ANTERIORMENTE
Folleei o libro de Sadoc.
Os pepeludos seguiron este camiño.
O Istar renderase a min, porque se non,
matarei as medianas que chama amigas.
Nori!
Ías ao cumio?
Os superviventes agardan no campamento.
- E meu pai. - Igual chegas tarde.
- Buscas alguén? - O meu prometido.
Se é a metade de forte ca ti, atoparalo.
Non son tan forte como pensas.
Se algo fuches para min, agora é cinsa.
Así que, por min, non temos que volver falar nunca.
Queres recuperar o cabalo?
- Sabes onde está? - Ven aquí. Á noite.
Que fas aquí de noite, neno?
É unha emboscada!
Os preparativos xa case están, Señor-Padre.
Debemos volver á guerra?
Nunca estaremos a salvo,
ata ter a certeza de que Sauron xa non existe.
Dende que puxen este anel,
vexo imaxes do mundo invisible.
As nosas cartas a Celebrimbor non tiveron resposta.
Temo que Sauron estea en Eregion.
O Alto Rei envíame alí cun pequeno grupo,
para protexer a Celebrimbor e a cidade.
Elrond non se unirá ao teu grupo,
liderarao.
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
Seguimos sen resposta de Celebrimbor.
Se collemos a Ponte de Axa, Eregion está a unhas 150 leguas.
Necesitaremos un arqueiro e dous espadachíns que nos recomendes.
Confías en min?
Paréceche sabio, comandante?
A pedimento do Alto Rei, accedín a nomearte tenente.
Se che parece pouco, escollerei a outro.
- Si. - "Si", que?
Podo recomendar un arqueiro e dous espadachíns.
Quen máis virá connosco, comandante?
Lóstregos?
Do terreal nada fai isto.
Isto é obra de Sauron.
Camnir, que outros camiños poderiamos tomar?
Para sortealo, podemos coller rumbo norte.
Serán dúas semanas máis.
Ou?
Coller cara ao sur, polos outeiros de Tyrn Gorthad.
Así chegariamos a Eregion moito antes.
O mal vive neses outeiros.
Antigo e cheo de malicia.
Sauron quere que sigamos ese camiño. Debemos tomar outro.
O inimigo estará a vixiar os dous.
Esta derruba fai máis vital aínda chegar onda Celebrimbor axiña.
Non chegaremos a ningures, se caemos nunha trampa.
Iremos polo sur.
Debo protestar.
A túa opinión xa foi escoitada.
Elrond!
Escoitouse, tenente.
Iremos cara ao sur.
Este grupo non aceptará consellos desa lilaina e ti tampouco.
Se non acatas esa condición, volves xa para Lindon.
- Encantaríame. - E por que non o fas?
Non desexo ver a ninguén deste grupo morto.
Ti incluído.
Nori!
Nori! Poula!
Desculpa. Non verías a dúas medianas por aquí?
Atopaches a cabra.
Non era... xusto o que andaba a buscar.
Pois, está o que buscamos
e está o que atopamos, verdade?
Ai, dol! Meu dol! Toca un dol dileiro!
Toca un don! Dá un chimpo! Dálle ao salgueiro!
Hai unhas estrelas sobre o teu outeiro.
Hainas sobre a maioría.
As miñas amigas e eu buscabamos estas.
Esperaba que...
Perdoa, un momentiño...
Do sol, das estrelas, da lúa e da brétema,
da chuvia e do tempo nuboso.
A póla... claro...
Ten que ser.
Poula!
Levanta!
- Velo? - A quen?
A quen vai ser? O noso amigo, o condenado Estraño.
Tanto ten onde estea el. Onde estamos nós?
Nori! Corre!
Penso... Penso que os despistamos.
E vós de onde saístes?
Nós?
E logo ti?
Ai, a cachola!
- Vivo aquí. - Hai pepeludos?
Que é un pepeludo?
Pois ti.
Quen es?
Son Ninguén.
Non podes ser "Ninguén".
É como me chaman todos.
Inda chamándoche Ninguén, non tes outro nome?
Miña nai chámame Merimac.
Eu son Poula.
Eu Nori.
De onde sacaches a auga?
- Baixa a voz. - Roubáchela, non?
Dese pozo. Da xente grande.
- A onde vas? - A ningures.
Lévanos.
Síntoo, non queremos forasteiros na vila.
Vila? Que vila?
Ningunha! Non hai vila!
Atende, Ninguén!
Ou imos contigo
ou entrégote eu mesma, ladrón de auga.
Ides coñecer á Gund, a xefa da aldea.
E se queredes que vos acolla, hai catro regras.
Unha: nunca a miredes aos ollos.
B: quedade sempre tres pasos atrás.
Catro: xamais, pase o que pase, lle chamedes "A Gund".
- Entendido. - Vale.
Eran tres regras ou catro?
Non lle fixen moito caso.
Marchade e pasádeo ben.
Veña. Por aí.
Iso é porque lle deu o sol.
Mira para aí!
Outro montón para mondar.
- Chapeu coma o meu! - E o de papá.
Pepeludos vivindo en buracos?
- Non é natural. - É que non somos pepeludos.
Somos rexos.
Rexos?
Como se che ocorre traelas aquí? Ninguén é tan estúpido.
Necesitaban agacharse.
Coa metade dos demos do deserto buscándoas?
Meténdolle o teu cerebro a un voitre voaría para atrás.
Non lle fales así.
Acabas de replicarme?
Velaí a cuarta regra.
Dade unha boa razón para non entregarvos dereitas
aos Gaudrim que vos buscan.
Veña, defendédevos.
Atravesei ríos, montañas
e desertos para que o meu amigo atope o seu destino,
do que igual depende a sorte do mundo, mesmo a túa.
Dixen boas razóns.
Ese amigo teu, quen é?
- Un xigante. - Ai, si?
- Coma un elfo? - Máis grande.
Entón é un Grande Elfo.
Non é un elfo.
É un mago.
O único mago que hai baixo estes ceos
é o Mago Escuro.
E o último que necesitamos é un amigo del.
Atádeas!
O que? Non!
Que fas? Déixaa! Que Mago Escuro?
O Istar xa é moito máis poderoso do que contabamos.
Fixo aparecer unha tormenta de area que me matou dous homes.
Agora vai en dirección norte.
Cara ao ermitán.
E que foi das medianas?
Seguimos peiteando o deserto. Non escaparán moito máis.
Xúrocho pola miña vida.
Ou es moi parvo, Gaudrim,
ou moi valente.
Ti preocúpate só polas pepeludas.
Do Istar xa me encargo eu.
Déixao saír.
Non deberías estar esperto.
Come terra! Cava fondo!
Bebe auga!
Vai durmir!
Ti quen es?
Haiche moito que non me chaman polo nome,
pero alá polo Curvimbio, a xente chamábame Bombadil.
Tom Bombadil.
O sol afúndese no oeste, axiña iredes ás apalpadelas.
Non sexas tímida, Bagadouro.
Cando caian as sombras da noite, abrirase a porta.
Fixen o que puiden pola túa túnica luxada.
Limpa as mans, lava a cara
e ven onda min xunta o lume.
Hai alguén contigo?
Pareceume oír unha muller.
Unha muller? Que muller?
Non hai ninguén máis contigo?
Estás ti.
Ou penso que estás. Estás?
Si?
Cóntame, que esperabas atopar debaixo desas estrelas túas?
Seguro que non o vello Tom.
Contaba coas miñas amigas.
Mira o que saben as estrelas.
Acaban de chegar, coma quen di.
Un ano está escuro.
E ao outro, miras ao ceo,
e haiche un mar de olliños mirando para abaixo, observándote.
Pensan que o saben todo, pero acaban de chegar.
Acaban de chegar.
Ti que es?
Aínda non sabes como me chamo? Esa é a resposta.
Dime quen es ti?
Ti só, ti mesmo e sen nome.
Pero ti es novo e eu son vello.
O máis vello, iso é o que son.
Como "o máis vello"?
O máis de todos.
Abofé cho digo, meu amigo,
Tom estaba aquí antes có río e cás árbores.
Lembra a primeira pinga de chuvia e a primeira landra.
Coñecía a escuridade baixo as estrelas cando non era temible.
Isto todo era verde. Agora, é todo area.
Tiven que vir en persoa para crelo.
Nin o canto das aves escapou.
Nin sequera a árbore de aí, o Vello Pauferro.
Pensei que...
Igual me podía deixar unha póla.
Pois debéraslle preguntar.
Acouga, Iarwain. Acouga.
Xa sei.
Esa maxia. Pódesma ensinar?
Ensinarcha? Que hai que aprender aquí?
Ti exerces poder sobre as árbores, sobre o vento e o lume.
Exércelo, como se foses dono del.
Tódalas cousas son donas de si mesmas.
Como ti es dono de ti mesmo.
Daquela, poderíasme aprender como manexar un bastón?
O bastón dun mago é coma un nome.
Xa é de teu, se demostras ser digno del.
Hoxe demostraches que non o es. Aínda.
Se o serás algún día, axiña o descubriremos.
Non tiña que atopar un bastón aquí.
Senón atoparte a ti. Verdade?
Que foi?
Non estamos sós.
Quen son?
Por que nos seguen a min e as amigas?
Non es o primeiro Istar que tomou mel onda o meu lume.
Hai anos, houbo outro.
O Mago Escuro.
Que foi del?
Quería controlar a maxia, coma ti.
Agora, controla boa parte de Rhûn.
Pero aínda quere máis.
Pensas que o mal del se espallará?
Non sen un aliado máis poderoso aínda ca el.
Sauron.
Se esas dúas lapas forman unha soa,
o lume non acabará ata deixar a Terra Media en cinsas.
Non podes paralo?
O vello Tom é un peregrino, non guerreiro.
As fazañas quedan para quen lle están destinadas.
E eu recollerei nenúfares, mentres aínda medren.
Falas...
Falas de min.
É tarefa miña deter o lume?
É tarefa miña enfrontarme a Sauron?
A túa tarefa é enfrontáreste aos dous.
Estou a esperar por ti.
Que lugar é este?
Tyrn Gorthad.
Lombas das Antas dos homes.
Antano, aquí descansaban en paz os seus señores e reis.
Non sinto paz aquí.
Ata as árbores parecen inquedas.
Non temas.
Os mortos non son ameaza.
Seguimos.
Que sexa fría a man, o corazón e o óso,
e que sexa frío o sono baixo a pedra.
Por un momento, pareceume oír...
Oír?
Que oíches?
Era coma unha canción.
Ou o recordo dunha.
Galadriel.
Esas bardas son de Lindon.
O rei enviou varios a avisar a Celebrimbor.
Serían estes?
Temos que saír de aquí.
- Daemor! - Agárrate a min!
Non me soltes!
Que sexa fría a man, o corazón e o óso,
e que sexa frío o sono baixo a pedra.
Que nunca máis acordes no leito de pedra.
Nunca, ata que o Sol se apague e a Lúa morra.
No vento negro morrerán as estrelas.
Preparádevos.
Que son?
Criaturas das Antas.
Atacade!
Parade as frechas!
Son inmunes ás nosas armas!
Resistide! Ven comigo!
A onde vas?
- Axúdame. - Que?
Apura!
Tenente!
Cóllea.
Como?
Segundo a lenda,
só as follas coas que os soterraron lles darán a paz.
Pero estes homes levan na tumba máis de mil anos.
Está claro que algo os espertou.
Non.
Alguén.
Que anda espertando o mal.
Por toda a Terra Media.
Theo!
- Theo! - Theo!
Theo!
- Theo! - Theo!
Deixaron as armas.
Para un salvaxe unha machada vale máis có ouro.
É estraño que non as levasen.
Vamos, vide! Marchamos!
Por aquí. Vamos.
Tranquilo, numenoreano.
Theo sobreviviunas peores.
E sairá desta.
Theo!
Vosoutros! Por aquí!
Hai que atacarlles os campamentos.
Empezariamos unha guerra.
Xa estamos nela, home do mar.
O que vin, non creo que o fixesen homes mortais.
Non son homes. Son animais. Capaces de comer carne humana.
Cada minuto perdido é outro que Theo segue alí.
Hai que buscalo.
Podemos peitear a Congostra do Leste. Os salvaxes acampan alí.
Boa idea.
Mellor sería ir ao norte.
Por que?
Botei semanas por esas terras, buscando a familia.
Alí a fraga é vella.
E hai salvaxes e cousas peores.
Podería ser.
Arondir.
Hai que aproveitar a luz. Collede auga e provisións.
Hai que marchar!
Aí a tes.
Non limpaches ben.
Grazas.
Seguro que non falta auga na túa illa.
Non. En Númenor haina na maioría das casas.
Gustaríame velo.
E ao teu prometido tamén.
Temos que seguir.
Un momento.
Dixeches que estiveches cos salvaxes, Estrid.
Canto tempo?
Non estiven xusto con eles. Escondinme.
- Fixéronche algo? - Arondir, que...?
É que che vin unha ferida no pescozo.
Recente.
Iso foi culpa miña, é que... Quedei durmida onda o lume.
Debino apagar, pero ía frío.
Fun parva.
Todos facemos parvadas.
E máis, estando desesperados.
Estrid, que é iso?
Queimouse.
Os salvaxes agochan así a Marca de Adar.
Habiámola coller na porta, de non vir contigo.
É unha salvaxe?
É unha deles.
E vainos levar ata os outros.
Que plan tiñas?
Apuñalarme? Levarme o cabalo?
Era iso? Non?
Viches que era numenoreano e pensáchelo mellor, non?
Usáchesme todo o tempo.
Igual nin prometido tes.
- Quereríasme morta en Mordor? - Non o sei.
Déixame pensar.
Que foi?
Quietos.
Vide axiña.
A Theo non o levaron os homes.
Mirade.
O ben comido espeliu.
Axuda!
Que anda por aí?
Non o sei, pero sonche ben grandes.
Ollo onde pisas.
Había andar mellor podendo usar as mans.
E escaparías mellor.
Ninguén daría escapado por aquí.
Veña, quítamo.
Non é nada.
Quieto.
Dixen que estou ben.
Dáme a man.
Axuda!
Tira de min!
Afúndome!
Que era iso?
Hai criaturas sen nome no fondo deste mundo.
Esta...
vaise chamar "cea".
Acabo de falar cos anciáns da aldea.
Seredes expulsadas ao amencer. Síntoo, os rexos son o primeiro.
A verdade é que, no teu lugar,
seguro que Sadoc faría o mesmo.
Sadoc?
O noso rastrexador. Chamábase Sadoc Tobeira.
Sadoc Tobeira era o nome do voso líder?
Que quede ben clara unha cousa: non vos creo.
Só vos mostro isto para nos asegurar.
De que?
Contan que, na antigüidade, houbo un rexo,
que non era coma o resto.
Disque unha noite soñou cun lugar, con moitos regatos de auga fría
e outeiros ondulados tan brandos, que podías escavar un buraco
e vivir nel en menos dun mes.
Chamoulle: "A Sûzat."
Un ano, foi a buscala cunha caravana de seguidores.
Prometeu que, ao atopala,
enviaría a buscarnos ao resto.
Pero non volvemos saber máis de Rorimas Tobeira.
A canción de Poula.
Os pepeludos xa estiveron aquí.
O fogar dos vosos, de onde vides,
parécese a isto?
Volvestes aquí para nos levar a todos á Sûzat?
Penso que...
Rorimas nunca atopou a Sûzat.
E xa pasado un tempo,
seguimos errando.
Non temos fogar.
Vimos xinetes. Xente grande. Veñen cara a aquí.
A que debemos o pracer?
As pepeludas, onde están?
Os únicos medianos que viven neste deserto son os rexos.
Sabes por que levamos máscaras?
Desafiade o Mago Escuro e, cando volvamos con el,
descubrirédelo vós mesmos.
Sei que cres que este anel me engana.
Pero eu creo que me guía
e que seguilo podería ser o único camiño ata a vitoria.
Non hai un punto no que o custo da vitoria é moi alto?
Aínda non cheguei a el.
E iso non te aterra?
O sufrimento dun mundo gobernado por Sauron
atérrame máis.
Sempre o sentín, pero con este anel, véxoo.
Todo o que perderemos se fracasamos nesta empresa.
Meu pai augurou que, un día,
a vida de Celebrimbor dependería de min
Elixirei o camiño que debo para poder protexela.
Protexer o que é máis fráxil,
máis querido, é tarefa de tódolos elfos.
E aínda non terminou.
E prométoche que haberá máis sacrificios dolorosos.
Galadriel?
Prométeme, Elrond,
que enfrontarte a Sauron estará por riba de todo.
Mesmo da miña vida.
Non farei promesas a peticións nacidas dese anel.
Pero xúroche...
que derrotar a Sauron será o primeiro.
Mesmo antes ca ti.
Perdóame, comandante. Oímos tambores.
Esa é a chave dos grillóns?
Igual el quixo que decidises ti se usala.
Síntoo.
Eu tamén.
Non. Isildur, escoita...
Ninguén perdoa as persoas coma min.
Sabes que acabarán botándome.
Non llelo permitirei.
Non te botarán.
Baixa a espada.
Estrid, solta a espada!
Estrid!
Para!
Son Arondir, da Fraga Verde.
Algunha vez segaches cun machado a vida do bosque?
Ben me doe, seguei, pero...
Escóitame!
Non abate árbores.
Que abate?
Orcos.
Atrás.
Houbo...
un exército deles.
Que mutilaron e asasinaron ao seu paso.
Vimos o que fixeron.
Por iso estades aquí? E o que vos enfada?
O zume vertido e as pólas queimadas chamáronnos desde lonxe.
Pero chegamos tarde.
Un exército? Canto hai diso?
Flor de Inverno nutriu moitas desas árbores dende sementes.
Non lle pidades que fale máis.
Son iguais ca eles!
Desenraizadores, crebapólas e fendetroncos, todos!
Pedímosvos...
perdón...
polo mal...
que fixemos.
Perdoar leva unha idade.
A chuvia limpa a longa memoria da terra.
Unha nova casca cobre as cicatrices.
E durante ese tempo, prométovos
que miraremos por que as árbores deste bosque vivan en paz.
Saberán o que é a paz?
É o que vén despois das tormentas da noite,
cando o amencer está silente e os paxaros espertan.
Nós coidamos deste bosque
desde antes de que as montañas se levantasen e o dividisen.
Cando o único que se oía aquí era a luz sobre o musgo...
Theo?
E a respiración das follas.
Si. Coñecemos a paz.
Estrid? Son eu.
Estrid? Estrid.
Hagen?
- Pensaba... - Eu tamén.
Case non creo que te teña diante. Estás aquí.
Grazas por me vires buscar.
Fixen unha promesa.
Grazas por mantérela.
Agora debo manter outra.
Os orcos marcharon. Seguireinos ata que os atope.
Talvez poida enfrontarme a Adar.
Podes vir comigo, se queres.
Tamén teño promesas que manter.
Daquela, mae glenno. Señor de Pelargir.
O SUR
Orcos traizoeiros.
Ese camiño.
Penso que leva a...
Eregion, meu señor.
Viñemos buscando a Sauron, e atopamos a Adar?
Igual están confabulados ou...
Talvez en guerra.
Os orcos entraron en terras élficas.
Estamos todos en guerra.
O Alto Rei debe saber isto antes de que saia para Mordor.
Alí!
Agardade!
Que nos escapa a cea!
Veña!
Volvede á ringleira!
Quen é? Sigue buscando.
Andan preto. Sigue buscando.
Quen é? Que foi iso?
Veu de por aquí.
Por aquí cheira a elfo!
Abraiante.
Mirade ben todo. Veña!
Ide a Lindon. Eu entretereinos canto poida.
Seguide buscando.
Cólleo.
Cólleo, Elrond.
Por alí!
Onde vai o resto?
Estou eu soa.
Cortádelle o polgar dereito.
Dinos onde van os outros e déixoche o esquerdo.
Sacrificouse para nos salvar a todos.
Non, engánaste, Camnir.
Non foi para nos salvar a nós.
E logo?
Fíxoo para salvar o anel.
Apurade!
Estas son terras élficas.
Volvede á sombra!
Unha estrela loce na hora do noso encontro,
miña señora Galadriel.
Que comece o canto!
Cantemos todos xuntos,
do sol, das estrelas, da Lúa e da brétema,
da chuvia e do tempo nuboso,
da luz no xermolo,
do orballo na pluma,
do vento no outeiro,
das campás no breixo.
Oh, esvelta como a vara do salgueiro!
Oh, máis clara cá auga clara!
Oh, xunco á beira da lagoa!
Fermosa Filla do Río!
Oh, primavera e verán,
e outra vez primavera!
Oh, vento na fervenza
e risa das follas!
O vello Tom Bombadil
é un tipo alegre
de chaqueta azul
e botas amarelas.
Dos xuncos na lagoa sombría
e dos nenúfares na auga:
o vello Tom Bombadil
e a Filla do Río!
Oh, esvelta como a vara do salgueiro!
Oh, máis clara cá auga clara!
Oh, xunco á beira da lagoa!
Fermosa Filla do Río!
Oh, primavera e verán,
e outra vez primavera!
Oh, vento na fervenza e risa das follas!
Subtítulos: Magdalena Sánchez
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea