POPRZEDNIO
Zajmij się Harfootkami.
Istara zostaw mnie.
Mroczny Czarodziej znalazł swoją laskę.
Przyszła pora, byś ty znalazł swoją.
Chyba że wolałbyś być gdzie indziej.
Nori.
Umrze, jeśli wkrótce jej nie odnajdę.
Obie umrą.
Przyjaciółka czy przeznaczenie?
Wybieraj.
Coś czai się głęboko.
Bezimienne zło.
Nie wolno tam kopać.
Ledwie wydobyliśmy naparstek z oceanu jej bogactw.
Twój ojciec obrócił topór przeciwko moim ludziom.
Jeśli poprowadzisz armię do Eregionu,
po powrocie możesz nie zastać Khazad-dûmu.
Jestem Estrid.
Na twojej wyspie raczej nie brak wody.
Na Númenorze prawie każdy ma wodę w domu.
Chciałabym to zobaczyć.
Narzeczony pewnie też.
Valarowie uznali ją...
za niewinną!
Chwała Tar-Míriel, Królowej Morza!
Chwała królowej Míriel!
Zwodziciel, gdy raz zdobędzie czyjeś zaufanie,
potrafi wpływać na myśli tej osoby.
Walcząc u twego boku...
poczułem...
Ja też to poczułam.
Już raz na ciebie wpłynął.
Owszem.
Przeniknął mój umysł. A ja jego.
Dlatego muszę się z nim zmierzyć.
Nie stawisz mu czoła sama.
Najwyższy Król sądzi, że mogłabym dać się zwieść.
Skąd taka myśl?
Przestań.
Dziewięć Pierścieni, by zniewolić ludzi.
Tak jak on... zniewolił mnie.
- Żądam Dziewięciu Pierścieni! - Nie!
Teraz są już poza twoim zasięgiem.
W takim razie przyniesiesz je i złożysz w mojej dłoni.
Ta korona i wasze Pierścienie
będą na tyle silne, by pozbyć się Saurona na zawsze.
Sauron nie ma własnej armii.
Dlatego zwabia do siebie twoją.
Chce, byś zaatakował Eregion.
Sauron to uknuł!
Tego właśnie chce!
To wina Pierścienia.
Opętał go. Ciało i duszę.
Zaraz go wyleczę.
Co chcesz zrobić?
Choćby nie wiem co, nie idź za mną do kopalni.
Durin.
Zdejmij Pierścień!
Ściągaj go!
Albo stracisz go razem z dłonią!
Jesteś dość silny, by władać toporem.
Ale czy na tyle, by podnieść go na ojca?
Nie, ojcze.
Zawsze byłeś ode mnie silniejszy.
Pamiętasz, jak siłowaliśmy się na rękę, gdy byłem podrostkiem?
Dawałeś mi fory, żebym myślał, że mam szansę wygrać.
A potem kładłeś mnie na łopatki.
Wiedziałem wtedy, że mój ojciec jest najsilniejszy na świecie.
Odzyskaj tę siłę, ojcze.
Zdejmij go. Błagam cię.
Krasnolud... nigdy nie powinien błagać.
Nie!
Chodź i zobacz, synu!
Zobacz prawdziwe bogactwo naszej góry.
Patrz.
Dynastia Durina.
Aby ujrzeć naszą górę, tak jak ja ją widzę,
musiałbyś włożyć Pierścień, synu.
To nie jest nasza góra, ojcze.
Sam mnie tego uczyłeś.
Dzięki Pierścieniom może być nasza.
Uciekaj.
Uciekaj, ojcze!
Durin.
Durin!
Nie dawałem ci forów. Sam sobie radziłeś.
To byłeś ty. Stawałeś się silniejszy.
Wybacz mi, synu.
Królu Durinie.
Nie!
WŁADCA PIERŚCIENI: PIERŚCIENIE WŁADZY
Manwë obiecał, że się zjawisz.
Przyznaję, moja cierpliwość była na wyczerpaniu,
ale nie moja wiara w ciebie, stary druhu.
Znasz mnie?
Czy cię znam? Jesteśmy jak rodzina.
Było nas pięciu.
Ale to ty namówiłeś mnie,
bym przybył tu z Najdalszego Zachodu,
bo wiedziałeś, że żaden z nas
nie pokonałby Saurona w pojedynkę.
Powiedziano mi, że chcesz się z nim sprzymierzyć.
Przybyłeś do Rhûn w poszukiwaniu odpowiedzi.
Podążaj za mną, a je znajdziesz.
Swoją przeszłość, imię.
Nawet laskę.
Nie pokonałem tej drogi sam. Pomogły mi w tym niziołki.
Wiem. Elanor Brandyfoot i Poppy Proudfellow.
Nie troskaj się.
Zadbałem o ich bezpieczeństwo.
Podejdźcie!
Poppy! Nori!
Mieliście nie robić im krzywdy.
Nic im nie będzie, jeśli dasz nam to, co obiecałeś.
Wybacz, przyjacielu.
Myślałem, że ci nomadzi pomogą mi cię znaleźć.
Teraz widzę, że nieopatrznie zaufałem osobnikom tak niskiego pokroju.
Moi ludzie byli dawniej królami, czarodzieju.
Uciekajcie!
Prędko!
Szukałyśmy cię.
Moje drogie przyjaciółki.
To jego tutaj szukałeś?
Mroczny Czarodziej?
To niefortunny przydomek.
Ludzie nadali mi go przed laty,
powodowani niewiedzą i strachem.
Ufam, że moje uczynki skłonią was do lepszej opinii.
Tego typu uczynki?
Litujesz się nad kimś, kto przyłożył ci ostrze do gardła?
Tak.
Litość nie pokona Saurona.
A jeśli go pokonasz, czy to cię zadowoli?
Czy zapragniesz zostać jego następcą?
Dołącz do mnie, a z czasem obaj zostaniemy jego następcami.
Wolałbym na wieki przemierzać tę pustynię,
bezimienny i zapomniany.
Zatem nie dajesz mi wyboru.
Uciekajcie!
Mam nadzieję, że utrata najbliższych
da ci przedsmak cierpienia, jakie spadnie na Śródziemie,
jeśli Sauron okaże się zwycięzcą.
Nie!
Gdy odzyskasz zmysły, będę na ciebie czekać.
Nori!
Oczekujemy odpowiedzi. Co to ma znaczyć?
Miałam was tu tylko sprowadzić.
Nie mam żadnych odpowiedzi.
Przywódcy Wiernych.
Dziękuję za przybycie o tak późnej porze.
O co chodzi?
Wiemy, jak Míriel zdołała zakląć morze.
Wygląda na to, że ma przebiegłego sprzymierzeńca.
Który już raz zadał cios Númenorowi,
a teraz zbiera siły, by utoczyć mu krwi.
Bzdura.
Królowa Morza nie ma sprzymierzeńców poza Valarami.
Sauron?
Wszyscy tak zwani „Wierni” zostają uznani
za zdrajców Westernesse.
Wzywamy lojalnych Númenorejczyków, by pomogli zwalczyć to zagrożenie.
Wynocha!
Zdrajca!
Brać ich!
Pharazôn, nie masz prawa!
Dalej, zdrajco.
Ojcze!
Proszę.
Nie ma czasu na wyjaśnienia.
Idą po ciebie.
Sprawdzić tam. Wykurzyć ich.
Są tam jacyś Wierni?
Nie. Idź dalej.
Mam powiadomić Ar-Pharazôna o tym afroncie?
Nie stawiać się! Ruchy!
Naprawdę odejdź.
Dobra. Wszyscy. Tam też.
Ruszajmy na zachód. Tam są Wierni.
Jest wśród nich mój syn Anárion.
Znam zaufanego przewoźnika.
Podróżuj nocą.
Gwiazdy będą ci sprzyjać i oświetlać ci drogę.
I tobie.
Nie trzeba oczu, by przewodzić w mroku.
Masz powody, by brać mnie za tchórza,
który zadbałby o własne bezpieczeństwo
kosztem twojego?
Moje miejsce jest tutaj. Sam to wiesz.
To gdzie jest moje, jeśli nie przy tobie?
Oto Narsil.
Biały Płomień.
Odzyskaj swój tytuł.
A tym mieczem... swoje przeznaczenie.
Idźcie!
Nie ma stąd wyjścia, elfko.
Możecie uciekać, ale nie...
Tędy.
Mamo!
To mnie szuka wasz Ojciec.
Uwolnij ich, a poddam się dobrowolnie.
Daj mi jeden powód, elfko.
Dam ci Dziewięć.
Spójrz, co sam sobie uczyniłeś.
Wkrótce się tu zjawią.
Widziałeś orków w ferworze walki?
Ogarnia ich obłęd.
Żądza krwi.
Gdy padł Gondolin, długo nie odpuszczali.
Tygodniami.
Mów, gdzie ukryłeś Pierścienie, a zakończę twoje męki.
Chyba zbliża się południe.
Dawniej o tej porze słychać było zimorodki lecące w stronę rzeki.
Wielka szkoda, że przez ciebie zamilkły.
Zrobiłem to wszystko dla ciebie.
To w twoim ogniu zrodziły się cuda naszej ery.
Ja pragnąłem tylko podzielić się nimi ze światem.
Proszę.
Pozwól mi.
Pierścienie są poza twoim zasięgiem.
Jako i ja wkrótce będę.
Gdy wyruszę ku brzegom poranka.
Niesiony przez wiatr tam, dokąd ty wstępu nie masz!
Wiem, jak utrzymać cię przy życiu.
Przyjacielu.
Pokazać ci, jak władam tym rzemiosłem?
„Rzemiosłem”.
Twoim jedynym rzemiosłem jest podstępność.
Tak doskonała, że sam padniesz jej ofiarą.
To puste słowa.
Nie.
Wysłuchaj mnie!
Cieniu Morgotha.
Usłysz słowa konającego Celebrimbora.
Pierścienie Władzy zniszczą cię.
A gdy wszystko się dokona, powiadam ci,
jeden przyniesie ci ostateczną zgubę!
Mylisz się. Jestem ich stwórcą.
Ich panem.
Nie.
Jesteś ich... więźniem.
Sauronie. Władco...
Pierścieni.
Jesteś nim? Jesteś Sauronem?
Noszę wiele imion.
Jak brzmi twoje, uruku?
Sztylet w sakwie to zła wróżba.
Utnie podróż, nim osiągniesz cel.
Już raz mnie zranił.
Więcej mi nie zaszkodzi.
Jak możesz z tym żyć?
Uzdrowiciel mnie połatał.
Chodziło mi o twoją mamę.
Słyszałem, co mówiłeś.
Że przez ciebie się to stało.
Zastanawiam się, jak to znosisz.
Źle.
Źle to znoszę.
Tu dopiero to do mnie dotarło.
Dlaczego?
Dzieją się tu ważniejsze sprawy, niż myślałem.
Uświadomiłem sobie, jak mało znaczę.
Pomóż mi!
Pomogę im w rozładunku.
Nie popłyniesz ze mną?
Podoba mi się pospolite życie.
Mnie też się podobało.
Zmieniłaś zdanie?
W zamian za te, które dał mi Theo.
Połóż tam.
Podobno budujecie dom.
Kilka dni temu Hagen zaczął kłaść fundamenty.
Kiedy położył kamień węgielny...
poprosił bogów, by nasza miłość trwała, dopóki dom będzie stał.
Gratuluję.
Zawsze brałam jego dobroć za miłość.
Ale gdy to mówił, poczułam się źle.
Jakbym...
Czemu mi to mówisz?
Bo...
Popłyń ze mną.
Popłyń ze mną do Númenoru.
Mieszkańcy Pelargiru. Uszanowanie.
Jestem Theo. Syn Bronwyny.
Przynieść sprzęt mierniczy.
Chyba nie usłyszałeś.
To Theo. Bronwyna była jego matką.
Jasne. A kim ty jesteś?
Przywódcą połowy tej kolonii.
Pomaga mi pilnować umowy zawartej z waszą królową.
Umowa uległa zmianie.
Zbudujemy wieżę strażniczą nad rzeką.
Wyburzymy domy, jeśli trzeba.
To miejsce jest w żałosnym stanie.
Kemen?
Isildur?
Twoja siostra ogromnie się ucieszy, że cię znaleźliśmy.
Nie straciłem nadziei, choć inni twierdzili, że nikt nie ocalał.
I tak by było, gdyby nie Berek.
Jest miejsce na statku?
Mnóstwo.
Zmieści się dodatkowy pasażer.
Nie zabieramy pospólstwa.
Przeżyłem erupcję. Moja siostra należy do gildii.
Ojciec jest kapitanem królowej-regentki Míriel.
Da się zrobić wyjątek.
Niestety się mylisz.
Mój ojciec jest teraz królem.
A twój jest poszukiwany za zdradę stanu.
Mogło być gorzej.
Gdybym ja rządził, stary głupiec już by nie żył.
Ocaliłem ci życie, ty żałosny...
Mam kazać zarżnąć twojego konia?
Wyglądają na wygłodzonych.
Jeśli znów mi ubliżysz, Śródziemie naprawdę będzie cię opłakiwać.
Słuchajcie uważnie.
Pelargir nie jest już kolonią Númenoru, lecz fortecą dla jego wojska.
A ja jej dowódcą.
Ktokolwiek chce tu pozostać,
ma obowiązek dostarczać drewno z okolicznych lasów
na budowę armady Jego Królewskiej Mości.
A obiecane przydziały? Żywność na zimę?
Przydziały za drewno.
To raczej żaden problem. W końcu to tylko drzewa.
Elfka oddała się w nasze ręce.
Odejdź.
Przyjmuję twoje warunki, uruku.
Mam to, czego chce Sauron.
Zakończ tę rzeź, a zrobię to, o co prosiłeś.
Pomogę ci go zniszczyć.
Jak zniszczysz Saurona bez Pierścienia?
Jak widać, nawet te rany, które przetrwały całą erę,
czasem dadzą się wyleczyć.
Adar.
Gdy ostatnio tak wyglądałem, nosiłem inne imię.
Jakie?
Bez znaczenia. Takie, które mi nadano.
Adar to imię, na które zasłużyłem.
Pomóż mi je odzyskać.
Weź go.
Pomóż mi pokonać Saurona.
A przysięgam, że zabiorę swoje dzieci z powrotem do Mordoru.
I już nigdy nie wypowiem wojny Śródziemiu.
Zabiłam więcej twoich dzieci niż jakikolwiek elf.
Wybaczam ci.
Koniec z pożogą, koniec z ciemnością.
Niech ten Pierścień zażegna rozłam między elfami a urukami.
Zaprowadźmy trwały pokój w Śródziemiu.
Teraz i po wsze czasy.
Co się stało?
Znaleźliśmy Saurona, Ojcze.
Nakłaniał Glüga, by cię zdradził, ale ten mu się oparł.
Dlatego mu to zrobił.
Inni go teraz ścigają.
Wybacz mi, dziecko.
Jest już za późno.
Nigdy nie jest za późno.
Nawet dla mnie.
Dla ciebie też nie, synu.
Za późno.
Galadrielo.
Moje... dzieci...
Nie są już dziećmi.
Co rozkażesz, Wielki Sauronie?
Zrównać Eregion z ziemią.
Wyciąć elfów w pień.
Sprowadźcie ich przywódców.
Chwała Sauronowi!
Chwała nowemu Czarnemu Władcy!
Chwała Wielkiemu Sauronowi!
Wszystko to...
od początku zaplanowałeś.
Skądże. Przeceniasz mnie.
Droga przed nami ma wiele zakrętów.
Nawet ja nie znam wszystkich ścieżek.
Jest piękniejszy, niż opisywał go Celebrimbor.
Daj mi go.
Daj mi swój Pierścień. I pozostałe Dziewięć.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Chcesz mnie uzdrowić?
Chcę uzdrowić całe Śródziemie.
Jak Eregion?
Zburzyć to!
Ciągnąć!
Nie, uruku!
To zapis dzieł Celebrimbora.
Zbiorowa mądrość poprzednich mieszkańców.
Cenniejszy niż klejnoty czy nawet krew.
Odbierz nam życie, ale tego nie niszcz, błagam.
Tchórzliwi zdrajcy!
Czekajcie!
Pan Sauron kazał sprowadzić ich żywych.
Galadrielo,
ze wszystkich elfów chyba wiesz najlepiej,
że aby odnaleźć światło, trzeba zetknąć się z ciemnością.
Nie jesteśmy do siebie podobni. Nigdy nie byliśmy.
To tylko kolejna z twoich iluzji.
Niezupełnie.
Walcząc u twego boku...
Gdybym umiał podtrzymać to uczucie...
Przestali odróżniać mnie od zła, z którym walczyłam.
Czyż nie ty zasiałaś te nasiona?
Widzę cię.
Przejrzałem twój umysł.
Drzwi są wciąż otwarte.
Drzwi są zamknięte.
Założyłbym ci koronę na głowę.
Nie spocząłbym,
dopóki całe Śródziemie nie padłoby na kolana,
by czcić światło jego królowej.
Wolne ludy Śródziemia
nigdy ci nie ulegną.
Pierścienie są moje.
Krasnoludowie.
Durin!
Nie!
Książę jest w żałobie.
Daj mi swój Pierścień.
Galadrielo. Twój Pierścień.
Pragniesz uzdrowić Śródziemie?
Zacznij od siebie.
Mają nad nami przewagę, panie.
Krasnoludowie osłaniają elfów.
Jeśli nie odpuścimy, wielu uruków...
To nie są jedynie cielesne rany.
Jej nieśmiertelną duszę przyciąga kraina cieni.
Galadrielo, na światło Odwiecznego Króla
rozkazuję, by opuściła cię wszelka ciemność...
Na światło Odwiecznego Króla
rozkazuję, by opuściła cię wszelka ciemność...
Tracimy ją.
Ciemność jest zbyt potężna. Nie da się jej ocalić.
Da się.
Wspólnie.
Musimy to naprawić.
Gdy moja rodzina...
pan Burrows mnie zawołał.
Mówił, że nie wszystko da się naprawić.
Niektóre rzeczy przepadają na zawsze.
Nieważne, jak bardzo się staramy.
Jak bardzo cierpimy...
Jak bardzo nasze serca pragną...
by wszystko było jak dawniej.
Bo ogrom świata jest przytłaczający.
Nie zawsze mamy siłę iść pod wiatr.
Wtedy, jak mówił pan Burrows,
musimy się z tym pogodzić.
Co się stało, to się nie odstanie.
Można tylko próbować zacząć od nowa.
Nie zapominaj o nas.
Serdeczne dzięki, Wielki Elfie.
Weź coś jeszcze.
Żegnaj, Wielki Elfie.
Wielki Elfie?
Nigdy dotąd nie widzieli elfa.
Nigdzie się stąd nie ruszali.
Pomagałam im się pakować, ale...
to ich pierwsza migracja,
nie mają pojęcia, co zabrać.
A co zostawić.
Gdyby to ode mnie zależało...
dalej przemierzalibyśmy pustkowia.
Jedlibyśmy żuki i ślimaki, aż do końca świata,
ale najwyższy czas, by każde z nas poszło własną ścieżką.
Bardzo się od siebie różnimy, Nori.
Jak by nie było.
Nie aż tak, moim zdaniem.
To była próba, prawda?
Kolejna z twoich zagadek.
Miałem wybrać przyjaźń zamiast mocy.
Miałem im pomóc.
I znaleźć to.
Czarodziej nie znajduje swojej laski.
To ona znajduje jego.
Tak jak jego imię.
Gandalf.
Tak mnie będą nazywać, prawda?
Pora na piosenkę.
Zaśpiewajmy wtór.
Hej-hop, hejże hop Dzyń, dzyń-dzylo
Meszki siedzą w trawie Pszczoły wierzbę pylą
Przyłącz do mnie się Śpiewajmy wszyscy wtór
O słońcu, gwiazdach i o mgle O deszczu z szarych chmur
O liściu w słońca blasku O rosie na puchu piór
O wietrze pośród wzgórz Gdy dzwonków słychać chór
Stary Tom Bombadil Wesołą ma naturę
Błękitny nosi frak I żółte obuwie
Trzciny nad jeziorem I rosa na piórkach
Stary Tom Bombadil I cudna Rzeki Córa
Eregion upadł.
Ci, co ocaleli, schronili się w dolinie na północ stąd.
A Elrond?
On ich poprowadził.
Poślij mu wieści.
Niech wie, że Khazad-dûm nie zawaha się znów pomóc.
Nie brak nam własnych problemów, mój drogi.
Twój ojciec, odchodząc, zafundował nam w kłopoty.
Władcy z Gór Błękitnych wypłacili mu pokaźne daniny,
a teraz żądają ich zwrotu.
To nie wszystko.
Krążą słuchy, że nie byłeś wybranym dziedzicem twojego ojca.
Że inni roszczą sobie prawo do tronu.
Twój brat zyskuje coraz większe poparcie.
Aż żal.
Nie przypuszczałem, że potrafisz emanować spokojem.
Już zacząłem się przyzwyczajać.
Odpoczywaj.
Tu jesteśmy bezpieczni.
- Co to za miejsce? - Sanktuarium.
Chronione... przez elfie Pierścienie.
Dowódczyni.
Arondir.
Zebrałem pozostałych, Najwyższy Królu. Czekają na decyzję.
Armie Saurona panoszą się po Eriadorze.
Całe Śródziemie jest teraz w jego zasięgu. Nawet Lindon.
Musimy zdecydować, czy mamy przypuścić na niego atak,
czy się wycofać, by przygotować obronę.
Miecz czy tarcza.
Eregion stracił wielu dzielnych wojowników.
Nieliczni, którzy przeżyli, noszą rany na ciele i duszy.
Nie starczy im sił, by walczyć.
Ledwo mieli siłę uciec.
Co byś nam doradziła, dowódczyni?
Odwołałabym się do rady,
jaką dał nam nasz drogi Celebrimbor,
Najwspanialszy z Elfich Kowali.
By przypomnieć nam wszystkim,
że to nie siła pokonuje mrok,
lecz światło.
A słońce wciąż świeci.
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska