COMPTON MOET WIT BLIJVEN
KLEURLINGEN NIET WELKOM
Oké, prinses.
Tijd om naar het bal te gaan.
-Hoe laat is het? -Tijd om je voor te bereiden.
Vijf cc Haldol?
-Mag ik wat water? -Natuurlijk.
Erna.
Nu lijkt het niet zo,
maar er schuilt vrijheid in het geschenk dat je ontvangt.
Mag ik eerst even naar het toilet?
Alsjeblieft.
Ik wil mezelf niet bevuilen.
Zijn we al bij het bal?
Bijna, prinses.
O, nee.
Doe het maar.
Papa.
Blijf hier.
Papa.
Gestoorde neger.
Deze...
Zijn negerkind heeft...
Draai je om.
Eikel, jij...
Wie is nu je bruine?
O, god.
Aap.
Mijn vrouw is zwanger, neger.
Daar zat je niet mee toen het om mijn kinderen ging.
Ga bij hem vandaan. Marty, schat.
Zeg dat ze haar mond houdt.
Het is goed, schat.
-Het gaat goed met hem. -Het gaat goed met me.
Ik bel de politie.
Prima. Doe maar.
Dan krijgt je man een kogel door zijn hoofd.
Vieze neger.
Nee, alsjeblieft.
Nee.
Wil je weten hoe het is om een kind te verliezen?
Je bent een stoere, bruine.
-Handen omhoog. -Mama.
Kijk me aan als ik met je praat.
Papa.
Neem je zus mee naar je kamer.
Moordenaar.
-Blijf hier. -Laat me niet alleen.
-Ik ga papa halen. -Wat als Miss Vera...
-Miss Vera is niet echt. -Maar mama zei...
Mama is er niet.
Ze is niet echt, Gracie.
Zeg het. Ze is niet echt.
Ze is niet echt.
Blijf hier, doe je ogen dicht en hou ze dicht. Beloofd?
Beloofd.
Ruby.
Ik zweer trouw aan de vlag
van de Verenigde Staten van Amerika
en de republiek
waar die voor staat...
Onze jongens schitteren
Onze jongens schitteren vanavond Op het hele veld
Als de zon zakt en de maan opkomt
Schitteren onze jongens
Eén natie, ondeelbaar,
met vrijheid en rechtvaardigheid voor iedereen.
Meisjes.
Ruby Lee?
Gracie Jean?
BALKON VOOR KLEURLINGEN
We houden van de film, toch, Mr Henry?
Het is hier veiliger dan buiten bij die louche blanken.
Die grappenmakers.
Waar zijn ze?
Waar zijn wie?
Mijn meisjes, neger.
Als je ze ook maar één haar krenkt, zweer ik...
Wat moet ik met die meisjes en hun kleine hoofdjes?
Jij hebt natuurlijk al heel wat leed gezien
als het om kinderen gaat.
Vertel me waar ze zijn.
Vertel het me.
Als je ze wilt zien,
moet je kijken
met je eigen twee ogen.
KLEEDKAMER
DONKER HOLLYWOOD
Arme Mr Henry.
Ik heb het al eerder gezegd en ik zeg het nog een keer.
Je lijkt nooit op de juiste plek
op het juiste moment te zijn.
Niet bij baas Berks thuis,
zelfs niet in je eigen huis,
als die blanken komen om je aan het plafond op te hangen.
Maar die dag wel, denk ik.
Die dag wel.
Arme Miss Lucky,
ze wilde dat hij even bleef
om te genieten van de ochtend met de meisjes
en dat lieve, kleine jochie.
Maar Mr Henry moest per se iets doen.
Hij wilde zijn meisjes meenemen naar de film.
Ze wilden popcorn halen bij Mr Monroe
voordat het allemaal op was.
Dus,
die dag,
ging hij één uur eerder weg.
Eén uur eerder.
Mr Henry was eindelijk op de goede plek
op het goede moment.
Mr Henry.
Ik denk dat je echt van deze film gaat genieten.
Mooie dag.
Ja.
Jazeker.
We waren toch vriendinnen?
Rot op terug naar de hel.
Waarom hebben we elkaar ontmoet?
Waarom denk je dat ik je koos?
Omdat ik het weet.
Ik weet wie je wilt zijn en niet wilt zijn.
Ze had een pistool. Buiten.
Iedereen zag haar. Het was gênant.
Wat wil je?
Ik wil niet meer op ze lijken.
Ik wil niet meer lelijk zijn.
-We worden nooit zoals mama. -We worden nooit zoals mama.
-Stop. -Maar voor jou is het te laat, Ruby.
Jij bent al net zoals zij.
Ze bewaarde je kleine broertje in een kist, de zeug.
Dat huis moet helemaal afbranden.
-Rot op. -Je hoort hier niet.
Nee.
Wat deden jullie in de kelder van de Emory's?
We leerden dat apengezin een lesje. Dat dit onze buurt is.
-Marty. -Hou je mond, trut.
Beschermen wat onze vaders hebben gebouwd.
Jij behandelt als een cadeau wat een geboorterecht is.
Weet je wie dat zei?
Je vrouw.
Ik verspil geen kogel aan een verrader.
Flikker.
-Je hoort hier niet. -Zwarte trut.
Ik kon het weten toen je mijn zoon aanviel.
Betty had gelijk over jullie soort. Ze wist het.
-Waar is Betty? -Moordenaar.
-Vuile beesten. -Dit is onze buurt.
-Jullie hadden nooit moeten komen. -Wat heb je met Betty gedaan?
-Je hoort hier niet. -Dit is onze buurt.
Ga terug naar waar je vandaan komt.
In het begin
schiep God
de hemel en de aarde.
God zei:
'Er moet licht komen',
en er was licht.
God zei:
'Het water onder de hemel moet naar één plaats stromen,
'zodat droog land verschijnt.'
Het droge land noemde God aarde.
Meisjes?
Waarom heb je het boek nodig?
Miss Vera.
Mama?
Niet vandaag, trut.
Mama.
MISS VERA ZEGT
Op een dag word ik lerares, net als mama.
Maar ik heb het slimste meisje
hier zitten, dus deze juf is in orde.
Jij wordt nooit als mama.
Ben je echt terug, mama?
Ik ben terug, schat. Mama is terug.
Ik ben terug.
Toen je papa die dag naar de film ging,
had je mama andere plannen.
De was doen.
Het kind wassen.
Ik moest wel, Ruby Lee.
-Voordat de film voorbij was... -Hem goed wassen.
Voordat we thuiskwamen...
Nu ga ik jou ook wassen.
Ruby Lee.
Mijn Ruby.
Het is goed, schat.
Het is goed.
Wat die dag gebeurde
met je broer
en met mij,
is niet iets wat je ooit hoeft te weten.
Maar dit moet je wel weten.
Ik zou je nooit iets aandoen.
Dat weet je toch?
Waarom ben je mijn Ruby?
Omdat ik schitter.
Dat klopt.
Het spijt me zo, mama.
Kom.
Dat is helemaal niet nodig.
Echt niet, hoor je me?
Echt niet.
Het is goed.
Is dat je kind?
Ja.
Hoe heet hij?
Ik zei...
Hoe heet hij?
Chester.
Nu moet je opletten, Mr Henry.
Dat kan ik niet.
Zitten, neger.
Mag ik hem hebben?
Ga weg.
Ik ben hier.
Dit is het leukste stukje.
Ik ben hier.
Waarom doen ze dat?
Die blanken pakken maar, alsof alles van hen is.
Alsof alles voor hen is.
Pakken je vrouw af
Pakken je kind af
Pakken je werk af
Pakken je huis af
Wanneer houden ze op met alles afpakken?
-Dat houdt niet op. -Precies.
Ze beginnen met je pink
en je weet niet waar het eindigt.
Ik heb nog maar één kogel.
Je hebt geen kogels nodig.
Je kon je vrouw en je zoon die dag niet beschermen,
maar je kunt nu wel je gezin beschermen.
Ga naar buiten.
Ga naar buiten met je blote handen.
Laat die blanken zien wat ze kwamen zien.
Een beest.
Een beest van het veld.
Een beest.
Een beest van het veld.
Beest van het veld.
Wat ga je doen?
Beest van het veld.
Ze pakken alles af.
Ze pakken.
Pakken.
En pakken.
Pakken.
En pakken.
Pakken.
-Henry. -En ze pakken...
Luck...
Ik had er moeten...
Ik had er moeten zijn.
-Ik had er moeten zijn. -Je kon het niet weten.
We konden het niet weten.
Het spijt me.
Ik wilde het goedmaken.
De baan.
Het huis.
Ik weet het.
We weten het allemaal.
Twee meisjes hebben hun vader nodig.
Ik heb je nodig.
We kunnen dit, Henry.
We kunnen dit, Luck.
Jij bent mij niet.
Je wordt nooit mij.
Ik ga eerst naar buiten.
De kinderen komen achter je aan.
Ik wil niet dat je gaat.
Het komt goed, meisje.
Oké?
Het komt allemaal goed.
Wat er met ons is gebeurd,
wat als ze terugkomen?
Ze komen nooit terug.
-En zij dan? -We vluchten niet van ze weg.
We vluchten nooit meer van iemand weg.
Lucky.
Zeug.
We vluchten niet meer.
Mama?
Luck?
Het is niet voorbij.
Waarom ben je hier?
Dat is niet jouw zorg, duivel.
Wat wel jouw zorg is,
is dat ik hier nu ben.
Jouw zonde heeft de orde der dingen verstoord.
God wilde dat onze gemeenschap puur bleef
van intentie,
van doel
en van bloed.
Wie gaf jou dat recht?
De Heer zelf.
Zoals het is geschreven, moet jouw lage ras lijden en zwoegen voor ons.
-Dat heb ik nooit gelezen. -Hatelijk beest.
Heb je je weleens bedacht
dat dit nooit eindigt?
Dat je vloek je achtervolgt.
Die heeft je hier gevolgd tot onze wereld
en achtervolgt je ongetwijfeld naar de volgende wereld.
Je had een verbond.
Een heilig verbond dat je hebt verbroken.
Jij hebt hem die dag niet kunnen redden.
Ik ken die pijn.
Een kind verliezen.
Je eigen lieve zoontje.
En het gat dat het achterlaat,
een gat waar we moeten wonen.
Het geschenk dat ik je aanbied,
heb ik zelf niet mogen ontvangen.
Laat je leed achter.
Wat daarbuiten is, zal je altijd kwellen.
Leed.
Maar hier,
bij hem,
is het alsof alles nieuw is.
Mijn kind.
Ja, je kind.
Mijn jongen.
Ik ben hier.
Mijn zoontje is weg.
Heb je je zoontje verloren?
Daar eindigt onze gelijkenis, duivel.
De hele tijd wil je mij, ons, verblinden.
Zodat we onszelf niet kunnen zien.
Nou, ik ben hier, eikel.
En ik zie je.
Ik zie je.
DAG TIEN
Ondertiteld door: Iris Scherphof