ONI
Pani Emory,
wygląda na to, że chloropromazyna działa.
To prawdziwe schronienie, prawda?
Co za wizyta, dr Moynihan.
Witam, pani Emory.
Podobno wciąż odmawiasz jedzenia, Lucky.
-Mówiła, że mogę... -Pani Emory.
Moja rodzina.
Kiedy mogę ich zobaczyć?
-Miałyśmy się nie gorączkować. -Nie...
Nie gorączkuję się.
To bardzo ładnie.
Uczcie się od siebie, Ella Mae.
Przypilnuję jej.
Uważaj, Lucky. Uważaj.
Miała szczęście.
Urząd w Karolinie Północnej to potwierdził.
Przykra historia.
Nie powinna trafić do więzienia.
To przypadek medyczny, nie kryminalny.
Muszę z nią porozmawiać.
-O tym, co zrobiła waszemu synowi? -W sumie nic.
-No. -Zabrali ją tak szybko,
a chciałem jej coś powiedzieć.
A co konkretnie?
Panie Emory, znam te objawy. To moja specjalizacja.
Wie pan, że kilka czarnych kobiet,
w gorszym stanie niż pańska żona,
trafiło tu, popełniwszy straszne czyny.
Moje zabiegi są skuteczne.
Pańskie codzienne wizyty jej nie pomogą.
Musi wiedzieć, że tu byłem.
I że się nie gniewam. Że rozumiem...
Że chyba rozumiem, czemu to zrobiła.
Powie jej pan niedługo.
Wizyta by ją pobudziła.
Znam swoją żonę.
Została tu przywieziona. Wie pan, co to znaczy?
Że pani decyduje o jej wyjściu.
Ze względu na jej dobro.
Chcemy jej pomóc.
Niech przynajmniej zobaczy córeczki.
-Potrzebują swojej mamy. -Po tym, co widziały?
Nie jestem psychiatrą dziecięcym, ale to byłoby fatalne w skutkach.
Proszę teraz o nie zadbać.
Jak się trzymają?
Dzieci są odporne.
Przekażę jej, że pan tu był
i że wspólnie sobie radzicie.
Proszę zadbać o własne zdrowie.
Co to za zabiegi?
Tak naprawdę to głównie słucham.
DZIEŃ 9
Dokładnie taka, jak lubisz.
Mleko i dwie kostki.
Pewnie i tak jest za gorąca.
Niech trochę ostygnie.
Widzisz tę tapetę?
Poznajesz?
Niełatwo było znaleźć ten sam wzór,
ale potrafię dopiąć swego.
Spójrz.
Musiałem zgadnąć twój rozmiar.
Kupiłem trochę różowych ubrań.
Powinnaś częściej je nosić.
Nie przejmuj się tym, Betty.
Nie musisz się bać.
Dobrze? Związałem cię
dla twojego bezpieczeństwa.
Podaj mi ręce.
To krem do wymion. Smaruję nią sutki maciorom.
Nie będzie śladu.
Daj ręce.
To ja, George. Znasz mnie.
Jesteś dobrą osobą, Betty.
Siebie też uważam za dobrą osobę.
Wiem, co o naszej miłości pomyśleliby ludzie,
którzy tego nie rozumieją.
Zamężna kobieta ma romans z mleczarzem?
Wiem, że wygląda to dość drastycznie.
Nie szkodzi.
Przekonasz się.
Wiedz tylko,
że możesz dać mi znać, gdy będziesz gotowa.
Dobrze?
Nie zdążył schwycić tej szybkiej piłki.
Wstrząsnęłaś?
Nie, przyniosłam ją prosto z lodówki.
-No co? -No wiesz...
Mamy oszczędności.
Co kombinujesz? Pewnie nic dobrego.
Moglibyśmy się przeprowadzić.
W tych okolicznościach nikt by nam się nie dziwił.
Słyszałaś, co mówiła Betty?
Panna ważna myśli, że jest lepsza od innych.
A sama stąd prysła.
Założę się, że znalazła kogoś i z nim prysła.
Skąd wiesz?
Jako jedyna pokazała, że ma jaja.
A ty chcesz dać dyla?
-Rozczarowałaś mnie. -Marty!
-Pukaj! -Widziałeś to?
„Policjant z Compton martwy”.
-Jezu! -W gangsterskiej strzelaninie.
A nie mówiłem? Wszyscy daliśmy ciała.
Może pójdź do banku i sprawdź, czy...
Zamknij się!
Dziecko usłyszy i też będzie tchórzem.
A ty? Też podwiniesz ogon?
Pieprzone baby. Jedno i drugie.
Wchodzę w to, Marty.
Halo?
Nie, nic. Zero.
Dziwiłabyś się jej?
Wiesz, jaki był Clarke.
To tak między nami.
Marty podejrzewa, że porwali ją kolorowi.
Znasz go. Jak coś sobie ubzdura...
To na nic. Próbowałam.
Nie wiem. To wszystko...
Lekarz mówi, że stres źle wpływa na ciążę.
Czemu tak mówisz? Nie mamy pewności.
Tak myślisz?
Pani Beaumont...
Arnette...
Co ci zrobili...
Co ci się stało?
Widziałam go.
Tego człowieka.
Przemówił do mnie.
I przeze mnie.
Gdy kazał ci skrzywdzić bliskich,
też z tobą rozmawiał?
Mówił, że może mi rozkazywać.
Cytował Pismo Święte.
-Jakby był jakimś bogiem... -Pani Emory.
Nie wolno tu pani wchodzić.
Znam ją. Ja tylko...
Proszę. Narobi mi pani kłopotów.
-Co jej jest? -Jest pani w dobrych rękach.
Mieliśmy tu sporo kolorowych kobiet... z problemami.
Ale pani doktor
wie, jak im pomóc.
Dzięki niej czują się lepiej.
Czy ona w ogóle coś czuje?
Przestań do mnie mówić!
Może pan przekazać coś mojej rodzinie?
Proszę.
Jeden telefon.
Pani Emory,
ta doktor, ona pani wysłucha.
Wyłoży jej pani sprawę jasno
i na pewno pozwoli pani zadzwonić.
Proszę.
A jakby to był pański krewny?
Gdyby zamknęli tu pana, zamartiałby się na śmierć.
Gdybym to ja martwił się o swoją rodzinę,
narobiłbym hałasu.
Nie poddałbym się.
Choćby nie wiem co.
Ślicznie wyglądasz.
Dziękuję.
No co?
Nic.
Po prostu...
jest...
miło, prawda?
Proszę.
Nie wiedziałam, że umiesz gotować.
Szczerze? Tylko dwa dania.
To jedno z nich.
Nie jestem wybredny.
Wszystko, co ugotujesz, będzie mi smakowało.
Wypijmy...
za przyszłość.
Chablis. Z Francji.
Nie smakuje ci?
Tak, tylko...
zwykle dodaję kilka kostek lodu.
To nic takiego.
Nieprawda.
To teraz twój dom.
Debil z ciebie, George.
Wszystko będzie tak, jak lubisz.
Boję się.
Wiem.
Chodź tu.
Nie martw się.
Zabierzemy parę rzeczy i wyjedziemy stąd.
Musimy wracać do cioci Hazel?
Tak. Tylko na jakiś czas.
Dobrze mieć rodzinę niedaleko.
Musimy zostać w okolicy,
żeby mama mogła nas znaleźć.
Nie chcę. Skrzywdziła mojego brata.
Nie. Już o tym rozmawialiśmy.
Chodź, Gracie. Pomogę ci.
Chodźmy po rzeczy.
POLICJANT Z COMPTON ZASTRZELONY
Hej, asfalcie.
Tak więc, George...
-jeśli mamy być razem... -To nam pisane.
Zamknąłeś mnie w pokoju pod ziemią. Nie mogę tak...
Nie możemy tak żyć.
Racja.
Jesteś taka mądra.
Może zamieszkałabym u ciebie w domu jak normalna...
Jeśli to miłość,
to nie ma się czego obawiać.
Dolać ci wina, Betty?
Dobrze, George.
Przykro mi, że tak to widzisz.
Kręte są ścieżki prawdziwej miłości.
Jeśli trzeba, to ci to udowodnię.
Jeśli mnie nie kochasz, jeśli chcesz odejść...
To najtrudniejsza rzecz, jaką zrobiłem,
ale kocham cię na tyle, by zaryzykować.
-Tatusiu? -Tatusiu!
Niech mnie łysy pies obesra. Patrz, kto się ocknął.
Tatuś wrócił.
Zostaw ją!
Powiesz nam, co zrobiłeś z Betty?
-Nie zamieniłem z nią słowa. -Nie wierzymy w to!
Proszę, zostawcie nas w spokoju.
-Gracie... -Pilnuj jej, Earl.
Nie. Słuchajcie.
Słuchajcie. Załatwcie to ze mną, dobra?
To tylko dzieci. Załatwcie sprawę ze mną.
Puśćcie je i załatwcie to ze mną.
Złaź ze mnie.
Dobra.
Albo ty...
albo ta pomylona mamka, co tu mieszka,
coś wiecie.
-Nie. -No nie wiem.
Nie! Ta kobieta...
-Ma na imię Betty. -Dobrze, Betty.
Nawet z nią nie rozmawiałem.
Nigdy.
Proszę pana, nie.
Ile masz lat, dziewucho?
-Czternaście. -Czternaście?
-Hej! -Czyli dorosła, gdybyś była suką.
Zostaw ją! Zostaw ją w spokoju!
Zabierz małą Topsy do piwnicy.
-Gracie. -Chodź.
Nie.
-Tatusiu! -Gracie!
Tatusiu!
Złaź na dół, kurwa.
Trudno cię złamać, nie da się ukryć.
Zrób nam coś do jedzenia.
Co się, kurwa, gapisz? Jazda!
-Earl, do kuchni z nią! -Idź, skarbie, nie martw się.
Umiesz gotować?
Tak.
Bingo.
No to gotuj.
Słusznie.
Proszę.
Wypuśćcie je.
Siedzisz sobie tutaj, gapisz się na Betty.
Atrakcyjna kobieta. Ja rozumiem.
-Bzdura! -Twierdzisz, że nie jest?
Nie mam nic wspólnego z jej zniknięciem.
-Coś jednak wiesz. -Nie.
A ty co? Lekarz jakiś?
Po prostu pracuję.
Jak ty.
Pierdolisz.
Jestem inżynierem.
Czyli po studiach. Ile ci płacą?
Czarny-paniczyk musi mieszkać z motłochem.
Proszę.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Ty może nie.
-Co to ma znaczyć? -Ta twoja świrnięta żonka.
Wiemy, że zabiła dziecko.
-To nieprawda. -A co, już tu było?
Chcesz wiedzieć, co się stało?
Pieprzone białasy zabiły nam dziecko.
To się stało.
Dobra, czarnuchu.
Dobra.
Muszę zobaczyć rodzinę.
-Ostrzec ich. -Nie chcą cię widzieć, Lucky.
-Co? -Boją się ciebie.
I trudno im się dziwić.
-Skąd pani wie? -Rozmawiałam z twoim mężem.
Przyznał, że lepiej cię nie niepokoić.
Nie.
Tak.
Co pani zrobiła tym kobietom?
Miewam tu wiele czarnych pacjentek.
Wiem, że macie przed sobą wyzwania
inne niż normalne kobiety.
Posłuchaj, jędzo.
Może źle postąpiłam, ale nie skrzywdziłam swojego dziecka.
-Zrobiła to biała zdzira, taka jak ty! -Idziemy.
-Zabiła moje dziecko! -Jest z tobą gorzej, niż myślałam.
Pozwól mi zobaczyć moją rodzinę!
Panie.
Nawet nie znam pana nazwiska.
Ładny z ciebie sąsiad.
Ale wiem, że jest pan ojcem.
I widziałem pańską żonę...
Nie powinieneś się na nią gapić.
Wiem, jak to jest,
gdy chcesz chronić bliskich.
-A czujesz, że nie możesz. -Że nie mogę?
Nie to miałem na myśli.
Bo szło mi całkiem nieźle,
zanim się tu zjawiłeś z tą sforą.
Właśnie.
Otwórz dłoń.
Tatusiu, nie! Tatusiu!
-Zostaw ją! -Jasne, że to zrobię.
Celuj w nią, Earl.
Dobra!
Świetnie.
-Wciąż nie masz pojęcia, gdzie jest Betty? -Nie wiem!
Nie wiem!
A ty dokąd?
Nie podnoś się, kurwa!
Nie wierzgaj.
Nie ruszaj się.
-Tatusiu! -Nie róbcie tego!
Na Boga!
Jeszcze możecie przestać.
Czarni może lubią gnić w pierdlu, ja nie za bardzo.
Podnieśmy go.
Tatusiu!
Dziewczynki, nie patrzcie!
Puśćcie mnie!
Psiakrew!
Spierdalaj!
Halo?
Czemu jestem...
Halo?
Lucky...
Pomóż mi!
-Lucky! -Proszę.
Jeśli uznają, że znów się rzucasz...
Lepiej się uspokój.
Oni nic nie rozumieją.
-Ty wiesz, że nie zwariowałam. -Lucky...
Chyba nie chcesz narobić mi kłopotów?
-Możesz to odpiąć. Proszę. -To dla twojego dobra.
Musisz być gotowa.
Przed wieczornym zabiegiem.
Co?
Tak z tobą źle, że doktor woli nie zwlekać.
Prześpisz cały zabieg.
Szczerze, to najlepsze rozwiązanie.
Czarna macioro.
Gdybyś tylko się mnie słuchała.
Jak twój pomiot.
Znają swoje miejsce.
Za to ty...
Jakąż czarną magię posiadłaś?
Cóż za wynaturzenie pomaga ci walczyć
z zawartym przeze mnie przymierzem?
Trzymaj się z dala od mojej rodziny!
Lucky.
„Szczęściara”. Cóż za ironia losu.
Myślisz, że nie zdołam zakraść się do umysłów twoich bliskich?
Do ich ułomnych,
przekupnych serc?
Macioro,
nim odejdę i zostawię cię
w tym miejscu,
sprawię, że rozerwą się
na drobne kawałki.
Nie!
W zamian za to, że wykazałaś się siłą,
okażę ci miłosierdzie.
Pozwolę, by odebrali ci mózg.
Utracisz pamięć o swojej rodzinie.
Czas miłosierdzia się zbliża.
Tymczasem...
podumaj nas swoją nikczemnością,
zaś ja będę napawał się swoim dziełem.
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski