ANTERIORMENTE
- Agarrádevos ben! - Disa!
Un monte espertou.
Os tremores
percorreron as entrañas da terra,
derrubaron os pozos de luz,
e non podemos cultivar.
Non.
Eses aneis excederán calquera poder soñado
por ananos ou homes.
Serán Aneis de Poder.
Poder para curar a vosa montaña.
Levándolle a teu pai un medio que salve o reino
igual recuperas o respecto del.
E mesmo a herdanza.
Acabas de insultar a meu pai?
Se volves falar mal da Raíña, serás ti quen sufra unha doenza.
Expliqueime con claridade?
Raíña mentirana!
Indigna de reinar!
Cando expiraba, o rei faloume
e díxome que con isto se aconsellaba ela.
Esta Pedra de Elfo é a vosa raíña!
- Silencio! - O palantír necesitámolo.
Asasina!
Maxia escura!
Pharazôn!
O teu Alto Rei cre que os ananos son indignos.
E prohibiu a forxa de máis aneis.
Non hai tempo para convencelo de quen é digno de axuda.
Que vas facer?
Dicirlle que vou pechar a fragua.
Mentiríaslle ao teu Alto Rei?
Gañarei tempo para acabar o traballo.
Ese poder de Eregion, non confío nel.
Dixéchesme unha vez
que o destino dos elfos decidiuno alguén máis sabio ca nós.
Que intentar cambialo, enganar a morte
podería levar a unha catástrofe maior.
Non deixo de pensar...
E se tiñas razón?
Os orcos entraron en terras élficas.
Ese camiño...
Penso que leva a...
Eregion, meu señor.
O Alto Rei debe saber isto antes de saíren para Mordor.
Por alí.
Ide a Lindon. Entretereinos todo o que poida.
Cólleo.
Cólleo, Elrond.
Unha estrela loce na hora do noso encontro,
miña señora Galadriel.
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
Por aquí, señor.
Como vedes, intentamos escavar un novo pozo de acceso
para chegar á luz do sol.
Pero ata agora, os intentos só fixeron a montaña máis inestable.
Colle ese pico. Estamos? Apóiao aí.
Se colles o pico... Listo?
Non perderei o tempo.
Veña, veña!
Ocorre algo, señor?
Non.
Non, axiña irá mellor todo.
Si.
Escavade aquí.
Señor, ese é un muro de carga.
- Se o tiramos... - Vasme aprender a arte de escavar?
Aquí é onde debemos escavar. Facede o que vos digo.
Dáme o pico.
- Padre... - O pico!
Narvi!
Acabou a quenda!
Veña. Marchade!
- Ben. - Agora mesmiño.
Acabamos?
Señor, por que non parades para coller aire?
Non precisamos aire, senón luz.
Señor! Non!
Padre, non!
Para outra que vos ordene escavar,
escavades.
Aquí. Aquí.
Un, dous, tres. Escavade!
Pobres dos que moran enriba.
Escravos do sol.
Encadeados ao seu continuo ritmo de sono e vixilia.
En Khazad-dûm, estamos libres desa tiranía.
Aquí, traemos o sol a nós!
Por fin, nace un novo día
na nosa montaña!
Khazad...
Dûm!
Ananos e elfos traballando xuntos.
Dicían que era imposible.
Pero a nosa cooperación acadou esta marabilla.
E hoxe, embarcámonos nun novo soño:
reflectir a nosa amizade en pedra.
Narvi?
O momento de Narvi.
Mirade...
As Portas de Durin.
A nova entrada oeste da nosa montaña.
Inquebrantable. Visible só co luar.
E protexida por un contrasinal que coñecerán só os amigos.
Tomade nota, ferreiros.
Vixiade a Narvi mentres estea aquí.
Non só porque é un mestre artesán.
Bruto, pero é.
Tamén ten sona de ladrón. Non vaia faltar algunha xoia.
Xa. Mirádelle a el nos petos.
Por unha amizade duradeira...
entre elfos e ananos.
Agradecemos a vosa hospitalidade.
Excesivo? O parlamento.
Animeite a seres breve.
Non lembro que o dixeras.
Xa, é que non sempre escoitas.
Cando se che mete algo na cabeza.
A verdade, debera falar máis,
gabar a túa achega.
Descúlpame.
Resúltame difícil estar festivo,
cando outros sofren polo levantamento de Mordor.
Aneis para homes?
Non falei de anel ningún.
Gústache xogar a iso, non?
Sementar ideas na mente dos demais e despois convencelos
de que naceron do seu pensamento.
Coidaba que pensabamos igual nisto.
Seica cambiaches de opinión?
Esta noite é dos ananos. Ven. Falaremos dos homes mañá.
Preferiría facelo agora.
Moito do malfado dos homes é culpa deles.
E disque os homes das Terras do Sur
axudaron a Adar na conquista.
Só algúns.
Moitos dos outros xa teñen outro fogar,
coa súa raza, en Númenor.
Estiveches algunha vez en Númenor?
Non.
É extraordinario,
pero fracturado.
Sempre cambaleando entre a gloria e a ruína.
Temo a Númenor.
O que máis na Terra Media.
Esperaba que os aneis talvez a estabilizasen.
Non lles podemos dar aneis aos homes.
O risco de corrupción é moi grande.
Os males que resolvésemos non serían nada
ao lado dos que creariamos.
Si.
Tes razón.
Certo. Os homes poden pecar de debilidade.
Pero cando cae a escuridade,
sempre hai algúns que se erguen e brillan:
Eärendil, Tuor,
Beren, fillo de Barahir.
Exactamente, que propós?
Buscarmos homes nos que confiar.
Os máis sabios, máis nobres e puros de corazón.
Desde Númenor a Rhûn. Elixiremos nove portadores dun anel
entre os nove reinos mortais.
Nove?
A perfección dos Tres.
Tripla perfección!
Na nosa terceira forxa, faremos nove.
Xa conseguimos grandes cousas, meu amigo.
Non chamemos polo fracaso
querendo abarcar máis do que podemos apertar.
Ben que o sinto. A resposta é non.
Os Aneis de Poder están completos.
Por suposto.
Non tes que te desculpar. Moi ben.
Farei os Nove eu mesmo.
Víchela algunha vez? Máis alá do mar occidental.
A torre branca de Eressëa.
A porta que leva ás Terras Inmorredoiras.
Non a vin.
Vese só con vista aguda.
E só dende o pico do Meneltarma.
Os elfos deberon poñela alí adrede.
Para que os solpores nos recorden que os nosos días teñen fin
e os deles non.
Que por moito que ascendamos,
sempre haberá cousas fóra do noso alcance.
O cetro agora é teu, padre.
Non é subir abondo?
Toda a vida pensara que si.
O cetro é o que fagas con el.
A Idade dos Homes chegou, padre. Hai que aproveitala.
Imos levantar o Númenor que ti sempre imaxinaches.
Unha vez, cando mamabas dela,
túa nai profetizouche un infortunado final.
Miña nai?
E logo que dixo?
Impresióname na tarefa que che vou encomendar
e direicho.
Fracasa nela, e terei que buscar outros lugares nos que me sexas útil.
Pharazôn!
Escóitaos.
Hai máis voces ca esas.
Valandil di que no Barrio Vello
pregan día e noite por ti.
Pola súa raíña.
A nosa raíña.
Dános a orde e xuntos amañaremos isto.
- A garda éche leal. - Elendil...
- Xuntos podemos loitar. - Elendil.
Fuches ti quen me abriu o corazón outra vez ó camiño dos Fieis.
Xuramos seguir servindo.
Vas quedar quieta...
mentres os lobos usman o berce?
Que viches? No palantír.
Vinme a min.
Perdido.
Indo dende a cidade a...
Non sei a onde.
Daquela non o viches.
- O que? - Se cadra cambiou.
A que te refires?
Non toda batalla se libra para gañala.
Ás veces controlar o corazón é a maior vitoria,
o maior acto de fe que podemos realizar.
Non o entendo.
Durante anos, ese palantír
só me mostrou a caída da nosa illa.
Pero cando ti o tocaches, esa visión desapareceu.
Mostrou outra senda.
O reinado de Pharazôn forma parte desa senda.
E ti tamén.
Pedíchesme que che dese a orde.
Doucha logo.
Por moito que te apremen, por moito que che quiten,
non debes poñer en perigo o novo destino de Númenor.
Debes ser a calma na tempestade.
Volve ao teu navío, capitán.
- Entrégala voluntario? - Si.
Xa non es garda do mar. Vaite. Outro.
Á fila.
Tenente.
Moi ben. Por aquí.
Que significa todo isto?
Aos considerados leais á Raíña rexente desposuíronos do rango.
Con que autoridade?
Coa miña.
Síntoo. Queríacho dicir antes.
Lord Belzagar quería acusarvos a todos de traizón.
Con todo, derrocar unha raíña a ti deuche un ascenso.
Ousas reducir a miña dor a vulgar ambición?
Meu irmán morreu por confiar Míriel nunha pedra élfica.
Fas burla do que é sagrado.
Fágoa do que é absurdo.
Ar-Pharazôn é o teu rei.
Acéptao, padre. Prégocho.
Tomaches un camiño perigoso.
E o teu vai pola auga do mar.
Coidado por onde pisas. Haiche moita profundidade.
- Estades listos? - Telo todo?
- Teño. - Outro.
Esperade aí. Estes son do mesmo barco. Anótao.
- Marcádeo. - Á orde.
Hai que facer unha lista.
Capitán retirándose!
Xa non é capitán.
Ten razón.
Non son.
Capitán.
- Grazas. - Os Valar protéxente.
Abonda.
- Grazas, capitán. - Grazas.
- Que os Valar te bendigan. - Grazas.
Grazas, señor.
Grazas, capitán.
Abonda!
- Grazas, capitán. - Grazas, capitán.
A onde leva isto? Calade!
- Grazas, capitán. Grazas. - Bendito sexas, capitán.
- Capitán Elendil. - Os Valar vos bendigan.
Valandil.
Se cadra podo quitarte da lista.
Falarei co rei.
Farías iso por min?
Es un bo amigo meu.
Xa ben claro deixaches quen son os teus amigos.
Meu moi nobre Alto Rei:
Con esta misiva exprésovos a miña fonda alegría
polo éxito dos tres aneis en Lindon.
Como requiristes, a fragua quedou apagada e o obradoiro baleiro.
Unha fermosa calma instalouse na cidade e prevexo días esplendorosos no futuro.
Confío en que poidades visitarnos axiña.
Ata entón, quedo, coma sempre,
o voso leal servidor, Lord Celebrimbor.
A armada está lista para partir. A que esperamos?
Todo vai ben en Eregion.
A carta proba que Galadriel se enganaba.
E mentres dubidamos, o exército de Adar cobra forza cada día.
Se queremos invadir, debemos saír xa.
O noso inimigo está en Mordor.
Estades disposto a fiar o futuro da Terra Media
aos murmurios dese anel?
- Ti buscabas isto. - Buscaba.
- Desde o principio. - Buscaba, si.
Pero aprender a escoitar a montaña é un don de Aulë,
que se púe e afina ao longo de toda unha vida.
E isto...
É como facer trampas.
El é Durin Terceiro.
Penso que sabe como manexar o poder.
Un poder así poñería a proba mesmo os ananos máis virtuosos.
Oxalá teu pai non se descarreire.
É perfecto!
Duascentas por el.
Duascentas? Por unha pedra?
É un cristal de afinar.
Como se é un carro e seis bestas! Non as pago!
A culpa é da nova lei do rei.
Por cada moeda gastada, vai outra para a coroa.
O tributo do anel, chámalle.
Tributo do anel?
Élle para a nosa nena, que fai anos para a semana.
Fáganos un desconto. Dámoslle cen.
- Cen? - Cen, si.
Que lle parece?
Pois un asalto con pica armada.
Cento cincuenta?
- Amodo. - Polas barbas de Aulë.
- Coidado. - Que escapa!
Que lle deches unha patada!
Perdoe que pase polo medio.
Xa o teño! Xa está. Non, non o teño.
A ver...
Onde andas, condenado...?
Que?
Que é isto?
Velaí andas.
Emisarios dos sete reinos ananos,
reuninvos hoxe aquí, porque a Terra Media está a cambiar.
Estarrícanselle os membros.
Os ósos... estálanlle.
Algunha vontade escura ameaza tódolos nosos reinos.
Pero grazas ao favor de Aulë, o meu pobo superou esa proba.
E pronto, os vosos tamén a superarán.
Xuntos entraremos nunha nova idade para a nosa raza,
coa axuda dun poder que o cambiará todo.
Sete aneis.
Sete señores.
E con cada anel... poder.
Poder sobre a terra.
Sobre a roca.
Para conformar o destino dos ananos para sempre.
Os aneis non son para vós, senón para os vosos señores.
Ide e dicídelles que todos participaredes desta fartura.
Pero ten un prezo.
Khazad-dûm non sufrirá máis escaseza.
Hai ouro embaixo de nós.
Debemos escavar máis fondo.
Pero quen puxo esas restricións?
Vós, señor. Hai décadas.
Pois bórraas.
Borralas? Pero...
Bórraas, Mestre escavador, ou buscarei...
- Onde vai? - Quitástelo.
Onde vai? Onde o botaches?
Está aí, señor. Vós... Quitástelo.
Dixestes que notabades a man pesada.
Notaba, si.
Empezade a escavar onde vos marquei.
Si, señor.
Quietos!
Hai algo baixo as minas.
Disa oíuno ben.
Un mal sen nome, antigo e poderoso.
Non debedes escavar.
Oíches as ordes, Mestre escavador.
Narvi, prégocho.
Mestre escavador, oíches as ordes.
As cantoras da pedra din que oen a montaña.
- Que? - Pero con este anel, eu véxoa.
Cada pozo, cada mineral, cada xoia.
En miles de anos,
apenas sacamos unha pinga do océano da riqueza dela.
Disa engánase.
Non hai perigo.
- Meu señor. - Que foi iso?
Non sei.
Estás ben?
Engánanme os ollos?
Non.
Deseñamos un molde de anel novo.
Mirdania estaba axustándoo cando...
Onde está?
- Coidado! - Mestre!
Atrás!
Quieta.
Respira.
Que pasou?
Estaba nun sitio coma este,
pero rodeada de brétema e escuridade e...
Vin...
Ao principio, pensei que era a fragua ardendo,
pero non era tal.
Que era?
Era alto...
e tiña a pel feita de chamas.
Veu cara a min, respirando, fedendo a morte,
e vin...
Vinlle os ollos.
Desapiadados e eternos.
Penso que estivo aquí.
Estivo entre nós, dende o principio!
Agora xa estás connosco.
Non tes nada que temer.
Mira arredor.
Non pasa nada.
Que foi o que fixeches diferente desta vez?
Ao Señor dos Dons tamén lle preocupa que os homes sexan moi corrompibles.
E buscamos reforzar a aliaxe con máis mithril.
Non!
Para facerdes iso, tiñades que...
Tiñades...
Aforraríanos moitas horas de esforzo
que nos ofreceses ese simple consello.
- Lord Celebrimbor. - O...
Descúlpame, pero Durin o Novo chegou de Khazad-dûm.
Non, que espere.
Di que é urxente. Por algo sobre os aneis.
Verei que quere.
Non.
Non, xa vou eu.
Como que "cambiou"?
Está máis frío, anóxase máis axiña.
E din que se nega a compartir os outros aneis
ata que os Señores Ananos lle prometan a metade das súas minas!
A avaricia non vai con el. Nunca foi así.
É...
É posible que o anel que puxo...?
Non.
Usamos o mesmo proceso, Durin,
iguais materiais e ferramentas que para os Tres.
É imposible que haxa unha falla nos vosos aneis.
Igual a falla está en quen os fai.
Como dis?
Que sabes realmente dese Annatar?
Es moi valente.
Algúns que ven o mundo invisible non volven estar a gusto neste.
Ti víchelo?
Vin.
Á luz del, as cousas vense como realmente son.
Seres de diferentes tons de luz...
E a súa escuridade.
Dóeme dicir
que non quería que vísedes o que viches,
ata axudarlle a el a sandar.
Falas de Lord Celebrimbor?
Falo.
O esforzo que lle esixiu
a creación dos Tres e dos Sete deixouno diminuído.
Vulnerable á sombra.
Daquela, o que vin...
Promete non comentalo con ninguén.
Nin con el.
Prométocho.
Que estraño.
Co reflexo da luz no pelo,
case te me imitaches a ela.
A quen?
Á miña señora Galadriel.
As almas daqueles que perdemos arelan a paz.
Esta noite, axudarémolos a atopala.
Ata que nos volvamos ver na remota patria verde,
baixo un veloz amencer.
O santuario queda clausurado por orde do rei.
Volvede á casa.
É o santuario máis antigo de Númenor.
Estorba para o novo acueduto.
Marchade polas boas ou pola forza.
O Rei envíache desculpas.
Que se sente cando a filla se avergoña de ti?
Non vos resistades.
Xa o oíches, vello. Fóra!
Desarmádeo.
Alto. Quietos!
Acompañareino eu.
Se non se garda, as almas polas que chora perderanse.
Dálle a reliquia.
Dálla, rapaz.
Por se non decataches, ascendéronme a...
Collédeo!
O santuario é para os Fieis. Os homes do rei non son benvidos.
Non te vexo rezando.
- Os Valar me perdoen. - Por que?
Quieto! Non!
Atrás, fillo.
Valandil!
Non! Valandil!
Non!
Non! Valandil, sóltaa!
Sóltaa, fillo!
É unha orde.
Si, capitán.
Non.
Non, non.
Non.
Non. Fillo.
Non.
Informade o carcereiro de que el empezou a rebelión.
Non! Dígoche que hai unha falla nos aneis dos ananos!
Ou o Rei Durin fai mal uso do seu e quere desviar a culpa.
Non!
Non, non creo tal cousa.
Es un mestre manipulando os metais,
ten conta de que non te manipulen a ti.
Ves dagas onde non as hai.
E ti ignóralas, ata que as tes na gorxa.
Non. Abonda.
Alteraches...
dalgún xeito...
os aneis dos ananos ou non?
Non.
Foi xuntos.
De que estás a falar?
Aquí concorre o espírito tanto coma a arte.
E desta vez, engadimos o engano ao proceso.
Engano?
A que engano te...?
Á carta.
Non.
Non, iso foi...
Mentiches.
Non foi unha mentira.
O teu Alto Rei consentiu nos Tres.
Pero os Sete forxámolos baixo o manto da falsidade.
Debes ir a Lindon rápido.
Dille a verdade ao teu rei
ou todo empeorará.
Non, se o fago, el...
Nunca me permitirá forxar máis nada.
Pois é iso
ou caeremos directamente...
a un abismo aínda máis fondo.
Padre, veño de Eregion.
Asegúroche que unha maldade entrou nestes aneis.
Non os debemos usar nunca máis.
O tempo e a presión poden moldear un anano,
igual que moldean unha pedra.
Confiaba en que o noso distanciamento te moldease, meu fillo.
Pero non esperaba o moito que me moldeou a min.
- Padre... - Estou orgulloso.
- Non. - Orgulloso de ti.
O teu desexo de te asociares cos elfos salvou o noso reino.
Por iso agora, máis ca nunca,
necesítote.
Necesito o teu pico ao meu carón.
Príncipe Durin.
Durin?
Durin, que che dixo? Vai...?
Intenteino.
- Pero... - Durin, non.
Intentei dicirllo.
Durin...
Xúrao.
Xúrame que nunca porás un anel deses.
Xúrocho.
Hai un aquel misterioso na cerna da pedra e do mineral.
Mesmo estando a obra aínda no maxín dun, comeza a...
desobedecelo.
Fracasamos. Todos nós.
Os deseños realizáronse exactamente ao detalle, meu señor.
Seguro?
Golpeouse co martelo á perfección?
Ou deixastes que orgullo e a preguiza vos nubraran a atención?
Debemos emendar os nosos erros do único xeito posible,
que é completando os aneis xuntos.
Os Nove deben facer moito máis que axudar os homes.
Deben darlle equilibrio ao proxecto enteiro.
Deben tomar forza dos Tres.
E dalgún xeito...
redimir os Sete.
Deben redimirnos a todos.
Traballaremos día e noite.
Novos deseños. Novas aliaxes. Un novo proceso.
Acompañareivos no camiño.
E se algún de vós ofrece tan sequera unha migalla menos
do máximo esforzo que é quen de dar,
deixará de ser ferreiro de Eregion.
Entendéstesme ben?
Si, meu señor.
Empezamos xa.
Vaia cambio.
Meus amigos, non vos desanimedes.
O voso mestre pode parecer irracional.
As esixencias desmedidas ou mesmo imposibles.
Pero é que sabe canto é o que depende do voso éxito.
Porén, sei que non o decepcionaredes.
Nin a min.
Eu, desde logo, sei seguro
que acabaremos os Aneis de Poder.
Si.
Empezamos?
Claro, meu señor.
O Señor dos Dons é.
Vamos.
Alto Rei!
Alto Rei, os orcos non están en Mordor.
Unha lexión vai cara a Eregion.
Galadriel acertou.
Debedes enviar o exército a Eregion decontado!
Non vai ser posible.
Teño razóns para crer que Sauron é o arquitecto de todo isto.
Alto Rei, Eregion é a xoia do reino élfico.
Se caese, sería terrible para toda a Terra Media.
Debedes enviar axuda!
Os nosos exércitos non poden derrotar a Adar e a Sauron.
Sós non.
Veña! Forza! Vamos!
Atrás!
Danme noxo.
Seguide.
- Vixiádea. - Tranquilo.
Si.
Tróuxente aquí
non como prisioneira,
senón como aliada.
Pois temos un inimigo común.
Subtítulos: Magdalena Sánchez
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea