Ang mundo ay sira.
Maraming-maraming taon na ang nakalipas, inakala ng mga lalaking
makapangyarihan na maikukulong nila ang kadiliman.
Napakayayabang.
Nang mabigo sila, kumulo ang mga dagat, nilamon ang mga kabundukan,
nasunog ang mga lungsod,
at ang mga babaeng Aes Sedai ang naiwan para ayusin ang lahat.
Higit sa lahat, natandaan ng mga babaeng ito
ang lalaking nagdulot ng Pagkasira ng Mundo.
At Dragon ang ipinangalan nila sa kanya.
Ngayon, isinilang na muli ang lalaking ito.
'Di namin alam kung saan siya isinilang, o kanino, o kung babae o lalaki siya.
Ang alam lang namin ay nasa karampatang gulang na siya
at na dapat namin siyang hanapin...
bago iyon magawa ng kadiliman.
Bilisan mo!
Huminto ka!
Sabi ko, huminto!
'Di tayo mamamatay nang ganito.
Malalabanan mo sila. Gamitin mo.
'Wag n'yo siyang sasaktan.
'Di niya ito kasalanan.
Ano'ng ibig mong sabihin? Mag-isa ka lang.
Nabaliw na siya.
Nauunawaan mo kung bakit kami narito?
Isa itong regalo.
Dapat ka ngang magpasalamat.
Ang kapangyarihang ito.
Para ito sa mga babae... at para lang sa mga babae.
At kapag pinakialaman mo ito...
pinarurumi mo ito.
Maawa ka.
Huwag.
-Maawa ka. -Mga kapatid.
Huwag po!
Maawa kayo!
Hindi siya.
Isinilang siya 20 taon na ang nakakaraan,
halos sa araw mismo na ipinropesiya na kapanganakan ng Dragon.
-Nagamit niya ang Pinagmulan. -Hindi siya.
-Saan tayo susunod? -Sa Two Rivers.
May bulung-bulungang may apat na Ta'veren doon, na nasa tamang gulang.
May mga inapo roon ang mga unang ninuno.
Sana lang ay handa sila sa anumang darating.
Ipapaalala sa inyo ng tirintas na ito na bahagi namin kayo,
at kayo ay bahagi namin.
Ang pagiging babae ay nangangahulugang mag-isa kayo at 'di kayo nag-iisa.
Kaya kapag napapalibutan kayo ng kadiliman
at wala kayong makitang liwanag, damhin ang tirintas na ito
at tandaang nagawa na namin ito.
Nasa likod n'yo lang kami.
Bilang Wisdom ng Two Rivers,
karangalan kong tanggapin kayo sa Lupon ng Kababaihan.
Magpakatibay ka, Egwene.
Magtiwala ka sa ilog.
Natatandaan ko pa noong daanan lang ng usa ang kalsadang ito
na pababa sa bundok.
-Paano mo nadadala ang lana sa bayan? -Buhat-buhat ko.
At ang alak?
Nasa bahay. Iniinom ng nanay mo.
Mas maraming lobo ngayon.
May bumubugaw sa kanila pababa ng bundok.
Noong maliit ka pa lang,
mag-isa kang naghahanap ng mga berry sa kakahuyang ito.
At lagi mong dadalhan ng isang basket si Egwene.
Napakamapaniwalain ko pala noon.
Nag-aalala ang mga Coplin at Conger
na baka wala tayong alak ngayong Bel Tine.
Ayaw kong maalala nila ang anuman.
Mga ginoo't kababaihan,
gusto ko kayong pasalamatan sa pagtitiis sa 'kin ngayong gabi.
Alam kong mahirap mahiwalay sa lahat ng pera ninyo, pero...
-Makakabawi ka sa susunod, Mat. -Susunod? Kung ngayon kaya?
-Sinuman? -Wala ka nang maitataya.
Halika't umupo ka.
-Kumusta na? Kumusta ang mga babae? -Pautangin mo ako.
Isang laro lang. Tayong tatlo. Tulad ng dati, pwede?
-Nag-uusap kami. -Tungkol saan?
Kasal ka na. Wala ka nang buhay. At pinapangarap ni Rand si Egwene,
habang nalalamig siya sa bundok, kasama ng mga tupa.
-Narinig na ba ninyo? -Ang alin?
May mga nagdala ng lana sa Taren Ferry noong isang linggo.
Puno ang bayan ng sundalo't mersenaryong patungong timog.
-Bakit? -May digmaan daw sa Ghealdan.
Sa Ghealdan? Ano naman?
-Si Calle Coplin ang nagsabi n'yan? -Ano naman?
Puro naman siya kasinungalingan.
Tara na't maglaro na tayo.
-Ayaw n'yo? -Oo.
Talaga? Sige.
Bahala na kayo.
-Magkano na ang naipatalo niya? -Nalito ako sa kakabilang.
Pero sobra-sobra na.
Iha, nakabalik ka na.
Nag-aalala ako na--
Tara na. Malulugi tayo kung titigil sila sa pag-inom.
Hindi. Iinom ka kasama namin ngayong gabi.
Marin! Bigyan mo ng inumin ang anak mo!
Tumagay tayong lahat.
-Tagay! -Tagay!
Kumusta ang seremonya kanina?
Hindi ko alam. 'Di pa kami nag-uusap.
-Sigurado akong abala lang kasi siya. -Oo. Ako rin naman.
Magpakilala ka.
Ako si Lan Mandragoran.
Siya si Moiraine.
Binibini, ano'ng maitutulong ko?
Kwadra para sa mga kabayo namin at isang kwarto ngayong gabi.
Dalawang kama at malilinis na lino. Iyon lang.
Sige po, Moiraine Sedai.
Aes Sedai?
Sundan n'yo po ako.
Mukhang karaniwan lang siya.
-'Di ko alam-- -Manahimik ka.
Baka naririnig n'ya tayo.
Baka pupunta siya sa digmaan sa timog?
Sabi sa mga kwento, mababago ng isang Aes Sedai ang laban nang mag-isa.
Wala akong pakialam sa pupuntahan n'ya.
Pero mas masaya at ligtas kapag naroon siya.
Nasaan si Laila? Baka nasa pandayan.
Mahirap magpanday nang mag-isa.
Pakibati na lang si Egwene.
Ano'ng ginagawa mo rito? Nasa bahay-panuluyan ang lahat.
Sabi nila, 'di ka pumunta sa seremonya.
Mahal kita.
Alam ko.
Nay, ano'ng ginagawa mo rito?
Tulad ng ibang tao.
Nasaan si Tatay?
Nagpapakagago sa harapan ng buong bayan.
Sino'ng kasama ng mga kapatid ko?
Baboy siya!
Tara na. Umuwi na po tayo, Nay.
-Pupunta ako kung saan ko gusto! -Sige na po.
Mattie, may sakit ba ulit si Nanay?
-Ayos lang ako, puta ka. -Ayos lang siya. 'Wag kang mag-alala.
Magiging tulad ka ng tatay mo.
Alam ko iyon.
Katulad niyang gago.
Uy.
Gusto n'yo bang matulog sa tabi ko ngayong gabi?
Ayos. Tara na.
Libu-libong digmaan na ang pinaglabanan sa bundok natin
at 'di na kailangan ng mga taga-Two Rivers
ng dagdag na pansin.
Ang digmaan ay patayan lang ng mga hangal dahil sa mga kahangalan.
'Di nakikipagdigma ang mga Aes Sedai.
Kinokontrol nila ang buong mundo mula sa White Tower.
At kung narito ang isa sa kanila...
E 'di makikisaya siya sa atin sa Bel Tine bukas.
Rand, Egwene, pwede bang kayo ang bahala sa mga pinagkainan?
Syempre naman.
Iniiwasan mo ako.
O hinihintay hanggang tayo na lang dalawa.
Kumusta kanina?
-Alam mong 'di ko pwede-- -Ako naman ito.
Sabihin mo man lang sana kung maayos o hindi.
Ito ay...
maayos.
Patawad. Iniisip ko lang ang isang bagay na sinabi ni Nynaeve--
Alam mo, sabi ng tatay ko
pumipitas daw ako ng mga berry para dalhin sa 'yo.
Noong bata ako.
Para bang mahal na mahal kita.
Nakakakilig naman.
Nasa bulsa mo ba 'yan buong araw?
Siguro.
Halika rito.
Sana'y mas mainit.
-Nagulat nga ako na mayroong ganito. -Sana'y mas mainit.
Ayos na ba?
Oo.
Ano iyon?
Isa ba sa kanila?
Sino sa kanila?
Pinabayaan mo akong makatulog.
Para bang may magagawa ako.
Ano bang nangyari kanina?
Hindi kanina. Matagal na.
Inanyayahan ako ni Nynaeve na maging mag-aaral niya.
Para maghandang maging Wisdom balang-araw.
-Ano? Hindi, ikaw-- -Nagtanong siya.
'Di ako umoo o humindi.
Talaga?
Sa tingin niya'y mapapakinggan ko ang hangin kapag tinuruan niya ako.
Malungkot ang buhay ng isang Wisdom.
Walang asawa.
Walang mga anak.
Matutulog na ako.
Gusto namin ng mga minatamis...
Maligayang Bel Tine.
Hindi. Walang mga minatamis para sa inyo.
Masyado pa bang maaga?
Ayos lang basta't may tinapay ng nanay mo.
Wala na siya pagkagising ko.
Mat Cauthon, ang aking mahirap na suki.
Mukhang ako lang naman ang suki mo.
Ano'ng mayroon ka para sa 'kin ngayong taon?
Pasensya pero pekeng ginto ito.
Totoo iyan. Mga tatlong marks ang halaga.
Pwede. Pero maibebenta ko ba ito rito?
-Bibigyan kita ng isang mark. -Dalawa.
Kalahating mark.
Makakabili ka ng tatlong parol at swerte ka na n'yan.
Tarantado ka, Padan Fain.
Salamat.
'Di ka nakatulog kagabi.
Sa tingin mo ba narito na ang isang Eyeless?
Kung gayon, may dapat tayong gawing dalawa.
Sabi na nga ba't narito ka.
Kapag umaakyat ako rito, alam mo ba ang iniisip ko?
Iniisip ko ang buhay ko rito...
sa Two Rivers.
Ang bahay na itatayo ko.
Ang magiging asawa ko.
Ang mga anak ko na naglalaro sa kakahuyan tulad ko dati.
-Sasabihin ko-- -Alam ko.
Alam ko na.
Pinuno ka sa bayang ito, Wisdom, pero naglilinis ka.
Sagrado ang batis na ito. Karangalang linisin ito.
-Ano'ng ginagawa mo rito? -Naglalakad-lakad lang.
-Sa Two Rivers? -Pwede ko rin iyang itanong sa 'yo.
Hindi ka tagarito, ano?
Dinala ka rito ng dating Wisdom noong sanggol ka.
Isang sanggol na patay na ang mga magulang.
Pero wala nang nakakaalala kung kailan. Iyon ang kagandahan sa maliliit na bayan.
Walang nagtatala ng anuman. Kapangakan, kamatayan.
'Di nangangahulugang nakakalimot kami.
Ang dating Wisdom, ang nagpalaki sa 'kin...
noong 13 siya, natanto n'yang nauunawaan niya ang hangin.
At pumunta siya sa White Tower.
Naglakad siya...
mula rito.
Inabot ng ilang buwan.
At pagdating niya roon,
tiningnan lang ng mga kapatid mo ang sira-sira niyang damit,
pinakinggan ang punto niya,
at pinaalis siya.
Siya ay maliit at mula sa isang maliit na bayan,
pero 'di siya nakalimot hanggang mamatay siya.
Ako rin.
Sinasabing masyado ka pang bata para maging Wisdom, at 'di ako sang-ayon.
Sa tingin ko ay malakas ka. Kahit ang tirintas mo,
ay mga isa o dalawang taon pa lang?
-Lima na. -'E 'di 25 ka na?
-Dalawampu't anim? -Nagagawa ko pa rin ang trabaho ko.
At anumang isipin mo, pangangalagaan ko ang bayang ito.
Kahit mula sa 'yo kung kailangan.
Maglakad-lakad ka na ulit.
Tagay, mga pare.
Nakayanan ulit natin ang isa pang taon.
Sige na. Sabihin n'yo na.
Sabihin ang alin?
-Wala. -Kalokohan.
-May nangyari kay Egwene? -Ano'ng nangyari?
Gano'n ba kasaklap?
Naririnig mo ba iyon?
Tunog... may mali.
Ano'ng ibig sabihin nito?
Hindi ko alam.
Wala pa akong narinig na gan'yan.
Mat, napansin naming minalas ka kagabi.
Kaya bibigyan ka namin ni Rand.
Para mabilhan mo ng parol ang mga kapatid mo.
Ayos lang kami.
-Salamat. -Sige, uuwi na ako.
-'Wag kang masyadong magtatagal sa bundok. -Sige.
Baka dapat nasa Bel Tine tayo. Para magsindi ng kandila para sa kanya.
Ang punto ay tulungang gabayan ang espiritu niya pabalik sa 'tin.
'Di mahalaga kung nasaan tayo.
Gaano katagal bago pabalikin sa mundo ng Wheel of Time
ang kaluluwa ng isang tao?
Nais ko ring malaman, pero may dahilan kung ba't 'di naaalala ang dating buhay.
Ang magagawa lang natin ay sulitin ang buhay na ipinagkaloob sa 'tin.
At mapanatag.
Na anumang mangyari o sakit na hinaharap natin,
anumang pagdurugo ng puso,
kahit kamatayan...
patuloy na umiikot ang Wheel.
Palagi.
Sinusubukan natin ulit.
Baka mas pagbutihin kaysa noong huli.
Halina kayo, kung gusto n'yong mabalik dito
ang mga kaluluwa ng minamahal n'yo,
dapat natin ipakita na masayang magbalik.
Sige na!
May kasamang mga Trolloc ang Fade.
Dose-dosena. Dapat na tayong umalis ngayon.
Alam mo na ba kung sino sa kanila?
Hindi.
Tom? Tom, ano'ng problema?
Magtago ka!
Nynaeve, ano'ng nangyayari?
Sino sila?
-Sandali! -Sandali!
Grabe!
Nay, Tay. Nasaan ang mga bata?
-Narito lang sila. -Nasaan ang mga bata?
Tulungan n'yo ako!
Diinan mo.
Ayos na.
Tumigil na.
Salamat.
Tay! Ano 'yan?
Rand! Takbo!
Tay!
Hoy! Halika rito!
-Tay? -Ayos ka lang ba?
Ayos lang ko. Isa 'yang Trolloc.
Kailangan mong umalis.
-Sige na. -Hindi. Dadalhin kita kay Nynaeve.
Ang Liwanag!
Gusto mo ng pista? Halika't papatikimin kita.
Sige!
Hawakan mo ang kamay ko!
Takbo na, Laila!
Takbo!
Matty! Tulungan mo kami!
Uy!
Ayos lang. Narito na ako.
'Wag kayong mag-alala. Natatandaan ba ninyo noong nagtataguan tayo?
Iyong malaking oak sa kakahuyan. Tara.
Nynaeve!
Hindi!
Laila, hindi.
Tingnan mo ako.
Nynaeve!
-Halika na. -Nynaeve!
Napakarami nila.
Liwanag, bigyan mo ako ng lakas.
Egwene...
Salamat sa Liwanag.
Ang tatay ko... kailangan n'ya ng tulong.
Nasaan si Nynaeve?
Wala na siya.
Pwede mo ba siyang tulungan?
Bilisan n'yo.
-Mga anak ko. -Nay!
Mga anak ko.
-Ayos lang kayo. -Nanay!
Salamat sa Liwanag.
Lason ito ng mga Trolloc.
Sumulpot sila isang araw pagkatapos mong dumating dito.
Pareho kami ng layunin dito.
Kayo.
Isa sa apat sa inyo.
20 taon ang nakakaraan, may isang babae sa White Tower.
Isang Aes Sedai na ipinanganak nang napakaputi ng mga mata kaya 'di makakita.
Pero naaaninag niya ang pag-ikot ng Gulong.
Nagigising na ang Yaong Masama.
Binubulungan na niya ang mga isipan natin.
Pero may isang makakapigil sa kanya.
Isinilang na muli ang Dragon.
At isa siya sa inyo.
Nababaliw ka na.
-Ano ang mga iyon? -Hukbo ng Yaong Masama. Maraming Trolloc.
Hindi bababa sa tatlong daan.
-Bakit napakabilis nila? -Kunin ang mga kabayo.
-'Di ka pwedeng umalis. -Sasama kayong apat sa 'kin.
Iba ang buhay n'yo kaysa sa inaakala ninyo.
Ang tagal n'yo nang nakatira sa bundok na ito
nagpapanggap na 'di kayo maaapektuhan ng nangyayari sa mundo.
-'Di kami makakaalis. -Kayo ang habol nila.
Susundan nila kayo.
At kung mananatili kayo, itong lugar ang susugurin nila.
Wala silang ititira.
At wala akong magagawa para pigilan sila.
Ang tanging pag-asa natin ay umabot sa White Tower
at ang iba pang kababaihan ng Aes Sedai.
Wala nang oras. Umalis na tayo.
Umiikot ang Wheel of Time at nagsisimula at natatapos ang mga Taon,
nag-iiwan ng mga alaala na nagiging alamat.
Nagiging mitolohiya ang mga alamat,
at malilimutan din ang mga mitolohiya
kapag bumalik ang Panahong nagsilang dito.
Sa isang Panahon, na tinatawag ng ilan na Ikatlong Panahon,
isang hangin ang nagsisimula sa Kabundukan ng Abu-abo.
Ang hangin ay hindi ang simula.
Walang mga simula o wakas sa pag-ikot ng Wheel of Time
Pero may isa itong simula.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce