Świat pękł.
Wiele lat temu mężczyźni władający wielką mocą
uwierzyli, że mogą okiełznać mrok.
Cóż za arogancja.
Ich porażka sprawiła, że oceany zawrzały, góry runęły,
a miasta spłonęły.
Kobiety z Aes Sedai zostały w tym chaosie same.
Pamiętały przede wszystkim jedno.
Człowieka, który spowodował Pęknięcie.
Nazwały go Smokiem.
Teraz Smok znów się narodził.
Nie wiemy gdzie, nie znamy jego płci ani matki.
Wiemy tylko, że dziecię niedługo osiągnie pełnoletność.
Musimy je znaleźć...
nim dokona tego Czarny.
Szybko!
Stać!
Stać, mówię!
Nie możemy tak zginąć.
Pokonasz ich. Użyj tego.
Nie krzywdźcie go.
To nie jego wina.
O czym ty mówisz? Nikogo tu nie ma.
Postradał zmysły.
Wiesz, co tu robimy?
To dar.
Powinieneś mi podziękować.
Ta moc...
jest należna kobietom. Wyłącznie.
Gdy ty jej dotykasz...
plamisz ją.
Błagam.
Nie.
-Proszę. -Siostry.
Proszę, nie!
Błagam!
To nie on.
Urodził się 20 lat temu.
Niemal dokładnie wedle przepowiedni.
-Potrafi czerpać ze Źródła. -To nie on.
-Dokąd teraz? -Do Dwóch Rzek.
Jest tam czworo Ta'veren we właściwym wieku.
W tych górach płynie pradawna krew.
Oby byli gotowi na to, co ich czeka.
KOŁO CZASU
Warkocz będzie ci przypominać, że jesteś częścią nas,
a my częścią ciebie.
Kobieta zawsze jest samotna, lecz nigdy nie jest sama.
Gdy otoczy cię mrok
i zatęsknisz za światłem, chwyć warkocz,
a przypomnisz sobie, że jesteśmy z tobą.
Wspieramy cię.
Jako Wiedząca z Dwóch Rzek
mam zaszczyt cię powitać w Kręgu Kobiet.
Bądź silna, Egwene.
Zaufaj rzece.
Pamiętam, gdy ten szlak był ścieżynką
wijącą się w dół zbocza.
-Jak dostarczałeś wełnę do miasta? -Na plecach.
A brandy?
Zostawała w domu. Matka potrafiła wypić.
Coraz więcej wilków.
Coś je odstrasza od szczytu.
Gdy byłeś mały,
chodziłeś sam do lasu po poziomki.
Zawsze zostawiałeś koszyk poziomek dla Egwene.
Naiwniak ze mnie.
Coplinowie i Congerowie się bali,
że zabraknie brandy na Bel Tine.
Dzięki mnie nic nie zapamiętają.
Panie i panowie,
dziękuję za wspólną zabawę.
Wiem, że niełatwo jest rozstawać się z pieniędzmi, ale...
-Następnym razem ci się uda. -A może teraz?
-To jak? -Nie masz już fantów.
Siadaj.
-Jak leci? Jak tam dziewczyny? -Pożycz mi.
Jedna gra, we trzech. Za stare czasy.
-Daj spokój, rozmawiamy. -O czym?
Jesteś żonaty, koniec zabawy. A Rand tęskni za Egwene,
grzejąc się w górach wśród owiec.
-Słyszałeś? -Co?
Tydzień temu ktoś jechał z wełną do Taren Ferry.
Stacjonowali tam żołnierze i najemnicy. Szli na południe.
-Po co? -Ponoć w Ghealdan trwa wojna.
Co kogo obchodzi Ghealdan?
-Calle Coplin ci powiedziała? -Co z tego?
Naplułaby ci na łeb, a ty byś mówił, że deszcz pada.
Grajmy.
-Nie? -Nie.
Nie? Jak chcecie.
Wystarczy.
Danya?
-Ile dziś przegrał? -Straciłem rachubę.
Ale zbyt dużo.
Kochanie, wróciłaś.
Bałem się, że...
Chodź, puste ręce to nasza strata.
Nie, dziś pijesz z nami.
Marin! Polej córce!
Na zdrowie!
-Zdrowie! -Zdrowie!
Jak poszła ceremonia?
Nie wiem. Nie rozmawialiśmy.
-Pewnie jest zajęta. -Jasne.
Jak cię zwą, nieznajomy?
Lan Mandragoran.
A to jest Moiraine.
Czym mogę służyć, pani?
Potrzebujemy miejsca dla koni i komnaty.
Dwa łoża, świeże posłanie. To wszystko.
Już się robi, Moiraine Sedai.
Aes Sedai?
Proszę za mną.
Wygląda zwyczajnie.
-Nie wiem... -Cicho.
Może nas słyszeć.
Może zmierza na południe, na wojnę?
Powiadają, że jedna Aes Sedai może odmienić los bitwy.
Mam gdzieś, dokąd zmierza.
Nam będzie lepiej, gdy już tam dotrze.
Gdzie Laila? Zapewne w kuźni.
To nie praca dla jednej osoby.
Pozdrów Egwene.
Co tu robisz? Wszyscy są w karczmie.
Ponoć nie byłaś nawet na ceremonii.
Kocham cię.
Wiem.
Co tu robisz, mamo?
To, co wszyscy.
Gdzie ojciec?
I to na oczach wszystkich. Dupek.
Kto pilnuje dziewczynek?
Świnia!
Chodźmy do domu, mamo.
-Pójdę, dokąd chcę! -Proszę cię.
Mamusia znów jest chora, Mattie?
-Nic mi nie jest, mała suko. -Nie martw się.
Będziesz taki jak tata.
Wiem to.
Będziesz draniem jak on.
Śpijcie dziś ze mną, dobrze? Nie z rodzicami.
Doskonale. Chodźcie.
U stóp gór przetoczył się tysiąc wojen.
Mieszkańcy Dwóch Rzek tym razem
też nie muszą się w nie mieszać.
Na wojnach głupcy giną z rąk głupców za głupią sprawę.
Aes Sedai nie wojują.
Pociągają za sznurki z Białej Wieży.
A jeśli jedna z nich tu jest...
To razem z nami będzie świętować Bel Tine.
Rand, Egwene, dokończycie zmywanie?
Oczywiście.
Unikasz mnie.
Albo zwlekam, aż będziemy sami.
Jak było?
-Wiesz, że nie mogę. -To ja.
Powiedz chociaż, czy dobrze poszło.
Było...
dobrze.
Przepraszam. Słowa Nynaeve...
Tata mi opowiedział,
jak zbierałem dla ciebie poziomki.
W dzieciństwie.
Jak zakochany szczeniak.
To urocze.
Miałeś ją cały dzień w kieszeni?
Być może.
Chodź tutaj.
Nieco za zimna.
-Cieszę się, że w ogóle jest. -Nieco za zimna.
Lepiej?
Zdecydowanie.
Co się stało?
Myślisz, że to jedno z nich?
Które?
Pozwoliłaś mi zasnąć.
A miałam coś do powiedzenia?
Co tam się dziś stało?
Nie dziś. Wcześniej.
Nynaeve chce, żebym pobierała od niej nauki.
Uczyła się, by zostać Wiedzącą.
-Co? Ale ty... -Poprosiła mnie.
Nie udzieliłam odpowiedzi.
Naprawdę?
Uważa, że z jej pomocą nauczę się słuchać wiatru.
Wiedząca wiedzie samotny żywot.
Nie ma męża.
Ani dzieci.
Pójdę do łóżka.
Rand.
Słodycze!
Wesołego Bel Tine!
Nie mam dla was słodyczy.
Za wcześnie na śniadanie?
Na pieczywo twojej mamy nigdy.
Wyjechał, gdy spałem.
Mat Cauthon, mój najlepszy i najuboższy klient.
Chyba jedyny.
Co dla mnie masz w tym roku?
To nie jest złoto.
Złoto. Warte co najmniej trzy marki.
Być może. Ale czy uda mi się je tu sprzedać?
-Dam ci markę. -Dwie.
Pół marki.
Dostaniesz trzy lampiony i się ciesz.
Kawał drania z ciebie, Padanie Fain.
Miło się z tobą robi interesy.
Nie spałeś.
Myślisz, że Bezocy już tu dotarli?
Więc oboje mamy dziś zadanie.
Wiedziałam, że cię tu znajdę.
Wiesz, o czym tu myślę?
O życiu...
w Dwóch Rzekach.
O domu, który zbuduję.
O mojej żonie.
O dzieciach, które będą biegały po kniei, jak niegdyś ja.
-Muszę... -Wiem.
Już wiem.
Wiedząca, rzekomo przywódczyni, sprząta.
To święty staw, a jego czyszczenie to zaszczyt.
-Po co tu przybyłaś? -Pospacerować.
-W Dwóch Rzekach? -Ciebie mogę spytać o to samo.
Nie jesteś stąd.
Poprzednia Wiedząca przyniosła cię jako niemowlę.
Pozbawione rodziców.
Nikt nie wie kiedy. Tak to już jest w miasteczkach.
Żadnych kronik. Narodzin, zgonów.
To nie znaczy, że zapominamy.
Wiedząca, która mnie wychowała...
pojęła, że umie słuchać wiatru, gdy miała 13 lat.
Udała się do Białej Wieży.
Pieszo.
Stąd.
Szła miesiącami.
Gdy dotarła na miejsce,
twoje siostry zobaczyły jej łachmany,
usłyszały jej akcent.
Odprawiły ją.
Była nikim z małego miasteczka,
ale zapamiętała to do śmierci.
Ja też to zapamiętam.
Mówią, że jesteś za młoda na Wiedzącą, ale ja się nie zgadzam.
Jesteś silna. Mimo że warkocz nosisz
od roku albo dwóch.
-Pięciu. -Masz 25 lat?
-Czy 26? -Potrafię robić swoje.
Myśl, co chcesz, ale chronię to miasto.
Przed tobą też je ochronię.
Miłego spaceru.
Na zdrowie.
Za nami kolejny rok w tym bagnie.
No dobra. Nawijaj.
Ale co?
-Nic. -Chrzanisz.
-Coś nie tak z Egwene? -Co się stało?
Aż tak źle?
Słyszysz?
Brzmi... niewłaściwie.
Co to oznacza?
Nie wiem.
Nigdy czegoś takiego nie słyszałam.
Szczęście ci wczoraj nie dopisywało.
Zrobiliśmy małą zrzutę.
Kup dziewczynkom lampiony.
Poradzimy sobie.
-Dziękuję. -Czas na mnie.
-Nie siedź za długo na górze. -Bez obaw.
Może powinniśmy iść na Bel Tine i zapalić za nią świeczkę.
Chodzi o doprowadzenie jej ducha do nas.
Nie ma znaczenia, gdzie to zrobimy.
Ile musi minąć, zanim Koło Czasu
zawróci duszę do świata?
Chciałbym wiedzieć. Ale nie bez powodu nie pamiętamy poprzednich wcieleń.
Możemy jedynie żyć pełnią danego nam życia.
Szukać w nim ukojenia.
Niezależnie od losu, cierpienia,
złamanych serc,
a nawet śmierci...
Koło się kręci.
Bez ustanku.
Próbujemy kolejny raz.
Może nawet wychodzi nam nieco lepiej.
Chodźcie. Jeśli chcemy, by dusze najbliższych
wróciły na ten świat,
pokażmy im, że jest do czego wracać.
Dalej!
Pomorowi towarzyszą trolloki.
Dziesiątki. Musimy stąd jechać.
Wiesz, który z nich nadciąga?
Nie.
Tom? Co się dzieje?
Na ziemię.
Nynaeve, co się dzieje?
Co to za stwory?
-Czekajcie! -Moment!
Czym one są?
Mamo, tato, gdzie dziewczynki?
-Były tu... -Gdzie one są?
Pomocy!
Uciskaj ranę.
Tak.
Już dobrze. Przestało.
Dziękuję.
Ojcze! Co to?
Rand, wiej!
Tato!
Tutaj!
-Tato? -Jesteś cały?
-Tak. -To trollok.
Uciekaj stąd.
Musisz stąd uciekać.
-Idź. -Nie. Zabiorę cię do Nynaeve.
Na Światłość.
Chcesz poucztować? Zapraszam!
Szybko!
Złap mnie za rękę! Prędko!
Szybciej, Laila!
Uciekaj!
Matty, ratunku!
Już dobrze, jestem przy was.
Nic się nie bójcie. Pamiętacie zabawę w chowanego?
Przy wielkich dębach w kniei. Idziemy.
Nynaeve!
Nie!
Nie, Laila... Nie.
Spójrz na mnie.
Nynaeve!
-Chodź. -Nie, Nynaeve!
Jest ich zbyt wielu.
Światłości, obdarz mnie siłą.
Egwene...
Dziękuj Światłości.
Mój ojciec potrzebuje pomocy.
Gdzie Nynaeve?
Nie żyje.
Potrafisz mu pomóc?
Prędko.
-Moje dzieci. -Mamo!
Dziewczynki.
-Żyjecie. -Mamusiu!
Dzięki ci, Światłości.
Perrin!
Perrin.
To trucizna trolloków.
Zjawiłaś się, a oni zaraz po tobie.
Jesteśmy tu z tego samego powodu.
Przez ciebie.
Przez waszą czwórkę.
Dwadzieścia lat temu w Białej Wieży żyła pewna kobieta.
Aes Sedai z oczami tak mlecznymi, że nic nie widziała.
Mimo to widziała, jak obraca się Koło Czasu.
Czarny wkrótce się przebudzi.
Gdzieś w głębi umysłu już słyszymy jego szept.
Ale ktoś stawi mu czoło.
Smok narodził się ponownie.
Jako jedno z was.
Do reszty oszalałaś.
Moiraine.
-Co to? -Armia Czarnego. Trolloki.
Co najmniej trzystu.
-Tak szybko? -Siodłaj konie.
-Nie możesz nas zostawić. -Jedziecie ze mną.
Wasze życie się zmieni.
Zbyt długo żyjecie w tych górach,
udając, że świat nie ma na was wpływu.
-Nie możemy wyjechać. -Są tu po was.
Pójdą za wami.
Jeśli tu zostaniecie, to właśnie tu przyjdą.
Wyrżną w pień wszystkich na swojej drodze.
A ja ich nie powstrzymam.
Możemy jedynie udać się do Białej Wieży,
do pozostałych Aes Sedai.
Nie ma czasu. Ruszajmy.
Koło Czasu się kręci, a wieki mijają.
Pozostają po nich wspomnienia, które stają się legendami.
Legendy przeradzają się w mity,
a nawet mitów nikt już nie pamięta,
gdy powraca wiek, który je zrodził.
W epoce nazywanej przez niektórych Trzecim Wiekiem
w Górach Mgły nastał wiatr.
Wiatr nie był początkiem.
Koło Czasu nie ma ani początku, ani końca.
Lecz to był początek.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Mariusz Arno Jaworowski