De wereld is gebroken.
Vele jaren geleden zijn er machtige mannen geboren
die de duisternis wilden beteugelen.
Wat een arrogantie.
Toen dat mislukte, kookten de zeeën, werden bergen opgeslokt,
brandden steden af
en mochten de vrouwen van de Aes Sedai de stukken opruimen.
Deze vrouwen herinneren zich met name één ding:
de man die de wereld gebroken heeft.
Hem noemden ze de Draak.
Nu is deze man herboren.
We weten niet waar of van wie. Of het een meisje of een jongen is.
We weten alleen zeker dat het kind volwassen wordt
en we moeten het vinden
voor het duister dat doet.
Schiet op.
Stop.
Ik zei stop.
Zo mogen we niet sterven.
Je kunt het. Gebruik het.
Doe hem geen pijn.
Hij heeft geen schuld.
Wie bedoel je? Er is niemand anders.
De waanzin heeft hem al bereikt.
Snap je wat we komen doen?
Het is een geschenk.
Je moet me bedanken.
Deze macht.
Die is alleen voor vrouwen bestemd.
Als jij die aanraakt,
vervuil je hem.
Alsjeblieft.
Nee.
-Alsjeblieft. -Zusters.
Alsjeblieft. Nee.
Alsjeblieft.
Hij is het niet.
Hij is 20 jaar geleden geboren,
bijna op de dag die de profetie over de Herrezen Draak voorspelde.
-Hij kan de Bron aanraken. -Hij is het niet.
-Waar nu heen? -Naar Tweewater.
Er is een gerucht over vier Ta'veren daar met de juiste leeftijd.
Het oude bloed vloeit diep in die bergen.
Hopelijk zijn ze voorbereid op wat er komt.
Deze vlecht herinnert je eraan dat je een deel van ons bent
en wij van jou.
Een vrouw zijn, betekent altijd alleen te zijn en nooit alleen.
Als de duisternis je omringt
en je geen licht ziet, voel dan deze vlecht
en weet dat wij je voorgegaan zijn.
We steunen je.
Als Wijsheid van Tweewater
is het mijn eer je te verwelkomen in de vrouwenkring.
Wees sterk, Egwene.
Vertrouw de rivier.
Ik weet nog dat deze weg een hertenpad was
dat door de bergen liep.
-Hoe kreeg je de wol in de stad? -Dragen.
En de brandewijn?
Die bleef thuis. Je moeder dronk gulzig.
Er zijn nu meer wolven.
Iets drijft ze van de berg.
Toen je nog klein was,
lieten we je alleen bessen zoeken.
Je bewaarde altijd een mand in de schuur voor Egwene.
Dan was ik een sukkel.
De Coplins en de Kongars zijn bang
dat we geen brandewijn hebben met Beltije.
Ze willen zich er niks van herinneren.
Goed, heren en dame,
ik wil jullie bedanken dat jullie me vanavond dulden.
Jullie geld verliezen, was vast niet makkelijk, maar...
-Je pakt ze volgende keer, Mart. -Volgende keer? Waarom niet nu?
-Iemand? -Je hebt niks te vergokken meer.
Ga zitten.
-En jij? Hoe is het met de meisjes? -Leen jij me wat.
Eén spel. Wij drieën. Voor de goede, oude tijd.
-Kom op. We praten. -Waarover?
Je bent getrouwd. Je leven is voorbij. Rhand smacht naar Egwene,
koud in de bergen met alleen schapen.
-Heb je het al gehoord? -Wat dan?
Ze zijn vorige week met wol naar Tarenveer gegaan.
Het zat er vol soldaten op weg naar het zuiden.
-Waarom? -Er zou oorlog in Ghealdan zijn.
In Ghealdan? Nou en?
-Heeft Calle Coplin dat gezegd? -Nou en?
Ze zou in je mond piesen en zeggen dat het regende.
Kom op, laten we spelen.
-Niet? -Nee.
Nee? Goed dan.
Ik heb genoeg van jullie.
Danya?
-Hoeveel geld heeft hij verloren? -Geen idee.
Maar meer dan genoeg.
Mijn meisje, je bent terug.
Ik was bang dat...
Kom. We verliezen een munt voor iedere lege hand.
Nee. Jij drinkt met ons.
Marinna. Een drankje voor je dochter.
Proost, allemaal.
-Proost. -Proost.
Hoe was de ceremonie vandaag?
Geen idee. We hebben nog niet gepraat.
-Ze heeft het vast druk. -Vast wel.
Maak jezelf bekend.
Lan Mandragoran.
Dit is Moiraine.
Vrouwe, kan ik u helpen?
We hebben een stal nodig voor de paarden en een kamer.
Twee bedden en vers linnen. Dat is alles.
Natuurlijk, Moiraine Sedai.
Aes Sedai?
Komt u mee.
Ze ziet er zo normaal uit.
-Ik weet niet... -Stil.
Wie weet wat ze kan horen.
Misschien gaat ze naar de oorlog in het zuiden?
Ze zeggen dat één Aes Sedai de strijd kan keren.
Het maakt niet uit waar ze heen gaat.
Maar we zijn gelukkiger en veiliger met haar daar.
Waar is Laila? Waarschijnlijk in de smederij.
IJzer is lastig te bewerken.
Doe Egwene de groeten.
Wat doe je hier? Iedereen is in de herberg.
Je bent zelfs niet op de ceremonie geweest.
Ik hou van je.
Dat weet ik.
Mam? Wat doe je hier?
Hetzelfde als iedereen.
Waar is papa?
Waar de hele stad hem kan zien. Die lul.
Wie is er bij de meisjes?
Dat zwijn.
Kom op. Tijd om naar huis te gaan.
-Ik ga waar ik wil. -Alsjeblieft.
Is mama weer ziek?
-Het is al goed, trut. -Ze is in orde. Geen zorgen.
Jij wordt net als je vader.
Ik weet het.
Net zo'n lul als hij.
Hé.
Willen jullie bij mij slapen, in plaats van bij papa en mama?
Goed. Kom maar mee.
Er zijn duizend oorlogen over de bergen gekomen
en mensen uit Tweewater hebben geen behoefte
om daar aandacht aan te besteden.
Oorlog draait om domkoppen die elkaar om domme redenen afmaken.
Aes Sedai voeren geen oorlogen.
Ze trekken aan de touwtjes vanuit de Witte Toren.
Als er een hier is...
Geniet ze morgen net als wij van Beltije.
Maken jullie de afwas maar af.
Natuurlijk.
Je ontwijkt me.
Of ik wacht af tot je alleen bent.
Hoe is het gegaan?
-Ik mag niet praten over... -Ik ben het.
Je kunt zeggen of het goed of slecht ging.
Het ging...
goed.
Sorry. Ik denk aan iets dat Nynaeve...
Mijn vader heeft gezegd
dat ik mandjes bessen voor je plukte.
Toen ik klein was.
Als een verliefde puppy.
Dat klinkt heel lief.
Zit dat al de hele dag in je zak?
Misschien.
Kom hier.
Het mag warmer.
-Dat ze dit überhaupt hebben. -Het mag warmer.
Beter?
Veel.
Wat is er?
Is het een van hen?
Welke?
Je hebt me in slaap laten vallen.
Je doet alsof ik er iets aan kon doen.
Wat is er vandaag gebeurd?
Het was niet vandaag. Het was eerder.
Nynaeve heeft me gevraagd om haar leerling te worden.
Om te leren een Wijsheid te worden.
-Wat? Nee, je... -Ze heeft het gevraagd.
Ik heb niet ja of nee gezegd.
Echt?
Ze denkt dat ik naar de wind kan luisteren als ik met haar samenwerk.
Wijsheid zijn, is een eenzaam leven.
Geen man.
Geen kinderen.
Ik moet naar bed gaan.
Rhand.
We willen snoepjes...
Gelukkige Beltije.
Nee, geen snoep voor jullie.
Te vroeg voor het ontbijt?
Het is nooit te vroeg voor je moeders brood.
Hij was vroeg weg.
Mart Cauton, mijn beste en armste klant.
Ik ben je enige klant.
Wat heb je voor me dit jaar?
Helaas is dit geen echt goud.
Jawel. Het is minstens drie marken waard.
Misschien. Maar kan ik dat hier in de stad verkopen?
-Ik geef je één mark. -Twee.
Een halve mark.
Ik geef je vier lantarens en daar mag je blij mee zijn.
Jij bent echt een klootzak, Padan Fajin.
Als altijd een genoegen.
Je hebt niet geslapen vannacht.
Denk je dat er al een oogloze is?
Dan hebben we allebei werk te doen.
Ik dacht al dat je hier was.
Weet je waar ik hier over nadenk?
Ik denk over mijn leven, hier
in Tweewater.
Over het huis dat ik bouw.
De vrouw die ik krijg.
Over mijn kinderen die door het bos rennen, zoals ik vroeger.
-Ik ga... -Ik weet het.
Ik weet het al.
Ze noemen je een leider, Wijsheid, en je bent aan het schoonmaken.
De poel is heilig. Het is een eer die te reinigen.
-Wat doe je hier? -Ik wilde wandelen.
-In Tweewater? -Dat kan ik jou ook vragen.
Jij komt hier toch niet vandaan?
De oude Wijsheid heeft je hier als baby gebracht.
Een baby wier ouders gestorven zijn.
Maar niemand weet precies wanneer. Dat is het punt met zulke stadjes.
Niemand houdt iets bij. Geboortes, dood.
Maar we herinneren het ons.
Die oude Wijsheid, de vrouw die me opgevoed heeft,
merkte op haar 13e dat ze naar de wind kon luisteren.
En ze ging naar de Witte Toren.
Ze liep
vanaf hier.
Het duurde maanden.
Toen ze er was,
keken je zussen naar haar gescheurde kleding,
haar boerenaccent
en stuurden haar weg.
Ze was onbelangrijk en kwam uit een stadje,
maar dat heeft ze zich herinnerd tot haar dood.
Ik ook.
Ze zeggen dat je te jong bent om Wijsheid te zijn. Dat vind ik niet.
Je bent sterk. Zelfs al heb je die vlecht pas
een jaar of twee?
-Al vijf jaar. -Dus ben je 25?
-Zesentwintig? -Daarom kan ik mijn werk nog wel doen.
Wat je ook denkt, dat is deze stad beschermen.
Tegen jou, als het moet.
Geniet van je wandeling.
Proost, jongens.
Weer een jaar van deze ellende overleefd.
Goed. Zeg maar op.
Wat zeggen?
-Niks. -Onzin.
-Is er iets met Egwene? -Wat dan?
Is het zo erg?
Hoor je dat?
Het klinkt verkeerd.
Wat betekent dat?
Ik weet het niet.
Zoiets heb ik nog nooit gehoord.
Je had gisteravond niet echt geluk.
Rhand en ik hebben wat voor je.
Om lantarens voor de meisjes te kopen.
We redden ons wel.
-Dank je. -Ik moet naar huis.
-Blijf niet te lang op de berg. -Nee.
We moeten op Beltije zijn. Om een kaars voor haar te branden.
De bedoeling is om haar geest naar ons terug te leiden.
Het maakt niet echt uit waar we zijn.
Hoelang duurt het voor het Rad des Tijds
iemands geest weer in de wereld brengt?
Geen idee. Er zal vast een reden zijn om je vorige leven niet te herinneren.
We kunnen alleen het beste doen met het leven dat ons gegeven is.
En er troost uit halen.
Wat er ook gebeurt, welke pijn we ook ondervinden,
welk hartzeer,
zelfs de dood,
het Rad blijft draaien.
Altijd.
We proberen het weer.
Misschien iets beter dan vorige keer.
Kom op. Als we de zielen van onze geliefden
hier terug willen hebben,
moeten we laten zien dat het dat waard is.
Kom op.
De Schim neemt Trolloks mee.
Tientallen. We moeten nu weg.
Weet je welke van ze het is?
Nee.
Tom, wat is er?
Ga liggen.
Wat gebeurt er?
Wat zijn dat?
Wacht.
Wat zijn dat?
Papa, mama. Waar zijn de meisjes?
-Ze waren hier. Ik... -Waar zijn de meisjes?
Help me.
Zet er druk op.
Daar.
Het is gestopt.
Dank je.
Papa, wat is dat?
Rhand. Rennen.
Papa.
Hé. Hier.
-Papa. -Ben je in orde?
-Ja. -Het is een Trollok.
Je moet hier weg.
Je moet weg.
-Ga. -Nee. Ik breng je naar Nynaeve.
Heilig Licht.
Wil je een echte maaltijd? Kom dit maar halen dan.
Rennen.
Neem mijn hand. Rennen.
Rennen, Laila.
Rennen.
Mart. Help ons.
Hé.
Het is al goed. Ik heb je.
Geen zorgen. Weet je nog dat we verstoppertje speelden?
Grote eik in het bos. Kom op.
Nynaeve.
Nee.
Nee, Laila.
Kijk me aan.
Nynaeve.
-Kom op. -Nyneave, nee.
Er zijn er te veel.
Licht, geef me kracht.
Egwene...
Het Licht zij dank.
Mijn vader heeft hulp nodig.
Waar is Nynaeve?
Ze is weg.
Kun je hem helpen?
Snel.
-Mijn schatjes. -Mama.
Mijn kleine meisjes.
-Jullie zijn in orde. -Mama.
Het Licht zij dank.
Perijn.
Het is Trollok-gif.
Deze dingen zijn verschenen de dag na jouw komst.
Ze komen met dezelfde reden als ik.
Voor jou.
Voor jullie vier.
Twintig jaar geleden was er een vrouw in de Witte Toren.
Een Aes Sedai met ogen zo wit dat ze niks kon zien.
Toch zag ze flitsen van het draaien van het Rad.
De Duistere ontwaakt.
Zijn gefluister zit al in ons hoofd.
Maar één kan tegen hem opstaan.
De Draak is herrezen.
Het is een van jullie.
Je bent helemaal gek.
Moiraine.
-Wat zijn dat? -Het leger van de Duistere. Meer Trolloks.
Minstens driehonderd.
-Hoe zijn ze hier zo snel? -Haal de paarden.
-Je mag niet weg. -Jullie vier komen mee.
Jullie leven wordt anders dan jullie dachten.
Jullie wonen te lang in de bergen
en denken dat de wereld er niet toe doet.
-We kunnen niet zomaar weg. -Ze willen jullie.
Ze volgen jullie.
Als jullie blijven, komen ze hier.
Ze laten niets of niemand in leven.
En ik kan ze niet tegenhouden.
We moeten naar de Witte Toren
en de andere zusters van de Aes Sedai.
Er is geen tijd. We vertrekken nu.
Het Rad des Tijds draait. Eeuwen komen en gaan.
Herinneringen worden legendes.
Legendes vervagen in mythes.
Maar zelfs de mythe is lang vergeten
als de Eeuw waarin die geboren is, terugkeert.
In één Eeuw, door sommigen de Derde Eeuw genoemd,
kwam er een wind op in de Mistbergen.
De wind was niet het begin.
Er is geen begin of einde aan het draaien van het Rad des Tijds.
Maar het was een begin.
Ondertiteld door: Robert de Ridder
Creatief Supervisor: Florus van Rooijen