POPRZEDNIO
- Przygotujcie się! - Disa!
Obudziła się ognista góra.
Wybuch wywołał wstrząs,
który poruszył kośćcem Ziemi,
zawalając szyby świetlne
i niwecząc nasze uprawy.
Tylko nie to.
Te Pierścienie będą miały moc, jakiej nie posiadł dotąd
żaden krasnolud czy człowiek.
To Pierścienie Władzy.
Ich moc uleczy waszą górę.
Oferując ojcu sposób na ocalenie królestwa,
mógłbyś odzyskać jego szacunek.
Może i spadek.
Śmiałeś obrazić mojego ojca?
Jeszcze raz obrazisz królową, a sam zostaniesz kaleką.
Jasno się wyrażam?
Królowa kłamstw!
Nie powinna rządzić!
Na łożu śmierci król powiedział mi,
że właśnie to... posłużyło jej za doradcę.
Ten elfi kamień jest waszą królową!
- Cisza! - Palantír należy do mnie.
Morderczyni!
Czarna magia!
Pharazôn!
Najwyższy Król uważa, że krasnoludowie nie zasługują na nie.
Zakazał wręcz wykuwania kolejnych Pierścieni.
Nie mamy czasu na czcze dyskusje o tym, komu należy się pomoc.
Co robisz?
Oświadczę, że zamykam kuźnię.
Okłamiesz Najwyższego Króla?
Dam nam szansę dokończyć nasze dzieło.
Ta moc w Eregionie... Nie ufam jej.
Powiedziałeś mi kiedyś,
że o losie elfów decydują mądrzejsi od nas.
Że próbując to zmieniać, oszukując śmierć,
można wywołać jeszcze większą katastrofę.
Zastanawiam się...
co jeśli miałeś rację?
Zastęp orków wkroczył na ziemie elfów.
Ten szlak.
Pewnie prowadzi...
Do Eregionu, panie.
Musimy ostrzec Najwyższego Króla, nim wyśle zastęp do Mordoru.
Tam!
Wracajcie do Lindonu. Odwrócę ich uwagę.
Weź go.
Weź go, Elrondzie.
Gwiazda lśni nad godziną naszego spotkania,
wielmożna Galadrielo.
WŁADCA PIERŚCIENI: PIERŚCIENIE WŁADZY
Tędy, panie.
Jak widzisz, próbujemy wykopać nowy szyb świetlny,
by wpuścić tu trochę słońca.
Jak dotąd nasze wysiłki tylko naruszyły podwaliny góry.
Coś nie tak, panie?
Nie.
Wkrótce wszystko będzie dobrze.
Kopcie tutaj.
Panie, to ściana nośna.
- Jeśli ją zburzymy... - Chcesz mnie uczyć fachu?
Tu mamy kopać. Rób, co każę.
Dawaj kilof.
- Ojcze... - Dawaj!
Narvi!
Koniec zmiany!
Idźcie. Wracajcie do domu!
- Dobra. - Nie ma sprawy.
Koniec szychty?
Panie. Nie zaczerpnąłbyś trochę powietrza?
Nie powietrza nam trzeba, tylko światła.
Panie! Nie!
Ojcze, nie!
Następnym razem, gdy każę ci kopać,
to masz kopać.
Tutaj.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Żal tych, co żyją nad nami.
Uzależnieni od słońca.
Od nieustannego rytmu budzenia się i zasypiania.
W Khazad-dûmie jesteśmy wolni od jego tyranii.
Tutaj... sami sprowadzamy słońce do siebie.
W końcu znów nastał nowy dzień
pod naszą górą!
Khazad...
Dûm!
Krasnoludowie i elfowie pracują ramię w ramię.
Kiedyś nie do pomyślenia.
Ten cud jest owocem naszej współpracy.
Dzisiaj sięgamy po nowe marzenie,
by utrwalić naszą przyjaźń w kamieniu.
Narvi.
Narvi może się popisać.
Przed wami...
Drzwi Durina.
Nowa brama zachodnia naszej góry.
Nie do pokonania. Widoczna tylko w świetle księżyca.
Strzeżona hasłem, które znają tylko nasi przyjaciele.
Miejcie baczenie, kowale,
nie spuszczajcie z oka Narviego.
Słynie nie tylko jako świetny artysta...
Co by nie mówić.
...ale i złodziejaszek. Miejcie oko na klejnoty.
Lepiej jego przeszukajcie.
Za nieustającą przyjaźń
między elfami i krasnoludami.
Doceniamy gościnność.
Przeholowałem? Z żartami.
Radziłem, byś się nie rozwodził.
Nie przypominam sobie.
Czasem nie słuchasz.
Gdy wbijesz sobie coś do głowy.
Mogłem rozwodzić się dłużej.
O twoich zasługach.
Wybacz.
Trudno mi świętować,
gdy ci najciężej dotknięci potęgą Mordoru nadal cierpią.
Pierścienie dla ludzi?
Nie wspomniałem o Pierścieniach.
To twoja strategia?
Zaszczepiasz u innych idee, a potem wmawiasz im,
że sami na to wpadli.
Myślałem, że nasze idee się pokrywają.
Czyżbyś się rozmyślił?
Poświęćmy ten wieczór krasnoludom. O ludziach pomówimy jutro.
Wolałbym już teraz.
Ludzie sami ściągają na siebie niedolę.
Słyszałem, że ludzie z krajów południowych
sami wsparli Adara.
Tylko niektórzy.
Wielu z pozostałych znalazło nowe domy
wśród swoich z Númenoru.
Byłeś tam kiedyś?
Nie.
Wspaniałe miejsce.
Ale podzielone.
Balansuje na granicy chwały i upadku.
Obawiam się Númenoru.
Bardziej niż innych krain.
Miałem nadzieję, że Pierścienie pomogą przywrócić tam ład.
Nie możemy podarować Pierścieni ludziom.
Zbyt łatwo ich zdeprawować.
Nie ma sensu naprawiać szkód tylko po to,
by narobić jeszcze większych.
Tak.
Masz rację.
To prawda. Ludzie bywają ułomni.
Lecz gdy zapada mrok,
zawsze znajdują się tacy, którzy potrafią się wznieść i zabłysnąć.
Eärendil, Tuor,
Beren, syn Barahira.
Co dokładnie proponujesz?
Znajdźmy ludzi, którym można ufać.
Najmądrzejszych, najszlachetniejszych, czystego serca.
Od Númenoru po Rhûn. Wyznaczymy dziewięciu Powierników Pierścienia
z dziewięciu królestw.
Dziewięciu?
Trzykrotność Trzech.
Potrójna doskonałość.
Za trzecim razem wykujemy dziewięć.
Dokonaliśmy wielkich rzeczy, przyjacielu.
Nie kuśmy losu...
sięgając po coś poza naszym zasięgiem.
Przepraszam, ale muszę odmówić.
Mamy już komplet Pierścieni.
Oczywiście.
Nie przepraszaj. W porządku.
Sam wykuję Dziewięć Pierścieni.
Widziałeś ją? Za zachodnim morzem.
Biała Wieża Eressëi,
brama do Nieśmiertelnych Krain.
Nie.
Potrzeba wprawnego oka.
Ze szczytu Meneltarmy.
Elfowie celowo ją tam wznieśli.
Każdy zachód słońca przypomina nam, że nasz żywot dobiegnie końca,
a ich nie.
Nieważne, jak wysoko się wespniemy,
pewne rzeczy pozostaną poza naszym zasięgiem.
Zdobyłeś berło, ojcze.
Czy to nie wystarczy?
Całe życie sądziłem, że tak.
Zrób z niego użytek.
Nadchodzi Era Ludzi. Wykorzystajmy to.
Zbudujmy Númenor, który spełni twoją wizję.
Gdy byłeś niemowlęciem,
twoja matka przepowiedziała, że źle skończysz.
Moja matka?
Co powiedziała?
Wykonaj wzorowo zadanie, które ci powierzę,
to ci powiem.
W przeciwnym razie będę zmuszony znaleźć ci inne zajęcie.
Pharazôn!
Posłuchaj ich.
Nie wszyscy im wtórują.
Valandil mówi, że w Starym Mieście
modlą się o ciebie dzień i noc.
Za swoją królową.
Naszą królową.
Na twój rozkaz przywrócimy dawny porządek.
- Straż Morska jest ci wierna. - Elendil.
- Staniemy do walki. - Elendil.
To ty nawróciłaś mnie na drogę Wiernych.
Ślubowaliśmy wieczną służbę.
A ty chcesz czekać,
gdy wilki obnażają zęby?
Co ujrzałeś? W palantirze.
Widziałem siebie.
Byłem zagubiony.
Wyjeżdżałem z miasta...
Nie wiem dokąd.
Więc tego nie widziałeś.
- Czego? - Może coś się zmieniło.
Co masz na myśli?
Nie każdą bitwę wygrywa się mieczem.
Czasem stojąc w miejscu, odnosisz największe zwycięstwo,
pokazujesz największy akt wiary.
Nie rozumiem.
Przez lata palantir
pokazywał mi zagładę naszej wyspy.
Gdy ty go dotknąłeś, ta wizja zniknęła.
Zmieniła się w nową.
Objęcie tronu przez Pharazôna jest jej częścią.
Ty również.
Prosiłeś, bym wydała rozkaz.
Oto on.
Choćby nie wiem jak bardzo naciskali i nie wiem co chcieli odebrać,
nie wolno ci narażać nowego przeznaczenia Númenoru.
Pozostań ciszą w środku nawałnicy.
Wracaj na statek, kapitanie.
- Zdajesz ją dobrowolnie? - Tak.
Nie służysz już w Straży Morskiej. Następny.
Do kolejki.
Poruczniku.
Co to ma znaczyć?
Ci, którzy są wierni królowej-regentce, zostali pozbawieni rangi.
Z czyjego rozkazu?
Mojego.
Wybacz, chciałam cię ostrzec.
Lord Belzagar zamierzał oskarżyć was o zdradę.
Tymczasem obalenie królowej zapewniło ci awans.
Jak śmiesz brać moją żałobę za małostkowe ambicje?
Mój brat nie żyje, bo Míriel zerknęła w elfi kamień.
Drwisz ze świętości.
Drwię z absurdu.
Ar-Pharazôn jest królem.
Pogódź się z tym. Błagam.
Kroczysz zdradliwą ścieżką.
A twoja rozmyła się w morskiej wodzie.
Patrz pod nogi, bo droga na dno jest długa.
- Gotowy? - To wszystko?
- Tak. - Następny.
To z tego samego statku. Odhaczyć go.
- Zaznacz to. - Tak jest.
Sporządzić listę.
Kapitan opuszcza pokład!
Nie jest już kapitanem.
To prawda.
Nie jestem.
Kapitanie.
- Dziękujemy. - Valarowie z tobą.
Wystarczy.
- Dzięki, kapitanie. - Dziękujemy.
- Valarowie z tobą! - Dziękujemy.
Valarowie z tobą!
Dzięki, kapitanie.
Wystarczy.
Dzięki, kapitanie.
Chcecie się doigrać? Cisza!
- Dzięki, kapitanie. - Valarowie z tobą.
- Kapitanie Elendil! - Valarowie z tobą!
Valandil.
Poproszę, by wykreślili cię z listy.
Namówię króla.
Zrobiłabyś to dla mnie?
Jesteś moim przyjacielem.
Pokazałaś jasno, kim są twoi przyjaciele.
Czcigodny Najwyższy Królu.
Piszę, by wyrazić ogromną radość
z powodu wieści o sukcesie Trzech Pierścieni w Lindonie.
Zgodnie z poleceniem praca w kuźni ustała i warsztat stoi pusty.
W mieście zapanował błogi spokój i nadchodzą lepsze dni.
Mam nadzieję, że wkrótce nas odwiedzisz.
Twój niezmiennie
wierny sługa, Celebrimbor.
Armada stoi w porcie. Na co czekamy?
W Eregionie panuje spokój.
Ten list potwierdza, że Galadriela się myliła.
Wahamy się, a armia Adara rośnie w siłę.
Jeśli mamy zaatakować, ruszajmy natychmiast.
Nasz wróg jest w Mordorze.
Zaryzykujesz przyszłość Śródziemia,
opierając się na szeptach Pierścienia?
- Sama nalegałaś. - Wiem.
- Od samego początku. - Tak, wiem.
Ale zdolność słyszenia góry to dar od Aulëgo,
który doskonali się przez całe życie.
A to...
wydaje się nieuczciwe.
To Durin III.
Wie, na czym polega władza.
Taki rodzaj władzy poddałby próbie najzacniejszych wśród krasnoludów.
Oby twój ojciec nie zbłądził.
- Idealny! - Owszem.
Należy się dwieście.
Dwieście? Za byle kamień?
To kryształ strojący.
Nie dałbym tyle za wóz sześciokonny.
Miejcie pretensje do króla.
Za każdą wydaną monetę, kolejna trafia do korony.
Danina od Pierścienia.
Danina od Pierścienia?
Nasza córka za tydzień ma urodziny.
Spuściłbyś waść nieco? Zapłacimy sto.
- Sto? - Sto.
Może być?
To rozbój w biały dzień.
Sto pięćdziesiąt?
- Ostrożnie. - Na brodę Aulëgo.
- Uważaj! - Poturlał się!
Kopnął go waść.
Przepraszam, że wchodzę w drogę.
Mam go, mam... Jednak nie.
No dobrze...
Gdzie jesteś, ty mały...
Co?
Co to takiego?
Tu jesteś.
Wysłannicy z siedmiu krasnoludzkich królestw.
Zwołałem was tu, bo w Śródziemiu zachodzą zmiany.
Rozciągają się jego kończymy.
Trzeszczą jego kości.
Jakaś ciemna siła zagraża naszym królestwom.
Ale z łaską Aulëgo moi poddani się z tym uporali.
Wkrótce wasi też sobie poradzą.
Nasz ród wspólnie wkroczy w nową erę
dzięki mocy, która wszystko odmieni.
Siedem Pierścieni.
Dla siedmiu władców.
W każdym z nich tkwi moc.
Moc nad ziemią.
Nad skałą.
Moc, która na zawsze przypieczętuje los krasnoludów.
Pierścienie nie są dla was, tylko dla waszych panów.
Przekażcie im to. Każdy z was dostąpi tych dobrodziejstw.
Ale nic za darmo.
Niczego już nam nie zabraknie.
Pod nami są żyły złota.
Musimy kopać dużo głębiej.
Kto nałożył te ograniczenia?
Ty, panie. Przed laty.
Odwołać je.
Odwołać... Ale...
Odwołaj je, nadsztygarze, albo znajdę...
- Gdzie on jest? - Zdjąłeś go.
Gdzie? Coś z nim zrobił?
Tam jest, panie. Sam go zdjąłeś.
Mówiłeś, że zrobił się ciężki.
Tak było.
Zacznijcie kopać w zaznaczonych miejscach.
Tak jest.
Czekaj!
Coś czai się głęboko.
Disa sama słyszała.
Bezimienne zło, pradawne i potężne.
Nie wolno tam kopać.
Wydałem ci polecenie, nadsztygarze.
Narvi, błagam cię.
Nadsztygarze. Wydałem polecenie.
Śpiewające skałom słyszą górę.
- Co? - Pierścień pozwala mi ją widzieć.
Każdy szyb, każdą rudę, każdy klejnot.
Przez tysiące lat
wydobyliśmy ledwie naparstek z oceanu jej bogactw.
Disa się myli.
Nie ma tu żadnego zła.
- Panie! - Co się dzieje?
Nie wiem...
W porządku?
Oczy mnie mylą?
Nie.
Robiliśmy nowy odlew Pierścienia.
Mirdania próbowała zmienić rozmiar...
Gdzie ona jest?
- Uwaga! - Panie!
Cofnijcie się!
Stój.
Oddychaj.
Co się stało?
Byłam w miejscu... takim jak to,
lecz spowitym mgłą i mrokiem...
Widziałam...
Myślałam, że kuźnia się pali.
Ale to było coś innego.
Co?
Wysoki stwór,
jego skóra płonęła żywym ogniem.
Zbliżył się do mnie, dysząc, ziejąc śmiercią...
Zobaczyłam...
jego oczy.
Bezlitosne i bezdenne.
Czuję go tu.
Cały czas jest wśród nas.
Teraz jesteś z nami.
Nie ma się czego bać.
Rozejrzyj się.
Nie dzieje się nic złego.
Czy tym razem zrobiłaś coś inaczej?
Powiedziałeś Panu Darów, że ludzie są zbyt ułomni.
Próbowaliśmy wzmocnić stop, dodając więcej mithrilu.
Nie!
W takim razie mogliście...
Mogliście...
Zaoszczędzilibyśmy mnóstwo wysiłku,
gdybyś podzielił się z nami tą jedną radą.
- Celebrimborze. - Mogliście...
Wybacz, panie, ale przybył Durin Młodszy z Khazad-dûmu.
Niech zaczeka.
Mówi, że to pilne. Chodzi o Pierścienie.
Sprawdzę, czego chce.
Nie.
Nie. Sam pójdę.
Jak to się zmienił?
Stał się oziębły. Szybciej traci panowanie.
Mówią, że w zamian za pozostałe Pierścienie
żąda od krasnoludzkich władców połowy urobków z ich kopalni.
A z natury nie jest chciwy. Nigdy nie był.
Czy to możliwe, że ten Pierścień...
Nie.
Użyliśmy tej samej metody,
tego samego surowca i narzędzi, co przy Trzech.
Nie należy winić Pierścieni.
To może winić należy tego, kto je wykuł?
Co masz na myśli?
Co tak naprawdę wiesz o tym Annatarze?
Jesteś bardzo odważna.
Niektórzy, ujrzawszy niewidzialny świat, nie potrafią już nigdy odnaleźć się w tym.
Też go widziałeś?
Tak.
W jego świetle wszystko ukazuje się w prawdziwej postaci.
Istoty o różnych odcieniach światła...
i mroku.
Z bólem wyznaję,
że nie chciałem, by ktoś z was to ujrzał,
dopóki nie zdołam go uzdrowić.
Mówisz o panu Celebrimborze?
Tak.
Wysiłek, jakiego wymagał proces
tworzenia Trzech i Siedmiu Pierścieni, osłabił go.
Dosięgnął go cień.
Więc to, co widziałam...
Obiecaj, że nikomu o tym nie powiesz.
Nawet jemu.
Obiecuję.
Dziwne.
Gdy światło padło na twoje włosy,
wyglądałaś zupełnie jak ona.
Kto?
Galadriela, któż inny?
Dusze tych, których utraciliśmy, pragną spokoju.
Dziś pomożemy im go odnaleźć.
Aż znów się spotkamy w odległej, zielonej krainie
o wschodzie słońca.
Z rozkazu króla likwidujemy tę świątynię.
Rozejść się.
To najstarsza świątynia w Númenorze.
Planujemy tu nowy akwedukt.
Jeśli nie odejdziecie, usuniemy was siłą.
Król śle przeprosiny.
Miło mieć córkę, która się ciebie wstydzi?
Słyszałeś, starcze. Wynocha!
Wyprowadźcie go.
Chwila!
Ja go wyprowadzę.
Jeśli jej nie zachowamy, dusze, które opłakuje, będą stracone.
Daj mu relikwię.
Daj mu ją, chłopcze.
Może nie wiesz, ale awansowałem...
Przytrzymajcie go.
To świątynia Wiernych. Poplecznicy króla nie są tu mile widziani.
Nie widzę, byś się modlił.
- Wybaczcie mi, Valarowie. - Co?
Stój! Nie!
Valandil!
Nie! Valandil!
Nie!
Nie! Valandil, odłóż miecz!
Odłóż go, synu.
To rozkaz.
Rozkaz, kapitanie.
Nie.
Nie...
Nie, synu.
Nie.
Poinformujcie strażnika, że to on wzniecił bunt.
Nie! Mówię ci, Pierścienie krasnoludów mają skazę.
Albo król Durin źle używa swojego i chce się oczyścić z winy.
Nie.
Nie wierzę w to.
Jesteś mistrzem w manipulowaniu metalami.
Równie dobrze ktoś może manipulować tobą.
Na siłę szukasz wrogów.
A ty ich ignorujesz, dopóki nie stoją u twoich bram.
Nie. Dość tego.
Czy ty...
w jakiś sposób...
zmieniłeś Pierścienie krasnoludów?
Nie.
Obaj to zrobiliśmy.
O czym ty mówisz?
W grę wchodzi nie tylko rzemiosło, ale i duch.
Tym razem wprowadziliśmy element oszustwa.
Oszustwa?
Jakiego znowu...
List.
Nie.
Przecież to...
Skłamałeś.
To nie było kłamstwo.
Najwyższy Król zezwolił wykuć Trzy.
Siedem wykuliśmy pod osłoną kłamstwa.
Musisz udać się do Lindonu
i wyznać prawdę Najwyższemu Królowi.
Inaczej sprawy się pogorszą.
Jeśli to zrobię...
już nigdy nie pozwoli mi wejść do kuźni.
Albo to,
albo ten wir...
wciągnie nas jeszcze głębiej.
Ojcze, byłem w Eregionie.
Uwierz mi, jakaś nieczysta siła skaziła te Pierścienie.
Nie wolno nam ich używać.
Czas i presja rzeźbią charakter krasnoluda,
podobnie jak skałę.
Miałem nadzieję, że nasza rozłąka wpłynie na twój charakter, synu.
Ale nie spodziewałem się, jak bardzo wpłynie na mój.
- Ojcze... - Jestem dumny.
- Nie. - Jestem z ciebie dumny.
Twoja wola, by współpracować z elfami, ocaliła nasze królestwo.
Dlatego teraz, jak nigdy dotąd,
cię potrzebuję.
Potrzebuję twojego topora u mego boku.
Książę Durinie.
Durin?
Durin, co powiedział? Czy...
Próbowałem.
Durin, nie.
Próbowałem mu powiedzieć.
Durin...
Przysięgnij.
Przysięgnij, że nigdy nie będziesz nosił tego Pierścienia.
Przysięgam.
Rudę i kamień cechuje osobliwa natura.
Zanim jeszcze dzieło się narodzi, zaczyna okazywać mu...
nieposłuszeństwo.
Zawiedliśmy. Wszyscy.
Projekty zostały wykonane z pieczołowitą dokładnością, panie.
Czyżby?
Każde uderzenie młota trafiło idealnie?
Czy też pycha i gnuśność przytłumiły waszą uwagę?
Jest tylko jeden sposób, by naprawić nasze błędy.
Wspólnie wykujemy pozostałe Pierścienie.
Zadaniem Dziewięciu będzie nie tylko pomoc ludziom,
ale i zapewnienie równowagi całemu projektowi.
Muszą czerpać moc z Trzech Pierścieni
i jakimś sposobem...
okupić skazy tych Siedmiu.
I nas wszystkich.
Będziemy pracować dzień i noc.
Nowy wzór, nowe stopy, nowa metoda.
Będę z wami na każdym kroku.
Jeśli któreś z was nie da z siebie
absolutnie wszystkiego, na co go stać,
przestanie być kowalem Eregionu.
Wyraziłem się jasno?
Tak, panie.
Do dzieła.
A to ci dopiero.
Przyjaciele, nie traćcie ducha.
Słowa waszego mistrza mogą wydawać się przesadzone,
a jego wymagania zbytnio wygórowane lub wręcz niemożliwe.
To dlatego, że wie, jak wiele zależy od waszego sukcesu.
Za to ja wiem, że go nie zawiedziecie.
Ani mnie.
Jestem przekonany,
że ukończymy Pierścienie Władzy.
Tak.
Zaczynamy?
Oczywiście, panie.
Prawdziwy Pan Darów.
Do dzieła!
Najwyższy Królu!
Najwyższy Królu. Orków nie ma w Mordorze.
Cały zastęp zmierza do Eregionu.
Galadriela miała rację.
Czym prędzej ślij armię do Eregionu.
To nie będzie możliwe.
Mam powody, by wierzyć, że Sauron to wszystko ukartował.
Najwyższy Królu, Eregion to klejnot elfich ziem.
Jego zagłada byłaby śmiertelnym ciosem dla całego Śródziemia.
Wyślij pomoc!
Nasze armie nie zdołają pokonać zarówno Adara, jak i Saurona.
Nie w pojedynkę.
Dalej!
Cofnąć się!
Uważajcie!
Sprowadziłem cię tu
nie jako więźnia,
lecz potencjalną sojuszniczkę.
Gdyż mamy wspólnego wroga.
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska