Ostrzegamy Aborygenów i Melanezyjczyków,
że serial może zawierać
wizerunek i dzieła osób zmarłych.
MISJA WYKONANA
Zamówiliśmy je kilka miesięcy po powrocie z Anglii. Pod koniec 2019.
Powiesiliśmy ten z pucharu świata, bo miał dobrze wyglądać.
Ale jemu nie odpowiadał.
Rozegrałem 44 mecze testowe dla Australii.
Po Ashes odpadłem po meczu na Headingley.
Cios w samo serce.
Ponury Usman Khawaja opuszcza boisko.
Tłumaczyłam mu, że nie pomyśli,
że to jego ostatni testowy. Nie wiedziałam, jak go to zabolało.
Trudny czas. Nikt nie dostrzega.
Widać tylko sukcesy.
Kto wyleci, zostaje bez niczego.
Czeka na powrót do domu.
Myślałem, że to mój ostatni testowy.
I kropka.
Jest niezwykle skromny. Czasem zapomina, co osiągnął.
Byłem w dołku.
Straciłem szansę na grę dla Australii.
Potrzymaj.
DWA DNI PRZED MECZEM ŚWIĄTECZNYM
-I już. Ciągnij. -Pociągnij.
Mogę zobaczyć?
Nie ma to jak czas przed świątecznym meczem.
Czuć ducha świąt.
Cześć.
Stres od razu znika.
Taki czas. Odpoczynek, mięsko, piwko.
Czas z rodziną.
Ile masz, parę miesięcy?
To wyjątkowy czas. Coś, co poznałem na początku,
co robiłem całe lato.
Było wspaniale.
Wszystko prowadzi do meczu na MCG.
Pierwszy dzień ogląda 90 000 kibiców.
Miejsce w szatni to nie żarty. Koło Marnusa jest przerąbane.
Khawaja. Pięć minut.
Już zajął moje miejsce.
Bałagani jak mało kto.
Zaraża bałaganem.
Nie mówię, że nie bałaganię, ale nie najbardziej.
Steve Smith musi...
Ma cztery szafki.
Najgłośniejsi są pałkarze.
RZUCAJĄCY
Rzucający oszczędzają energię.
Poza szatnią się nie odzywają.
Dlatego z krykiecistami jest fajnie.
Bardzo się różnią.
Staramy się stworzyć środowisko
oparte na treningu i mądrej grze,
w którym każdy musi zadbać o swoje potrzeby
i pozwolić sobie na bycie sobą.
Źle z tobą. Bez koszulki i w czapce.
Załóż koszulkę, łosiu.
-Nie może. -Nie.
Relacja między Marnusem i Steve'em?
Sam nie wiem.
Jestem Iron Manem.
Jesteś idiotą.
RZUCAJĄCY
Nie mam pojęcia. To dziwne.
Trzeba się z niego śmiać.
Pokazać mu, kto tu rządzi.
ODBIJAJĄCY
Starszy i młodszy brat. To taka relacja.
Marnus. Najlepszy odbijający świata.
Nie jest górą w tej relacji, ale jest mistrzem w swojej działce.
Dobrze wyglądasz!
Im jesteśmy bliżej, tym bardziej się przekomarzamy.
-Nie umiesz rzucać szybkich. -Nie.
-Chyba ty! -Mam sobie darować?
Pełno tam uszczypliwości. „Jestem lepszy”.
„Ty jesteś lepszy”.
Prowadziłem dwoma setami. Odwraca się,
robi to swoje... Nieźle walnął.
Zawsze się spierają.
Jeden wnerwia drugiego.
Ja umiem wkurzyć obu.
-Wygrałeś pierwsze dwa? -Nie.
Wrócił! Co za powrót.
Błąd.
Czy najbardziej lubię grać ze Steve'em?
Nie. Wie dlaczego.
Jakbym grał ze ścianą. Ma swój świat.
Zero reakcji.
Steve kocha Marnusa bardziej niż Marnus Steve'a.
-Chyba próbowałeś... -Dwa razy.
Dwa razy?
Najpierw Marnus trzymał ze Smithym,
ale Smithy znalazł kogoś,
kto kocha krykieta jak on.
Najlepiej zrób tak...
Kochamy tę grę, kochamy o niej rozmawiać.
Szukać sposobów na doskonalenie się.
Tak, Smudger. Pięknie.
Znałem Smudgera, zanim zakumplował się z Marnusem.
Był innym człowiekiem.
Tak. Rety, pięknie.
Mówiłem Smudge'owi, że teraz gra mi się z nim lepiej.
Raczej przez Marnusa, przy którym się rozluźnił.
Słabizna.
Bez znaczenia.
Smudge się zmienił, i super.
A teraz sport. Przyszłość trenera reprezentacji w krykieta,
Justina Langera, jest niepewna.
Nie dało się uniknąć napięć w sprawie Justina Langera
jako trenera.
Justin Langer liczy na nowy kontrakt, by dalej trenować reprezentację.
Latem kończy się jego kontrakt.
Pytanie, czy chce go przedłużyć.
Ciekawe, jak to się ułoży.
Nieważne, co się działo na boisku,
DZIENNIKARZ
on szedł na dno.
Nadal chcesz mieć wpływ na grę?
Tak. Nigdy nie chciałem niczego innego.
Przed nami mecz świąteczny.
Australia prowadzi dwoma punktami i nie odpuszcza Anglii.
Pat Cummins wraca z izolacji.
Josh Hazlewood jest kontuzjowany i raczej nie będzie mógł zagrać.
Co zrobi Australia z rzucającymi?
Tu się bawią szychy?
Szychy.
Masz Balesa na linii?
Spytałem Starcy'ego, ile jeszcze overów.
„Pilnuj swojego nosa”, mówi.
„Skończę, jak zechcę”.
-A ja: „No”. -Pilnuj nosa.
Pięknie.
Dobry tekst.
No dobrze.
To co ze składem?
Czy Boland to dobry wybór
zamiast Nesera?
Istotne pytanie.
Tak, istotne.
Z jednej strony Michael Neser to debiutant.
Różowa piłka, typowy swing bowling.
Albo Scott Boland. Wychowany na MCG, flat wicket.
Gra spójnie.
Ja wolę Bolanda. Serio.
Nie chodzi o to, że Boland to pewniak.
Jak to ogłosić, by miało sens w odniesieniu do Nesa,
który czekał dekadę, by grać, nieźle mu idzie w testowym...
Jeszcze nas nie dogonili.
Trzeba grać spójnie. Na to trzeba uważać.
Michael Neser został rezerwowym.
Wszyscy wiedzą, że jest dobry,
ale w drużynie nie ma dla niego miejsca.
Wpuścili mnie, ale kolejnej szansy nie dostałem.
Byłem zdruzgotany.
Szukali kogoś doświadczonego na MCG,
dlatego wezmą Bolanda.
To niełatwe, bo wszyscy się lubimy,
a nagle walczymy o jedno miejsce.
Mimo to cieszył mnie jego sukces.
Kim jest Scott Boland? Dobre pytanie.
DZIENNIKARKA
Nic nie wiedziałem o Bolandzie.
Inni komentatorzy też nie.
Mógł śmiało spacerować po centrum miasta,
pozostając anonimowym.
Trener go posadził.
Usie wszedł i mówi: „Chodź, Scotty”.
Scotty podszedł do ekspresu do kawy.
Biedny debiutant. A Usie nie grał.
-Cały Usman. -Trzeba zasłużyć.
Co za gnojek.
Scotty to miły gość.
Spytałem, czy się przesunie, a on odmówił.
Tyle mogę zrobić.
Pamiętam, gdzie siedziałem. Zwykle siedzę gdzie indziej.
Siedziałem obok lodówek, blatu
i ekspresu.
Scott Boland zasłużył na tę szansę.
Latami był filarem drużyny z Wiktorii.
Gra zawodowo od 12 lat,
pierwszy raz reprezentuje kraj.
Drugiej szansy można nie dostać.
W tym roku chciałem zagrać w reprezentacji testowej.
Ciężko się tam dostać.
Zawodowców jest kilkuset,
każdy chce grać w testowych albo w jednodniowych.
Wszyscy mają ten sam cel.
Ten mecz testowy był bardzo ważny.
Scott Boland, czwarty rdzenny mieszkaniec w reprze,
drugi wśród mężczyzn.
Jeśli chodzi o promowanie rdzennych krykiecistów,
możemy się wstydzić.
Australia nie stanęła na wysokości zadania.
TRZECI MECZ TESTOWY
MCG się zapełnia.
Panuje tu wspaniała atmosfera.
Mecz świąteczny to wielka heca.
Kibice stresują się za zawodników.
To kluczowa impreza w Australii.
Cały świat wie, że świąteczny mecz testowy to wielki mecz,
a co dopiero Ashes.
Wielka chwila dla Scotta Bolanda.
W wieku 32 lat można pomyśleć, że nie ma już szans na reprezentację.
Powstańmy
i powitajmy starszą wurundjeri Joy Wandin Murphy,
która poprowadzi powitanie.
Gratulujemy Scottowi Bolandowi, jednemu z nas,
debiutu w meczu testowym.
Mieliśmy dwa punkty przewagi.
Taka przewaga daje olbrzymią pewność siebie.
Myślimy, że mamy rywala w garści.
Że wystarczy trochę presji i rywal pęknie.
Australia prowadzi w serii 2-0.
Pat Cummins wygrywa rzut monetą. Wybiera rzuty.
Hałas, tak jest! Australia, kapitan Pat!
Doskonały występ kapitana.
Po krawędzi, Green łapie!
Australia chce grać bezwzględnie.
Czuje krew.
Ten gość rzuca na medal.
Miewaliśmy świetne piłki,
ale to inny świat.
Wielka chwila dla zawodnika Wiktorii.
Zagra w meczu świątecznym.
Wydarzenia sprzed meczu pamiętam jak przez mgłę.
Pamiętam ogromny stres.
Debiut w Ashes na MCG.
Boland i jego pierwsza bramka!
Pierwsza w meczu testowym!
Byłem w siódmym niebie.
Zdobyłem bramkę, tego nikt mi nie odbierze.
Rzuca do Olliego Robinsona,
ale Scott Boland ją łapie!
Australia kończy innings. Brawa dla rzucających, 185.
Anglia wyeliminowana. Potem James Anderson pokazał,
dlaczego jest jednym z najlepszych.
Za szeroko, tak jest!
Piękna bramka Jimmy'ego Andersona, Warner nie broni.
Tego potrzebowała Anglia.
-Tak! -Super!
Anderson się przebija!
To był dziwny mecz testowy, pełen bramek.
Anglia powoli odrabia straty.
Leci, Anderson i czwarty raz!
Jest!
Świetne zagranie Anglii. Pokazali charakter.
Wspaniały mecz.
Anglia odrobiła straty.
W drugim inningsie Anglia traci 80 runów,
jeszcze ma szansę.
Pochodzimy z ludu Gulidjan, z obszaru Colac w Wiktorii.
Mój dziadek stamtąd pochodził. Ale zabrano go z tych terenów.
Został adoptowany w młodym wieku. To słabo znana historia.
O pochodzeniu dowiedzieliśmy się po śmierci dziadka,
jakieś 10 czy 15 lat temu.
Ile mają lat?
Dorastałem, nie znając przodków.
Ja i brat postanowiliśmy poznać nasze korzenie.
To nam pomogło. Mamy z kim porozmawiać,
od kogo czerpać wiedzę o Aborygenach,
którą powinniśmy posiadać.
-Dajesz! -Czysta!
Jestem drugim Aborygenem w reprezentacji testowej.
Odwiedziłem odległe rejony Australii,
promując tam krykieta.
Liczę, że z czasem przekonamy
więcej rdzennych dzieciaków do tego sportu,
a sam krykiet zyska na popularności.
Inspiruję dzieciaki, grając w krykieta.
Dalej.
Stoję na widoku, bo swój wzór trzeba dobrze widzieć.
Australia nie cieszy się miażdżącą przewagą
2. DZIEŃ – SESJA KOŃCOWA
Za nami dwa inningsy, możemy przegrać całe Ashes.
Przed nami godzina gry. Australia ma 82 runy przewagi.
Anglia chwyta się brzytwy.
Krawędzią! Szybko poszło!
Virat Kohil wyeliminowany, jeden na siedem. Słychać kibiców.
Ale blisko! Jak potwierdzenie dla Australii!
Anglia ma najgorszy możliwy start
drugiego inningsa. Dwa na siedem.
Dziś zostało 25 minut gry.
Nie mogą dziś stracić więcej bramek.
Musieliśmy zdobyć z dziesięć overów. Liczyłem na jednego lub dwa.
W pierwszym inningsie miałem za sobą 13.
Ale byłem po tym wyczerpany.
To przez stres.
Zmęczyłem się szybciej niż zwykle.
Jeśli Scott Boland zdobędzie bramkę,
poderwie publiczność. Do końca dziesięć minut.
Co za napięcie.
To było jak spełnienie chłopięcych marzeń.
Stresowałem się.
Dłonie mi się pociły. Piłkę trzymało się jakoś inaczej.
Anglia przetrwała kolejny rzut.
Spokojnie. Nie łap za mocno.
Rzuć tylko odrobinę szybciej.
Musisz być pewny siebie.
Osiem minut. Nie popełnij błędu.
MCG pada na kolana!
-Anglia, kolejny cios, trzy na 22! -Rany!
Wspaniały rzut od reprezentanta Wiktorii.
Jack Leach, musi wytrwać sześć minut.
Biegałem wokół bramki i widziałem słupki.
Pomyślałem, że w nie rzucę.
Znów Boland. Co za tłum.
Boland miażdży Anglię na MCG!
Miażdży rywali!
Posłuchaj tylko, Howie! Kibice szaleją!
Dwa runy rodaka w overze!
ANGLIA TRACI 59 RUNÓW
Niezwykła godzina krykieta!
Anglia ma spore kłopoty.
To dopiero emocje godne Ashes!
Kurde, jak głośno!
DZIEŃ TRZECI
Anglicy myśleli, że wyszli na prostą,
ale Australijczycy ukrócili ich zapędy.
Tak.
Mogą tak grać cały dzień. Cierpliwości.
Tracą 51 runów.
Czy zdobędą 150, 200 runów, żeby przycisnąć Australię?
Jedno z najlepszych zagrań zeszłego wieczoru.
Scott Boland i dwa na jeden w jednym overze.
Byliśmy pewni siebie. Dwie bramki bez runów.
Byłem ciekaw, czy zdobędę kolejną.
Znów daje radę!
Udało się! Boland kontynuuje passę!
Wczorajszy bohater, Scotty Boland.
1,5 overa, trzy na pięć.
Scotty Boland się nie myli.
Byłem pewny siebie. Piłka leciała tam, gdzie chciałem.
Łapałem ją inaczej, żeby zmienić trajektorię.
Rzucić po krawędzi.
Krawędź, złapana!
Boland, niesamowite!
Wyeliminował angielskiego kapitana.
Scotty Boland spełnia marzenia na MCG.
Piłka szalała. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Boland!
Boland, cztery bramki i pięć runów.
Cztery przy niewielu stratach to dobry wynik,
aż chce się rzucać.
Bolandowi brakuje jednej bramki do pięciu.
Piłka wraca do niego!
Pięć bramek Bolanda!
Ten człowiek nie popełnia błędów przed swoimi kibicami!
Pięć na pięć!
„Widziałem, jak Boland zdobył pięć na pięć na MCG”.
Tak powiedzą kibice.
Nadal w to nie wierzę. Poranek zleciał migiem.
Nie zdążyłem tego ogarnąć.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Niewiarygodne.
Tata był wtedy w pracy.
Szedł na stadion, słuchał relacji przez telefon.
Chciał zdążyć przed ostatnią bramką, ale nie zdążył.
I krawędź! Szósta bramka!
Zbudujcie mu pomnik!
„Zbudujcie mu pomnik!”, krzyczeli.
Ciągle słyszę takie okrzyki.
Co się tu dzieje, Howie?
Scotty Boland zdobył sześć bramek na MCG,
jeszcze jedna i puchar!
Po dzisiejszej grze Bolanda można przejść na emeryturę.
Tego nie da się przebić.
Sześć na pięć.
Scotty stał się legendą
w ciągu jakiejś godziny. Niesamowite.
Boland!
To chyba drugi najlepszy wynik w testowym Ashes.
W debiucie?
Spełnienie marzeń.
Sześć na siedem!
Niesłychane!
Boland!
Maleńki kciuk w górę od lokalnego bohatera.
Tłum szalał, a ja byłem zawstydzony.
Nie wiedziałem, co się dzieje i jak mam się czuć.
Scotty jest nieśmiały.
Nigdy nie grywał przed takim tłumem,
który nie dość, że skanduje, to jeszcze jego imię.
To nie była dla niego norma, bo jest zbyt skromny.
Do pucharu brakuje jednej bramki!
Trafił! Tak!
Australia zachowuje puchar!
A to dzięki lokalnemu bohaterowi.
Niszczy Anglię. Innings i 14 runów, 3-0.
Dominacja gospodarzy!
To istotna kulturowo chwila.
Jeden człowiek ponad resztą.
Na powitaniu w kraju.
Na prezentacji medalu Johnny'ego Mullagha.
Jak z Cathy Freeman.
To dla nas zaszczyt, że możemy ci pogratulować
jako jednemu z nas.
W 1868 roku pierwsza aborygeńska drużyna
popłynęła do Anglii. Jako pierwsza
zagrała w krykieta poza granicami kraju.
Johnny Mullagh był jej gwiazdą, rzucającym.
Jego imię nosi nagroda wręczana graczowi meczu świątecznego.
Ogromnie zainspirował tych,
którzy nie sądzili, że krykiet to sport dla nich.
To szczególna chwila dla mnie i całej społeczności aborygeńskiej.
Rodzina jest ze mnie dumna.
No nie, Scotty bohaterem meczu i zdobywcą medalu.
Siedem razy na 24 piłki na MCG. Niebywałe.
Zupełnie.
Cóż,
a jednak. Zdarzyło się.
Jak w bajce. Nie tylko dla Scotty'ego. Wygraliśmy 3-0.
Dumna chwila australijskiej repry.
Na mecz świąteczny na MCG przychodzą całe rodziny.
Zwykle zapraszamy bliskich do szatni.
Nasz menedżer, Gav, powiedział,
że przez zasady COVID-owe tym razem nie możemy.
Zaproponowałem, żeby spotkać się z nimi w parku.
A on na to, że na boisku. Super.
Biegnij!
Wszyscy wyszliśmy na boisko. To było magiczne popołudnie.
To dla nich gramy i to oni nas wspierają.
Nasi bliscy. Dzieciaki biegały po MCG,
bawiły się w na stadionie, na którym wygraliśmy Ashes.
To czyni naszą reprezentację wyjątkową.
Rodzinna atmosfera.
Piękny, słoneczny dzień. Wspaniałe miejsce,
by poleżeć na trawce i wypić parę piw.
Było wspaniale.
Takie rzeczy się świętuje już zawsze.
Postaw słupki z powrotem.
Tam?
Moje dzieci nie rozumieją, ile dla mnie znaczy ich obecność tam,
ale ja zawsze o tym marzyłem.
Grać w krykieta dla Australii.
Wygraliśmy Ashes i mogliśmy to uczcić tutaj.
A małpka?
Nie zamieniłbym debiutu na nic.
Dobra.
Urodziłem się w Pakistanie. Tu mieszkam, odkąd miałem cztery lata.
W szkole mieliśmy dwoje, troje niebiałych dzieci.
COLLEGE ISLAMSKI W BRISBANE
Głównie byli tam biali Australijczycy.
Fajnie, że są tu różne kultury.
Czy w dzieciństwie oceniano cię na podstawie wyglądu
i myśli?
Tak. Dorastałem w latach 90.
Wtedy nikt nie wiedział, czym jest islam.
Zakładano, że jestem z Indii.
Wszyscy myśleli, że islam i hinduizm to to samo.
Pytali, gdzie mój turban. Czułem się osądzany.
Wyzywali mnie od curryżercy i tak dalej.
Nie pokazywałem, że cierpię, ale cierpiałem.
Ludzie poniżają tych,
którzy wyglądają inaczej.
Trzeba wierzyć w siebie.
Ludzie boją się tego, czego nie znają,
czego nie rozumieją.
Jakieś pytania? Tak.
Co najbardziej pan lubi w krykiecie?
Przynależność do drużyny.
Bracia mi mówią, że jak mnie pokonywali,
nie umiałem przegrywać.
Rzucałem zabawkami i płakałem.
Ale w drużynie krykieta jestem częścią czegoś.
Gdy wygrywamy, świętujemy. Gdy przegrywamy, wspieramy się.
To uwielbiam w sporcie zespołowym. Wspólne emocje.
Nie zgub tej kartki.
Gdy miałem dziesięć lat, byłem na obozie krykietowym.
Byli tam Allan Border i Matthew Hayden.
To naprawdę wiele zmienia.
Mam 35 lat i to pamiętam.
Chciałbym też mieć taki wpływ.
Nie miałem wśród idoli australijskich muzułmanów.
Dzielę się doświadczeniami, nawet jeśli to trudne tematy.
Nie miałem przecież plakatu
z napisem „Chcę grać w reprze”.
W życiu.
Zaakceptowałem, że się starzeję. Wypadłem z drużyny.
Byłem wdzięczny za to, co mnie spotkało.
Dziękuję, Boże, za 44 mecze.
Wierzyłem w boży plan.
Wiele krzywd to też błogosławieństwo.
Co by się nie działo, powtarzam sobie „alhamdulillah”.
Żyje się dalej. To moja jedyna rada.
-Bez problemu. Wzajemnie. -Insha'Allah. Miło poznać.
Walaikum assalam, jak tam?
Mogło być gorzej. Radziłem sobie.
Rzucasz lewą?
Byłem pewien, że nie zagram w reprze.
Z ostatniej chwili. Travis Head
ma pozytywny wynik testu na COVID i nie zagra w meczu testowym w Sydney.
Zastąpić go ma Usman Khawaja.
O kurczę. Chyba zagram tu najbliższy mecz.
Nie „chyba”. Zagram i już.
-Środek? -Tak.
Numer dwanaście zwykle tylko czeka.
Wchodzi na sam koniec.
Założyłem sprzęt. Andrew McDonald rzucił:
„Już jest w składzie”.
Spytałem: „A kto inny ma zagrać?”.
Wchodzisz, skoro się ubrałeś. Grasz?
-Tylko się cieszę. -Tylko?
Tak.
Nie ma Bolanda ani Heady'ego, to uznałem, że wchodzę.
Wszedłem i dałem ciała.
Wyeliminowali mnie z pięć czy sześć razy. Słaby początek.
Gdy wracaliśmy, powiedziałem,
że coś kiepsko dziś odbijam.
Kiepsko mu szło? Bierzemy go pod uwagę?
Gadałem z Georgiem. Usie dobija do pięciu.
Jedenastka wybrana?
Tak, z jedną zmianą.
Usie Khawaja za Travisa Heada.
CZWARTY MECZ TESTOWY – SCG, SYDNEY
Od dawna tak nie było. Pojawił się stres.
Kurczę, no dobra.
Kolejna szansa w wieku 35 lat. Oby ją wykorzystał.
Australia rzadko wybiera graczy w takim wieku.
Tu chodziło o przyznanie,
że nie można odmówić mu szansy.
-Krawędź, złapana! -Przełom.
Labuschagne się pospieszył. Szansa dla Anglii.
Po latach przerwy
Usman Khawaja rozegra swój 45. mecz testowy.
Wchodzi w kluczowym momencie.
Na pierwszy innings Australii. Anglia napiera.
Koniec końców
COVID Heady'ego i moje wejście były mało prawdopodobne.
Nie chciałem tylko skończyć bez punktów.
Walczy o pierwszy run,
na razie bezskutecznie.
Pewnie czuł, że to jedyna szansa.
Jeśli niczego nie ugra, więcej nie zagra.
Wyczuli moment i nie dali mu zdobyć runów.
W meczach testowych czasem panuje niepewność,
ale tu wszyscy są gotowi.
Założyłem czujnik tętna. Odbijałem może z 20 piłek.
Cały czas miałem tętno 120. Czułem, jak serce wali...
Tak!
Khawaja się rozkręca. Piękne odbicie do bandy.
Odbiłem pierwszego pull shota. Ależ byłem wdzięczny.
Już nikt się nie przyczepi.
Nie musiałem się przejmować.
Tak!
Każdy run mnie cieszył, każda banda.
Co za odbicie, Usman Khawaja!
Co za strzał.
Wie, co robić i kiedy to robić.
-Wyśmienicie. -Tak!
Zauważyłem, że mam 20 runów.
Nieźle, to nie zero.
Potem 40. „Dobiję do 50”.
To już 50 runów.
Powrót do testowego na SCG.
Jak dotąd to świetny innings.
Po 50. uznałem, że to całkiem nieźle
i działam dalej. Tak dobiłem do 70.
-Tak! -Piękne odbicie.
Khawaja ma dobrą passę.
Wspaniale wyczuł rytm gry.
Zdobyłem 80, potem 90. „No dobra”.
Cztery dla Khawajy. Koniec overa, 99.
Przy ostatnich dwóch overach miałem 99 runów.
Patty zaczął blokować piłki.
„Co ty robisz? Daj mi grać!”
Nie chciałem skończyć na 99.
Wszyscy chcieli zmiany Patty'ego.
Na ostatniej piłce overa zdobyłem singla. Wygwizdali mnie.
Patty zdobywa singla.
Cieszyłem się z singla, nie było łatwo.
„Patty, baranie, co robisz?”
Pięć piłek do przerwy.
Publika szaleje.
Singiel.
Kibice się cieszą. Trzy dla Khawajy.
Nie spodziewałem się setki.
To absolutna rzadkość.
Najlepsi gracze mają po 30 setek w całej karierze.
Zostają bohaterami meczów. To nie jest codzienność.
Khawaja ma 99 runów. Wrócił do gry.
Piękne odbicie, co za powrót!
Dziewiąta testowa setka Khawajy!
Usie wraca w wielkim stylu, jeszcze lepszy. Jakże się cieszy!
Wszystko mogło się wydarzyć,
ale 100 runów to naprawdę nieprawdopodobna rzecz.
Były tam moja żona i Aisha. Lepiej być nie mogło.
Cały stadion skandował moje imię.
Wciąż mam dreszcze, gdy o tym myślę.
Piękny innings Khawajy.
Zdobył 137 runów. Owacje na stojąco.
-Brawo. -Dzięki.
Dałeś im do wiwatu.
-Aisha, co robi tata? -Domyśli się.
Połóż się.
Aisha, gdzie tatuś ma nos?
Świetnie. A uszy?
A buzię? O nie, nie. To nie buzia.
Duża dziewczynka.
Co mówiłeś o proroku?
Dzieci Mahometa wskakiwały na niego, gdy się modlił.
Tak.
Podczas pierwszej modlitwy...
Poprosiłam Aishę, żeby wyszła.
A ty chciałeś, żeby została.
Nie wiem, jak mógł się skupić. Ja sikałam ze śmiechu.
Mała tańczy mu przed nosem, dotyka go,
a on nie traci koncentracji. Imponujące.
-Lata praktyki. -Tak.
DZIEŃ CZWARTY
Anglicy się zbierają. Tracą 122 runy.
Czy mogą pokonać Australię?
Mogą wywalczyć szansę?
Myślałem,
że nie mam szans na kolejny mecz.
Ja sam bym siebie nie wybrał,
bo są lepsze opcje.
Drugi innings, Usman wchodzi na boisko.
Ten mecz i kariera Usmana mogły wyglądać zupełnie inaczej.
Zdziwiłbym się, gdyby zmienili skład.
-Nie wystawią Khawajy? -Nie tym razem.
To by nie było dla niego dobre.
Taki jest krykiet. Niełatwy.
Można mieć świat u stóp,
a chwilę później pójść w odstawkę.
Trafia w rękawicę.
Anglia musi wykorzystać szansę.
Pozbyć się Khawajy, zostaną Green i Carey.
Nagle walczymy o wygraną.
Życie jest ważniejsze od krykieta.
Bywa dobrze i bywa źle.
Nie da się tego kontrolować. Trzeba się cieszyć życiem.
Imponujące odbicie Khawajy.
W każdym sporcie,
zwłaszcza w krykiecie, liczą się konsekwentne wyniki.
Złych rzeczy jest więcej.
Taka gra. Jest niełatwa.
Ciężko cokolwiek przewidzieć.
Jeśli ktoś da się ponieść pysze, gra szybko go zweryfikuje.
Jeśli damy się temu dobić,
ciężko będzie wrócić na szczyt.
Green się stresuje.
Brakuje mu pewności siebie.
W tej grze trzeba popełniać błędy,
więc trzeba wykształcić pewną spójność.
Mało kogo ogląda się tak dobrze jak Usmana Khawaję.
Usman Khawaja! Już 90.
Tak!
Czemu on nie był w reprze przez dwa lata?
W tym wieku cieszymy się wolnością.
To może być ostatni mecz, nie wiadomo.
Khawaja, 98.
Walczy o dwa! Wraca, tak!
Unosi rękę. Drugi mecz z rzędu z setką. To już elita.
Magiczna chwila Usmana na stadionie w Sydney.
Teraz już go nie wyrzucą.
W islamie mówi się „Alhamdulillah”.
„Chwalmy Pana”.
Mówimy tak, gdy spotyka nas coś dobrego,
ale też coś złego.
Zawsze Alhamdulillah.
Spójrzcie na moje ostatnie dwa lata.
Zobaczcie, ile dobra wyniknęło z kiepskiej sytuacji.
Ten cykl jeszcze się powtórzy, a dzięki niemu
akceptuję wszystko, co mnie spotyka i pozwala mi się doskonalić.
Niesamowity mecz testowy,
który kończy się po pięciu dniach bez rozstrzygnięcia.
Kilka lat temu nie wierzyłem, że tu będę.
To, co teraz robię, to miły dodatek.
Gra dla reprezentacji
cieszy jak nic innego.
Mam szczęście.
Dużo o tym mówię. Pochodzę z Pakistanu,
mieszkam w pięknym miejscu.
Doceniam każdy dzień, który spędzam tu
z wami i z moją rodziną. Dziękuję.
ZDOBYWCY 100 RUNÓW W MECZACH TESTOWYCH NA SYDNEY CRICKET GROUND
PIĄTY MECZ TESTOWY BLUNDSTONE ARENA, HOBART
Odbija! Niezwykła setka.
Czwarta testowa setka, druga w serii.
Travis Head dojrzewa na naszych oczach.
Trafił! Tak jest, koniec!
Australia wygrywa w Hobart. To nie tylko piąty mecz testowy,
-ale też wygrana Ashes 4-0. -Wielki sukces Australii.
Jako kapitan wiedziałem, że to wyjątkowa drużyna.
Australia zdominowała turniej,
wiara w reprezentację
została przywrócona po kolejnym trudnym okresie.
To wyjątkowe chwile.
To było prawie niedorzeczne.
Drużyna grała doskonale, dominowała,
choć za kulisami słychać było niesnaski
między trenerem a zawodnikami.
Za kulisami prowadzono rozmowy, panował niepokój.
Wszystko uwidoczniło się po zakończeniu Ashes.
To wygrana Nassera. Po czymś takim nie wyrzuca się trenera.
Justin Langer to część reprezentacji.
Teraz się okaże, czyja to drużyna.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger