Filem ini rekaan.
Semuanya adalah imaginasi.
Ia tidak membenarkan keganasan. Sila gunakan budi bicara.
Ammu.
Adakah awak benar-benar akan berkahwin dengan jiran kita, Pak cik Ravi?
Ya! Kenapa?
Awak benar-benar sukakan dia?
Saya rasa saya suka dia.
Kenapa awak suka dia?
Saya tak tahu.
Jadi, kenapa nak kahwin dengan dia?
Kenapa awak tanya?
Awak nak kahwin dengan dia?
Saya? Jijik.
Jijik?
Dia terlalu menakutkan! Tuhanku!
Kenapa awak takut? Dia pernah apa-apakan awak?
Tak pernah.
Tapi, dia sangat menakutkan!
Dia sangat besar.
Setiap kali kami bermain di sebelah motosikalnya,
dia menjeling kami.
Semua orang takut dan lari.
Awak tak takut, Ammu?
Awak sendiri samseng!
Semua orang takut awak.
Apa yang awak takutkan?
-Ammu... -Tak, Ammu.
Apa yang awak buat?
Awak merenyukkan sari itu.
Awak budak kecil?
Semua orang menunggu.
Awak bermain-main.
-Mari. -Ibu.
Apa?
Semuanya baik?
Semuanya hebat.
Mari.
Mari duduk di sini. Bertenang.
Jangan terlalu formal.
Apa, Ammu?
Adakah ini kali pertama kami nampak awak?
Bertenang.
Kelmarin saya nampak dia bergaduh dengan lelaki tangki air.
Saya rasa dia berani.
Sekarang, dia nampak baik.
Saya tertanya jika ini gadis yang sama.
Tak syak lagi. Memang dia.
Mereka beri awak gred.
Hari-hari itu dah berlalu.
Sekarang dia akan jadi menantu awak.
Bersifat taat baik untuk dia.
Selama ini kita berjiran.
Mereka berdua boleh jatuh cinta dan jauhkan kita daripada masalah!
-Ya. -Itulah didikan kita.
Itu betul.
Anak kita menjaga maruah kita.
Ammu, dia tengok awak.
Saya tahu.
Ammu! Mari berdiri di sebelah Ravi.
Mari lihat apabila awak berdua.
-Pergilah, Ravi. -Ayah.
-Jangan begitu, pergi. -Pergi.
Hei! Apa yang berlaku?
Hei! Kenapa ketawa?
Ammu?
Pukul berapa perlu berada di balai?
Sebelum pukul 7.00 pagi.
Tak boleh lambat pada hari pertama saya.
Sarapan dan pergi.
Okey.
Makan tengah hari? Awak balik?
Tak boleh.
Paling tak pada beberapa hari awal.
Saya uruskan. Mungkin ada restoran berdekatan.
Okey... Awak boleh tinggal seorang diri?
Tidak. Kenapa ingatkan saya tentang itu?
Saya memang dah takut.
Tak pernah berseorangan hingga sekarang.
Kenapa awak takut?
Siapa yang berani kacau isteri inspektor?
Apa inspektor itu akan buat jika ada yang berani?
Sumpah. Saya akan kerjakan dia.
Suami saya seorang wira!
Jika tiga singa yang kelihatan mewakili keadilan, moral dan kebenaran,
singa keempat yang tak kelihatan ialah polis ini.
Wah. Hebat.
Apa awak nak?
-Untuk garisan? -Bukan.
Sekarang kita dah berkahwin, saya ingin beri awak hadiah.
Cakaplah. Apa awak nak?
Fikir selama seminggu.
Maaf. Saya baru ingat.
Saya beri mesin jahit kepada ibu saya.
Saya nak mesin jahit baharu.
Saya ingat beruang teddy, coklat atau sari.
Bunyinya mahal.
Awak pasti?
Awak ingat saya kanak-kanak untuk minta mainan dan puting?
Sudah tentu.
-Tidak? -Tentulah tidak.
Tapi kenapa mesin jahit?
Untuk jana pendapatan.
Tak guna.
Lelaki yang biar isteri cari nafkah bukan lelaki.
Kenapa tak? Awak ada masalah dengan saya bekerja?
Saya tak kisah bermalas-malasan.
Tapi saya janji kepada ibu bapa awak untuk jaga awak.
Sebagai suami yang ideal saya wajib penuhi kehendak isteri saya.
Nak tunaikan semua hajat saya?
-Yakah? -Ya.
Hei!
Kopi.
-Bukan di sini. -Kenapa?
-Nak saya ambilkan yang lain? -Tak nak.
-Hebat. -Awak sukakannya?
Saya sukakannya.
Saya jumpa ketika mandi.
Awak punya, kan?
Bukan saya punya.
Bukan awak punya?
-Apa yang awak buat? -Saya dah kata.
Dia Linny, jiran kami.
-Guru sekolah. -Helo.
Tuan. CI baru, Ravindranath.
Bincang apa dengan ibu saya?
Mereka bosan dan tanya bila kita rancang untuk ada anak.
Mereka bosan, bagaimana dengan awak?
Awak bagaimana?
Tak pernah nampak sesiapa bawa bekal.
Isteri tuan sangat mengagumi tuan.
Aduhai.
Selisih.
Puan, hadiah daripada suami puan.
-Saya cintakan awak! -Apa?
Saya cintakan awak.
-Pemeriksaan mengejut? -Baik, tuan.
Pemeriksaan mengejut biasa oleh DG.
CI baru keluar balai kerana ada urusan.
Bilik senjata tak berkunci, rekod FIR tak teratur,
dan ada yang datang tak bercukur bersih.
Dia tunggu CI dan serahkan sendiri surat penggantungan.
Secara keseluruhan, CI, dua SI dan dua konstabel
diberhentikan serta-merta.
-Stesen mana itu, tuan? -Diam.
Tengoklah keadaan anak saya!
-Tuan. -Tuan.
-Duduk. -Apa kesnya?
Kes cabul, tuan. Kami terima aduan itu.
Duduk. Buat apa yang patut.
-Tuan Iqbal. -Tuan.
Tengoklah apa lelaki itu buat kepada anak saya.
Kalau awak ambil tahu di mana anak awak berada,
awak takkan di sini.
Kenapa menangis sekarang?
Apa lagi saya boleh buat?
Saya kerja sepanjang hari dan balik pada waktu malam.
Ayahnya tak guna.
Apa saya boleh buat?
Polis juga ada kekangan.
Cuma ada sepuluh polis.
Kami tak boleh meronda setiap lorong. Dia anak awak. Awak patut jaga dia.
-Mansoor! -Tuan!
Mereka perlukan pertolongan.
Siapa lagi jika bukan kita?
Saya cuma...
Tugas kita melindungi mereka.
Bukan hanya mereka, tapi semua wanita.
Saya tak berniat...
Jangan menangis.
Saya pasti tangkap mereka.
Saya juga
pastikan ini tak menimpa orang lain.
Itu sudah cukup.
Begini...
tak perlu rasa malu.
Orang yang salah patut rasa malu.
Bukan puan.
Bagus.
Bawa gadis itu.
Terima kasih, tuan.
-Maaf, tuan. -Tak mengapa.
-En. Iqbal. -Tuan.
Untuk dapatkan bantuan orang ramai, umumkan program sukarelawan.
Cari sukarelawan.
Suruh buat rondaan.
Jika jumpa apa-apa mencurigakan, suruh mereka beritahu kita.
-Baik, tuan. -Kita perlu lebih anggota.
Macam program "Suraksha Mitra" di Karnataka?
-Ya. -Okey.
Kepolisan komuniti tingkatkan keselamatan jalan kita.
-Baik, tuan. -Kita akan dapat maklumat.
Semua harus sedar tentang hal ini.
Kita perlu sukarelawan dari setiap jalan di sini.
Idea itu sangat bagus.
Tapi kita perlu dapatkan kebenaran DIG untuk laksanakannya.
Saya akan bincang dengan DIG.
-Baik. -Terbaik jika dia umumkannya.
-Baik? -Baik.
Baik, tuan.
-Hebat, Ammu. -Yakah?
Model terbaharu. Harganya 10,000 rupi.
Suami awak sangat sayangkan awak.
-Ya. -Okey.
Jadi, selepas sekian lama...
Malam tadi saya kata, "Saya cinta awak."
Manisnya.
-Itu dia? -Ya.
-Helo, saya cuma... -Di mana awak?
-Apa? -Dah lebih pukul 1.00 petang.
Di mana awak?
-Saya di rumah. -Di rumah?
-Apa awak buat? -Saya cuma...
Awak tahu saya tunggu makan tengah hari?
Makan tengah hari?
Ya. Hantar makanan tengah hari atau tak?
Saya terlambat masak.
Saya akan hantar mulai sekarang.
Helo?
Saya nak beritahu hal sebenar.
Tolong.
Awak masak lambat?
Atau awak terlupa bawa makanan?
Atau awak rasa hantar makanan bukan tanggungjawab awak?
Ammu, awak tahu...
Ini balai polis dan saya pegawai polis.
Saya tahu apabila awak tipu.
Saya tak tahu saya perlu hantar makanan hari ini.
Kenapa, Ravi?
Saya tak perlu sedekah awak.
Terima kasih sebab berusaha hantar makanan.
Tak. Saya tak bermaksud begitu, Ravi.
Tolong, Ravi. Marilah makan.
-Saya takkan lambat lagi. -Ia jelas.
Saya takkan susahkan awak lagi.
Saya akan jaga diri sendiri.
Maaf kerana ganggu awak.
Ravi. Saya minta maaf.
-Saya tak... -Saya ada banyak kerja.
Tak macam awak...
Kalau awak tak kisah,
tolong duduk sepuluh minit dan balik.
Kalau awak terus balik... saya tak nak orang bergosip.
Kenapa awak cakap begini, Ravi?
Tolong, marilah makan.
-Marilah makan, Ravi. -Ammu!
INSPEKTOR S. RAVINDRANATH
Ravi.
-Ravi. -Sathya!
Saya, tuan.
-Atur kereta untuk puan. -Baik, tuan.
Bagaimana hari awak?
Makan malam.
Saya tak lapar. Awak makanlah.
Selamat malam.
-Boleh saya tidur? -Tak boleh.
Tak bolehkah sehari awak hidup tanpa seks?
-Puan. -Helo.
-Saya bawa makanan. -Sila masuk.
"Suraksha-Mitras."
POLIS
Kami pilih sukarelawan orang awam.
Mereka akan mengawasi sepanjang masa.
Mereka akan maklumkan kepada kami hal yang berlaku.
Kami akan segera bertindak.
Kami akan laksanakan di semua balai di bawah bidang kuasa saya.
Saya jangka kadar jenayah akan kurang selepas itu.
Pujian diberikan kepada CI kita, Ravindranath.
Dia antara pegawai kita yang cemerlang.
"Suraksha Mitra" akan segera dilaksanakan.
Awak kebanggaan kami.
-Hebat. -Ya, tuan.
Tuan mesti minum.
-Baik, tuan. -Baik.
-Tidak. -Untuk kami.
-Apa, tuan? -Dah lama. Jadi...
Jangan fikir banyak.
-Minumlah. -Hari ini saja.
-Tolong, tuan. -Minumlah.
-Tolong. -Minumlah.
Apa pendapat puan. Boleh saya minum?
Kenapa tanya saya?
Berilah dia minum sekali.
Beri dia kebenaran.
Kenapa saya nak halang dia?
-Puan dah benarkan. -Ya.
-Puan kata boleh. -Ya.
-Suruh dia minum. -Ya.
-Beri kepada saya. -Hebat!
-Cepat! -Campurkannya.
Selamat.
Minum!
Tolong mulakan, En. Iqbal.
En. Iqbal, lagu klasik.
Bagus. Nyanyi baris berikutnya.
-Maaf! -Saya, tuan?
Saya mesti cakap sesuatu, Iqbal.
Naresh, awak sangat bertuah.
Isteri awak cinta dan mengagumi awak.
Awak romantik!
Awak dapat isteri yang baik.
Kerana masa silam yang baik,
Tuhan berkati awak dengan isteri yang baik.
Tuan.
Tapi saya tak diberkati.
Maafkan aku, Tuhan. Aku seorang pendosa.
-Jangan begitu, tuan? -Apa ini, tuan?
Apa, tuan?
Apa ini, tuan? Apa maksud tuan?
Dah sebulan puan hantar makanan untuk tuan.
Dia sangat cintakan tuan.
Ya, tuan.
-Tuan bertuah. -Betul.
Kasihan Iqbal, awak tak tahu.
Itu untuk satu hari.
Esoknya dia terlupa.
Yakah? Betulkah, puan?
Saya telefon dia dan dengan tak malu merayu minta makanan.
Berhenti, tuan. Dia wanita baik.
Awak tak percaya saya. Sumpah.
Dia langsung tak pedulikan saya.
Dia dengan mesin jahit sepanjang hari.
Saya menderita.
Bukan begitu, tuan.
Nafsu cepat pudar tapi cinta bertahan.
Selepas itu, hanya kematian yang tuan rindukan.
Dia dah mula.
Kita basah kuyup, kan?
Kenapa?
Kenapa awak sedih?
Awak tak tahukah?
Kenapa awak hina saya di depan mereka semua?
Saya rasa teruk.
Saya bergurau. Kenapa awak menganggapnya serius.
Itu tak kelakar.
Saya asyik fikirkan awak siang dan malam.
-Awak tahu itu. -Betulkah?
Awak rasa awak isteri paling penyayang di dunia?
Bukan itu maksud saya.
Maksud saya jangan nafikan usaha saya.
Terutamanya di depan rakan sekerja awak.
Mereka tentu anggap saya teruk.
Adakah itu penting?
Kenapa cakap begitu?
Awak tak kisah?
Awak okey dengan itu?
Baiklah.
Adakah saya tanya jika awak tahu waktu saya makan setiap hari?
Awak ada jawapan?
Fikirkannya.
Awak nak ikut saya atau tak?
Jawab soalan saya dulu.
Awak pernah pertimbangkan saya?
Pernah kisah untuk tahu jika saya makan?
Dengan siapa lagi nak kongsi perasaan?
Baik. Balik jalan kaki.
Ravi!
Awak perlu bayar tambang.
-Hei! -Tuan!
-Ambil bayaran di balai. -Baik, tuan.
Awak faham sekarang?
Kalau bercakap merepek lagi,
awak tak boleh masuk.
Kalau ulangi lagi, saya takkan balik. Betul.
Maaf!
Saya tak patut buat begitu.
Saya terganggu apabila awak enggan ikut saya.
Saya tak boleh hidup tanpa awak.
Bagaimana saya boleh tahan?
Adakah awak memikirkannya?
Saya tak boleh kawal diri.
Biasanya saya tak begitu.
Saya sangat sensitif.
Tidak.
Saya kotorkan baju awak.
Maafkan saya.
Lama awak tunggu kereta itu?
Awak lapar? Awak nak makan dosa?
Pergi salin baju. Saya buatkan dosa.
Alamak.
Saya buat kotor, bukan?
Saya bersihkan. Awak pergilah.
Apa ini, menantu?
Saya tahu pak cik buat pinjaman untuk perkahwinan itu.
Ini bantuan daripada saya.
Tidak, menantu. Ini tak betul.
Panggil saya, Ravi, mak cik.
Saya tetap Ravi.
Tak perlu formal.
Jika ibu bapa saya berhutang, saya tak fikir panjang.
Ammu, suruh mereka ambil.
Ambillah, ayah.
Terima kasih.
-Mak cik? -Ravi.
Baik. Saya nak dapatkan ikan di pasar.
Makan tengah hari patut hebat.
-Baik. -Saya akan datang balik.
Kenapa, Ammu?
Kenapa menangis?
Kenapa, Ammu?
Kongsilah dengan ibu awak.
-Ada apa-apa masalah? -Ibu.
Kenapa cepat sangat ibu kahwinkan saya?
Cepat?
Awak 25 tahun.
Kalau tangguh lagi, awak jadi anak dara tua.
Kenapa tak biar saya tinggal dengan ibu lebih lama?
Saya tak boleh lawat ibu sesuka hati.
Inilah kehidupan.
Saya tak suka kehidupan ini.
Saya nak tinggal dengan ibu.
Ibu tak patut rancang perkahwinan ini.
Apa ini, Ammu?
Maaf, ia terjatuh ketika saya mencuci.
Kenapa bersusah payah. Biar saya buat.
Tak mengapa. Saya dah biasa buat.
Awak marah saya?
-Tidak! -Saya tahu awak marah. Kenapa?
Awak tahu saya suka makan di atas sofa.
-Saya tahu. -Jadi, kenapa tak beritahu mereka?
Mereka nak makan dengan awak.
Saya tak beritahulah.
-Sekali saja, ya? -Tiada sesiapa pedulikan saya.
Rumah saya atau mereka?
Kenapa merumitkan hal yang tak sepatutnya?
Ravi, tunggu.
-Kenapa? -Saya tak boleh tunggu lagi.
-Terlalu banyak cakap. -Ravi.
Dengar dulu, Ravi.
Jangan pergi. Nampak tak elok. Tolong
Ravi.
Jangan pergi, Ravi.
Apa saya nak beritahu mereka?
Ini kali pertama mereka datang.
Mereka balik dengan tenang percaya yang saya bahagia.
-Tolong. Jangan pergi... -Awak tak bahagia?
Baik, kalau awak tak bahagia...
tinggalkan rumah ini.
Awak boleh ikut mereka.
Balik nanti saya tak nak lihat sesiapa.
Ravi. Saya bercakap dengan awak.
Ammu!
Ammu. Dengar cakap saya.
Ammu, dengar cakap saya.
Dengar cakap saya.
Saya minta maaf.
Saya benar-benar minta maaf.
Tolong dengar cakap saya. Saya tak sengaja.
Okey. Awak marah sekarang.
Saya tak sengaja.
Awak marah saya dan ambil kunci.
Saya minta maaf.
Ammu, tolong.
Awak tahu betapa saya cintakan awak.
Seperti ibu bapa awak harapkan,
kita perlu bahagia.
Jangan begitu, Ammu.
Ammu, saya cinta awak. Maaf.
Ammu, maafkan saya.
Ammy, maaf. Saya cintakan awak.
Ammy, saya minta maaf.
Ammu.
Maafkan saya.
Baiklah.
Baiklah Okey.
-Ravi! -Saya?
Boleh kita pergi ke kuil?
Mari makan aiskrim dan pergi.
Mari pergi.
Jangan takut.
Senyum.
Saya datang ke sini 12 tahun lalu atas urusan kes.
-Okey. -Awak kata datang dengan SP?
-Itu di sini? -Ya.
Kalpana.
Mari pergi cuci kaki. Awak pergi.
-Mari. -Okey.
Ammu. Tengok itu.
Ia cantik, bukan?
Tengok awak berdua begini,
tak terungkap betapa gembiranya ibu.
Sebelum datang ke sini, ibu takut...
keadaan awak dan...
Sama ada dia jaga awak dengan baik atau tak.
Waktu itu airnya bersih.
Tapi dia melampaui semua jangkaan ibu.
Dia pukul saya.
Dia pukul saya, ibu.
Kenapa? Apa yang awak buat?
Kenapa ibu rasa saya yang bersalah?
Sebab dia orang baik.
-Kalau awak tak salah... -Jadi?
Tak mengapa kalau saya buat salah?
Ibu tak maksudkan begitu, Ammu.
Jangan pertikaikan.
Apa yang awak nak ibu cakap?
Sesuatu yang ibu beritahu anak mereka dalam keadaan begitu.
Biar ibu beritahu kata-kata nenek awak
selepas ayah awak pukul ibu.
Ayah pukul ibu?
Sekali saja.
Tapi, ibu rasa sangat teruk.
Kemudian nenek awak kata
suami pukul isteri mereka.
"Awak bukan yang pertama mengalaminya.
"Ia takkan berhenti selepas awak.
"Ia mungkin berterusan berulang.
"Lelaki marah
"sebab dia bekerja.
"Dia hadapi pelbagai masalah.
"Bagaimana dia lepaskan kemarahannya?
"Kepada kita.
"Apabila awak mahu semua cinta mereka,
"awak juga perlu rasa kesakitannya.
"Lahirkan anak selesaikan semua masalah."
Ini yang nenek awak beritahu ibu.
Dia kata, selepas ibu lahirkan awak, semua masalah ibu selesai.
Tapi, bukan itu yang nenek awak patut kata.
Jadi, apa?
Lelaki tak patut memukul isterinya.
Jika dia buat,
isteri itu tak patut teruskan hidup bersamanya.
Apa saya patut buat ibu?
Ammu...
Buat seperti yang awak inginkan.
Ataupun, mungkin pada masa depan
awak akan mengulang yang sama tentang ibu awak kepada anak awak.
Selamat tinggal Ammu dan Ravi.
Ammu, mari masuk ke dalam.
Ammu?
Saya kata saya akan bawa fail itu.
Kenapa awak mendesak saya?
Saya kata akan tiba pukul 8.00 atau 8.30.
DIG dah pergi?
Okey. Saya datang.
Hei, cepat.
-Saya perlu pergi segera. -Okey.
Jangan bergerak. Nanti awak tercucuk.
Saya bau sesuatu terbakar.
Tidak!
Kacau terus.
Ini tugas saya?
Saya cuma ada dua tangan.
Awak tak guna.
Semua awak tak boleh buat.
Mulalah menangis.
Awak buat masalah dan salahkan saya.
Awak menang dengan air mata.
Akhirnya, saya orang jahat.
Perempuan murahan.
Dididik dengan baik.
Awas kata-kata awak.
Ada sesuatu terbakar.
Awak dah gila?
Saya menyesal kahwin dengan awak.
Bodoh.
Tak nak tengok awak.
Kalau saya nampak awak, nahaslah awak.
Puan...
Hei!
Air mata takkan ubah apa-apa.
Beranilah dan hadapi masalah.
Atau hidup macam pengecut... Puan.
Awak tiada pilihan.
Tuan... Hei, awak.
Ada saya tanya awak? Jangan menyibuk.
Ini urusan saya.
Saya duduk di sini sepanjang hari
dan terus menyiasat orang.
Apa awak tahu tentang saya?
Apa saya tahu? Rantai kahwin di leher...
Muka lebam...
Air mata dan beg di tangan.
Awak dalam dilema nak tinggalkan suami atau tak.
Itu saja?
Wanita begitu sangat biasa.
Awak nasihatkan mereka semua?
Saya tak suka manusia.
Saya cuma suka anjing.
Sebab, sama seperti saya,
anjing dihina dan tiada tempat untuk dituju.
Anak anjing
sesat dan cedera,
apabila ada orang buat baik, anjing itu menyalak dan menggigit.
Bukan untuk tunjukkan kekuatan.
Tapi ketakutan.
Cuma ada satu cara untuk mengatasi ketakutan itu.
Apa caranya?
Ada duit?
Saya ingat awak kata sesuatu,
tapi awak makan beryani.
Bagaimana saya boleh beri nasihat yang awak dah tahu?
Apa yang saya tahu?
Saya jahil.
Malah saya tak tahu apa salah saya hingga dia pukul saya.
Saya cuma tahu satu perkara.
Dipukul dan menangis tanpa malu.
Tak guna. Kehidupan apa ini?
Nampak ini?
Walaupun tak bersalah,
saya salahkan diri sendiri.
Kenapa saya jadi begini?
Kenapa dia marah saya?
Kenapa dia memukul?
Di mana silap saya? Saya tidak tahu.
Dia bukan orang jahat.
Dia juga bukan syaitan.
Dia jaga saya dengan baik.
Saya yakin dia cintakan saya.
Ada kalanya...
Apabila ada hal yang tak menyenangkan,
dia berkelakuan begini.
Jika fail itu tak terbakar,
dia takkan pukul saya.
Bukan semuanya salah dia.
Tapi saya rasa tak tenang.
Ia bukannya hari-hari.
Ada kalanya kami mesra.
Langsung tak bergaduh.
Mengambil kira itu, setiap hari baik.
Apabila insiden berlaku, begitulah.
Kerana pergaduhan yang sekali-sekala,
kami tak patut berpisah, bukan?
Awak pasti?
Rasanya, ya.
Kalau saya cintakan dia selepas semua ini
dan kalau saya lebih memahami dia,
adakah dia akan berubah?
Perlu bersungguh cintakan dia hingga dia takkan sakiti saya.
Saya cuma perlu buat dia cintakan saya.
Apa pendapat awak?
Apa berlaku?
Jangan berakhir begini.
-Apa? -Beriani.
Beri saya beriani apabila jumpa lagi, saya akan makan.
Semoga Tuhan rahmati awak.
Awak nak tinggalkan saya?
Ya.
Tapi tak boleh.
Kenapa?
Awak dunia saya.
Saya tahu.
Saya tak boleh tinggalkan awak.
Saya tahu.
Saya akan bersama awak selamanya.
Awak jiwa saya.
Apa ini? Kita nak pergi ke majlis rasmi.
Nak tarik perhatian siapa?
Tiada apa-apa. Saya rancang nak menonton wayang
dengan jiran kita, Mak cik Sudha.
Siapa yang akan hantar makanan?
Tak perlu.
-Kali ini saja? -Awak tak fahamkah?
Tak perlu.
Manisan, tuan. Isteri saya hamil.
Yakah?
Saya tak mahu anak sekarang.
Tapi dia tak faham, doktor.
Kalau begitu, awak perlu ambil pil.
Tapi berdiam diri tak membantu awak.
Tidak, doktor.
Semuanya akan baik. Saya percaya itu.
Boleh doktor tolong saya?
Intim pada hari-hari lain tiada sebarang perbezaan.
Tapi untuk hamil awak perlu intim pada hari ke-11,12 dan 13 selepas haid.
-Hei, Linny. -Dia Suraksha Mitra kawasan kita.
Mereka akan ronda setiap malam dan lapor aktiviti mencurigakan. Idea tuan.
Awak bahagia, Ammu?
Dia jaga saya dengan baik.
Jangan risau, ibu.
Ammu.
Awak faham?
Ya, doktor.
Saya hamil.
Tapi, bagaimana?
Ammu, ambil pil perancang meningkatkan tahap progesteron,
tapi kes awak normal.
Tetapi saya tak terlepas mengambil sebarang pil.
Mungkin,
mengetahui yang awak ambil pil,
mungkin suami awak menukarnya.
Harap saya ada berita baik, Ravi.
Tapi dia tak datang bulan.
Ya, itu mungkin disebabkan PCOD,
ketidakseimbangan hormon, atau ada kalanya stres.
Ammu tak hamil.
Saya pasti tentang itu.
Ravi, satu perkara lagi.
Dia sangat lemah.
Mengharapkan anak saja tak membantu.
Awak perlu jaga dia baik-baik.
Jaga isteri awak baik-baik.
Faham?
-Apa? -Tuan.
Saya dengar gadis menjerit.
Bunyinya macam dipukul orang.
Saya tak pasti dari mana datangnya.
Awak nak saya bekerja tanpa tidur?
Saya bukan nak mengganggu. Maaf.
-Panggil Sathya. -Baik, tuan.
Linny, nanti.
Rasanya saya pernah dengar sekali.
Ya?
Okey. Cuba ini.
Saya minta Sathya tolong.
Pergi siasat setiap rumah.
Baik, tuan. Terima kasih.
-Okey. -Maaf, tuan.
-Tak mengapa. -Selamat malam.
Apa? Masuk.
Tak jumpa orang yang menjerit malam tadi.
Kami dah ketuk semua pintu.
Kami soal semua orang sebaik mungkin, tapi ia tak membantu.
Saya sangka kami akan jumpa dia.
Saya tahu, wanita tak dedahkan hal begitu.
Kenapa? Kami sedia menolong mereka.
Pernah jumpa wanita begitu.
Mereka tak mengaku suami mereka pendera.
Mereka menyokong lelaki itu.
Wanita ini bodoh.
Saya tak faham.
Awak akan faham kalau jadi mereka.
Okey. Ini masa makan tengah hari.
Awak nak pergi ke balai sekali?
Tidak.
-Okey, saya pergi dulu, Ammu. -Okey, puan.
Nanti!
Awak tak ketuk satu pintu.
Kongsi dengan seseorang buat saya
rasa malu.
Saya benci diri sendiri.
Walau apa dia buat kepada saya,
saya tahan.
Mungkin anak kami akan mengubahnya.
Kadang-kadang, saya berharap.
Jika dia tak berubah?
Jadi, saya ambil pil tanpa pengetahuannya.
Tapi, saya tak dapat menandingi kelicikannya.
Entah apa saya patut buat dengan bayi ini.
Patutkah saya simpan atau gugurkan?
Tapi saya yang patut buat keputusan.
Bukan dia.
Atau sesiapa saja.
Bagaimana dia lakukannya tanpa pengetahuan saya?
Apa hak dia terhadap tubuh saya?
Cakaplah, apa hak dia?
Adakah saya mengahwini orang sebegitu?
Adakah ini sebab dia mengahwini saya?
Kami tak tahu apa patut dibuat.
Tiada pilihan lain. Kita mesti failkan aduan kepada DIG Reddy.
Apa? Undang-undang sama untuk semua.
Saya tak nak buat aduan.
Saya nak pergi tempat lain.
Pergilah. Tapi jangan biarkan dia.
Saya tak seberani itu.
Saya tak boleh buat begitu.
Awak perlu sebab untuk failkan perceraian.
Inilah sebabnya.
Saya tak boleh.
Jangan takut. Kami sedia membantu.
Ammu, beranikan diri.
Jangan risau.
Baik, puan. Tapi DIG sedang mesyuarat.
-Tolong ikut saya. -Ke mana?
Tuan Ravi ke sini setiap hari.
Kalau dia sedar puan di sini...
Kenapa, Ammu?
Awak tak patut lakukan ini.
Saya ke sini setiap hari.
Tapi awak failkan aduan kepada DIG.
Apa mereka fikir tentang saya?
Awak tak patut lakukan ini.
Mari sini. Duduk.
Cik Sathya, duduklah.
Apa masalah awak, Ammu?
Saya tahu awak tak suka saya.
Tapi kebencian ini?
-Tuan. -Cik Sathya.
Tolong jangan masuk campur.
Ini peribadi.
Memukul puan bukan peribadi, tuan.
Pukul?
Saya pukul awak?
Inikah yang awak cakap?
Dah lama Cik Sathya kenal saya, bukan?
Saya pukul dia?
Awak rasa begitu?
Salah faham adalah biasa bagi pasangan.
Tapi anggap ia sebagai masalah besar
dan membawanya kepada DIG,
awak tak faham?
Fikirannya tak stabil.
Awak tak percaya saya?
Ammu, adakah saya pukul awak?
Semua orang lihat kita. Cakaplah, Ammu.
Adakah saya pukul awak?
Ammu, mari pergi.
Itu cukup, Sathya?
Apa awak buat?
Saya membersih.
Ia dipenuhi habuk dan sampah.
Dulu tak begini.
Saya biarkan dan akhirnya jadi begini.
Bukan cuma rumah.
Saya juga tak jaga diri sendiri.
Saya jadi tak tahu malu.
Mungkin sebab itulah walaupun dia heret saya...
saya tak berupaya.
Tapi, saya takkan biarkan.
Tak boleh tunggu orang lain tolong saya.
Jika apa-apa boleh dibuat, saya mesti buat sendiri.
Apa yang boleh dibuat?
Bersihkan ini dulu, kemudian pertimbangkan isu dia.
-Apa? -Saya perlu ajar dia.
Saya perlu tunjuk kepada dunia sikapnya yang sebenar.
Bukan hanya untuk saya.
Dia tak boleh pukul sesiapa.
Kemudian, saya akan renung mata dia dan pergi.
Saya takkan kembali.
Bagaimana? Kita baru lepaskan satu-satunya peluang yang ada.
Saya tak tahu caranya. Tapi ia mesti dibuat.
Mesti ada cara.
Satu cara...
Kenapa awak desak dia berkahwin?
Kali terakhir berjumpa, dia masih muda.
Adik kecil saya.
Pandangannya ketika polis heret saya pergi...
Saya masih ingat.
Pandangan itu takkan berubah.
Dia nak jumpa saya di majlisnya?
Kenapa? Itu akan jadi masalah.
Saya nak hadiri perkahwinan adik saya.
Ini peluang terakhir saya.
Saya nak jumpa adik saya dulu.
Awak baru keluar.
Sabar, kita jumpa dia pada waktu petang.
Tidak, sekarang.
Awak tak pernah dengar cakap saya.
Gambar zaman kanak-kanak kami.
-Geetha di sini. -Kami akan pergi sebaik saja jumpa dia.
Awak nampak dia? Gembira sekarang?
Sangat gembira.
Dia dah dewasa. Dia betul-betul macam ibu kita.
Kita perlu pergi ke balai.
-Aduan? -Isu keluarga?
-Hubungan? -Anak saudara.
-Okey. -Nama...
-Awak penjaganya? -Ya, tuan.
-Awak tahu syarat parol? -Tahu, tuan.
Dia mesti ke sini setiap hari
-dan tandatangan daftar. -Baik, tuan.
-Kari ikan? -Apa?
Itu kari ikan?
Ibu saya pernah masakkan saya ketika saya kecil. Ia sedap.
Ayah tangkap ikan segar di sungai.
Dia potong nipis dan perap dengan garam dan lada.
Ketika masak ibu tambah jageri untuk saya.
Sedap!
Ia sangat sedap. Sungguh hebat!
Hidangkan makanan, saya datang sekejap lagi.
Awak banyak cakap sangat.
Awak terkenal di penjara.
Warden memuji awak.
En. Rao? Dia seorang suri teladan.
Tipu daya awak berkesan di penjara, tapi tidak di sini.
Saya berkuasa di sini.
Kalau awak tunjuk lagak,
saya pukul dan penjarakan awak.
Seperti syarat SP,
awak perlu tandatangan daftar dua kali sehari.
Kalau terlepas sehari, saya akan batalkan parol awak.
Dua kali saja?
Saya akan datang 200 kali.
-Tandatangan dan pergi? -Nanti!
Kenapa tergesa-gesa?
-Awak nak pergi mesyuarat? -Tak, tuan.
Saya nak beritahu sesuatu.
Awak mungkin tak selesa.
-Tuan? -Longkang tandas kami tersumbat.
Anggota kami cuba tapi gagal baikinya.
Bolehkah awak...
Tugas kecil. Awak boleh siapkan segera.
Jangan buat kalau ada masalah.
Tiada masalah, tuan. Saya akan buat.
-Ya, cari. -Cari senjata itu, jika tak, saya dipecat.
Cari di bawah sana.
Tunggu.
Tuan.
Periksa rak itu.
-Apa, tuan? -Pergi.
Tuan!
Bagaimana dapat ini?
-Saya jumpa ini. -Awak jumpa atau curi?
Kenapa saya nak curi?
Ini ibu punya?
Awak simpan selama ini?
Tidak.
Saya tak nak apa-apa daripada dia.
Walaupun ibu punya.
Geetha...
Saya akui, saya buat jenayah besar.
Maafkan saya sekali ini.
Saya akan mati kalau awak tak maafkan.
Jadi, matilah.
Kalau dia fikirkan saya, dia takkan bunuh mereka.
Kalau adik maafkan saya...
Awak butakah?
-Mereka masalah. Mari pergi saja. -Maaf.
Awak dah gila? Orang dalam parol...
-Prabhu bodoh belum tandatangan daftar. -Jadi?
Jika tak muncul...
Habislah kita.
Terutamanya Ravi.
Helo. Apa yang berlaku?
Bagaimana jika pembunuh membunuh lagi?
Dia datang.
Lepaskan saya.
Ke mana awak pergi?
Tuan, tolong maafkan dia.
Ia takkan berlaku lagi.
Kalau dia cuba lagi, sumpah,
dia akan dipenjara selamanya!
Di bawah meja, fail kabinet itu...
Siling berhabuk dan tandas.
Kenapa, Ammu?
-Awak takut? -Tidak.
Dia takut macam budak kecil.
Mari ikut saya.
Ambil sebab ibu punya.
Saya tak maafkan.
Hei!
Dengar, semua.
Adik maafkan saya.
Mari raikan.
Minum. Saya bayar.
Hei!
Angin saya baik, jadi saya lepaskan awak.
Berterima kasih kepada adik saya.
Kalau begitu, hantar dia kepada saya.
Helo, tuan-tuan.
Saya ingat awak berkebolehan.
Rupa-rupanya awak budak sekolah yang suka mengadu.
Awak tak cuba berubah walaupun dipukul.
Makhluk memalukan.
Tuan.
Kalau sepuluh tahun lepas,
saya takkan biar awak sentuh saya.
Tapi awak bijak.
Awak cukup bijak untuk pilih yang lemah.
Awak pilih yang betul dan pukul mereka.
Betul tak, puan?
Betul tak, Cik Sathya?
-Diwakar. -Tuan!
Dia takkan berubah. Ambilkan pad surat.
-Tulis kata-kata saya. -Baik.
"Ke hadapan, tuan. Perkara...
"Prabhu, yang membunuh dua orang,
"mohon parolnya dibatalkan."
Tolong jangan lakukan, tuan.
"Walaupun banyak amaran..."
Tolong, jangan.
"Prabhu membelakangkan undang-undang, pukul dua orang
"dan sebabkan cedera parah."
Abang.
-Tarik balik aduan. -Ia serius.
-Saya merayu. -"FIR dah difailkan."
Iqbal, tolong.
Dia tak dengar.
Minta kepadanya. Pergilah.
"Saya mohon parolnya dibatalkan."
Kami tiada kuasa. Pergilah minta kepadanya.
"Mohon lakukan tindakan yang wajar."
Tolong maafkan saya.
Saya nak hadiri majlis.
"Yang benar, S. Ravindranath."
-Adik saya. -Inspektor Keliling
"Maharanipalli PS."
Tolong maafkan saya, tuan.
Lepaskan saya kali ini.
Mesti hadiri majlis adik saya.
Tolonglah, tuan.
Maksud awak kalau sepuluh tahun dulu...
Ini surat pembatalan parol awak.
-Tuan! -Saya akan faks ini kepada SP penjara.
Jangan buat begitu.
Buat apa saja yang boleh.
-Diwakar. -Jangan, tuan.
Saya tiada apa-apa, tuan.
Saya kosong. Saya tiada apa-apa.
Hukum saya jika tuan mahu. Tuan...
Berhenti, Prabhu!
Awak datang hantar makanan?
Hidangkan.
Hentikan. Lepaskan dia.
-Dia boleh mati. Lepaskan dia. -Hei!
Cakap, Shekar.
Apa?
Tuan, DIG datang untuk pemeriksaan.
Periksa bilik senjata.
Periksa jika FR dah dikemas kini.
Bersihkan lokap, tandas, kantin...
Malah seragam awak.
-Iqbal? -Tuan?
-Awak nak ke mana? -Balik.
Tak, tuan, failkan FIR dan penjarakan dia.
-Ikat dia, humban ke dalam tandas. -Baik, tuan.
Nanti saya failkan FIR.
Bawa dia pergi.
Hei, Ammu. DIG akan datang.
Awak perlu pergi.
Awak gila? Tak boleh buat apa-apa dengan betul?
-Sathya. -Saya, tuan.
-Bersihkan. -Baik.
Mari pergi, tuan.
Biar saya buat.
Tuan, kereta DIG dah sampai.
Sathya, awak uruskan.
-Awak mari sini. -Ke mana?
Kalau DIG nampak, habis saya.
-Di dalam tandas? Dia di sana. -Mari.
Jadi? Dia menyebelahi awak.
-Ravi. -Masuk.
Ravi!
Tuan.
-Tuan. -Tuan.
Saya keluarkan sumbatan mulut.
Diam.
Tolong diam.
Awak patut diam daripada dipukul.
Walaupun awak diam, awak tetap dipukul.
Sekali lagi?
Apa awak tahu tentang saya?
Semuanya, puan.
Waktu membesar saya nampak wanita...
Mereka ditakdirkan hidup begitu.
Selepas jumpa adik saya,
saya sangka wanita dah maju.
Bagaimana lelaki?
Awak dan dia,
semuanya sama.
Jangan bandingkan saya dengan suami puan.
Kenapa tidak?
Dia mendera dan awak membunuh.
Kedua-duanya sama.
Puan betul.
Setiap hari saya menyesalinya.
Okey, lupakan tentang saya.
Kenapa tanggung semua ini?
Kenapa tak lalui kehidupan
dan tinggalkan dia?
Kenapa pedulikan hidup saya?
Kenapa awak risau sangat?
Tidak.
Jadi, lupakan.
Oh, Tuhan!
Kenapa nak ajar saya?
Dia suruh awak cuci tandas.
Bersihkan balai.
Dia pukul awak dengan teruk.
Apa awak boleh buat?
Pukul dia balik.
Parol awak dibatalkan.
Tak dapat hadiri majlis adik awak.
Saya pun tak berdaya.
Saya bersungguh mencuba
tapi saya gagal.
Betul.
Awak betul.
-Saya... -Prabhu.
Sejak kecil saya tak pernah buat kerja dengan betul.
Maaf jika saya menyakiti perasaan awak.
Tak guna.
Ini satu-satunya peluang untuk hadiri perkahwinan adik saya.
Peluang terakhir.
Disebabkan amarah saya...
Saya takkan kalah.
Saya nak ke majlis itu.
Saya akan pergi.
Sudah tentu.
Saya akan larikan diri.
Kalau saya boleh keluar dari sini...
saya boleh hadiri majlis itu.
Itu pembalasan untuk suami awak.
Inilah dendam terakhir saya.
Saya akan larikan diri. Saya akan pergi dari sini.
Puan takkan beritahu semua ini kepada suami puan, bukan?
Beritahu apa?
Rancangan melarikan diri saya.
Awak memang nak lari?
Ya.
Walau apa pun saya akan larikan diri dan hadiri majlis adik saya.
Saya akan larikan diri, puan.
-Tuan... -Maaf, puan.
DIG baru saja pergi.
En. Ravi hantar dia balik.
Bagaimana sumbatan itu keluar?
-Bangun. -Tuan.
Bergerak.
Tuan. Prabhu!
Kenapa, puan?
Maaf, tuan.
Saya ada rancangan.
Jika boleh buat dengan betul, impian awak akan jadi kenyataan,
begitu juga harapan saya.
Prabhu, apa awak buat?
-Tuan. -Baik. Tangkap dia dulu.
Tangkap dia!
-Tangkap dia! -Kami akan dipecat!
Tangkap dia.
Tangkap dia. Awak tak boleh tangkap dia.
Apa, Diwakar?
Awak dah gila?
Di dalam balai ini atau apa?
Dia sukar untuk dikendalikan?
Bagaimana dia boleh lari dengan begitu ramai polis?
Orang akan persendakan kita!
Saya tak kisah cara awak buat.
Saya nak dia balik pukul 6.00.
Jika tak, saya kerjakan awak semua.
Apa yang awak tengok? Pergi.
-Diwakar, mari sini. -Saya, tuan.
-Awak dah hantar faks? -Sudah.
-Apa yang awak pandang? Pergi! -Baik, tuan.
Di mana awak, Prabhu?
Tempat ini hebat.
Langkah seterusnya?
Seluruh bandar tahu dia datang kerana PS.
Sekarang awak kata dia lari?
Apa maksud awak?
Pukul dia sampai mati dan humban dia?
Dia serang kami dan lari.
Mengadu kepada sesiapa saja.
Awak akan nampak kemampuan saya.
Bawalah seramai yang boleh, saya akan tunggu.
Kenapa encik beri dia idea?
Di mana Prabhu?
Kami nak keadilan.
Kami ada bukti dia masuk ke stesen.
Tapi tiada bukti dia larikan diri.
Habislah kita.
Beritahu kami kalau Prabhu datang ke sini.
Ammu.
Ammu!
Saya datang.
Ammu. Buka pintu.
-Kenapa lama sangat? -Maaf, saya di dalam tandas.
Sentiasa ada alasan!
Tahu betapa teruk hari saya?
Awak tak boleh faham ini, bodoh.
Orang ramai syak polis adalah dalang
kehilangan Prabhu Das, pembunuh berganda.
Adakah polis membelakangkan undang-undang?
Di mana Prabhu? Dia hidup atau mati? Inilah yang orang ramai tanya.
Siapa akan jawab? Polis atau kerajaan?
Di mana Prabhu?
Kami nak keadilan!
-Di mana dia? -Kami nak jawapan!
Kami nak jawapan!
BALAI POLIS MAHARANIPALLI
Kami nak jawapan!
Apa patut beritahu media?
Salah saya percayakan awak untuk tugas ini.
Tengok huru-hara ini.
-Selamat sejahtera. -Ya.
-Semua baik? -Ya, tuan.
Makanan awak.
-Makanlah. -Maaf, tuan.
-Tidak. -Makanlah.
Pergilah makan.
-Apa awak buat? -Tuan.
Dia hilang empat hari.
-Ada apa? -Makanan.
Gagal tangkap dia?
Tak perlu datang mulai esok.
Tak perlu bawakan saya makanan. Pergi.
-Orang tak ada akal. -Maaf, tuan.
-Maaf? -Tuan.
Lelaki hilang empat hari.
-Masa membunuh? -Tuan...
Tak cekap sama sekali.
Awak tak guna.
Apa awak semua buat di sini?
Kami akan cari dan tangkap dia.
-Pergi. -Kami takkan pergi.
Kami perlukan Prabhu.
Biar mereka selama dua hingga tiga hari.
Tapi sementara itu, cuba tangkap lelaki itu.
-Faham, tuan. -Jika gagal, gantung mereka.
Kami akan siasat dakwaan terhadap jabatan kami.
Jika tak tangkap Prabhu dalam tiga hari,
kita akan hadapi akibatnya.
Semua berjalan mengikut rancangan.
Ravi akan digantung sebelum perkahwinan itu.
PRABHU DIKEHENDAKI
Berat saya bertambah.
LEPASKAN PRABHU
Masa yang DIG beri dah tamat.
Habislah kita.
Peluang terakhir.
Jika dia tak balik untuk majlis itu,
habislah tuan.
Tolong jangan menangis, Geetha. Tolong.
KAMI MAHU JAWAPAN
BALAI POLIS MAHARANIPALLI
Prabhu...
Dia maafkan saya?
Ya.
Awak tahu sesuatu?
Geetha nak batalkan perkahwinan.
Tapi orang lain meyakinkan dia.
Perkahwinan dia akan berlangsung di tapak protes.
Di luar balai.
Betapa gembiranya dia jumpa awak esok.
Apa awak kata?
Dia akan ditangkap jika hadiri majlis itu.
-Saya tahu. -Apa maksud awak?
Saya tahu.
Awak dah gila? Pergi sejauh ini untuk merosakkannya?
Tak adil untuk minta dia tinggal demi saya.
Saya dah janji dengan dia.
Bagaimana boleh tak lakukannya?
Saya dah putuskan. Awak serah diri esok.
Awak pergi ke penjara lepas majlis.
Apa awak akan buat, Ammu?
Maaf, puan.
Saya tahu awak terdesak untuk tinggalkan suami awak.
Tapi awak minta saya pergi.
Awak sungguh pemurah.
Orang macam awak perlu disimpan di muzium.
Jika saya tinggalkan awak hari ini,
ibu takkan maafkan saya.
Bagaimana majlis itu?
Dia maafkan saya.
Apa lagi yang saya perlukan?
Saya bahagia sekarang.
Awak nak buat pengorbanan lain?
Tidak. Pengorbanan yang awak akan buat jauh lebih besar daripada saya.
Patutkah tempah tempat di muzium untuk kita berdua?
Teruslah tersenyum. Bagus.
Patutkah saya buat tempahan?
Mari sambung kerja kita.
Entah nak cakap apa lagi selain "terima kasih."
Cukuplah terima kasih dan maaf.
Mari jadi produktif.
Kembali memasak, Saya akan kembali ke istana saya.
Tuan, dia tak datang ke majlis itu.
Apa kita patut buat?
Masuk.
Apa?
DIG arahkan ASP dan SP untuk mulakan siasatan.
Jadi, FIR tentang kita akan difailkan.
Sangat mudah, untuk lepas siasatan ini,
kita mesti bersatu.
Atau kita mati.
Jika tak jumpa,
jawapan kita mesti sama dengan ketika siasatan.
-Awak boleh pergi. -Tuan.
-Diwakar. -Tuan.
Perlu padam rakaman CCTV kita pukul Prahbu.
-Baik, tuan. -Tiada sesiapa boleh syak kita.
Mesti nampak tak sengaja.
Baik, tuan.
-Akhirnya, malam tadi saya nyanyi. -Yakah?
Itu lagu awak.
Untuk itu dan semua bantuan. Inilah makan tengah hari "terima kasih."
-Awak mesti datang. -Kenapa di sana? Biar saya makan di sini.
Awak perlu masuk ke dalam dan makan bersama kami.
Apa majlisnya?
Iqbal baharu hubungi saya tadi.
Dia kata suami saya mungkin digantung kerja esok.
Bolehlah saya tamatkan drama ini.
Maksudnya awak tak perlu tinggal di sini.
Jadi...
Saya akan datang.
Di mana Prabhu? Kami nak keadilan.
Kekalkan undang-undang.
Kita perlu membersihkannya.
Ikut saja arahan saya.
Baik, tuan.
Prahbu perlu dibebaskan.
Prabhu mesti dilepaskan.
Di mana Prabhu?
Kami nak jawapan.
Sertailah kami.
Siapa mereka?
Tak kisah.
Prahbu mesti dilepaskan.
-Pergi. -Baik, tuan.
Bergerak.
-Bergerak. -Tutup.
-Kita bincang nanti. -Tutup.
Tutup sekarang.
Di mana Prahbu?
Di mana Prahbu kami?
Prahbu mesti dibebaskan.
Saya syak ada yang tak kena.
Prahbu mesti dilepaskan.
Di mana Prahbu?
Berhenti. Padamkannya.
Kami nak jawapan.
Padam ini sekali.
Di mana Prabhu?
Kami nak keadilan!
Di mana Prahbu?
Kami nak keadilan.
Di mana Prahbu?
Bebaskan Prabhu.
Di mana Prahbu?
Prahbu mesti dibebaskan.
Berhenti!
Mainkan semula!
Berhenti! Main.
Puan, tuan.
Tuan okey? Tuan?
Semuanya okey?
Apa yang berlaku?
Iqbal, inspektor datang.
-Iqbal. -Tuan.
Tiada apa-apa.
Tuan.
Nyanyi apa tadi?
Nyanyi suka-suka.
Saya nak dengar.
-Tuan. -Saya kata "nyanyi"!
-Hei! Berhenti! -Hidup...
Mana tahu lagu itu?
Prabhu nyanyi.
-Prabhu? -Ya.
Kenapa tanya? Apa yang berlaku?
-Iqbal... -Tuan?
Dah cari di semua tempat?
Sudah, tuan.
Tidak.
Tuan.
-Kari ikan... -Apa?
...sesedap masakan ibu awak?
Baling sekarang.
Sasarkan balai.
Siapa awak? Hentikan.
Hentikan.
Siapa hantar awak?
Hei!
Datang kerana Prabhu?
Pak cik...
Sai...
Serang!
Jangan pukul kami.
Kenapa pukul kami?
Polis, tangkap!
-Geetha! -Polis, tangkap!
-Sai! -Tangkap!
Pergi dari sini.
Hei!
Geetha, mari sini.
Mari sini.
Mari, semua.
Pecahkan.
Di mana dia?
Cakap! Di mana dia?
Saya dengar! Di mana dia?
Saya patahkan tengkuk awak! Cakap!
Saya tak faham.
Kenapa berlagak baik?
Ingat saya tak tahu?
Adakah ini sebab saya pukul awak?
Biar dia lari dan balas dendam kepada saya?
Ingat saya tak sedar?
Percayalah.
Saya tak faham.
Jangan sakiti saya.
Ada sebab saya merayu.
Awak harap saya tak pukul awak?
Kenapa tak?
-Kenapa? -Saya hamil.
Ravi...
-Apa? -Awak akan jadi ayah.
Perempuan tak malu.
Kenapa awak menipu?
Ravi, saya hamil.
Saya buat manisan untuk kejutkan awak.
Ammu...
Ravi.
Telefonlah doktor.
Sumpah, saya hamil.
Ammu bercakap benar. Dia hamil.
Dia nak gugur...
Dia merahsiakannya.
Dia beritahu nak kandungkan bayi itu.
Saya kenal awak. Jadi, saya kata begini.
Paling tak, sekarang jaga dia.
Ravi.
Saya takut.
Saya nak gugurkan kandungan.
Tapi tak boleh.
Itu impian awak.
Sekarang ia akan jadi kenyataan.
Saya tak kongsikannya dengan awak.
Maafkan saya.
Ravi.
Di mana dia?
Beritahu di mana dia!
Saya dengar dia!
Apa yang berlaku?
Saya tak boleh tidur.
Nak ambil angin.
Okey.
Sarapan dan pergi.
Tidak. Saya nak makan di luar.
Sulaman tak siap seminggu.
Kali terakhir, pakaian yang awak jahit...
Linny, boleh ajar saya masak kari ikan?
Masukkan ikan.
Asam jawa...
Masuk.
Macam ibu masak?
Tak sesedap masakan ibu saya.
Tak mengapa.
Tak guna!
Apa?
Kenapa? Apa berlaku?
Saya mungkin dibunuh, jadi saya buat video ini.
Nama saya Prabhu.
Saya keluar dengan parol untuk hadiri perkahwinan adik.
Inspektor Ravi dan saya bergaduh.
Dia anggap itu peribadi.
Saya dipenjara.
Isterinya bantu saya lihat majlis adik.
Dia melindungi saya di rumahnya.
Saya dapat lihat perkahwinan itu kerana dia.
Saya akan menyerah.
Apa-apa berlaku,
Ravi yang bersalah.
GULA
-Nak gula? -Tak nak.
Sembunyikan dia?
Awak bijak.
Perempuan tak guna!
Awak tak boleh bertindak.
Tak boleh tahan dia.
Kalau awak buat...
Jika tahan dia, perlu laporkan kepada DIG.
Dia akan tanya tempat sembunyi.
Dia pula di rumah saya.
Saya akan digantung dan dipenjara.
Itukah pelan awak?
Besarkan hal dalam video dan perangkap saya.
Saya rugi jika dia ditahan atau melarikan diri.
Bagus. Awak lebih jahat daripada dia.
Belajar daripada tuan.
Sudah tentu.
Sekarang, saya betul-betul cintakan awak.
Saya nak kucup awak dengan ghairah
dan hentak kepala awak ke dinding.
Ketika darah menitik, saya lihat awak mati.
Semoga ini berlaku...
-Tapi... -Tapi?
Saya akui awak menang.
Buatlah hajat.
Tekaan mudah...
Cerai.
Sudah tentu.
Bagaimana nak tinggal bersama lepas ini?
-Ditunaikan. -Ada lagi.
Saya perlu video pengakuan awak dera saya.
Nak dedahkan sikap sebenar awak.
Berhenti bergurau.
Kerana Prabhu, saya mungkin digantung.
Mengaku mendera, saya akan dipenjara
dan hilang kerja.
Saya nampak macam bodoh?
Saya ceraikan awak.
Terima dan nikmatilah.
Apa guna pengakuan?
Proses cerai lama.
Awak mungkin cuba halang saya.
Kes Prabhu selesai, awak ganggu saya.
Tak nak ambil risiko.
Saya masih boleh buat.
Cari awak berdua.
Apa pendapat awak? Boleh saya teruskan?
Nak bunuh saya walaupun tahu saya hamil?
Ammu...
Kerana awak kandungkan anak saya,
saya takkan cederakan awak?
Ini awak belajar tentang saya?
Tiduri wanita lain.
Itu bukan masalah besar.
Beritahu saja di mana Prabhu.
Cukupkah gula di dalam kopi itu?
Apa maksud awak?
Awak dah gilakah?
Awak patut ambil waktu saya tawarkan kepada awak.
-Cepat. Laju. -Okey.
Awak dah melampau.
Saya sangat marah...
Saya tak takut dengan awak.
Saya takkan buang masa.
Tak guna!
Kenapa panjangkan kes ini?
-Suruh Ravi jumpa saya. -Baik.
Apa berlaku di sini?
Masuk, tuan. Biar kami uruskan.
-Dia akan datang? -Hadang.
Jangan ada yang masuk.
Prabhu ada di sini.
-Prabhu. -Apa khabar?
-Khabar baik. -Apa khabar?
-Baik. -Gembiranya.
Awak selamat?
Maaf, sayang.
Saya yang patut minta maaf, bukan abang.
Mari, Prabhu.
Jangan risau.
Ke mana tuan nak bawa dia?
Lepaskan dia, tuan.
Apa ini?
Prabhu.
Dah puas tengok? Berambus.
Berambus.
-Tuan. -Saya?
-Jumpa DIG. -Tak.
Tunggu di sana.
-Jaga dia. -Baik, tuan.
Hei!
Awak silap besar.
Awak balik ke penjara.
Apa pun saya buat kepada awak,
tiada sesiapa akan peduli.
Tuan fikir saya akan takut?
Hei! Cuba faham.
-Dengar cakap saya! -Diam.
Duduk di sana.
Nak pindah?
Tidak. Dia tak boleh sakiti saya lagi.
Ammu, dengar cakap saya.
Semua pegawai tertinggi ada.
Tolong pergi.
Jangan buat saya begini.
Saya merayu. Tolong!
Duduk.
Ingat? Berulang kali saya merayu awak.
Ada awak peduli?
Ammu, saya tak patut angkat tangan kepada awak.
Maafkan saya.
Tolong pergi sekarang.
Tolong!
Jangan buat saya begini.
Tolong, Ammu. Tolonglah, cuba faham.
Kehidupan dan karier saya akan terjejas.
Dengar cakap saya. Tolong.
Ammu, bagaimana...
-Mana Ravi? -Tuan.
Maaf, tuan.
Kenapa buat ini?
Tuan, ini bukan kali pertama saya di sini.
Terakhir di sini,
saya fikir dia halang saya.
Tidak.
Saya halang diri saya.
Tapi kali ini...
Saya tak faham.
Cakap. Adakah awak pukul saya?
Cakap yang sebenar. Semua ada di sini.
Betul atau tidak awak pukul saya?
Puan...
Awak faham tak?
-Apa itu? -Penghargaan.
Nak beritahu hal sebenar.
Saya akan rindukan tempat itu.
Apa pendapat awak?
Adakah kita akan jumpa lagi?
Tunggu di sana.
Apa seterusnya? Apa?
Saya jadi cemas setiap kali soalan ini muncul.
Ketakutan takkan halang saya...
untuk buat keputusan yang betul.
Tapi kini keadaan berubah.
Bahagia dah bermula.
Bagaimana bayi itu?
Baik.
Tak mahu anak tak menjadikan awak jahat.
Saya tahu.
Saya lapar, Linny.
Apa kita nak makan?
Awak ingat hotel berdekatan pasar?
Dihiasi dengan lampu bersinar.
Saya nak makan di sana.
-Nak pergi ke sana? -Boleh.
Sebentar.
Akhirnya, awak pergi.
-Saya tumpang gembira. -Bagaimana tahu?
Awak tak cemas.
Awak berani.
Marilah duduk.
Baunya sangat sedap.
Rasalah sikit.
Kalau tahu saya salah, kenapa tak betulkan?
Tak kisah apa keputusannya,
awak perlu lakukannya sendiri. Faham?
Beriani ini sedap!
Terjemahan sari kata oleh Seri
Penyelia Kreatif Vincent Lim