ΣΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ
Φυλλομετρούσα το παλιό βιβλίο του Σάντοκ.
Οι Τριχοπόδαροι πρέπει να ταξίδεψαν εδώ πριν πολύ καιρό.
Ο Ιστάρ θα παραδοθεί σε μένα, διότι αν δεν το κάνει,
θα σκοτώσω τα ανθρωπάκια που αποκαλεί φίλους.
Νόρι!
Πήγαινες προς την κορυφογραμμή;
Οι επιζώντες θα μας περιμένουν εκεί που κατασκηνώσαμε.
-Και ο πατέρας μου. -Νομίζω ότι μπορεί να μην τους πρόλαβες.
-Κι εσύ ελπίζεις να βρεις συγγενή; -Τον μνηστήρα μου.
Αν είναι έστω και στο μισό δυνατός όσο εσύ, θα έρθει.
Δεν είμαι τόσο δυνατή όσο νομίζεις.
Ό,τι ήσουν για μένα κάποτε, τώρα είναι στάχτες.
Από την πλευρά μου, δεν χρειάζεται να ξαναμιλήσουμε.
Θέλεις πραγματικά το άλογό σου πίσω;
-Ξέρεις πού βρίσκεται; -Συνάντησέ με εδώ. Απόψε.
Τι κάνεις εδώ έξω στο σκοτάδι, μικρέ;
Ενέδρα είναι!
Οι προετοιμασίες σχεδόν ολοκληρώθηκαν, Άρχοντα-πατέρα.
Πρέπει να πάμε πάλι σε πόλεμο;
Δεν θα είμαστε πραγματικά ασφαλείς
ώσπου να βεβαιωθούμε ότι ο Σάουρον δεν υπάρχει πια.
Από τότε που φόρεσα αυτό το Δαχτυλίδι, αντιλήφθηκα
αναλαμπές του αθέατου κόσμου...
Τα γράμματά μας στον Κελεμπρίμπορ έχουν μείνει αναπάντητα.
Φοβάμαι ότι ο Σάουρον είναι στο Ερέγκιον.
Ο Υψηλός Βασιλεύς δέχθηκε να στείλει εκεί εμένα και μια μικρή ομάδα,
για να βεβαιωθούμε ότι η πόλη του είναι ασφαλής.
Ο Έλροντ δεν θέλει να μπει στον λόχο σου.
Αλλά να τον διοικήσει.
Ο ΆΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΏΝ: ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΊΔΙΑ ΤΗΣ ΔΎΝΑΜΗΣ
Καμία απάντηση ακόμα από τον Κελεμπρίμπορ...
Αν καταλάβουμε τη γέφυρα Άξα, το Ερέγκιον θα είναι κάτω από 150 λεύγες.
Χρειαζόμαστε έναν τοξότη, δύο ξιφομάχους. Πιστεύω ότι μπορείς να συστήσεις κάποιους.
Πιστεύεις; Σ' εμένα;
Είναι συνετό, Διοικητή;
Με παρότρυνση του Υψηλού Βασιλέα, συμφώνησα να σε ορίσω υποδιοικήτρια.
Αν θεωρείς αυτό το καθήκον υποδεέστερό σου, θα επιλέξω άλλον.
-Ναι. -Τι "ναι";
Ναι, μπορώ να συστήσω έναν τοξότη και δύο ξιφομάχους.
Ποιον άλλο να πάρουμε μαζί μας, Διοικητή;
Κεραυνός;
Καμία θνητή δύναμη δεν μπορεί να το κάνει.
Αυτό είναι έργο του Σάουρον.
Καμνίρ. Ποιους άλλους δρόμους να πάρουμε;
Για να τον παρακάμψουμε, πρέπει να στραφούμε βόρεια,
καθυστερώντας δύο εβδομάδες...
Ή;
Να πάμε νότια, μέσω των Λόφων του Τούριν Γκόρθαντ.
Θα μας οδηγήσει πολύ πιο γρήγορα στο Ερέγκιον.
Υπάρχει κακό σ' εκείνους τους λόφους.
Αρχαίο, και γεμάτο μοχθηρία.
Ο Σάουρον θέλει να πάμε από εκεί. Πρέπει ν' αλλάξουμε πορεία.
Ο Εχθρός παρακολουθεί και τους δύο δρόμους.
Η κατάρρευση καθιστά πιο κρίσιμο από ποτέ να φτάσουμε τάχιστα στον Κελεμπρίμπορ.
Δεν θα φτάσουμε πουθενά τάχιστα αν πέσουμε σε παγίδα.
Πάμε νότια.
Διοικητή, διαμαρτύρομαι.
Η γνώμη σου για το θέμα έχει ακουστεί.
Έλροντ.
Η γνώμη σου ακούστηκε, υποδιοικήτρια.
Πάμε νότια.
Αυτός ο λόχος δεν θα δεχθεί συμβουλές από αυτό το μπιχλιμπίδι, ούτε κι εσύ.
Αν δεν μπορείς να τηρήσεις τους όρους, θα επιστρέψεις τώρα στο Λίντον.
-Θα το ήθελα πολύ. -Τότε γιατί δεν επιστρέφεις;
Δεν θέλω να δω κανέναν του λόχου να σκοτώνεται.
Ούτε κι εσένα.
Νόρι!
Νόρι! Πόπι!
Συγγνώμη, δεν φαντάζομαι να είδατε δύο ανθρωπάκια να περνούν από εδώ;
Βρήκες την κατσίκα.
Δεν ήταν ακριβώς αυτό που γύρευα.
Υπάρχει αυτό που γυρεύεις
και υπάρχει αυτό που βρίσκεις, έτσι;
Χαρά πολλή, μελωδία χαρωπή Δυνατή μουσική γλυκιά
Σκνιπάκια στο χορτάρι Μέλισσες γύρω απ' την ιτιά
Υπάρχουν μερικά αστέρια πάνω από τον λόφο σου.
Στους περισσότερους υπάρχουν.
Όμως οι φίλες μου κι εγώ αναζητούσαμε αυτά τα αστέρια.
Είχα ελπίσει ότι...
Ζητώ συγγνώμη, μια στιγμή...
Σε ήλιο, αστέρια Σελήνη και αχλή
Βροχή και ουρανό συννεφιασμένο
Το κλαδί... φυσικά...
Ναι. Αυτό θα 'ναι.
Πόπι!
Σήκω!
-Τον είδες; -Ποιον;
Ποιον, νομίζεις; Τον φίλο μας, τον αναθεματισμένο "Ξένο".
Άσε πού είναι αυτός. Εμείς πού είμαστε;
Νόρι! Τρέξε!
Νομίζω ότι τους ξεφύγαμε.
Από πού ξεφυτρώσατε εσείς;
Εμείς;
Εσύ από πού ξεφύτρωσες;
Το κεφάλι μου.
-Εδώ μένω. -Τριχοπόδαροι μένουν εδώ;
Τι είναι Τριχοπόδαρος;
Εσύ είσαι...
Ποιος είσαι, ακριβώς;
Είμαι ο Κανένας.
Δεν μπορείς να είσαι ο "Κανένας".
Μα... Έτσι με φωνάζουν όλοι.
Αν όλοι σε φωνάζουν Κανένα, κανένας δεν σε φωνάζει κάποιο;
Η μαμά μου με φωνάζει Μέριμακ.
Εγώ είμαι η Πόπι.
Εγώ είμαι η Νόρι.
Πού βρήκες το νερό;
-Χαμήλωσε τη φωνή σου. -Το έκλεψες, έτσι;
Το έκλεψες από το πηγάδι. Από τους μεγάλους.
-Πού πηγαίνεις; -Πουθενά.
Πάρε μας μαζί σου.
Λυπάμαι, απαγορεύονται οι ξένοι στο χωριό.
Χωριό; Ποιο χωριό;
Δεν υπάρχει χωριό! Δεν υπάρχει.
Άκου εδώ, Κανένα.
Θα έρθουμε μαζί σου,
αλλιώς θα σε καταδώσω αυτήν τη στιγμή, νεροκλέφτη.
Θα συναντήσετε την Γκουντ, την κοινοτάρχισσά μας.
Κι αν θέλετε να σκεφτεί αν θα σας δεχτεί, υπάρχουν τέσσερις κανόνες.
Πρώτο, μην την κοιτάτε στα μάτια.
Δεύτερο, πάντα να στέκεστε τρία βήματα πίσω.
Τέταρτο, ποτέ, ό,τι κι αν γίνει, να μην την αποκαλέσετε "Γκουντ".
-Καταλάβαμε. -Καταλάβαμε.
Τρεις κανόνες ήταν ή τέσσερις;
Δεν έδινα και πολλή σημασία.
Πηγαίνετε, καλή διασκέδαση.
Έλα. Εκεί.
Επειδή είχε τον ήλιο πάνω του.
Κοίτα εκεί.
Φρέσκια φουρνιά, έτοιμη για ξεφλούδισμα.
-Μεγάλο καπέλο, σαν το δικό μου! -Σαν του μπαμπά!
Τριχοπόδαροι που ζουν σε τρύπες;
-Δεν φαίνεται φυσικό. -Επειδή δεν είμαστε Τριχοπόδαροι.
Είμαστε Χοντροκόκαλοι.
Χοντροκόκαλοι;
Πώς σου ήρθε να τις φέρεις εδώ; Κανένας δεν είναι τόσο χαζός.
Χρειάζονταν κάπου να κρυφτούν.
Με τους μισούς δαίμονες στην έρημο να τις γυρεύουν;
Αν βάλουμε το μυαλό σου σε ένα όρνιο, θα πετάξει ανάποδα.
Φέρσου του καλύτερα.
Βγάζεις γλώσσα σ' εμένα;
Αυτός ήταν ο τέταρτος κανόνας.
Πείτε μου έναν καλό λόγο που δεν πρέπει να σας ταΐσω
στους Γκαουντρίμους που σας κυνηγάνε.
Εμπρός, ακούω τα επιχειρήματά σας.
Διέσχισα ποτάμια και βουνά,
κι ερήμους για να βοηθήσω τον φίλο μου να βρει το πεπρωμένο του,
ένα πεπρωμένο που θα σώσει τον κόσμο, και τον δικό σας...
Έναν καλό λόγο, είπα.
Αυτός ο φίλος σας, ποιος είναι;
-Είναι ένας γίγαντας. -Γίγαντας;
-Τι, σαν Ξωτικό; -Πιο ψηλός ακόμα.
Είναι μεγάλο, ψηλό Μέγα-Ξωτικό.
Δεν είναι Ξωτικό.
Είναι μάγος.
Ο μόνος μάγος κάτω από αυτόν τον ουρανό...
είναι ο Σκοτεινός Μάγος.
Ο τελευταίος φίλος που θέλουμε είναι ένας δικός του φίλος.
Δέστε τες.
Τι; Τι; Όχι.
Αφήστε την. Ποιος Σκοτεινός Μάγος;
Ο Ιστάρ είναι ήδη πολύ πιο ισχυρός απ' ό,τι προσδοκούσαμε.
Δημιούργησε μια αμμοθύελλα από το πουθενά που σκότωσε δύο άντρες μου.
Τώρα κατευθύνεται βόρεια.
Προς... τον ερημίτη.
Και τα ανθρωπάκια;
Ακόμα και τώρα οργώνουμε την έρημο. Δεν θα μας διαφεύγουν για πολύ.
Ορκίζομαι στη ζωή μου.
Ή είσαι πολύ ανόητος, Γκαουντρίμε,
ή πολύ γενναίος.
Ας είναι οι Τριχοπόδαροι μόνη σου έγνοια.
Εγώ θα φροντίσω τον Ιστάρ.
Βγάλ' τον πάλι.
Εσύ δεν πρέπει να σηκώνεσαι.
Φάε χώμα. Σκάψε λάκκο βαθύ.
Πιες νερό.
Έχε ύπνο ελαφρύ.
Ποιος είσαι;
Πάει καιρός από τότε που με αποκαλούσαν οτιδήποτε,
αλλά στον Ελικοπόταμο, οι γέροι με αποκαλούσαν Μπόμπαντιλ.
Τομ Μπόμπαντιλ.
Στη δύση βουλιάζει ο ήλιος Και θα πασχίζεις κάτι να δεις
Μην ντρέπεσαι, Γκόλντμπερι...
Όταν πέσουν του σκοταδιού σκιές Τότε η πόρτα θα 'ναι ανοιχτή
Έκανα ό,τι μπορούσα με τον βρόμικο χιτώνα σου.
Καθάρισε τα χέρια σου, πλύνε το πρόσωπό σου,
κι έλα κοντά μου στη φωτιά.
Είναι κανείς εκεί έξω μαζί σου;
Άκουσα μια γυναίκα να τραγουδάει.
Γυναίκα; Τι γυναίκα;
Δεν είναι κανείς άλλος εδώ μαζί σου;
Εσύ είσαι εδώ.
Δηλαδή, νομίζω ότι είσαι. Είσαι;
Ναι;
Λοιπόν, τι ήταν αυτό που έλπιζες να βρεις κάτω από τα αστέρια σου;
Σίγουρα όχι τον γερο-Τομ.
Έλπιζα να βρω τους φίλους μου.
Τ' αστέρια δεν ξέρουν τίποτα, έτσι;
Πρωτάρικα, αυτό είναι.
Τη μια χρονιά, σκοτάδι.
Την άλλη, κοιτάς ψηλά,
και βλέπεις μια θάλασσα από μικρούτσικα μάτια να σε παρακολουθούν.
Νομίζουν ότι ξέρουν τα πάντα, αλλά είναι πρωτάρικα.
Ακόμα πρωτάρικα.
Εσύ τι είσαι;
Δεν έμαθες τ' όνομά μου ακόμα; Είναι η μόνη απάντηση.
Πες μου, εσύ ποιος είσαι,
μόνος, έρημος κι ανώνυμος;
Μα εσύ είσαι νέος κι εγώ γέρος.
Γεροντότερος, αυτό είμαι.
Τι εννοείς "γεροντότερος";
Γεροντότερος.
Να θυμάσαι τα λόγια μου, φίλε,
ο Τομ υπήρχε πριν το ποτάμι και τα δέντρα.
Ο Τομ θυμάται την πρώτη σταγόνα βροχής και το πρώτο βελανίδι.
Γνώριζε το σκοτάδι κάτω από τ' αστέρια όταν ήταν ατρόμητο.
Όλος αυτός ο τόπος ήταν πράσινος. Τώρα, είναι όλο άμμος.
Έπρεπε να έρθω να το δω για να το πιστέψω.
Ακόμα και το κελάηδημα δεν είναι αγνό.
Ακόμα και το δέντρο σου εκεί έξω. Ο Γερο-Σιδερόξυλος.
Σκέφτηκα ότι...
Ίσως θα μπορούσε να μου δώσει ένα κλαδί.
Έπρεπε να δοκιμάσεις να του το ζητήσεις.
Ήρεμα, Γιαρβάιν. Ήρεμα.
Το ξέρω.
Αυτήν τη... μαγεία. Μπορείς να μου τη διδάξεις;
Να σου τη διδάξω; Τι να μάθεις εδώ έξω;
Ασκείς δύναμη στα δέντρα, τον άνεμο και τη φωτιά.
Την ασκείς, σαν να σου ανήκει.
Όλα ανήκουν στον εαυτό τους.
Όπως εσύ ανήκεις στον εαυτό σου.
Τότε, μπορείς να μου μάθεις πώς να χειρίζομαι μια ράβδο;
Η ράβδος ενός μάγου είναι σαν όνομα.
Είναι δική σου να τη χειριστείς, αν αποδείξεις ότι είσαι άξιός της.
Σήμερα απέδειξες ότι δεν είσαι. Ακόμα.
Αν μπορείς να γίνεις άξιος, σύντομα θα το ανακαλύψουμε.
Δεν ήταν γραφτό να βρω ράβδο κάτω από αυτά τ' αστέρια.
Ήταν γραφτό να βρω εσένα. Έτσι;
Τι είναι;
Δεν είμαστε μόνοι.
Ποιοι είναι αυτοί;
Γιατί κυνηγούν εμένα και τις φίλες μου;
Δεν είσαι ο πρώτος Ιστάρ που έφαγε μέλι δίπλα στη φωτιά μου.
Χρόνια πριν, υπήρξε κι άλλος.
Ο Σκοτεινός Μάγος.
Τι απέγινε αυτός;
Κάποτε, θέλησε να ελέγξει τη μαγεία, όπως εσύ.
Τώρα ελέγχει μεγάλη περιοχή του Ρουν.
Όμως, λαχταράει περισσότερα.
Πιστεύεις ότι το κακό του θα εξαπλωθεί;
Όχι χωρίς έναν σύμμαχο πολύ πιο ισχυρό από τον ίδιο.
Τον Σάουρον.
Αν αυτές οι δύο φλόγες ενωθούν σε μία...
δεν θα σταματήσει η πυρκαγιά, ώσπου να γίνει στάχτη ολόκληρη η Μέση Γη.
Εσύ μπορείς να τη σταματήσεις;
Ο γερο-Τομ είναι περιπλανώμενος, όχι πολεμιστής.
Οι μεγάλες πράξεις μένουν στα χέρια που τις αναλαμβάνουν.
Κι εγώ θα μαζέψω κρινάκια, όσο ακόμα φυτρώνουν.
Εννοείς...
Εννοείς τα δικά μου χέρια.
Είναι καθήκον μου να σταματήσω τη φωτιά;
Είναι καθήκον μου να αντιμετωπίσω τον Σάουρον;
Καθήκον σου είναι... να αντιμετωπίσεις και τα δύο.
Σε περιμένω.
Τι τόπος είναι αυτός;
Το Τούριν Γκόρθαντ.
Γνωστό ως Κοιλάδα των Θολωτών Τάφων.
Στις παλαιές ημέρες, εκεί αναπαύονταν άρχοντες και βασιλιάδες αιωνίως.
Δεν νιώθω ανάπαυση εδώ.
Ακόμα και τα δέντρα αισθάνονται ανησυχία.
Μη φοβάσαι.
Οι πεθαμένοι δεν είναι απειλή.
Προχώρα.
Ψυχρό το χέρι, κορμί και καρδιά
Ψυχρός κι ο ύπνος στης πέτρας τη σκιά
Για μια στιγμή, νόμισα ότι άκουσα...
Άκουσες;
Τι άκουσες;
Ήταν σχεδόν σαν τραγούδι.
Ή η ανάμνηση ενός τραγουδιού.
Γκαλάντριελ.
Οι θώρακές τους είναι από το Λίντον.
Ο βασιλιάς έστειλε αποστολή στον Κελεμπρίμπορ.
Αυτήν την αποστολή;
Πρέπει να φύγουμε από αυτό το μέρος.
-Ντέιμορ! -Κρατήσου από μένα.
Μην το αφήσεις!
Ψυχρό το χέρι, κόκαλο και καρδιά
Ψυχρός κι ο ύπνος στης πέτρας τη σκιά
Ποτέ ξανά η πέτρα κρεβάτι δεν θα γίνει
Ποτέ, μέχρι ο Ήλιος να σβηστεί Και να χαθεί η Σελήνη
Στον μαύρο άνεμο τ' αστέρια θα πεθάνουν
Προετοιμαστείτε.
Τι είναι αυτοί;
Βρικόλακες των Θολωτών Τάφων.
Επίθεση!
Κρατήστε τα βέλη σας!
Είναι ανθεκτικοί στα όπλα μας.
Κάντε κράτει. Έλα μαζί μου.
Πού πηγαίνεις;
-Βοήθησέ με να το ανοίξω. -Τι;
Βιάσου!
Υποδιοικήτρια!
Πάρ' το.
Πώς;
Όπως λέει η παράδοση,
μόνο με λεπίδες με τις οποίες θάφτηκαν θα αναπαυθούν τέτοια πλάσματα.
Όμως εδώ ενταφιάστηκαν Άνθρωποι πριν από χίλια χρόνια.
Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι κάτι τους ξύπνησε.
Όχι.
Κάποιος.
Ξύπνημα κακού.
Σε όλη τη Μέση Γη.
Θίο! Θίο!
-Θίο! -Θίο!
Θίο!
-Θίο! -Θίο!
Εγκατέλειψαν όλα τους τα όπλα.
Για έναν Αγριάνθρωπο, ένα τσεκούρι αξίζει πιο πολύ από χρυσό.
Παράξενο, δεν το πήραν μαζί τους.
Ελάτε, όλοι σας. Προχωράμε.
Από εδώ. Πάμε.
Μη βασανίζεσαι, Νουμενοριανέ.
Ο Θίο επιβίωσε και σε χειρότερα.
Θα το αντέξει αυτό.
Θίο!
Εσύ εκεί. Από εδώ.
Λέω να κάνουμε έφοδο στα στρατόπεδά τους.
Θα ξεκινήσουμε πόλεμο.
Είμαστε ήδη σε πόλεμο, Θαλασσινέ.
Αυτό που είδα, δεν πιστεύω ότι έγινε από Ανθρώπους.
Δεν είναι Άνθρωποι. Είναι ζώα. Θα έτρωγαν ακόμα κι ανθρώπινη σάρκα.
Κάθε λεπτό που χάνουμε είναι άλλος ένας Θίο εκεί έξω.
Πρέπει να συνεχίσουμε.
Να ψάξουμε στο λαγκάδι του Ίστφιλντ. Εκεί στρατοπέδευσαν οι Αγριάνθρωποι.
Είναι καλή ιδέα.
Καλύτερα να ψάξουμε βόρεια.
Γιατί βόρεια;
Πέρασα βδομάδες σ' αυτούς τους τόπους αναζητώντας αγαπημένους.
Αυτή η περιοχή του δάσους είναι παλιά.
Σας υπόσχομαι, υπάρχουν Αγριάνθρωποι εκεί.
Ίσως να έχεις δίκιο.
Αρόντιρ.
Ας μη χάνουμε το φως της ημέρας. Μαζέψτε νερό και προμήθειες.
Να προχωρήσουμε.
Ορίστε.
Σου ξέφυγε ένα σημείο.
Ευχαριστώ.
Φαντάζομαι πως δεν λείπει το νερό στο νησί σου.
Όχι. Στο Νούμενορ, έχουμε νερό στα περισσότερα σπίτια.
Θα ήθελα να το δω αυτό.
Σίγουρα θα το 'θελε κι ο μνηστήρας σου.
Πρέπει να προχωρήσουμε.
Σε ένα λεπτό.
Λες ότι πέρασες χρόνο με τους Αγριάνθρωπους, Έστριντ.
Πόσο χρόνο;
Δεν ήμουν ακριβώς μαζί τους. Κρυβόμουν.
-Σου έκαναν ποτέ κακό; -Αρόντιρ, τι κάνεις...
Ρωτάω γιατί πρόσεξα ένα τραύμα στον λαιμό σου.
Φαίνεται πρόσφατο.
Όχι. Εγώ έφταιγα. Αποκοιμήθηκα δίπλα στη φωτιά.
Έπρεπε να την είχα σβήσει, αλλά η νύχτα ήταν κρύα.
Ήταν ανοησία μου.
Όλοι κάνουμε ανοησίες ορισμένες φορές.
Προπαντός σε στιγμές απελπισίας.
Έστριντ, τι είναι αυτό;
Κάψιμο.
Έτσι κρύβουν οι Αγριάνθρωποι το σημάδι του Άνταρ.
Θα την είχαμε πιάσει στην πύλη αν δεν είχε έρθει μαζί σου.
Είναι Αγριάνθρωπος;
Είναι απ' αυτούς.
Θα μας οδηγήσει στους υπόλοιπους.
Τι σχεδίαζες;
Να με μαχαιρώσεις; Να πάρεις το άλογό μου;
Αυτό σχεδίαζες; Όχι;
Μετά είδες ότι ήμουν Νουμενοριανός. Είχες καλύτερη ιδέα, έτσι;
Με χρησιμοποιούσες εξαρχής.
Στοίχημα ότι δεν έχεις μνηστευθεί.
-Προτιμάς να είχα πεθάνει στη Μόρντορ; -Δεν ξέρω.
Να σκεφτώ.
Τι είναι;
Μείνετε ακίνητοι.
Ελάτε γρήγορα.
Δεν απήγαγαν οι Άνθρωποι τον Θίο.
Κοιτάξτε.
Ξύπνησε ο καλοταϊσμένος.
Βοήθεια!
Τι είναι εκεί έξω;
Δεν ξέρω ακόμα. Όμως ό,τι κι αν είναι, είναι μεγάλο.
Προσέχετε πού πατάτε.
Θα ισορροπούσα πιο εύκολα αν χρησιμοποιούσα τα χέρια μου.
Και πιο εύκολα θα το 'σκαγες.
Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει με αυτό.
Έλα, ξεκλείδωσέ με.
Όλα καλά.
Μείνε ακίνητος.
Είπα όλα καλά.
Δώσ' το χέρι σου.
Βοήθεια!
Σήκωσέ με.
Πάω κάτω.
Τι ήταν αυτό;
Υπάρχουν ανώνυμα πλάσματα στα βαθιά μέρη αυτού του κόσμου.
Αυτό εδώ...
θα το πούμε "γεύμα".
Λοιπόν, μίλησα με τους γηραιούς του χωριού.
Θα σας πετάξουν έξω την αυγή. Συγγνώμη, οι Χοντροκόκαλοι προηγούνται.
Η αλήθεια είναι πως αν ήταν στη θέση σου...
ο Σάντοκ πιθανόν να έκανε το ίδιο πράγμα.
Ο Σάντοκ;
Ο ιχνηλάτης μας. Τον έλεγαν Σάντοκ Μπάροους.
Σάντοκ Μπάροους έλεγαν τον αρχηγό σας;
Για να είμαστε συνεννοημένοι μεταξύ μας, δεν σε πιστεύω.
Σου το δείχνω αυτό μόνο και μόνο για να είμαι σίγουρος.
Σίγουρος για ποιο πράγμα;
Λένε ότι στις παλαιές ημέρες υπήρχε ένας Χοντροκόκαλος.
Δεν ήταν σαν εμάς τους υπόλοιπους.
Λένε ότι μια νύχτα ονειρεύτηκε έναν τόπο με αναρίθμητα ρυάκια κρύου νερού
και λόφους τόσο μαλακούς, που μια οικογένεια μπορούσε να σκάψει τρύπα
και να φτιάξει σπίτι σε λιγότερο από μήνα.
Το ονόμασε "Σούζατ".
Έφαγε έναν χρόνο με ένα καραβάνι ακολούθων για να το βρει.
Υποσχέθηκε ότι θα έστελνε
κάποιον για να μαζέψει τους υπόλοιπους από εμάς.
Αλλά ήταν η τελευταία φορά που ακούσαμε για τον Ρόριμας Μπάροους.
Το τραγούδι του ταξιδιού της Πόπι.
Οι Τριχοπόδαροι έχουν ξανάρθει εδώ.
Η πατρίδα της φυλής σου, εκεί απ' όπου έρχεσαι,
μοιάζει έτσι;
Γύρισες εδώ για να μας οδηγήσεις στο Σούζατ;
Νομίζω...
ότι ο Ρόριμας δεν βρήκε ποτέ το Σούζατ.
Και μετά από λίγο...
απλώς περιπλανιόμασταν.
Δεν έχουμε πατρίδα.
Φάνηκαν καβαλάρηδες. Μεγάλοι. Έρχονται κατά δω.
Σε τι οφείλουμε τη χαρά...
Οι Τριχοπόδαροι, πού είναι;
Τα μόνα ανθρωπάκια που ξέρουμε σ' αυτήν την έρημο είναι οι Χοντροκόκαλοι.
Ξέρεις γιατί φοράμε αυτά τα προσωπεία;
Αψηφήστε τον Σκοτεινό Μάγο και όταν επιστρέψουμε μαζί του,
θα το μάθετε μόνοι σας.
Ξέρω ότι πιστεύεις πως αυτό το Δαχτυλίδι με εξαπατά.
Όμως εγώ πιστεύω ότι με καθοδηγεί,
και ότι ίσως είναι ο μόνος δρόμος μας για τη νίκη.
Υπάρχει σημείο που το τίμημα της νίκης γίνεται υπερβολικά μεγάλο;
Δεν έχω φτάσει σε εκείνο το σημείο.
Πώς δεν σε τρομοκρατεί αυτό;
Επειδή η τυραννία ενός κόσμου που κυβερνά ο Σάουρον
με τρομοκρατεί περισσότερο.
Πάντα το ένιωθα. Αλλά με αυτό το Δαχτυλίδι, το βλέπω.
Όλα όσα θα χάσουμε αν αποτύχουμε στην αποστολή που έχουμε μπροστά μας.
Ο πατέρας μου προέβλεψε ότι κάποια ημέρα
η ζωή του Κελεμπρίμπορ θα ήταν στα χέρια μου.
Θα διαλέξω τον δρόμο που πρέπει ώστε να μου δώσει ελπίδα να την προστατέψω.
Η προστασία αυτού που είναι το πιο εύθραυστο,
το πιο αγαπητό, είναι η αποστολή που έχει ανατεθεί σε όλα τα Ξωτικά.
Και ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί.
Και σου υπόσχομαι, θα υπάρξουν πιο οδυνηρές θυσίες.
Γκαλάντριελ...
Υποσχέσου μου, Έλροντ,
να βάλεις την απώθηση του Σάουρον πάνω απ' όλα τα άλλα ζητήματα.
Ακόμα κι από τη ζωή μου.
Δεν υπόσχομαι τίνος το θέλημα φέρει αυτό το Δαχτυλίδι.
Όμως σου ορκίζομαι...
η ήττα του Σάουρον θα είναι πάνω απ' όλα.
Ακόμα και πάνω από σένα.
Συγχώρησέ με, Διοικητή, ακούσαμε τύμπανα.
Είναι το κλειδί για τις χειροπέδες;
Πιστεύω ότι ήθελε ν' αποφασίσεις εσύ αν θα το χρησιμοποιήσεις.
Λυπάμαι.
Κι εγώ.
Όχι. Ισίλντουρ, βλέπεις...
Η συγχώρεση δεν έρχεται σε ανθρώπους σαν εμένα.
Αργά ή γρήγορα, θα με αποδιώξουν, το ξέρεις αυτό.
Δεν θα τους αφήσω.
Δεν θα αφήσω να σε αποδιώξουν.
Άσε κάτω το σπαθί.
Έστριντ, πέτα το σπαθί!
Έστριντ!
Σταματήστε!
Είμαι ο Αρόντιρ, από το Πράσινο Δάσος.
Έχεις αγγίξει ποτέ τσεκούρι σε δασώδη ζωή;
Προς μεγάλο μου πόνο, ναι, αλλά...
Άκουσέ με!
Δεν είναι για να κόβεις δέντρα.
Τι κόβει αυτό;
Ορκ.
Κάνε πίσω.
Υπήρχε ένας...
στρατός απ' αυτούς.
Ακρωτηρίαζαν και δολοφονούσαν καθώς προέλαυναν.
Είδαμε τι έκαναν.
Γι' αυτό βρίσκεστε εδώ; Γι' αυτό είστε τόσο θυμωμένοι;
Ο χυμός που έρεε και τα φλεγόμενα κλαδιά μας κάλεσαν από μακριά.
Όμως... αργήσαμε πολύ.
Ένας στρατός; Πριν πόσο καιρό έγινε αυτό;
Η Χειμώνανθη ανάθρεψε πολλά από αυτά τα δέντρα, από σπόρο σε φυντάνι.
Μην της ζητήσεις να μιλήσει άλλο γι' αυτό.
Δεν διαφέρουν από αυτούς!
Ξεκοιλιάζουν, ξεριζώνουν, σπάνε κλαδιά, κόβουν κορμούς, όλοι!
Πρέπει να ζητήσουμε...
τη συγχώρεσή σου...
για το τραύμα...
...που έχουμε κάνει.
Η συγχώρεση παίρνει χρόνο.
Η βροχή ξεπλένει τη μακρά μνήμη του χώματος.
Νέος φλοιός, καλύπτει παλιά σημάδια.
Και σε όλο αυτό το διάστημα, υπόσχομαι,
να φροντίσουμε ώστε τα δέντρα του δάσους να αφεθούν στη γαλήνη τους.
Λες να ξέρουν τι είναι γαλήνη;
Είναι αυτό που έρχεται μετά τις νυχτερινές καταιγίδες,
όταν η αυγή σιωπά, και τα πουλιά ξυπνούν.
Εμείς φροντίζουμε αυτό το δάσος
από τότε που τα βουνά δεν είχαν υψωθεί ακόμα για να το χωρίσουν.
Όταν ο μόνος ήχος εδώ ήταν το φως πάνω στα βρύα...
Θίο...
Και η αναπνοή των φύλλων.
Ναι. Ξέρουμε τη γαλήνη.
Έστριντ... Εγώ είμαι.
Έστριντ... Έστριντ...
Χέιγκεν...
-Νόμισα ότι... -Κι εγώ.
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είσαι εδώ. Σε βλέπω μπροστά μου.
Ευχαριστώ που ήρθες να με βρεις.
Έδωσα μια υπόσχεση.
Ευχαριστώ που την τήρησες.
Τώρα πρέπει να τηρήσω άλλη μία.
Οι Ορκ κινούνται. Πρέπει να ακολουθήσω το μονοπάτι.
Ίσως έχω κι άλλη ευκαιρία να αντιμετωπίσω τον Άνταρ.
Μπορείς να έρθεις μαζί μου, αν θέλεις.
Έχω κι εγώ υποσχέσεις να τηρήσω.
Τότε, μάε γκλένο. Άρχοντα Πέλαργκιρ.
Ο ΝΟΤΟΣ
ΕΡΕΓΚΙΟΝ
Δολιότητα των Ορκ.
Εκείνο το μονοπάτι.
Υποθέτω ότι οδηγεί στο...
Ερέγκιον, άρχοντά μου.
Ήρθαμε εδώ αναζητώντας τον Σάουρον. Αντ' αυτού, βρίσκουμε τον Άνταρ;
Μήπως έχουν συνάψει συμμαχία;
Ίσως για πόλεμο.
Μια λεγεώνα Ορκ εισέβαλε στα εδάφη των Ξωτικών.
Βρισκόμαστε όλοι σε πόλεμο.
Ο Υψηλός Βασιλεύς πρέπει να το μάθει πριν ο οικοδεσπότης μας πάει στη Μόρντορ.
Εκεί!
Στάσου!
Μα το δείπνο μας το σκάει!
Ελάτε!
Πίσω στη γραμμή!
Ποιος είναι; Ψάξτε.
Είναι κοντά. Συνεχίστε το ψάξιμο.
Ποιος είναι; Τι ήταν αυτό;
Από κει ήρθε.
Μυρίζω Ξωτικό.
Εκπληκτικό.
Ψάξτε κάτω από κάθε πέτρα. Εμπρός!
Πήγαινε στο Λίντον. Θα τους απασχολήσω όσο μπορώ.
Συνεχίστε το ψάξιμο.
Πάρ' το.
Πάρ' το, Έλροντ.
Εκεί πέρα.
Πού είναι οι άλλοι;
Στέκομαι μόνη.
Κόψε της τον δεξί της αντίχειρα.
Αν μας πεις πού είναι οι άλλοι, θα σε αφήσω να κρατήσεις τον αριστερό.
Θυσιάστηκε για να σώσει εμάς όλους.
Όχι, κάνεις λάθος, Καμνίρ.
Δεν το έκανε για να σώσει εμάς.
Τι;
Το έκανε για να σώσει το Δαχτυλίδι.
Βιάσου.
Αυτά είναι εδάφη των Ξωτικών.
Γυρίστε πίσω στη σκιά.
Ένα αστέρι λάμπει την ώρα της συνάντησής μας,
αρχόντισσα Γκαλάντριελ.
Το τραγούδι ας αρχίσει
Ας τραγουδήσουμε μαζί
Τον ήλιο, τ' άστρα, τη σελήνη, την αχλή
Τα σύννεφα και τη βροχή
Το φως σ' ένα μπουμπούκι
Τη σταλίδα σ' ένα φτερό
Τον άνεμο στον λόφο
Και στο ρείκι τον ανθό
Ω λεπτή σαν λυγαριά
Ω καθαρή σαν νερό πηγής
Ω καλαμιά της λίμνης
Όμορφη κόρη του ποταμού
Ω άνοιξη και καλοκαίρι
Και άνοιξη ξανά μετά
Ω αέρα του καταρράκτη
Και των φύλλων η χαρά
Ο γερο-Τομ Μπόμπαντιλ
Γελάει χαρωπά
Το σακάκι του γαλάζιο λαμπερό
Κι έχει παπούτσια κίτρινα
Καλάμια στη σκοτεινή λίμνη
Κρινάκια του νερού
Ο γερο-Τομ Μπόμπαντιλ
Και η όμορφη κόρη του ποταμού
Ω λεπτή σαν λυγαριά
Ω καθαρή σαν νερό του ρυακιού
Ω καλαμιά της λίμνης
Όμορφη κόρη του ποταμού
Ω άνοιξη και καλοκαίρι
Και άνοιξη ξανά μετά
Ω αέρα στον καταρράκτη Και των φύλλων η χαρά
Υποτιτλισμός: Γιώργος Λυκούδης
Επιμέλεια Γιώργος Μικρογιαννάκης