"Napakagandang tingnan ang mga mamamayan ng Diyos na namumuhay na may pagkakaisa!"
- Awit 133:1
Panginoon,
sa awa mo, kinaya namin
ang isa na namang taglamig.
Nakakahiya kung hindi ako magbibigay ng pasasalamat.
Talagang nagdusa ang aming pamayanan.
Walang katapusang pagbaha, matinding kaginawan.
Lahat ng itinayo namin, inagos halos lahat.
Halos.
Pero hindi, papuri sa Diyos.
Tumupad ka sa kasunduan natin.
Pero...
noong sasaksakin ni Abraham ang anak niya, pinigil ng anghel mo ang kamay niya.
Pero ang anak ko,
hinayaan mong maisakripisyo para sa aming magandang kapalaran.
Ang anak ko
at ang pinakamamahal kong si Lenore.
Hindi ko kinukwestyon ang kalooban mo, Panginoon,
pero baka puwede mong sabihin sa'kin kung bakit mo kinuha ang pamilya ko.
Maiibsan nito ang pagdurusa sa mga araw na ito.
Sinusubukan ko ang Ebanghelyo,
pero 'di ko mabasa ang mga salita dahil sa luha.
Sinusubukan kong magpakasaya sa aming pamayanan,
pero sa kanilang masaganang buhay, mga asawa, mga anak...
hindi ko kaya.
Ang kabaitan nila, ang awa nila, hindi ko kaya.
Ayoko ng kabaitan nila. Gusto kong...
gumuho ang mundo.
Gusto kong malaman kung bakit mo kinuha ang anak ko.
Pakiusap, Panginoon,
kung masasagot mo ako kahit ngayon lang.
Ang kalooban mo, hindi ang sa'kin, ang masusunod.
Miles ang itatawag ko sa'yo, ibig sabihin, mahabagin.
Dahil nahabag sa akin ang Diyos,
at sinagot niya ang aking panalangin.
Hesus, mabuting pastol, dinggin ako
Basbasan ang munti mong kordero ngayon
Bagama't napapalibutan ako ng dilim
Bantayan s'ya habang natutulog
Buong araw mo 'kong ginabayan
At salamat sa pag-aalaga mo
Paparating na sila. Paparating na sila.
Kumalma kayo.
Ano 'yong gusto mong ikwento sa'kin? Hinihingal ka.
Ano? Sabihin mo sa'kin.
Nakikita ko sa mukha mo, may gusto kang ikwento sa'kin.
Mga manlalakbay.
-Nasira ang karo nila-- -Sige.
Tingnan natin.
Mabuti.
Ayos lang ang paningin mo, sir?
Medyo malabo sa gilid nitong nakaraang ilang buwan.
Pero ayos lang ang lahat sa Panginoon.
Magandang umaga, mga manlalakbay.
At pagpalain kayo ng Diyos.
Patawad, Pastor, pero hindi kami--
Patawad, mabuting manlalakbay.
Pinapayuhan ko ang mga kasamahan kong gamitin ng wika ng aming bagong tahanan,
pero minsan, bumabalik ako sa dating wika...
kapag may pagkalito.
Maligayang pagdating.
Papunta kami sa isang bayang tinatawag na Grass Valley.
Ang sabi sa'min, baka 50 milya ito sa hilaga ng Sacramento?
Nanggaling kami sa Oregon City.
Kung natatandaan ko ang daan...
mukhang mahaba ang paglalakbay n'yo.
Syempre, puwede kayong manatili sa aming pamayanan.
Magpapapunta kami ng mga titingin kung maisasalba pa ang karo n'yo,
magdadala ng mga gamit n'yo.
'Wag kayong matakot.
Isa kaming komunidad na naglalayong maging tapat sa Diyos.
Tandaan n'yo, sabi ko, "Diyos," hindi "Simbahan."
Isa akong pinuno.
Wala kaming bansag dito, kundi kapatid.
Walang batas maliban sa Bibliya.
At ang sabi sa'min ng Bibliya,
tanggapin ang estranghero na para bang siya mismo si Kristo.
Eidolon ang tawag sa'min.
Isa itong sinaunang salita para sa isang uri ng pagkaperpekto.
Pero makikita n'yo.
Miles! Halika.
Halika.
Hawak ko ang kamay mo. Kalma lang...
Nasaan si Epps?
-Pagala-gala si Epps. -Magpakabait ka, James.
Maraming nawala kay Epps. Nabigo siya dahil sa lungkot.
'Di ako naiinggit sa lungkot niya, Cora.
Pantay-pantay tayong lahat dito, pero
parang may ipinagmamalaki si Epps.
Noon pa man, sa mga munting paraan, sa kabila ng kabaitan niya.
Pero ngayon, iniisip niya yata
na pinili siya ng Diyos bilang kapalit ng nawala sa kanya.
Mga kapatid.
Nag-aalala kami sa'yo, kapatid.
Nagsimula na ang pagkain, at walang nag-aasikaso sa mga panauhin mo.
May sinabi ang Panginoon tungkol sa mga bagong dating.
Nakakabagabag. Kinailangan kong ipagdasal.
-Dapat muna nating ayusin ang karo nila. -Bakit?
Pinalayas sa Oregon ang uri nila sa umpisa pa lang,
at halos nagkakawatak-watak ang bansa dahil sa kanila.
Luther, hindi nila sinimulan ang digmaan.
'Di ko sinasabing sinimulan nila ang digmaan.
Pero 'di mo maikakailang hinati nila ang bansa.
Kasi, 'yon nga ang ginawa nila.
Mga kapatid!
Ano'ng ginagawa n'yo?
Itigil n'yo 'to.
Matulog na ulit kayo!
Itigil n'yo 'to.
Patawarin mo ako, Panginoon,
kailangan kong magtanong ulit tungkol sa mga bago.
'Di ako sigurado sa ibig sabihin ng payo mo.
Naiintindihan ko, oo...
'Yon mismo
ang dasal ko,
ang maging malakas.
Para malampasan ang pandidiri ko, at mabuksan ang puso ko.
Ngayon, sigurado...
Siguradong malambot na puso ang kailangan,
hindi ang tigas ng patpat at kamao?
Oo, syempre.
Gagawin ko lahat ng makakaya ko.
Sino ang humawak ng tubig sa palad ng kanyang mga kamay?
-Hindi ikaw ang tagapayo ng Diyos. -Hindi, pero...
-Bakit kailangan mong... -Walang tubig sa balon.
...gawing pagtatalo ang lahat, kapatid na Luther?
Napakabastos ng bago mong kaibigan, Epps.
Hindi, takot na takot lang siyang lumapit.
Halika.
Halika, halika.
'Di ko balak mang-istorbo, mga ginoo.
Kami ng asawa ko,
iniisip namin, naayos na ba ang karo namin?
Isang linggo na kaming nananamantala sa pagtanggap n'yo.
Parang hindi lang patas.
At alam n'yo, kaming mag-asawa...
Ikalulugod naming tumulong.
'Di kami tumatanggap ng kawanggawa, sir.
Nag-aalangan akong pagtrabahuhin ang mga panauhin ko.
Pero pinayuhan ako ng Panginoon
na maging malakas sa sitwasyong ito.
Tinatanggap ko ang alok mo.
-Salamat, sir. -Sinabi sa'yo ni Pinunong Epps
na nakakausap niya ang Panginoon natin?
Alam mo, ang mabuting Panginoon...
kakausapin niya tayo sa sarili niyang oras at paraan,
siguro.
Ipagdadasal ko kung aling gawain ang pinakaangkop--
Ipalutas natin sa kaibigan mo ang pagtatalo?
Ba't mo gagawin 'yon?
Tuyot na tuyot ang tag-init.
Kailangan natin ng isa pang balon.
Halos 20 talampakan na ang nahukay namin, pero wala pang tubig.
Pero nandito ang pinakamalambot na lupa.
Sa iba, doble ang magiging trabaho.
Ano'ng dapat naming gawin?
Sige, tingnan mo.
Sige, sir. Makikiraan, sir.
Ilang talampakan pa,
makikita n'yo na ang tubig, sir.
Kinakausap din siya ng Diyos.
Ikalulugod kong hukayin ang natitira, kung 'yon ang magiging solusyon.
Angkop ba ito sa Panginoon, Epps?
Oo.
Martha,
iniisip naming lahat kung saan ka natutong manahi nang mabilis at maayos?
Tinuruan ako ng mama ko, matagal na.
At anong wika ang sinalita ng ina mo noong bata ka ba?
'Di kita naiintindihan.
-Ingles ang salita ng buong pamilya ko. -Ibig sabihin niya, bago ang Ingles?
Kung saan kayo galing.
Parang kami na nagsasalita ng Dutch.
Baka sobrang tagal na, nakalimutan na namin,
kung ano man 'yon.
Siguro ngayon, Amerikano na lang kami.
Paano lumalabas ang bata?
Iniisip ni Fenna kung paano lumalabas?
Galing sa tiyan mo, kuha mo?
Iba ba ang paraan ng paglabas?
Parang kabayo?
Tumatayo at lumalakad na ba agad, parang batang kabayo?
Planado 'yon ng Aprikano. Nakita mo.
Ilang linggo nang walang sagot ang panalangin natin
pero nakakita agad siya ng tubig sa unang subok niya?
-Paano 'yon nangyari? -Ba't mo tinatanong si Epps?
-Pantay-pantay tayong lahat dito. -Luther...
Maliban sa siya lang ang nakikipag-usap sa Diyos.
-Luther. -Propeta si Epps!
Ba't 'di takot ang mga Aprikanong 'to kay Epps?
-Baka may nakikita silang kahinaan. -Makinig kayo!
Pinrotektahan at ginabayan tayo ng kalalakihan natin sa matinding hirap.
Kung 'di nila mahanap ang tubig, baka walang tubig na mahahanap...
ang mga Kristiyano.
Baka itim na salamangka 'to.
Ipinapaalala sa'tin
kung saan tayo dapat humanap ng dunong sa panahon ng pagdurusa...
at pagkalito.
Levitico 25,
"At maaari ninyong tanggapin ang mga dayo sa inyo,
"at sila ay maaari ninyong maging pag-aari.
"Ngunit sa inyong mga kababayan,
huwag kayong magpapanginoonan na may kabagsikan."
Naguguluhan ako, Panginoon.
Mapanganib na kasalanan ang kapalaluan,
pero sa pulong ngayong gabi...
pakiramdam ko...
alam kong pinili mo ako para sa biyaya mo, Panginoon,
pero para akuin ang anuman sa kadakilaang 'yon ay...
nararapat na gantimpala?
Kaluwalhatian?
Ano'ng kaluwalhatian sa pagtrato sa mga Aprikanong 'to,
na lumapit sa amin sa matinding pangangailangan, na parang ari-arian ko?
Hindi, hindi.
Hindi, malinaw ang talatang 'yon, Panginoon.
Oo, malinaw ang salita mo, oo.
Susundin ko.
Susundin ko ang salita nang may kaluguran.
Kailangan pa natin ng nasa tatlong kargada.
Sandali lang.
'Wag mong dagdagan ang trabaho namin. Isalansan mo pagkababa mo ng mga bloke.
Napakatamad naman nito.
...kung narinig niyang sinasabi ko 'to,
pero 'di na naman dinatnan ng buwanang dalaw si Miss Linde,
at hindi na siya malinis.
Nagpapasalamat ako sa mga pangitaing ito, Panginoon.
Nagpapasalamat akong makita ang totoo, kahit lumalabo na ang paningin ko.
Binibiyayaan mo ako.
Nagbibigay-luwalhati sa'ming lahat ang paglilingkod sa'yo.
At, gaya ng sabi mo,
hindi kasalanan ang kapalaluan ng matapat na tagapaglingkod.
Hindi lang ba ako tagapaglingkod?
Kapatid ba ako?
Kapatid ba ako sa'yo?
Isa lang ang hiling ko.
Na burahin mo ang natitirang pagdududa sa sawing kaluluwang ito,
at ipakita mo sa'kin nang mas malinaw ang karunungan mo.
Kapatid.
Miles?
Miles, nalaglag ang krus ko.
Napatid na naman ang kuwintas.
Miles?
Nahulog mo ba ito, sir?
Gaano katagal ka nang nakatayo r'yan?
-Ano'ng nakita mo? -Wala.
-Hindi ako-- -Hindi ako ang Grafton mo
na mawawala sa sarili dahil sa ngiti ng babaeng salahula.
Ano'ng nakita mo?
-Pakiusap, sir, ang huling-- -Sa lahat ng kasamaan sa mundong ito,
ang mapagkunwaring pagkainosente ang pinakatuso.
Ginawa n'yo akong tanga,
kayong dalawa.
Sinubukan akong balaan ng Panginoon.
-Nakikita kahit ni Luther. -Pakiusap, sir--
Kinukutya mo ako! Kinukutya mo ang pamumuhay ko.
Kinukutya mo ang lahat ng nakamit ko sa nakakamuhing disyertong ito.
Akala ko, isa kang pagsubok,
pero tama ang Panginoon.
Dumating ka para sirain ako.
Kailangan namin ng tulong, sir. Kayo ang bahala sa amin.
Kung gusto n'yo kaming umalis, tumupad kayo sa pangako at ayusin--
Nagdidikta ka?
Ang kapal mo!
O baka wala kayong balak tumupad sa pangako.
Baka inengganyo n'yo kami ng asawa ko sa lugar na 'to,
para magtrabaho kami nang walang humpay
para sa inyo ng perpekto ninyong pamayanan.
Nakakahiya.
-Nakakahiya kayo-- -Asawa?
Wala akong nakikitang singsing.
'Yon ang nakakahiya!
Asawa mo si Grafton
gaya ng pagiging asawa ng mahilig na baboy
sa mataba't umiiyak na...
-Bitiwan mo 'ko! -Bitiwan n'yo s'ya!
'Wag! Martha!
Dito namin inilalagay ang lahat ng nanganganak na hayop.
-Tulungan mo ako, Grafton, pakiusap. -Martha!
Martha!
Pakiusap.
Sige.
Martha, tumingin ka sa'kin.
Sige.
Nararamdaman ko na ngayon, Panginoon.
Nararamdaman ko ang apoy
na pinag-alab mo ng pagmamahal sa kaluluwa ko.
Nararamdaman ko ang galit na sumunog sa Sodom.
Dama ko ang nagpupuyos na galit
na nagbaon sa Daigdig sa mga lampas-langit na alon.
Ako ang magiging sugo mo, oo.
Ako ang magiging makapangyarihang sugo mo.
Ako ang magiging sugo ng kapangyarihan mo.
Nandito ako para ibigay ang hatol...
bilang paglilingkod sa Diyos.
Luther,
sabihin mo ang kaso laban sa akusado.
Pagnanakaw ng kabayo.
Sa amin ang kabayong 'yon.
-Sinungaling! -Magnanakaw!
May modo ba kayong paalisin na lang kami?
Modo?
Tingnan n'yo nga ang ipinagawa n'yo sa'min.
Nakakahawa ang kahinaan.
Ikaw ang nagpapasok sa kasamaang ito.
Tama si kapatid na Luther.
Pero tanong ko sa'yo, Kapatid.
Hindi ba itinama ng Panginoon ang mali kong pag-iisip?
Hindi ba sinabi sa'tin ng Panginoon sa pamamagitan ng banal na kasulatan
na pag-aari natin ang mga ito?
Kapatid, paano natin sila pakakawalan?
Mga kapatid, mag-ingat kayo.
Nilinaw ni Hesus na
ang sinumang hindi tatanggap sa estranghero ay mapapahamak.
Mapupunta sa impyerno!
Tama ka pagdating sa banal na kasulatan, gaya ng nakasanayan, kapatid.
Pero tinanggap natin sila,
at pagnanakaw ang iginanti nila sa'tin.
Sinabi sa'kin ng Diyos ang hatol niya, kapatid na Luther.
At iniutos ng Panginoon na ibigay mo iyon sa kanila,
minamahal kong kapatid.
"Bubulagin ka ng Panginoon...
"at lilituhin niya ang iyong isip.
"Dadalhin ka niya sa lupaing 'di alam ng iyong mga ninuno."
"Kukutyain at isusumpa ka ng mga bansa.
"At ang iyong mga anak,
"bawat isa sa kanila ay magiging bihag."
Nilinaw ng Panginoon ang nais niya para sa lahing Aprikano.
Dahil sa Panginoon, bawat tao sa mundo ay laban sa kanila.
Ginalit ng Panginoon ang Daigdig
gamit ang salot nilang dugo.
Kaya dapat natin silang parusahan gaya ng ipinag-uutos ng Panginoon.
Bulagin n'yo sila, sabi niya,
kaya binulag natin sila.
Isumpa sila, sabi niya,
kaya isinumpa natin sila.
Iwaksi sila, sabi niya.
Kaya,
dapat na natin silang iwaksi...
dahil inilalabas ng matalino nating balat
ang lahat ng kasamaang ikabubulok natin.
Ikaw!
Isinumpa ka!
Isinusumpa kita!
Ikaw ay mapagmalaki, nakakasuklam, at hindi patas!
Isinumpa ka! Isinumpa!
'Di ko alam kung ba't 'di nagliliyab ang salita ng Diyos
sa tunog ng kasamaan mo, puting demonyo ka!
Ulanin ka ng apoy at asupre magpakailanman!
Tumalima ako,
sinunod ko ang bawat utos.
Matatapos na ba ito nang ganito?
Hindi ito ang katapusan.
Miles?
Hindi ito ang katapusan, pinakamatapat kong tagapaglingkod.
Sino ka?
Ako ang sinasamba mo sa iyong puso.
Ako ang sumagot noong nanahimik siya.
Magkabuklod tayo.
Mamamatay lang ba ako pagkatapos kitang makilala?
Ipinagdasal mong madaig ang kamatayan,
kaya iyon ang mangyayari.
Ipinagdasal mong paguhuin ang mundo, at iyon ang gagawin mo.
Alam ko nang ganito ang mangyayari.
Sabihin mo ang kalooban mo, Panginoon.
Nakita mo ang nangyayari sa kanila.
Lahat ng hinahawakan nila, sinisira nila.
Dapat mo silang unahing sirain.
-Sabihin mo kung paano, Panginoon. -Ipinakita ko na sa'yo ang daan.
Ang sugat sa puso ay parang pinto.
Papasukin mo ang pinto at wawasakin mo ang puso nila mula sa loob.
Kung mawawasak ko sila mula sa loob,
madadaig ko ba ang kamatayan?
Gamit ang wasak nilang kaluluwa, mabibili mo ang buhay na walang hanggan.
At ang ganoong kapangyarihan, pinapangarap lang ng tao.
Ngunit kung hindi mo sila mawawasak,
ang kaluluwa mo ang siyang mawawasak.
Kung hindi mo sila mapagdurusa,
ikaw ang magdurusa.
Kung hindi mo sila magagawan ng impyerno,
ikaw ang igagawa ng impyerno.
Tinatanggap mo ba ang mga takdang ito?
Kamayan mo ako,
at tiyak na ang ating kasunduan.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Alyssa Lesaca
Mapanlikhang Superbisor: Maribeth Pierce