gdybym je wylał.
Mówił, że to grzech marnować dobre wino.
Więc je wypiłem.
Co tu robisz?
Pokaż, co chowasz za plecami, to ci powiem.
Nic, kuzynie.
Czas dokonać wyboru.
Twojej szaty.
Szkarłat, symbol przyszłego Númenoru, czy biel, symbol jego przeszłości?
Co to za okazja?
Twoja koronacja.
Dość już opłakiwania zmarłych.
Czas zająć się sprawami żywych.
Mój ojciec przywdział biel.
Tyle pamiętam.
Pamiętam też orła.
Orzeł rzadko zaszczyca koronację.
Gdyby zjawił się też na twojej, to byłby pomyślny omen.
Zatem wybieram biel.
Skłaniałbym się ku czerwieni.
„Nowy monarcha wstępuje na tron jak wschodzące słońce”.
Pokazałabyś poddanym, że zaprowadzisz nowy porządek.
Potrzebują zmian.
Wybieram biel. Kolor pokory.
Jak wolisz.
Wrodziła się w ojca. Już się nie zmieni.
To kaleka. Nie nadaje się na władcę.
Nie śmiej się. Taka prawda.
Alkohol przez ciebie przemawia. Każ mu zniżyć głos.
A jednak chłopak ma rację.
Niemal wybrano ciebie.
Wielu nadal uważa, że tron należy się tobie.
Po wojennych zapędach Míriel wielu znów cię poprze.
„Wielu” nie wystarczy, by wyprzeć królową.
Królową-regentkę.
Ślepą.
A gdyby ktoś wiedział, jak z „wielu” zrobić „wystarczająco wielu”?
Czemu ten ktoś nie wyjawiłby, jak tego dokonać?
Z obawy przed konsekwencjami.
Przy tym stole nie masz powodów do obaw.
Eäriena?
Faktycznie to ty.
Valandil.
Myślałem, że członkowie gildii
bywają w lepszych okolicach.
Co cię sprowadza do Starego Miasta?
Pogrzeb króla.
Niech Valarowie mają go w opiece.
Żałuję, że mnie nie było.
Nie zaproszono zwykłych żołdaków.
Za to tym, których zaproszono, brak klasy.
Śmiałeś obrazić mojego ojca?
Nie, tylko ciebie.
Przelałem krew wraz z królową na polu bitwy.
Widziałem, jak idzie w ogień, by ratować innych.
By ratować jej brata.
Jeszcze raz obrazisz królową, a sam zostaniesz kaleką.
Jasno się wyrażam?
Czy inaczej ci to wyłożyć?
Jak na razie jasno.
Należy się następna kolejka.
Co chciałaś powiedzieć, Eärieno?
Znalazłam coś...
Coś tajemnego.
Niebezpiecznego.
Zakazanego.
Przygotowania dobiegają końca, Ojcze.
Ale... Jesteśmy tu bezpieczni.
Mamy dom.
Musimy znów iść na wojnę?
Mówiłeś, że Sauron nie żyje. Niech tak pozostanie.
Rolą ojca jest wiedzieć o pewnych zagrożeniach.
Rolą syna jest mu ufać.
Zaufaj mi, synu.
Nigdy nie będziemy całkiem bezpieczni,
dopóki nie unicestwimy Saurona.
Jak sobie życzysz, Ojcze.
Poszedł won!
Damrod. Troll z gór Ered Mithrin.
Zabójca kamiennych olbrzymów.
Pożeracz smoczych kości.
Witaj.
Widzę, że wiadomość dotarła.
Gdzie jest Sauron?
Witajcie. Dziękuję, że przybyliście.
Nie musicie kryć waszego trudnego położenia.
Nie wykorzystamy ich przeciwko wam,
chcemy jedynie pomóc.
Jak niegdyś wy nam.
A jak dokładnie ta pomoc ma wyglądać?
Pierścienie.
Po jednym dla każdego z władców krasnoludów.
Ściągnąłeś nas tu, by handlować biżuterią?
Te Pierścienie będą miały moc, jakiej nie posiadł dotąd
żaden krasnolud, człowiek czy elf.
To Pierścienie Władzy.
Ich moc uleczy waszą górę.
Tak jak uleczyła nasze Wielkie Drzewo.
Elrond...
Mithril?
Mithril pomógł odmienić nasz los.
Wierzę, że wam też pomoże.
I być może wszystkim ludom Śródziemia.
Jeśli zapewnimy wam stałe dostawy. O to się rozchodzi?
By wykonać Pierścienie. Tak.
Szczodra oferta, szanowny Celebrimborze,
ale czemu nie zwrócisz się do króla?
Durin Starszy nigdy nie był skory
przyjmować pomocy z zewnątrz.
Jeśli naszą ofertę przekaże mu
ktoś z jego bliskich...
Nie utrzymuję relacji z ojcem.
Ma na myśli...
Prędzej namówiłbyś orka
na kąpiel słoneczną, niż mnie na spotkanie z ojcem.
Więc niestety nie pomogę.
Wezwaliśmy cię, by pomóc tobie.
Oferując ojcu sposób na ocalenie królestwa,
mógłbyś odzyskać jego szacunek.
Może i twoje dziedzictwo.
Chwileczkę, a kim ty jesteś?
Wybacz. To...
Przyjaciel elfów.
I krasnoludów. Nic więcej.
Rozumiem. A gdzie jest Elrond?
Jest pochłonięty odbudową Lindonu.
Czyżby?
Zapewniam, że herold Elrond myśli jedynie o tym,
by pomóc zaprzyjaźnionym krasnoludom.
Darzy was wielką życzliwością.
To ciekawe...
bo nigdy nie wspomniał o tobie, wielmożny...
Annatarze.
Elrond mówił, że jesteś najmądrzejszym pośród krasnoludów.
To prawda? Czy powinniśmy rokować z kimś innym?
Dostojni panowie, to nie lada decyzja.
Dacie nam trochę czasu, by ją przemyśleć?
- Obawiam się, że... - Oczywiście!
Nie spieszcie się.
O co ci chodzi? Chciałeś wywołać awanturę?
O to, że kimkolwiek jest ten Annatar,
zmyśla, że zna Elronda.
Skąd wiesz?
Elrond tak miło by się o mnie nie wyrażał.
Ani trochę ci nie ulżyło?
Tak. Ale magiczne pierścienie?
Nie brzmi ci to podejrzanie?
Niech twój ojciec to rozważy.
Jak ma rozważyć ofertę, której nigdy nie usłyszy?
Więc to o to chodzi?
Zgadłam, prawda?
Wolałbyś zaprzepaścić naszą górę,
niż przeprosić.
Wolałbyś karmić rodzinę glistami, niż przyznać, że...
Nie myliłem się.
Też tak uważam.
Ale teraz się mylisz.
Niech to nawet będą magiczne kolczyki.
Jeśli istnieje choć cień nadziei, że to może być rozwiązanie,
nasz król musi o tym wiedzieć.
Jeśli ty mu o tym nie powiesz, to ja to zrobię.
Jak mawiają w Khazad-dûmie:
„Kropla drąży skałę”.
Daj im trochę czasu.
To luksus, na który nas nie stać.
Gdyby Najwyższy Król się dowiedział...
O czym?
Nie powinienem mówić.
O czym? Mów wprost.
Najwyższy Król uważa, że krasnoludowie nie zasługują na taką moc.
Zakazał wręcz wykuwania kolejnych Pierścieni.
Nie wie nawet, że tu jestem.
A co mu do tego, co robię we własnym królestwie?
- Celebrimborze... - Nie!
Mieszkańcom Śródziemia grozi zguba.
Nie mamy czasu na czcze dyskusje o tym, komu należy się pomoc.
Prędzej czy później Gil-galad i tak odkryje prawdę.
Niekoniecznie.
Co robisz?
Pogratuluję Najwyższemu Królowi, że Trzy Pierścienie zadziałały,
i oświadczę, że zamykam kuźnię.
Z zapewnieniem, że wkrótce zawitam w Lindonie.
Okłamiesz Najwyższego Króla?
Dam nam szansę dokończyć nasze dzieło.
Latami się do tego przygotowywałem.
Terminowałem, studiowałem,
osiągnąłem wyżyny rzemiosła.
To moja szansa.
Nie dam mu jej zaprzepaścić.
Przepraszam. Wybacz mi.
Wzięłam cię za orka.
Nie szkodzi. Nie boli.
Jak to nie boli? Dźgnęłam cię w udo!
Mogło być gorzej.
- Czekaj, wyciągnę. - Nie...
- Nie wolno. - Naprawdę?
Gdy ktoś cię dźgnie, to nie wolno.
- Nikt mnie dotąd nie dźgnął. - Mnie też nie.
Na pewno cię nie boli?
Teraz tak.
Wybacz...
Czekaj.
Nie. Sam to zrobię.
Pozwól mi.
Jestem Estrid.
Isildur.
Zamorszczyk. Zmierzałeś w stronę skarpy?
Ocalali czekają na nas w obozie.
Mój ojciec też.
Chyba się spóźniłeś.
Nie znasz mojego ojca.
Już tam byłaś, prawda?
Też kogoś szukałam.
Zostały tylko ślady kopyt i błoto.
Ale... znalazłam to.
Zobacz. Z nakreślonym szlakiem.
„Pelargir”.
No jasne! Ojciec nie odpłynął, tylko wszystkich tam zaprowadził.
Może twoich ludzi też.
PELARGIR STARA OSADA NÚMENOREJSKA
W porcie nie było statków.
Nie trać nadziei.
Nie wiemy, kogo tam zastaniemy.
Też szukasz swoich bliskich?
Narzeczonego.
Nie.
- Co się stało? - Orkowie.
Napadli mnie w drodze do Pelargiru.
- Ograbili. - Dasz radę jechać dalej?
Spójrz na mnie.
Nie zwlekajmy.
Dajmy mu chociaż coś do jedzenia.
Uciekaj!
Trzymaj!
Berek!
Było jej słuchać.
Brać konia! Jazda!
Pomocy!
Jazda! Prędko!
Dziękuję.
Isildur. Pamiętasz?
Elfy niczego nie zapominają.
Dzicy w lesie mają przewagę liczebną.
Mój koń. Nie porzucę go.
Rób, jak uważasz.
Mam własne sprawy.
W Pelargirze.
Jakie sprawy?
Narvi! Przekaż królowi...
Robimy, co się da. Rozumiem.
Zrobimy, co w naszej mocy.
Wiem.
Król wie, że dzieci głodują?
Cierpliwości.
Narvi, co jest?
Mów prawdę.
Porozmawiam z królem.
Wstaw się za nami!
Narvi!
Panie, kupcy zgromadzili się na zewnątrz.
Dopraszają się o otwarcie królewskich rezerw zboża.
Na jak długo wystarczą?
Najprawdopodobniej trzy miesiące.
Niech wejdą.
Tak jest.
Możesz odejść.
Celebrimbor twierdzi, że te Pierścienie pomogą rozwiązać nasz problem.
Jako krasnolud uznałem za obowiązek przekazać ci tę propozycję.
To wszystko, co chcesz powiedzieć?
Nie.
Co jeszcze?
Że jestem twoim synem.
Że jestem nieugięty jak ty, uparty jak ty
i równie dumny. I że...
myliłem się.
Nie powinienem był cię znieważyć.
I...
przepraszam.
Szpetnie wyglądasz.
Górnicy mają szorstkie pięści.
Ich ciosy są dotkliwe.
Czekaj, aż ci dzieci podrosną.
Ojcze...
ta moc w Eregionie... Nie ufam jej.
Powiedziałeś mi kiedyś,
że o losie elfów decydują mądrzejsi od nas.
Że próbując go zmieniać, oszukując śmierć,
można wywołać jeszcze większą katastrofę.
Zastanawiam się...
co jeśli miałeś rację?
Matka cię tego nauczyła?
Co się stało?
A jak myślisz?
Zawiodłem. Nie zdołałem powstrzymać Adara. Nie ochroniłem jej.
Myślałem, że wraca do zdrowia.
Ludzki organizm nie potrafi tak łatwo wyprzeć trucizny z orkowych strzał.
Miło cię widzieć, Isildurze.
Przetrwało niewielu, których uwięził ogień,
nie licząc tych, co przyjęli Znamię Adara.
Szkoda, że twój ojciec nie zaznał tej ulgi.
Nie porzucił cię.
Númenorejczycy powrócą.
Twoja rodzina znów będzie razem.
Mają szczęście, że tu jesteś.
Wioska potrzebuje uzdrowiciela.
Ich uzdrowicielka spłonęła na stosie.
Słyszałeś o Beleriandzie?
Elfickie miasto, prawda?
Wręcz całe królestwo.
Tam się urodziłem.
Teraz spoczywa pod wodą.
Gdy upadło, przepełniał mnie gniew.
Wobec Morgotha.
Ale głównie wobec samego siebie.
To pragnienie nie do zaspokojenia, Theo.
W końcu wyczerpie cię do cna.
Tyle lat nas obserwowałeś...
Znałeś mojego ojca?
Nie. Nie znałem go.
Ja też nie.
Ale tyle wiem: nie był tobą.
A to, co mnie z tobą łączyło, obróciło się w popiół.
Więc nie mam potrzeby się z tobą zadawać.
Przynieś więcej drewna.
Z tamtej sterty.
Pozostałość po Númenorze.
Też mi fontanna. Ledwo kapie.
To nie fontanna. To akwedukt.
Doprowadzał wodę do domu.
Ludzie nie budują takich cudów.
W Númenorze budują. Powinieneś je zobaczyć.
Skoro tak tam cudownie, czemu wyjechałeś?
Skusiły mnie opowieści o Śródziemiu.
Chcesz odzyskać konia?
Wiesz, gdzie jest?
Przyjdź tu. Dziś o wschodzie księżyca.
Weź ze sobą miecz.
Nie poparz się.
Jakieś wieści o narzeczonym?
Nie.
Przeżyje. Jeśli jest choć w połowie tak silny jak ty, to na pewno.
Nie jestem aż taka silna.
Trudno się nie obwiniać.
Z jakiego powodu?
Że żyję.
Że wyszłam z tego cało, choć tylu zginęło.
Miałem dziesięć lat, gdy straciłem matkę.
Wypłynąłem za daleko.
Porwał mnie prąd.
Utonęła.
Ratując mi życie.
Gdy moja mama...
Zastanawiam się, czy dobrze jej tam, gdzie teraz jest.
Czasem widzę swoją we śnie.
Mam wrażenie, że się z tym pogodziłeś.
Nie.
Prawda jest taka, że o tym, co ci powiedziałem,
nikt inny nie wie.
Powiedziałem im, że utonęła.
Nikt nie wie, że to moja wina.
Od tamtej pory czuję powinność.
By dokonać czegoś niezwykłego.
Czegoś wyjątkowego.
By zasłużyć na jej czyn.
Nie sądzę, że można zasłużyć na coś takiego.
Możesz tylko przyjąć to jako dar.
Podarowała ci go, bo byłeś dla niej skarbem.
Isildurze.
To same kości.
Musimy odkładać na później. Las jest przetrzebiony.
- Sidła coraz częściej są puste. - Jest coraz gorzej.
Tym się nie najemy.
Najgorszy jest ten ziąb.
Kończy się zapas drewna.
Cuthbert radził wybrać odpowiednie...
Obyśmy nie zmokli.
Ale ziąb.
Dość tego. Głodujemy cały dzień.
Wolisz się pochorować?
Koszmarny ziąb.
Nawet szczury głodują.
Ktoś tam jest.
To tylko te skradzione konie. Uciszę je.
Mogę się ogrzać?
Czemu włóczysz się tu po ciemku?
Zgubiłeś mamusię?
Jestem jednym z was.
Służę Adarowi.
To nie jest jego znamię.
To dowód, że zrobiłem dla niego więcej niż wy.
Przekonajmy się.
Nieźle podpasiony. Założę się, że przypętał się z Pelargiru.
Planujecie atak? Jak na innych?
To nieprawda.
Zaatakowaliście nasze trzy obozy.
Trzymajcie go!
Nie!
To zasadzka!
Na pomoc!
Isildur!
Theo!
Królowa kłamstw!
Nie powinna rządzić!
Jedynie modlitwa króla lub królowej
może rozbrzmiewać podczas tej ceremonii.
Jednakże...
żałoba Númenoru jest dla mnie święta.
Wasz ból jest w tych murach modlitwą.
Słyszę wasz smutek. I wasz gniew.
Podzielam go.
Zadaliśmy rany i zadano je nam.
Ale zapewniam was. Odnajdziemy drogę.
Jeśli ktoś jeszcze spośród was pragnie coś powiedzieć,
niech najpierw zada sobie pytanie,
w imię kogo podnosi głos.
Tych, których już pogrzebaliśmy?
Królestwa?
Czy samego siebie?
W imię Isildura!
Na łożu śmierci król powiedział mi,
że właśnie to... posłużyło jej za doradcę.
To przez to nasi bliscy polegli w Śródziemiu!
Ten elfi kamień jest waszą królową!
Cisza!
Kłamstwa.
Prawdziwy władca Númenoru nie dałby wiary elfiemu artefaktowi.
Zniszczyć go.
Nie!
Palantír należy do mnie.
Potrzebujemy go.
- Elfie czary! - Morderczyni!
Królowa kłamstw! Elfolubka!
- Czarna magia! - Królowo!
- Stać! - Odejdźcie!
Míriel!
- Królowo! - Míriel!
Chrońcie królową!
Míriel!
Złap mnie za rękę!
Míriel!
Pharazôn!
Orzeł wskazał Pharazôna!
Pharazôn!
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska