ความเดิม
ข้าไปคุ้ยบันทึกเก่าๆ ของลุงซาด็อค
พวกฮาร์ฟุตต้องเคยใช้เส้นทางนี้ เมื่อนานมาแล้ว
อิสตาร์จะต้องยอมจำนน เพราะหาไม่แล้ว
ข้าจะฆ่าฮาล์ฟลิ่ง สหายของเขาทิ้ง
โนริ
เจ้าจะไปที่แนวสันเขาใช่ไหม
ผู้รอดชีวิตตั้งค่ายรอเราอยู่ที่นั่น
- รวมถึงพ่อข้า - เจ้าอาจคลาดกับพวกเขาไปแล้ว
- เจ้าก็ตามหาญาติเหมือนกันรึ - คู่หมั้นข้า
ถ้าเขาเข้มแข็งพอกันกับเจ้า เขาต้องรอดแน่
ข้าไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่เจ้าคิด
สิ่งที่เจ้าเคยมีต่อข้า กลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้ว
ดังนั้นข้าไม่อยากให้เราพูดคุยกันอีก
อยากได้ม้าคืนจริงๆ ใช่ไหม
- เจ้ารู้หรือว่ามันอยู่ไหน - มาเจอข้าที่นี่ คืนนี้
ออกมาทำอะไรมืดๆ แถวนี้น่ะ ไอ้หนู
มันซุ่มโจมตี!
เตรียมการใกล้เสร็จแล้วท่านพ่อ
เราต้องออกรบกันอีกจริงรึ
เราจะไม่มีวันปลอดภัยอย่างแท้จริง
จนกว่าจะแน่ใจว่าเซารอน ไปจากโลกนี้แล้ว
ตั้งแต่สวมแหวนนี้ ข้าหยั่งรู้
เหลือบแลเห็นภาพจากภพลี้ลับ
จดหมายของเราถึงเคเลบริมบอร์ ไม่ได้รับการตอบกลับ
ข้าหวั่นใจว่าเซารอน อาจอยู่ที่เอเรกิออน
จอมราชันยอมส่งข้า กับคณะเดินทางกลุ่มเล็กๆ ไปที่นั่น
เพื่อความปลอดภัย ของเคเลบริมบอร์และเมืองเขา
เอลรอนด์มิได้ร่วมคณะเดินทางของท่าน
แต่จะเป็นผู้นำท่าน
เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ - แหวนแห่งอำนาจ
ยังไร้คำตอบจากเคเลบริมบอร์
หากเราใช้สะพานอักซา เอเรกิออนจะอยู่ไม่เกิน 150 ลีก
เราต้องการพลธนูหนึ่ง พลดาบสอง เชื่อว่าท่านคงพอแนะนำได้
เชื่อข้าน่ะรึ
แน่ใจหรือว่าคิดดีแล้ว ท่านแม่ทัพ
เพราะจอมราชันมีดำรัส ข้าจึงยอมแต่งตั้งท่านเป็นขุนพลเอก
หากมองว่าหน้าที่นั้นต่ำต้อยเกินตัว ข้าจะเลือกคนอื่นแทน
- ได้ - "ได้" อะไร
ได้ ข้าแนะนำพลธนูกับพลดาบให้ได้
เราจะพาใครไปด้วยดีล่ะ ท่านแม่ทัพ
อสนีบาตรึ
พลังธรรมชาติไม่อาจทำเช่นนี้ได้
นี่เป็นฝีมือของเซารอน
คัมเนียร์ เราใช้เส้นทางใดได้อีก
หากจะอ้อมไป เราต้องเปลี่ยนไปขึ้นเหนือ
เดินทางนานขึ้นอีกสองสัปดาห์
หรือ
ลงใต้ ผ่านเนินเขาทิร์น กอร์ธัด
ซึ่งจะทำให้ไปถึงเอเรกิออนไวกว่ามาก
มีสิ่งชั่วร้ายสิงสู่ในเนินเขานั้น
ดึกดำบรรพ์ เปี่ยมแรงอาฆาต
เซารอนหมายจะให้เราใช้ทางนั้น เราต้องไปอีกทาง
ศัตรูย่อมจดจ้องอยู่ทั้งสองทาง
ยิ่งเจอแผ่นดินถล่มเช่นนี้ ยิ่งต้องเร่งไปให้ถึงเคเลบริมบอร์
แต่เราจะรุดหน้าไปไม่ได้ หากเดินหลงไปติดกับ
เราจะลงใต้
ท่านแม่ทัพ ข้าขอคัดค้าน
เราได้ฟังความเห็นของท่านแล้ว
เอลรอนด์
เรารับฟังแล้ว ขุนพลเอก
เราจะลงใต้
คณะเดินทางนี้จะไม่รับคำแนะนำ จากแหวนนั่น หรือจากท่าน
หากท่านไม่อาจทนทำตามกฎ ขอเชิญกลับลินดอนเสียแต่ตอนนี้
- ข้าก็อยากกลับ - แล้วไยจึงไม่ไปเสีย
เพราะข้าไม่อยากเห็น ใครคนใดในคณะนี้ถูกปลิดชีพ
รวมถึงเจ้า
โนริ
โนริ ป๊อปปี้
ขอประทานโทษ ท่านเห็น ฮาล์ฟลิ่งสองตนผ่านมาแถวนี้บ้างไหม
เจอแพะแล้วล่ะสิ
ข้าไม่... ไม่ได้เสาะหามันอยู่
อ้อ แสดงว่ามีสิ่งที่เสาะหา
กับสิ่งที่เจอตอนนี้ล่ะสิ
เมอร์รี่ โดล เดอร์รี่ โดล ริง อะดิง ดิลโลว
ทรายละลิ่วลอยสู่ยอดหญ้า ภุมรินเวียนร่อนรอบต้นหลิว
มีดาวอยู่เหนือเนินของท่าน
ดาวก็อยู่เหนือเนินทั่วไป
แต่ข้ากับสหายกำลังมองหาดาวพวกนี้
ข้าหวังว่า...
ขออภัย เมื่อครู่นี้...
ตะวัน ดาว จันทร์เจ้า หมอก
อีกฝนฝอย เมฆลอยมา
กิ่งไม้นี้ ใช่แล้ว
ต้องใช่แน่
ป๊อปปี้
ลุกเร็ว
- เห็นเขาไหม - ใครเหรอ
คิดว่าใครล่ะ ก็คนแปลกหน้าเพื่อนเราไง
เขาอยู่ไหนก็ช่างเถอะ เราน่ะอยู่ไหน
โนริ หนีเร็ว
ข้าว่าเราหลบพ้นแล้วละ
พวกเจ้ามาจากไหน
เราเหรอ
เจ้าล่ะมาจากไหน
โอ๊ยหัว
- อยู่นี่ - ฮาร์ฟุตอยู่นี่เหรอ
ฮาร์ฟุตคืออะไร
เอ่อ เจ้าคือ...
เจ้าคือใครกันนี่
ข้าใครไม่รู้
อ้าว จะไม่รู้ได้ไง
คนอื่นๆ เขาเรียกข้าอย่างนี้
ถ้าคนอื่นๆ เรียกว่าใครไม่รู้ งั้นต้องมีคนที่รู้ว่าเจ้าเป็นใครน่ะสิ
แม่เรียกข้าว่าเมริมัค
ข้าป๊อปปี้
ข้าโนริ
ไปเอาน้ำมาจากไหน
- เบาๆ หน่อย - ขโมยมาใช่ไหม
ขโมยจากบ่อนั่น จากคนตัวโต
- แล้วเจ้าจะไปไหน - ไปไหนไม่รู้
เราไปด้วยสิ
โทษนะ ห้ามคนนอกเข้าหมู่บ้าน
หมู่บ้านเหรอ หมู่บ้านอะไร
หมู่บ้านไหนไม่รู้ ไม่มีหมู่บ้าน
ฟังนะ เจ้าใครไม่รู้
เราจะต้องไปกับเจ้า
ไม่งั้นข้าจะจับเจ้าไปมอบตัว เจ้าหัวขโมยน้ำ
พวกเจ้ากำลังจะได้เจอกุนด์ ผู้นำหมู่บ้านของเรา
ถ้าอยากให้นางรับพวกเจ้า เรามีกฎอยู่สี่ข้อ
หนึ่ง ห้ามสบตานาง
ข. เดินตามห่างสามก้าวเสมอ
สี่ ห้ามเด็ดขาด ไม่ว่าจะยังไง ห้ามเรียกนางว่ากุนด์
- เข้าใจแล้ว - เข้าใจแล้ว
นั่นแค่สามจากสี่ข้อเองนี่
ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจฟัง
ไปได้แล้ว ขอให้สนุกนะ
เร็วเข้า ทางโน้น
เพราะแดดลงพอดีไงเล่า
ดูนั่น
ทั้งเครือสดฉ่ำพร้อมปอกกิน
- หมวกเบ้อเร่อเหมือนของข้าเลย - เหมือนของพ่อ
ฮาร์ฟุตอยู่ในโพรงเนี่ยนะ
- ดูผิดธรรมชาติ - เพราะเราไม่ใช่ฮาร์ฟุต
เราคือสตัวร์
สตัวร์เหรอ
คิดได้ยังไงถึงพาพวกเขามา ไม่รู้ใครมันโง่ขนาดนี้
พวกเขาต้องหาที่ซ่อน
อ้อ เพราะมีปีศาจค่อนฝูง ตามล่าอยู่ในทะเลทรายเหรอ
โอ๊ย เอาสมองเจ้าไปใส่หัวแร้ง แร้งมันยังจะบินตีลังกา
พูดดีๆ กับเขาหน่อยสิ
กล้าต่อปากต่อคำกับข้าเหรอ
นั่นกฎข้อที่สี่
บอกเหตุผลดีๆ มาสักข้อ ทำไมไม่ควรจับแข้งขาพวกเจ้า
มัดส่งให้พวกเกาดริมที่ตามหาอยู่โน่น
เอาสิ ว่ามา
ข้าลุยข้ามแม่น้ำ ผ่านขุนเขา
ฝ่าทะเลทราย เพื่อจะช่วยเพื่อนข้าตามหาลิขิต
เพราะชะตาโลกนี้อาจขึ้นอยู่กับเขา รวมถึงชะตาท่าน...
ข้าขอเหตุผลดีๆ ข้อเดียว
แล้วเพื่อนเจ้าคนนี้เป็นใครล่ะนั่น
- เขาเป็นยักษ์ตัวโต - ยักษ์
- แบบเอลฟ์น่ะเหรอ - โตกว่านั้นอีก
งั้นก็เอลฟ์ตัวโตเบ้อเร่อ
เขาไม่ใช่เอลฟ์
เขาเป็นพ่อมด
พ่อมดหนึ่งเดียวใต้ฟ้านี้
คือพ่อมดมืด
และเราไม่ควรผูกมิตรกับเพื่อนของเขา
จับมัดไว้
เอ๊ะ ไม่ อย่านะ
อะไร ปล่อยนะ พ่อมดมืดที่ไหน
อิสตาร์มีพลังแก่กล้ากว่าที่คาดไว้
เขาเสกพายุทรายขึ้นจากอากาศธาตุ ฆ่าคนของข้าไปสอง
เขากำลังมุ่งหน้าไปทางเหนือ
ไปหา... ฤาษีนั่น
แล้วเจ้าฮาล์ฟลิ่งล่ะ
เราค้นทะเลทรายอยู่ พวกมันจะรอดไปได้อีกไม่นาน
ข้าเอาชีวิตเป็นเดิมพัน
เจ้าโง่เสียยิ่งกว่าโง่ เกาดริมเอ๋ย
ไม่ก็ช่างกล้านัก
สนใจแต่พวกฮาร์ฟุตไปเถิด
ข้าจะจัดการอิสตาร์ผู้นั้นเอง
ปล่อยเขาออกมาเถอะ
ไม่น่าตื่นเลยนะเรา
กินดิน หลับปุ๋ย
ดื่มน้ำ
กลับไปนอน
ท่านเป็นใคร
ไม่มีใครเรียกอะไรมานานละ
แต่สมัยอยู่วิธตี้วินเดิล คนเขาเรียกว่าบอมบาดิล
ทอม บอมบาดิล
ตะวันตกดินไป ไม่ช้าจะได้งมคลำ
อย่าเหนียมอายไป แม่โกลด์เบอร์รี่
เมื่อเงามืดย่างย่ำ ประตูบานนั้นจะเปิดอ้า
เสื้อสกปรกของเจ้าสะอาดได้เท่านี้
เอาละ ล้างมือล้างหน้า
แล้วมานั่งผิงไฟกับข้านี่
มี... มีใครอยู่กับท่านด้วยรึ
ข้าเหมือนจะได้ยินผู้หญิงร้องเพลง
หญิงเรอะ หญิงที่ไหน
ไม่มีใครอยู่กับท่านเลยรึ
เจ้าอยู่นี่ไง
คิดว่าอยู่นะ อยู่ไหม
อยู่
เจ้าคิดว่าจะเจออะไรใต้หมู่ดาวน่ะ
คงไม่คิดมาเจอตาทอมแน่ละ
ข้าคิดว่าจะได้เจอเพื่อน
ดาวจะไปรู้อะไรเล่า
ดาวพวกนั้นน่ะมาทีหลัง
ปีหนึ่งมืดตี๊ดตื๋อ
พอแหงนมองดูอีกที
มีตาเล็กๆ กระจายท่วมฟ้า จดจ้องลงมายังเรา
พวกนั้นคิดว่ารู้ดีทุกอย่าง แต่ตัวเองน่ะมาทีหลัง
ยังไงก็มาทีหลัง
ท่านเป็นใครกันแน่
ยังไม่รู้ชื่ออีกเรอะ ตอบได้เท่านั้นแล
บอกมา เจ้าเป็นใคร
โดดเดี่ยวเดียวดายไร้นาม
เจ้ายังเยาว์นัก ข้านั้นแก่เฒ่า
แก่ที่สุด นั่นแหละข้า
อย่างไรกัน "แก่ที่สุด"
แก่ที่สุด
จำคำข้าไว้ เพื่อนเอ๋ย
ทอมอยู่มาก่อนลำธารและพงไพร
ทอมจำได้ตั้งแต่ฝนเม็ดแรก และโอ๊กลูกแรก
เขารู้จักความมืดใต้ผืนดาว เมื่อครั้งที่ยังไม่น่าหวั่นเกรง
ที่แห่งนี้เคยเขียวชอุ่ม ตอนนี้มีแต่ทราย
ข้าต้องมาเห็นกับตาจึงจะเชื่อ
แม้แต่เสียงนกขับขานยังด่างพร้อย
แม้แต่ต้นไม้ของเจ้าน่ะ ตาเฒ่าไอรอนวู๊ด
ข้านึกว่ามัน...
เขา... อาจยอมให้ข้ายืมใช้สักกิ่ง
อ้าว เจ้าก็น่าจะลองขอเขาดีๆ
โอ๋ๆ เอียร์ไวน์ โอ๋นะ
รู้แล้ว
เวทมนตร์นี้ ท่านสอนข้าได้ไหม
สอนเจ้า แถวนี้มีอะไรให้เรียนเล่า
ท่านมีอำนาจเหนือป่า เหนือลมและไฟ
ท่านบงการได้ราวกับเป็นนายของมัน
ทุกอย่างล้วนเป็นนายตัวเอง
เหมือนเจ้าก็เป็นนายตัวเอง
ถ้าอย่างนั้น ท่านพอจะสอนข้าใช้ไม้เท้าได้ไหม
ไม้เท้าของพ่อมดก็เหมือนกับชื่อ
มันเป็นของเจ้าอยู่แล้ว ถ้าพิสูจน์ได้ว่าคู่ควรกับมัน
วันนี้ได้เห็นว่าเจ้าไม่คู่ควร ยังก่อน
แต่จะมีวันที่คู่ควรหรือไม่ เดี๋ยวเราคงได้รู้กัน
ข้าไม่ควรมองหาไม้ใดๆ ใต้หมู่ดาว
แต่ควรต้องมาหาท่าน ใช่หรือไม่
มีอะไรรึ
เราไม่ได้อยู่ลำพัง
พวกเขาเป็นใคร
ทําไมต้องตามล่าข้ากับเพื่อน
เจ้าไม่ใช่อิสตาร์รายแรก ที่ได้กินน้ำผึ้งและผิงไฟของข้า
หลายปีก่อนเคยมีอีกหนึ่ง
พ่อมดมืด
แล้วเขากลายเป็นอย่างไร
เขาเคยหวังจะบังคับเวทมนตร์ได้ เหมือนกับเจ้า
ตอนนี้เขาบงการได้แทบทั้งรูห์น
แต่ยังกระหายอำนาจเพิ่มอีก
ท่านว่าอำนาจชั่วร้ายของเขา จะแผ่ขยายไปอีกไหม
หากเขาได้พันธมิตรที่พลังแก่กล้ายิ่งกว่า
เซารอน
ถ้าไฟกาฬสองดวงนี้รวมเป็นหนึ่ง
มันจะแผดเผาไม่รู้สิ้น จนกว่ามิดเดิ้ลเอิร์ธกลายเป็นเถ้า
ท่านยับยั้งมันได้ไหม
ตาทอมเป็นคนจร ไม่ใช่นักรบ
ภารกิจยิ่งใหญ่อยู่ในมือของผู้ที่ได้รับ
ข้าจะเฝ้าเก็บดอกลิลลี่ ระหว่างที่ยังงอกงาม
หมายถึง...
หมายถึงมือข้า
ภารกิจของข้าคือการหยุดไฟนี้รึ
ภารกิจของข้า คือการเผชิญกับเซารอนงั้นรึ
ภารกิจของเจ้า คือการเผชิญกับเขาทั้งสอง
ข้ารอเจ้าอยู่
ที่นี่ที่ใดกัน
ทิร์น กอร์ธัด
มนุษย์รู้จักในนามเขาสุสาน
สมัยโบราณพวกเขานำศพกษัตริย์ และเจ้านายมาพักอย่างสงบที่นี่
ข้าไม่รู้สึกสงบแม้แต่น้อย
กระทั่งแมกไม้ยังพะว้าพะวง
อย่ากลัวไป
คนตายแล้วไม่เป็นภัย
ไปกันต่อ
หนาวเหน็บทั้งกายใจและกระดูก
นอนนิ่งหนาวใต้ศิลารอมาปลุก
เมื่อครู่ข้าว่าได้ยิน...
ได้ยินรึ
ได้ยินอะไร
ราวกับเป็นเพลง
หรือทำนองสะท้อนแว่วผ่านความทรงจำ
กาลาเดรียล
เกราะหุ้มม้านี้เป็นของลินดอน
จอมราชันได้ส่งผู้นำสาส์น ไปเตือนเคเลบริมบอร์
คนนี้เองรึ
เราต้องไปจากที่นี่
- ดายมอร์ - ยึดข้าไว้
อย่าปล่อย!
หนาวเหน็บทั้งกายใจและกระดูก
นอนนิ่งหนาวใต้ศิลารอมาปลุก
ไม่ขอลุกตื่นบนเตียงหินอีกครา
ไม่ขอพักตราบจันทร์ลาทิวาวาย
ดาราดับกลางวายุกาฬแล้วไซร้
เตรียมรับมือ
มันคือตัวอะไร
ผีเขาสุสาน
เปิดศึก!
ตรึงศร!
มันไม่สะทกสะท้านต่ออาวุธเรา
อย่าหวั่นไหว ตามข้ามา
ท่านจะไปไหน
- ช่วยเปิดที - อะไรนะ
เร็วเข้า
ขุนพลเอก!
รับไป
อย่างไรนั่น
ตามตำนาน
มีเพียงคมดาบที่ฝังไปกับศพ จึงทำให้ภูติผีกลับที่ของตน
แต่มนุษย์ในสุสานนี้ถูกฝังมานานนับพันปี
แสดงว่ามีบางสิ่งปลุกผีเหล่านี้ขึ้นมา
ไม่ใช่
บางตน
ความชั่วร้ายฟื้นคืน
ทั่วทั้งแผ่นดินมิดเดิ้ลเอิร์ธ
ธีโอ!
- ธีโอ! - ธีโอ
- ธีโอ
- ธีโอ! - ธีโอ
ธีโอ
- ธีโอ - ธีโอ!
พวกเขาทิ้งอาวุธไว้หมด
ขวานมีค่าต่อคนเถื่อนยิ่งกว่าทอง
แปลกที่พวกนั้นไม่เอาไปด้วย
มาเถอะพวกเจ้า เราต้องไปต่อ
ทางนี้ ไปได้แล้ว
อย่าได้ทุกข์ใจไป คนนูเมนอร์
เลวร้ายกว่านี้ธีโอยังรอดมา
ครั้งนี้เขาก็จะฝ่าไปได้
ธีโอ
ธีโอ!
ธีโอ
เจ้าตรงนั้น มานี่
ข้าว่าเราบุกปล้นค่ายมันเถอะ
ขืนทำจะได้เป็นสงคราม
ตอนนี้ก็รบกันอยู่แล้ว ไอ้ชาวทะเล
จากที่เห็น ข้าไม่เชื่อ ว่านั่นเป็นฝีมือของมนุษย์
มันไม่ใช่มนุษย์ มันเป็นเดรัจฉาน มันจะกินเนื้อมนุษย์ถ้าจำเป็น
ยิ่งเสียเวลาตรงนี้ ยิ่งหมดโอกาสตามหาธีโอ
เราต้องไปหาต่อ
ควรกระจายไปค้นตามหุบเขาอีสต์ฟิลด์ ลือกันว่าค่ายคนเถื่อนอยู่แถวนั้น
ความคิดเข้าท่า
ไปหาทางเหนือจะมีหวังกว่า
ทำไมเป็นทางเหนือ
ข้าค้นแถวนี้มาหลายสัปดาห์แล้ว ตามหาญาติมิตรที่รัก
ป่าแถบนั้นเก่าแก่
เชื่อเถอะ พวกคนเถื่อนอยู่แถวนั้น เลวร้ายกว่านั้นก็มี
เป็นไปได้นะ
อารอนเดียร์
อย่ามัวเสียเวลาอีก ไปรวบรวมน้ำและเสบียง
เร่งไม้เร่งมือหน่อย
เรียบร้อย
เจ้าพลาดไปจุดหนึ่ง
ขอบใจ
ขอเดาว่าอยู่บนเกาะคงไม่เคยขาดน้ำ
ไม่ ที่นูเมนอร์เรามีน้ำแทบทุกบ้าน
ข้าอยากไปให้เห็นกับตา
คู่หมั้นเจ้าจะต้องอยากไปด้วยแน่
เราควรไปกันต่อ
ช้าก่อน
เจ้าบอกว่าเคยอยู่ กับพวกคนเถื่อนใช่ไหม เอสทริด
นานเท่าใด
ข้าไม่เคยอยู่กับพวกนั้น ข้าซ่อนตัว
- พวกนั้นทำร้ายเจ้าไหม - อารอนเดียร์ ทำไม...
ข้าถามเพราะเห็นแผลบนคอเจ้า
ดูเหมือนแผลใหม่
เปล่า ข้าพลาดเอง ข้าเผลอหลับข้างกองไฟ
ควรดับไฟก่อน แต่คืนนั้นหนาวมาก
ข้าโง่เอง
บางครั้งเราต่างทำเรื่องโง่เขลา
ยิ่งตกอยู่ในโมงยามที่สิ้นหวัง
เอสทริด นี่อะไร
เผาตัวเอง
พวกคนเถื่อนทำเพื่อซ่อนตราอดาร์
เราคงจับนางตั้งแต่ปากทางแล้ว ถ้าบังเอิญว่าไม่ได้มากับเจ้า
นางเป็นคนเถื่อนงั้นรึ
เป็นพวกเดียวกับมัน
และนางจะนำเราไปหาคนที่เหลือ
เจ้าวางแผนไว้ยังไง
แทงข้า ยึดม้าไปงั้นรึ
อย่างนั้นใช่ไหม หรือไม่ใช่
เจ้าเจอชาวนูเมนอร์ เลยคิดแผนใหม่ใช่ไหม
เจ้าหลอกใช้ข้ามาแต่แรก
เจ้าคงไม่มีแม้แต่คู่หมั้นด้วยซ้ำ
- เจ้าอยากให้ข้าตายในมอร์ดอร์รึไง - ไม่รู้สิ
ขอคิดก่อน
มีอะไร
นิ่งไว้
มาให้ไว
ธีโอไม่ได้ถูกมนุษย์จับตัวไป
ดูสิ
ไอ้จ้ำม่ำฟื้นแล้ว
ช่วยด้วย
ข้างนอกมีอะไร
ยังไม่รู้ แต่คงตัวใหญ่มาก
เดินระวังด้วย
ถ้าใช้มือได้คงจะทรงตัวง่ายกว่านี้
หนีได้ง่ายขึ้นด้วย
อยู่ในนี้ไม่มีใครหนีได้
เถอะน่า ถอดกุญแจนี่
ไม่เป็นไร
อยู่นิ่งๆ
ข้าบอกว่าไม่เป็นไร
ส่งมือมา
ช่วยด้วย
ดึงข้าที
จะจมแล้ว
นั่นตัวอะไร
โลกนี้ยังมีสิ่งลี้ลับไร้นาม หลบซ่อนในห้วงลึก
ตัวนี้...
ขอเรียกว่า "มื้อค่ำ"
ข้าหารือกับพวกผู้ใหญ่ของเราแล้ว
เจ้าสองคนต้องไปทันทีเมื่อฟ้าสาง ขอโทษนะ แต่สตัวร์ต้องมาก่อน
ความจริงคือ ถ้าสลับที่กัน
ลุงซาด็อคก็คงทำแบบนี้
ซาด็อคเหรอ
ผู้นำทางของเรา ชื่อซาด็อค เบอร์โรว์ส
ซาด็อค เบอร์โรว์ส เป็นผู้นำของเจ้า
บอกไว้ให้รู้นะ ข้าไม่ได้เชื่อเจ้า
ข้าแค่เอาให้ดูเพื่อจะถามให้แน่
แน่เรื่องอะไร
มีเรื่องเล่าว่าเมื่อนานมาแล้ว ได้มีสตัวร์ผู้หนึ่ง
ไม่เหมือนพวกเราคนอื่นๆ
คืนหนึ่งเขาฝันถึงสถานที่ ซึ่งน้ำใสไหลเย็นไม่ขาดสาย
มีเนินเขาสีเขียวที่อ่อนนุ่ม จนครอบครัวสามารถขุดโพรงอยู่
และอาศัยในนั้นได้ในเวลาไม่ถึงเดือน
เขาเรียกมันว่า "ซูซัต"
ปีหนึ่งจึงออกไปตามหา พร้อมกองเกวียนติดตาม
สัญญาว่าเมื่อพบแล้ว
เขาจะส่งคนกลับมา รวบรวมเราที่เหลือไปอยู่ด้วย
แต่นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้ยินชื่อ โรริมัส เบอร์โรวส์
เพลงพเนจรของป๊อปปี้
ฮาร์ฟุตเคยอยู่ที่นี่
บ้านพวกเจ้า ที่ที่จากมา
หน้าตาเหมือนอย่างนี้ไหม
พวกเจ้ากลับมา เพื่อนำเราไปที่ซูซัตเหรอ
ข้าว่า...
โรริมัสหาซูซัตไม่เจอ
แล้วผ่านไปสักพัก...
เราก็ได้แต่พเนจรไปเรื่อยๆ
เราไม่มีบ้าน
เห็นคนขี่ม้า พวกตัวโต กำลังมาทางนี้
มาเยือนเราด้วยเหตุ...
พวกฮาร์ฟุตอยู่ที่ไหน
ฮาล์ฟลิ่งที่เรารู้จัก ในทะเลทรายนี้มีแต่สตัวร์
รู้ไหมว่าเราใส่หน้ากากนี้ไว้ทำไม
ลองท้าทายพ่อมดมืด แล้วเราจะกลับมากับเขา
ถึงตอนนั้นเจ้าจะได้เจอของจริง
เจ้าเชื่อว่าแหวนนี้กำลังลวงข้า
แต่ข้าเชื่อว่ามันกำลังชี้แนะ
และการทำตามนั้น อาจเป็นทางเดียวให้เราได้ชัยชนะ
ไม่มีจุดใดที่การแลกเพื่อชัยชนะ อาจสาหัสเกินไปเลยรึ
ข้ายังไม่ถึงจุดนั้น
ท่านไม่กลัวใจตนเองได้อย่างไร
เพราะความทุกข์เข็ญ ของโลกที่ปกครองโดยเซารอน
น่าสะพรึงขวัญยิ่งกว่า
ข้าหยั่งรู้ได้เสมอ แต่เมื่อสวมแหวนนี้ ข้าจึงเห็นนิมิต
ทุกสิ่งที่จะสูญเสียไป หากภารกิจเบื้องหน้าเราล้มเหลว
พ่อข้าเคยทำนายว่าวันหนึ่ง
ชีวิตของเคเลบริมบอร์จะตกอยู่ในมือข้า
ข้าจะเลือกทางที่จำเป็น เท่าที่มีโอกาสปกป้องเอาไว้ได้
ปกป้องสิ่งซึ่งอาจแตกสลาย
สิ่งซึ่งล้ำค่ายิ่ง นั่นคือภารกิจของเอลฟ์ทั้งปวง
และเรายังทำไม่สำเร็จลุล่วง
ข้ารับรองได้ จะมีการเสียสละที่เจ็บปวดยิ่งกว่านี้
กาลาเดรียล
สัญญากับข้า เอลรอนด์
เจ้าจะเลือกการต่อต้านเซารอน มาก่อนเรื่องอื่นใด
แม้ต้องแลกด้วยชีวิตข้า
ข้าจะไม่สัญญาใดๆ กับผู้อยู่ใต้อิทธิพลของแหวนนั่น
แต่ข้าขอสาบานกับท่าน
การเอาชนะเซารอนจะมาก่อนทุกสิ่ง
สำคัญยิ่งกว่าท่าน
ขออภัยท่านแม่ทัพ เราได้ยินเสียงกลอง
นั่นกุญแจปลดโซ่ตรวนรึ
เขาคงอยากให้เจ้าเลือก ว่าจะใช้มันรึเปล่า
ข้าขอโทษ
ข้าก็ขอโทษ
ไม่ อิซิลดูร์ คือว่า...
คนอย่างข้าไม่ได้รับการอภัยง่ายๆ
ไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาจะขับไล่ข้า เจ้าก็รู้แก่ใจ
ข้าไม่ยอม
ข้าไม่ยอมให้พวกเขาขับไล่เจ้า
วางดาบเถอะ
เอสทริด วางดาบ
เอสทริด!
หยุด!
ข้าคืออารอนเดียร์ แห่งป่ากรีนวู้ด
เจ้าเคยจับขวานตัดชีพรุกขชาติฤาไม่
ข้าเคยทำไปแม้ใจร้าวราน แต่...
ฟังข้าก่อน
อาวุธไม่ได้มีไว้โค่นต้นไม้
แล้วโค่นสิ่งใด
ออร์ค
ถอยไป
มันมา...
เป็นกองทัพ
โค่นล้มเข่นฆ่าระหว่างเดินขบวนไป
เราเห็นสิ่งที่มันทำ
พวกท่านมาเพราะเหตุนั้นรึ ดังนั้นจึงเดือดดาลนัก
ยางไม้ที่หลั่งริน กิ่งก้านที่มอดไหม้ เรียกขานเราจากที่แสนไกล
แต่เรามาช้าเกินไป
กองทัพรึ ตั้งแต่เมื่อใดกัน
วินเทอร์บลูมฟูมฟักพืชพันธุ์นานา ตั้งแต่เป็นเมล็ดและต้นอ่อน
อย่าขอให้นางเอ่ยมากไปกว่านี้
พวกนี้ไม่ต่างกัน
รื้อรากถอนโคนหักกิ่งตัดไม้กันทั้งสิ้น!
เราใคร่วิงวอน
ขอการอภัย
ต่อโทษประทุษร้าย
ซึ่งเรากระทำต่อท่าน
การอภัยใช้เวลาตราบยุคสมัย
ฝนจะชะล้างความทรงจำนานเนิ่นในเนื้อดิน
เปลือกใหม่จะหุ้มห่มแผลเก่า
และตราบช่วงเวลานั้น ข้าขอสัญญา
เราจะดูแลแมกไม้ในพงไพรนี้ ให้ได้พักอย่างสงบสุข
ท่านว่าพวกเขารู้จักความสงบไหม
นั่นคือยามเมื่อพายุราตรีล่วงผ่านไป
อรุณรุ่งเงียบสงัด และมวลหมู่นกตื่นมา
เราเฝ้าพิทักษ์พงไพรนี้
นับแต่ก่อนขุนเขาผุดขึ้นแบ่งแยก
ยาม ณ ที่แห่งนี้มีเพียงเสียง จากแสงกระทบบนหญ้ามอสส์
ธีโอ
และเสียงหายใจแผ่วเบาของใบไม้
ใช่ เรารู้จักความสงบสุข
เอสทริด ข้าเอง
เอสทริด
ฮาเกน
- ข้านึกว่าเจ้า... - ข้าก็คิด
ไม่น่าเชื่อว่าจะเจอเจ้าที่นี่ ดูเจ้าสิ
ขอบคุณที่มาตามหาข้า
ข้าให้สัญญาไว้
ขอบคุณที่รักษาสัญญา
ข้ายังต้องรักษาสัญญาอีกเรื่อง
ออร์คกำลังเคลื่อนพล ข้าต้องแกะรอยตามมันไป
อาจจะมีโอกาสได้เผชิญอดาร์อีกครั้ง
เจ้าไปกับข้าได้
ข้าก็มีคำสัญญาที่ต้องรักษา
ถ้าเช่นนั้น มายเกลนโน ลอร์ดแห่งเพลาร์เกียร์
แดนใต้
เอเรกิออน
เล่ห์ออร์ค
ทางนั้น
คาดว่านำไปสู่...
เอเรกิออน นายท่าน
เรามาตามล่าเซารอน แต่กลับต้องเจออดาร์แทนงั้นรึ
ทั้งสองอาจร่วมมือกัน หรือว่า...
หรือว่าอาจทำสงครามกัน
ทัพออร์คบุกเข้าเขตแดนเอลฟ์
เราล้วนอยู่กลางศึกสงคราม
ข่าวนี้ต้องไปถึงจอมราชัน ก่อนทัพเรือเราจะออกสู่มอร์ดอร์
นั่น!
ยั้งไว้
แต่มื้อค่ำเรากำลังหนีไป
มาเลย
กลับเข้าแถว!
ใครนั่น หาต่อไป
มันอยู่แถวนี้ หาต่อไป
ใครน่ะ เมื่อกี้อะไร
มาจากตรงนี้
ข้าได้กลิ่นเอลฟ์
อัศจรรย์ยิ่ง
ค้นทุกซอกหลืบ
รีบไปลินดอน ข้าจะรั้งพวกมันไว้ตราบที่ทำได้
หาต่อไป
รับไป
รับไป เอลรอนด์
ตรงนั้น
ที่เหลืออยู่ไหน
ข้ายืนหยัดโดยลำพัง
หั่นนิ้วโป้งขวานางซะ
บอกมาว่าคนอื่นอยู่ไหน แล้วจะให้เก็บนิ้วซ้าย
นางสละชีพเพื่อช่วยเราทุกคน
ไม่ เข้าใจผิดแล้ว คัมเนียร์
นางมิได้ทำเพื่อช่วยเรา
อะไรนะ
นางทําเพื่อปกป้องแหวน
เร็วเข้า
ที่นี่เป็นเขตแดนเอลฟ์
จงกลับสู่เงามืด
ดาราทอแสงยามเมื่อเราพบกัน
เลดี้กาลาเดรียล
ร้องเพลงกันหนา
ให้เรามาขับขาน
ตะวัน ดาว จันทร์เจ้า หมอก
อีกฝนฝอย เมฆลอยมา
ประกายบนยอดใบ
น้ำค้างใสบนขนนก
ลมเย็นบนทุ่งกว้าง
กระดิ่งกราวบนต้นสน
โอ้ ระหงดั่งหลิวลู่ลม
โอ้ กระจ่างกว่าน้ำใส
โอ้ ต้นอ้อข้างสระขจี
ธิดาสายชลแสนงาม
โอ้ วสันต์และคิมหันต์
ดอกไม้แย้มบานอีกครา
โอ้ ลมบนธารยอดผา
ใบไม้ร้องรำเริงร่า
โอ้ ทอม บอมบาดิล
เขาเฮฮาน่าคบหา
สวมเสื้อคลุมสีฟ้าสด
รองเท้าบู๊ตเหลืองสะดุดตา
เงาร่มไม้อ้อริมสระ
ลิลลี่ลอยระผิวน้ำ
ตาทอม บอมบาดิล
กับยอดธิดาสายชล
โอ้ ระหงดั่งหลิวลู่ลม
โอ้ กระจ่างกว่าน้ำใส
โอ้ ต้นอ้อข้างสระขจี
ธิดาสายชลแสนงาม
โอ้ วสันต์และคิมหันต์
ดอกไม้แย้มบานอีกครา
โอ้ ลมบนธารยอดผา ใบไม้ร้องรำเริงร่า
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม
ผู้ตรวจสอบงานแปล เจียระไน ไชยสาร