POPRZEDNIO
Przeglądałam księgę Sadoka.
Harfootowie szli tędy przed laty.
Istar mi ulegnie, w przeciwnym razie
zamorduję niziołki, z którymi się zaprzyjaźnił.
Nori!
Zmierzałeś w stronę skarpy?
Ocalali czekają na nas w obozie.
- Mój ojciec też. - Chyba się spóźniłeś.
- Też szukasz bliskich? - Narzeczonego.
Jeśli jest w połowie tak silny, da radę.
Nie jestem aż taka silna.
To, co mnie z tobą łączyło, obróciło się w popiół.
Więc nie mam potrzeby się z tobą zadawać.
Chcesz odzyskać konia?
- Wiesz, gdzie jest? - Przyjdź tu. Dziś w nocy.
Czemu włóczysz się tu po ciemku?
To zasadzka!
Przygotowania dobiegają końca, Ojcze.
Musimy znów iść na wojnę?
Nie będziemy całkiem bezpieczni,
dopóki nie unicestwimy Saurona.
Od kiedy noszę ten Pierścień, dostrzegam
przebłyski z niewidzialnego świata.
Celebrimbor nie odpisał na żaden z naszych listów.
Obawiam się, że Sauron jest w Eregionie.
Najwyższy Król wysyła mnie tam z małym oddziałem,
by strzec miasta i Celebrimbora.
Elrond nie ma przyłączyć się do twojej drużyny.
Tylko ją poprowadzić.
WŁADCA PIERŚCIENI: PIERŚCIENIE WŁADZY
Wciąż brak wieści od Celebrimbora...
Jeśli przejdziemy przez most Axa, do Eregionu mamy niespełna 150 staj.
Potrzebujemy łucznika, dwóch szermierzy. Ufam, że mi kogoś polecisz.
Ufasz mi?
Uważasz, że to roztropne?
Zgodnie z wolą Króla mianowałem cię swoim zastępcą.
Jeśli to ci uwłacza, wybiorę kogoś innego.
- Tak. - Co takiego?
Mogę polecić łucznika i dwóch szermierzy.
Kogo jeszcze zabierzemy, dowódco?
Piorun?
Ziemska siła tu nie zawiniła.
To sprawka Saurona.
Camnirze. Którędy moglibyśmy pojechać?
Możemy to ominąć, kierując się na północ.
Wydłuży to drogę o 14 dni.
Albo?
Na południe. Przez wzgórza Tyrn Gorthad.
To dużo szybsza droga do Eregionu.
W tych wzgórzach czai się zło.
Pradawne i perfidne.
Sauron celowo nas tam zwabia. Wybierzmy inną drogę.
Nieprzyjaciel niewątpliwie obserwuje obie.
To tylko potwierdza, że musimy dotrzeć do Celebrimbora jak najszybciej.
Nigdzie nie dotrzemy, jeśli wpadniemy w pułapkę.
Jedziemy na południe.
Protestuję.
Przyjmuję do wiadomości.
Elrondzie!
Słyszałem cię.
Jedziemy na południe.
Ani nam, ani tobie nie będzie doradzało to świecidełko.
Jeśli te warunki ci nie odpowiadają, wracaj do Lindonu.
- Chciałabym. - Co cię powstrzymuje?
Nie chcę, by ktokolwiek z nas zginął.
Łącznie z tobą.
Nori!
Nori! Poppy!
Przepraszam, czy przypadkiem przechodziły tędy niziołki?
Znalazłeś kozę.
Raczej nie tego szukałem.
Szukać to jedno,
a znaleźć to co innego, czyż nie?
Hej-hop, hejże hop Dzyń, dzyń-dzylo
Meszki siedzą w trawie Pszczoły wierzbę pylą
Nad twoim wzgórzem są gwiazdy.
Nie tylko nad moim.
Ale wraz z przyjaciółkami szukałem właśnie tych.
Miałem nadzieję, że...
Przepraszam, chwileczkę...
O słońcu, gwiazdach, księżycu i mgle
O deszczu i o chmurze
Gałąź... No tak...
Tak. To ona.
Poppy!
Wstawaj!
- Widziałaś go? - Kogo?
Jak to kogo? Naszego przyjaciela, tego całego Nieznajomego.
Nieważne, gdzie on jest, gdzie my jesteśmy?
Nori! Uciekaj!
Chyba ich zgubiłyśmy.
Skąd się tu wzięłyście?
My?
A ty skąd?
Moja głowa.
- Stąd. - Harfootowie tu mieszkają?
Jacy Harfootowie?
Ty nim jesteś...
Kim ty jesteś?
Nikim.
Nie możesz być „nikim”.
Wszyscy tak na mnie wołają.
Skoro wszyscy zwą cię nikim, kto zwie cię kimś?
Mama zwie mnie Merimac.
Jestem Poppy.
A ja Nori.
Skąd masz wodę?
- Nie tak głośno. - Podebrałeś, co?
Ze studni Dużych Ludzi.
- A ty dokąd? - Donikąd.
Weź nas ze sobą.
Nie wpuszczamy obcych do wioski.
Do wioski? Jakiej wioski?
Żadnej! Nie ma żadnej wioski!
Posłuchaj, niktosiu.
Idziemy z tobą
albo sama na ciebie doniosę, wodokradzie.
Poznacie Gundę, przywódczynię wioski.
Aby zaskarbić jej łaski, musicie przestrzegać czterech zasad.
Po pierwsze, nie patrzcie jej w oczy.
B, trzymajcie dystans na trzy kroki.
Po czwarte, nigdy, przenigdy nie nazywajcie jej Gundą.
- Jasne. - Jasne.
To trzy zasady czy cztery?
Straciłam rachubę.
Zmykajcie!
Chodź! Tutaj.
Wypłowiało na słońcu.
Popatrz!
Świeże, można obierać.
- Wielka czapka! - Tata taką ma!
Harfootowie mieszkający w norach?
- To wbrew naturze. - Nie jesteśmy Harfootami.
Tylko Stoorami.
Stoorami?
Po coś je tu sprowadził? Nikt nie byłby aż tak głupi.
Szukały schronienia.
Gdy tyle diabłów z pustyni depcze im po piętach?
Gdyby sęp miał twoją mózgownicę, to latałby tyłem.
Nieładnie tak mówić.
Śmiesz mi pyskować?
To ta czwarta zasada.
Mówcie, czemu nie miałabym rzucić was na pożarcie
tym Gaudrimom, co was ścigają.
Przekonajcie mnie.
Przeszłam rzeki, góry
i pustynie, by pomóc przyjacielowi odkryć przeznaczenie.
Od niego może zależeć los całego świata, wasz też...
Wystarczy.
Kim jest ten wasz przyjaciel?
To olbrzym.
- Jak elf? - Jeszcze większy.
Przerośnięty elf.
Nie jest elfem.
Tylko czarodziejem.
Jedyny taki na świecie
to Mroczny Czarodziej.
Nie potrzeba nam takich przyjaciół.
Związać je.
Co? Nie.
Puśćcie ją. Jaki Mroczny Czarodziej?
Istar już teraz ma większą moc, niż przewidywaliśmy.
Wywołał burzę piaskową, która zabiła dwóch moich ludzi.
Teraz podąża na północ.
W kierunku... pustelnika.
A co z niziołkami?
Przeczesujemy pustynię. Tak łatwo się nam nie wymkną.
Przysięgam na własne życie.
Albo jesteś bardzo głupi,
albo bardzo śmiały.
Zajmij się Harfootkami.
Istara zostaw mnie.
Wypuść go.
Czemuś się obudził?
Jedz glebę. Sięgaj w głąb.
Pij wodę.
Zaśnij.
Kim jesteś?
Dawno nikt nijak mnie nie nazywał,
ale onegdaj w dolinie rzeki Wija zwali mnie Bombadil.
Tom Bombadil.
Słońce żegna dzień Wokół mroku kokon
Nie krępuj się, Złota Jagodo...
Gdy świat spowije nocy cień Drzwi otworzą się szeroko
Próbowałem wyczyścić twoją brudną sukmanę.
Umyj ręce, opłucz twarz
i siądź ze mną przy ognisku.
Jest tu ktoś jeszcze?
Zdawało mi się, że słyszę śpiew kobiety.
Kobiety? Jakiej kobiety?
Nikogo tu nie ma poza tobą?
Ty jesteś.
Tak mi się zdaje. Jesteś tu?
Tak.
Czego szukałeś pod tymi twoimi gwiazdami?
Przecież nie starego Toma.
Swoich przyjaciółek.
Taki z gwiazd pożytek, co?
Widać, że są tu nowe.
Patrzysz raz, ciemno,
patrzysz w górę drugi raz,
i całe morze maleńkich oczek gapi się na ciebie.
Myślą, że wszystko wiedzą, ale są tu od niedawna.
To nowe przybyszki.
Kim jesteś?
Przecież wiesz, jak się nazywam. To jedyna odpowiedź.
Powiedz, kim ty jesteś.
Sam i bez imienia.
Tyle żeś ty młody, a jam stary.
Najstarszy, ot co.
Co masz na myśli?
Najstarszy.
Zważ me słowa, przyjacielu.
Tom był tu wcześniej niż rzeka i drzewa.
Pamięta pierwszą kroplę deszczu i pierwszy żołądź.
Poznał ciemność pod gwiazdami, gdy nie było w niej strachu.
Kiedyś była tu bujna zieleń. Teraz nic, tylko piach.
Musiałem zobaczyć to na własne oczy.
Zmienił się nawet ptasi śpiew.
I choćby to drzewo. Staruszek Grab.
Myślałem, że ono...
On... użyczy mi jednej z gałęzi.
Było ładnie poprosić.
Spokojnie, Iarwain. Spokojnie.
No już.
Ta... magia. Możesz mnie jej nauczyć?
Nauczyć? A czego tu się uczyć?
Masz moc nad drzewami, wiatrem i ogniem.
Jak gdyby ta moc do ciebie należała.
Każda rzecz należy sama do siebie.
Tyś też tylko swój.
Nauczyłbyś mnie, jak władać laską?
Laska czarodzieja jest jak imię.
Należy do ciebie, jeśli wykażesz, żeś jej godzien.
Dziś pokazałeś, że jeszcze nie jesteś.
Czy to się może zmienić, wkrótce się przekonamy.
To nie laskę miałem znaleźć pod gwiazdami.
Tylko ciebie. Prawda?
O co chodzi?
Nie jesteśmy sami.
Kim oni są?
Czemu ścigają mnie i moje przyjaciółki?
Nie jesteś pierwszym Istarem, który jadł miód przy tym ognisku.
Lata temu odwiedził mnie inny.
Mroczny Czarodziej.
Co się z nim stało?
Kiedyś chciał władać magią, jak ty.
Teraz włada niemal całym Rhûn.
Jednak wciąż mu mało.
Sądzisz, że jego zło się rozprzestrzeni?
O ile wesprze go sojusznik jeszcze potężniejszy od niego.
Sauron.
Jeśli te dwa płomienie połączą się w jeden,
Śródziemie będzie płonąć, aż pozostanie po nim popiół.
Potrafisz to powstrzymać?
Stary Tom jest wędrowcem, nie wojownikiem.
Wielkie czyny są w rękach tych, którym je powierzono.
Ja zaś będę zbierał lilie, dopóki jeszcze kwitną.
Czyli...
w moich rękach.
Czy to ja mam powstrzymać pożar?
Czy to ja mam stawić czoła Sauronowi?
Masz stawić czoła... im obu.
Czekam na ciebie.
Co to za miejsce?
Tyrn Gorthad.
Ludzie zwą je Kurhanami.
Dawnymi czasy składano tu możnych i królów na wieczny spoczynek.
Nie zaznałbym tu spoczynku.
Nawet drzewa wydają się niespokojne.
Nie lękaj się.
Martwi nam nie grożą.
Idźcie dalej.
Zimne kości, serce, dłonie
Zimny sen w ziemi łonie
Wydawało mi się, że usłyszałem...
Usłyszałeś?
Co takiego?
Brzmiało jak śpiew.
Lub coś, co go przypomina.
Galadrielo.
Insygnia Lindonu.
Król wysłał posłańców, by ostrzec Celebrimbora.
Tych posłańców.
Musimy stąd odejść.
- Daemor! - Złap się!
Nie puszczaj!
Zimne kości, serce, dłonie
Zimny sen w ziemi łonie
Wieczny spoczynek na łożu z kamienia
Póki Słońce i Księżyc nie wrócą do cienia
Choć gwiazdy zdusi czarna wichura...
Przygotujcie się.
Co to?
Upiory Kurhanów.
Do ataku!
Nie strzelajcie!
Nasza broń jest bezsilna.
Trzymaj się mnie.
Dokąd idziesz?
- Otwórzmy to. - Co?
Szybciej!
Galadrielo!
Trzymaj.
Jak to?
Starsi mawiają,
że położyć je mogą tylko miecze, z którymi je pogrzebano.
Leżą w grobach od ponad tysiąca lat.
Najwidoczniej coś je przebudziło.
Nie coś.
Ktoś.
Budzące się zło.
W całym Śródziemiu.
Theo!
Porzucili całą broń.
Dla Dzikich topór jest cenniejszy niż złoto.
Dziwne, że go porzucili.
Chodźcie. Idziemy dalej.
Tędy. Chodźmy.
Nie dręcz się, Númenorejczyku.
Theo wychodził z większych opałów.
Z tych też wyjdzie.
Theo!
Wy tam! Tędy.
Zaatakujmy ich obozy.
Rozpętalibyśmy wojnę.
Wojna już się toczy, zamorszczyku.
Tego, co widziałem, nie dokonałby ludzki śmiertelnik.
To nie ludzie. To zwierzęta. Nie brzydziliby się ludzkim mięsem.
Tracimy czas potrzebny na to, by odnaleźć Theo.
Musimy szukać dalej.
Przeczeszmy Wschodni Wąwóz. Dzicy ponoć tam się rozbili.
Dobrze prawi.
Lepiej szukać na północy.
Czemu tam?
Spędziłam tu sporo czasu, szukając bliskich.
Rośnie tam stary las.
Znajdziecie tam Dzikich. I nie tylko.
Możliwe.
Arondirze.
Nie traćmy dnia. Weźcie wodę i zapasy.
Ruszajmy.
Proszę bardzo.
Jeszcze tutaj.
Dzięki.
Na twojej wyspie raczej nie brak wody.
Na Númenorze prawie każdy ma wodę w domu.
Chciałabym to zobaczyć.
Narzeczony pewnie też.
Powinniśmy ruszać.
Jeszcze chwila.
Twierdzisz, że byłaś wśród Dzikich.
Jak długo?
Niezupełnie „wśród” nich. Ukrywałam się.
- Skrzywdzili cię? - Arondirze, co...
Pytam, bo widzę, że masz ranę na szyi.
I to świeżą.
To przez własną nieuwagę. Zasnęłam przy ognisku.
Nie zagasiłam go, noc była zimna.
Głupia pomyłka.
Wszystkim nam się zdarzają.
Zwłaszcza w chwilach bezsilności.
Estrid, co to?
Samooparzenie.
Dzicy w ten sposób maskują Znamię Adara.
Przyłapalibyśmy ją przy bramie, ale weszła z tobą.
Jest jedną z Dzikich?
Zgadza się.
Zaprowadzi nas do pozostałych.
Co planowałaś?
Dźgnąć mnie i ukraść mi konia?
Czyż tak? Nie.
Zobaczyłaś, że jestem Númenorejczykiem. Wpadłaś na lepszy pomysł.
Wykorzystałaś mnie.
Pewnie zmyśliłaś narzeczonego.
- Wolałbyś, bym zginęła w Mordorze? - Nie wiem.
Niech pomyślę.
Co się dzieje?
Nie ruszaj się.
Prędko!
To nie ludzie porwali Theo.
Patrzcie.
Spaślak się obudził.
Na pomoc!
Co to?
Kto wie? Brzmi jak coś dużego.
Patrzcie pod nogi.
Łatwiej iść, gdy ma się wolne ręce.
Łatwiej też uciec.
Nikt nie dałby rady.
Rozkuj mnie.
Wszystko w porządku.
Nie ruszaj się.
Mówię, że wszystko gra.
Podaj rękę.
Pomocy!
Podciągnij mnie.
Wciąga mnie.
Co to było?
Głębiny tego świata zamieszkują bezimienne stwory.
Tego...
nazwiemy „kolacją”.
Skonsultowałam się ze starszyzną wioski.
Rano was przepędzimy. Przykro mi, Stoorowie muszą o siebie dbać.
Prawda jest taka, że na twoim miejscu...
Sadok pewnie zrobiłby to samo.
Sadok?
Nasz przewodnik. Nazywał się Sadok Burrows.
Sadok Burrows był waszym przywódcą?
Żeby nie było niedomówień, wcale ci nie wierzę.
Pokazuję to tylko po to, żeby mieć pewność.
Co do czego?
Dawno temu żył pewien Stoor.
Był inny niż reszta.
Podobno przyśniło mu się raz miejsce pełne rześkich strumieni
i pagórków tak łagodnych, że dałoby się w nich wykopać dziurę
i zamieszkać w ciągu miesiąca.
Nazwał to miejsce „Sûzat”.
Pewnego dnia wyruszył z karawaną, by je znaleźć.
Obiecał, że gdy mu się uda,
przyśle kogoś po pozostałych.
Ale od tamtej pory nikt z nas nie słyszał o Rorimasie Burrowsie.
Wędrowna piosnka Poppy.
Harfootowie kiedyś tu byli.
Czy wasz dom, tam, skąd pochodzicie,
wygląda właśnie tak?
Wróciłaś tu, by zaprowadzić nas do Sûzatu?
Wydaje mi się...
że Rorimas nie znalazł Sûzatu.
I po jakimś czasie...
po prostu wędrowaliśmy dalej.
Nie mamy domu.
Wypatrzyliśmy jeźdźców. Duzi Ludzie. Jadą tu.
Czemu zawdzięczamy...
Gdzie są Harfootki?
Jedynymi niziołkami na tej pustyni są Stoorowie.
Wiesz, czemu nosimy te maski?
Sprowokujcie Mrocznego Czarodzieja, to zjawi się tu
i sami się dowiecie.
Uważasz, że ten Pierścień mnie zwodzi.
Ale ja wierzę, że mnie prowadzi
i wskazuje jedyną drogę do zwycięstwa.
W którym momencie cena zwycięstwa wyda się zbyt wysoka?
Ten moment jeszcze dla mnie nie nastał.
I to cię nie przeraża?
Cierpienie na świecie rządzonym przez Saurona
przeraża mnie bardziej.
Zawsze to czułam. Ale ten Pierścień pozwala mi to widzieć.
Wszystko przepadnie, jeśli nie wykonamy naszego zadania.
Mój ojciec przewidział, że pewnego dnia
życie Celebrimbora będzie w moich rękach.
Zrobię, co tylko trzeba, by móc je ochronić.
Ochrona tego, co najdelikatniejsze
i najdroższe, to zadanie powierzone wszystkim elfom.
Jak dotąd nieukończone.
I przekonasz się, że czeka nas więcej bolesnych poświęceń.
Galadrielo?
Obiecaj mi, Elrondzie,
że postawisz walkę z Sauronem ponad wszystko.
Choćby moje życie.
Nie złożę obietnicy, którą podyktował ten Pierścień.
Ale przysięgam ci...
pokonanie Saurona będzie najważniejsze.
Ważniejsze od ciebie.
Wybacz, dowódco. Słyszeliśmy bębny.
To klucz do kajdanek?
Chyba sam masz zdecydować, czy mnie uwolnić.
Przepraszam.
Ja też.
Nie, Isildurze, wiesz...
Taka jak ja nie może liczyć na przebaczenie.
Prędzej czy później mnie wygnają.
Nie pozwolę im.
Nie pozwolę, by cię wygnali.
Odłóż miecz.
Estrid, rzuć miecz!
Estrid!
Stój!
Jam jest Arondir z Zielonego Lasu.
Czyś przyłożył topór do żyjącego drzewa?
Z bólem wyznaję, że tak, ale...
Posłuchaj mnie!
Nie ma ścinać drzew.
A co ma ścinać?
Głowy orków.
Nie podchodź.
Przeszła tędy...
ich cała armia.
Po drodze kalecząc nas i mordując.
Widzieliśmy, co zrobili.
Dlatego tu jesteście? Stąd wasz gniew?
Rozlana żywica i płonące gałęzie przywołały nas z daleka.
Niestety... spóźniliśmy się.
Armia? Kiedy to było?
Oczaryna pielęgnowała wiele z tych drzew od nasionka.
Nie każcie jej więcej o tym mówić.
Nie są lepsi od tamtych!
Wyrywacze korzeni, łamacze gałęzi i rozłupiacze pni!
Błagamy was...
o przebaczenie...
za rany...
wam zadane.
Przebaczenie wymaga czasu.
Deszczu, by wypłukał pamięć z gleby.
Nowej kory, by pokryła stare blizny.
Nim upłynie ten czas, obiecuję,
że dopilnujemy, by drzewa w tym lesie zaznały pokoju.
Wiedzą chociaż, co to znaczy?
Pokój przychodzi po nocnej burzy,
gdy w ciszy poranka budzą się ptaki.
Zaczęliśmy doglądać tego lasu,
zanim jeszcze wypiętrzyły się góry, które go podzieliły.
Gdy jedynym dźwiękiem było tu światło iskrzące na mchu...
Theo?
...i oddech liści.
Tak. Wiemy, czym jest pokój.
Estrid? To ja.
Estrid?
Hagen?
- Myślałam... - Ja też.
Nie wierzę, że tu jesteś.
Dzięki, że po mnie przyszedłeś.
Dałem słowo.
Dzięki, że go dotrzymałeś.
Muszę dotrzymać kolejnego.
Orkowie się przemieszczają. Muszę pójść ich śladem.
I może ponownie zmierzyć się z Adarem.
Pójdź ze mną, jeśli chcesz.
Muszę dotrzymać własnych obietnic.
Zatem mae glenno. Władco Pelargiru.
POŁUDNIE
Orkowe plugastwo.
Ten szlak.
Pewnie prowadzi...
Do Eregionu, panie.
Szukaliśmy Saurona, a znaleźliśmy Adara?
Czyżby byli w zmowie?
Może toczą wojnę.
Zastęp orków wkroczył na ziemie elfów.
Wszyscy toczymy wojnę.
Musimy ostrzec Najwyższego Króla, nim wyśle zastęp do Mordoru.
Tam!
Stać!
Kolacja nam ucieka!
Wracać tu!
Kto to? Szukać dalej.
Są blisko. Szukajcie.
Kto to? Co to było?
Z tamtej strony.
Czuję zapach elfa.
Niesamowite.
Przetrząsnąć teren!
Wracajcie do Lindonu. Odwrócę ich uwagę.
Szukajcie.
Weź go.
Weź go, Elrondzie.
Tam!
Gdzie reszta?
Jestem sama.
Urżnąć jej prawy kciuk.
Mów, gdzie są pozostali, to lewy sobie zachowasz.
Poświęciła się, by nas ocalić.
Mylisz się.
To nie nas chciała ocalić.
Co?
Tylko Pierścień.
Szybciej.
Te ziemie należą do elfów.
Wracajcie w cień!
Gwiazda lśni nad godziną naszego spotkania,
wielmożna Galadrielo.
Przyłączcie do mnie się
Śpiewajmy wszyscy wtór
O słońcu, gwiazdach i o mgle
O deszczu z szarych chmur
O liściu w słońca blasku
O rosie na puchu piór
O wietrze pośród wzgórz
Gdy dzwonków słychać chór
O, smukła jak wierzby wić
Od czystej wody czystsza
Jak trzcina nad jeziorem
Córko rzeki śliczna
Po wiośnie lata czas
I znów wiosny pora
Wiatr z wodospadem gra
Liści szmer dokoła
Stary Tom Bombadil
Wesołą ma naturę
Błękitny nosi frak
I żółte obuwie
Trzciny nad jeziorem
I rosa na piórkach
Stary Tom Bombadil
I cudna rzeki córka
O, smukła jak wierzby wić
Od czystej wody czystsza
Jak trzcina nad jeziorem
Córka rzeki śliczna
Po wiośnie lata czas
I znów wiosny pora
Wiatr z wodospadem gra Liści szmer dokoła
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska