พิภพล่มสลาย
นานมาแล้ว บุรุษผู้ถือกำเนิด พร้อมกับพลังอันยิ่งใหญ่
เชื่อว่าพวกเขากักขังความมืดเอาไว้ได้
ช่างอหังการ
เมื่อพวกเขาล้มเหลว ทะเลพลันเดือดพล่าน ภูเขาถูกสูบกลืน
บ้านเมืองลุกเป็นไฟ
ทิ้งให้สตรีแห่งอายเซได เป็นผู้เก็บกู้เศษซาก
สตรีเหล่านั้นจดจำคำพยากรณ์ไว้เหนืออื่นใด
บุรุษผู้นำพาการทำลายล้างพิภพ
พวกนางขนานนามเขาว่ามังกร
เขาถือจุติใหม่อีกครั้ง
เราไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนหรือจากครรภ์ใด ไม่รู้ว่าเขากำเนิดใหม่เป็นชายหรือหญิง
เรารู้แน่แต่เพียงว่า เด็กคนนี้ถึงวัยอันเหมาะสมแล้ว
และเราต้องตามหาเขา...
ก่อนความมืดจะมาเจอ
เร็วเข้า!
หยุด!
บอกให้หยุด!
เราจะตายแบบนี้ไม่ได้
เจ้าสู้พวกนั้นได้ ใช้พลังนั่น
อย่าทำร้ายเขา
ไม่ใช่ความผิดเขา
เจ้าพูดถึงใคร ตรงนี้ไม่มีคนอื่นนอกจากเรา
ความวิปลาสครอบงำเขาแล้ว
เข้าใจหรือไม่ว่าเรามาทำอะไรที่นี่
ช่วยให้พ้นทุกข์
เจ้าควรขอบคุณข้านะ
พลังนี้
ถูกมอบหมายให้สตรี และเพื่อสตรีเท่านั้น
เมื่อเจ้าสัมผัสมัน
เจ้าทำให้มันมีมลทิน
ได้โปรด
ไม่
- ได้โปรด - พี่น้อง
กรุณาเถิด อย่า!
ขอร้องละ
ไม่ใช่เขา
เขาเกิดเมื่อ 20 ปีก่อน
แทบจะตรงกับวันที่พยากรณ์ถึงมังกรจุติ
- เขาสัมผัสขุมพลังได้ - ไม่ใช่คนนี้
- ไปไหนต่อ - ทูริเวอร์ส
ลือกันว่าที่นั่นมีทาเวียเรน สี่คน วัยตรงกันหมด
สายโลหิตโบราณแล่นลึกในทิวเขานั้น
หวังว่ามันจะเตรียมตัวพวกเขา สำหรับเหตุการณ์ข้างหน้า
วงล้อแห่งกาลเวลา
เปียนี้จะเตือนใจเจ้าว่า เจ้าเป็นหนึ่งเดียวกับเรา
และเราเป็นหนึ่งเดียวกับเจ้า
การเป็นหญิงนั้นโดดเดี่ยวเสมอ แต่ไม่มีวันเดียวดาย
เมื่อความมืดห้อมล้อมเจ้า
เมื่อเจ้ามองไม่เห็นแสงสว่าง จงสัมผัสเปียนี้
แล้วรู้ไว้ว่าเราทุกคนยืนหยัด อยู่เบื้องหน้าเจ้า
เราทุกคนยืนหยัดเคียงข้างเจ้า
ในฐานะไวทยาแห่งทูริเวอร์ส
เป็นเกียรติของข้า ที่ได้ต้อนรับเจ้าสู่วงจรนารี
เข้มแข็งไว้ เอเกว็น
วางใจในสายน้ำ
ข้าจำได้ สมัยก่อนถนนสายนี้ เป็นแค่ทางแคบๆ เท่ากวางเดิน
คดเคี้ยวลงเขา
- พ่อเอาขนสัตว์เข้าเมืองยังไง - แบกไป
แล้วบรั่นดีล่ะ
ทิ้งไว้ที่บ้านให้แม่เจ้าดื่ม
สมัยนี้หมาป่าเยอะขึ้น
บางอย่างขับไล่ให้พวกมันต้องลงเขา
ตอนเจ้ายังเด็ก
เราจะปล่อยเจ้าไว้ในป่าคนเดียว เพื่อมองหาผลเบอร์รี่
แล้วเจ้าก็ชอบเก็บหนึ่งตะกร้า ไว้ในยุ้งฉางเพื่อเอาไปให้เอเกว็น
ฟังดูเหมือนข้าเคยเป็นไอ้เซ่อตัวจริง
บ้านคอพลินกับคองเกอร์กังวลว่า
เทศกาลเบลไทน์ปีนี้ เราอาจขาดแคลนบรั่นดีแอปเปิ้ล
ไม่อยากให้พวกนั้นนึกออกแม้แต่นาที
เอาละ ท่านบุรุษและสตรี
ข้าอยากขอบคุณทุกท่านมาก ที่ยอมตามใจข้าคืนนี้
นึกไม่ถึงว่าเงินจะปลิวง่ายปานนี้ แต่...
- ไว้เอาคืนคราวหน้านะ แมท - คราวหน้าเหรอ ตอนนี้เลยเป็นไง
- ใครเอาด้วย - เจ้าไม่เหลืออะไรมาวางพนันแล้ว
มาเถอะ นั่งก่อน
- สบายดีไหม สาวๆ เป็นไง - เจ้าให้ข้ายืมเงินได้นี่
ตาเดียว เราสามคน เห็นแก่ความหลังกันหน่อย
- อย่าขัด เราคุยกันอยู่ - คุยเรื่องอะไร
เจ้าแต่งงานแล้ว ชีวิตเจ้าจบแล้ว ส่วนแรนด์ก็เพ้อรักเอเกว็น
นอนหนาวอยู่กลางเขา มีแต่แกะเป็นไออุ่น
- ได้ข่าวกันหรือยัง - ข่าวอะไร
หลายคนเอาขนสัตว์ลงไปขาย ที่เมืองทาเรนเฟอร์รี่เมื่ออาทิตย์ก่อน
ทั้งเมืองมีแต่ทหารกับนักรบรับจ้าง ที่มุ่งหน้าลงใต้
- เพราะอะไร - ว่ากันว่าที่เกลดันเกิดสงคราม
ที่เกลดันเหรอ ใครสน
- คัลลี คอพลินบอกเจ้าใช่ไหม - แล้วจะทำไม
คนอย่างนางจะฉี่ใส่ปากเจ้า แล้วบอกว่าเป็นฝน
เอาละ มาเถอะ มาเล่นกัน
- ไม่เหรอ - ไม่
ไม่เล่นเหรอ ตามใจ
ไม่ยุ่งกับพวกเจ้าละ
ดานย่า
- วันนี้เขาเสียเงินไปเท่าไร - ข้าเลิกนับ
แต่ก็มากเกินจะเสีย
ลูกพ่อ เจ้ากลับมาแล้ว
พ่อเป็นห่วงว่า...
มาเถอะ ที่นี่ถ้าคนมือว่าง เราจะขาดทุน
ไม่ได้ คืนนี้เจ้าต้องดื่มฉลองกับเรา
มาริน! ขอเหล้าให้ลูกสาวเจ้า!
ทุกคน ดื่ม
- ดื่ม! - ดื่ม!
พิธีวันนี้เป็นยังไงบ้าง
ไม่รู้หรอก เรายังไม่ได้คุยกัน
- ข้าแน่ใจว่านางก็แค่ยุ่งน่ะ - ใช่ๆ ข้าก็แน่ใจ
บอกชื่อท่านมา คนแปลกหน้า
ลาน มันดราโกรัน
นี่คือมอเรน
ท่านหญิง มีอะไรให้ข้ารับใช้
เราต้องการคอกม้าและห้องพักสำหรับคืนนี้
เตียงนอนสองเตียง กับผ้าสะอาด เราต้องการแค่นั้น
ได้ค่ะ มอเรน เซได
อายเซไดเหรอ
กรุณามาทางนี้ค่ะ
นางดูเหมือนคนธรรมดา
- ข้าไม่รู้ว่า... - เงียบไว้
ใครจะรู้ นางอาจได้ยิน
ไม่แน่นางอาจจะลงใต้ไปร่วมสงคราม
เล่ากันว่าอายเซไดหนึ่งคน พลิกการศึกได้ด้วยตัวนางเอง
ข้าไม่สนว่านางจะไปที่ไหน
แต่เราจะสบายใจ และปลอดภัยกว่าเมื่อนางไปอยู่ที่นั่น
เลย์ล่าอยู่ไหนน่ะ สงสัยอยู่ที่โรงตีเหล็ก
เหล็กเป็นงานที่ทำคนเดียวได้ยาก
ฝากสวัสดีเอเกว็นด้วย
เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ใครๆ เขาก็อยู่ที่โรงเตี๊ยมกัน
คนบอกว่าเจ้าไม่ไปร่วมพิธีของนางด้วยซ้ำ
ข้ารักเจ้า
ข้ารู้
แม่ แม่มาทำอะไรตรงนี้
ก็เหมือนคนอื่นๆ
พ่ออยู่ไหน
อยู่ในที่ที่คนเห็นกันทั้งเมือง ระยำ
ใครอยู่กับน้องๆ ล่ะ
ไอ้หมูโสโครก!
มาเถอะ กลับบ้านได้แล้วแม่
- ข้าจะไปไหนก็เรื่องของข้า! - มาเถอะ
พี่แมทตี้ แม่ป่วยอีกแล้วเหรอ
- ข้าสบายดี นางเด็กเหลือขอ - แม่ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง
สุดท้ายเจ้าจะเป็นเหมือนพ่อเจ้า
ข้ารู้ดี
ระยำต่ำช้าเหมือนมัน
นี่
คืนนี้ทั้งสองคนมานอนกับพี่ แทนพ่อแม่ดีไหม
ดี มากันเลย
แผ่นดินล่างผ่านสงครามมานับพันครั้ง
ชาวทูริเวอร์สไม่มีความจำเป็น
ต้องใส่ใจกับมันตอนนี้มากกว่าแต่ก่อน
สงครามก็แค่คนโง่ฆ่ากันเองด้วยเรื่องโง่ๆ
อายเซไดไม่ร่วมสงคราม
พวกนางชักใยโลกนี้อยู่บนหอคอยขาว
แล้วหากหนึ่งในนั้นมาที่นี่...
นางก็จะได้สนุกกับเทศกาลเบลไทน์ วันพรุ่งนี้เหมือนเราทุกคน
แรนด์ เอเกว็น เจ้าสองคนเก็บจานทีได้ไหม
ได้ค่ะ
พักนี้เจ้าหลบหน้าข้า
หรือข้ากำลังยื้อเวลา จนกว่าจะได้อยู่กับเจ้าสองต่อสอง
วันนี้เป็นยังไง
- เจ้าก็รู้ว่าข้าพูดถึงมันไม่ได้ - นี่ข้าเองนะ
อย่างน้อยก็บอกกันสักนิดว่าดีหรือร้าย
มันก็...
ดี
ขอโทษ ข้าแค่คิดถึงคำที่ไนนีฟ...
รู้ไหม พ่อบอกว่า
ข้าเคยเก็บเบอร์รี่เต็มตะกร้าไปให้เจ้า
ตอนข้ายังเด็ก
เหมือนหมาน้อยคอยรักตาละห้อย
ฟังดูน่ารักดีจัง
มันอยู่ในกระเป๋าเจ้ามาทั้งวันเลยเหรอ
ก็ไม่แน่
มานี่
น่าจะอุ่นกว่านี้
- ข้าประทับใจที่เขาอุตส่าห์มีให้ - น่าจะอุ่นกว่านี้
ดีขึ้นไหม
มาก
มีอะไร
ท่านคิดว่าเป็นหนึ่งในนั้นรึ
คนไหน
เจ้าปล่อยให้ข้าผล็อยหลับ
เจ้าพูดอย่างกับเรื่องนั้นข้าจะทำอะไรได้
วันนี้เกิดอะไรขึ้นที่นั่น
ไม่ใช่วันนี้ แต่ก่อนหน้านั้น
ไนนีฟขอให้ข้าเป็นศิษย์ของนาง
เพื่อฝึกหัดเป็นไวทยาในวันหน้า
- อะไรนะ ไม่ เจ้า... - นางถาม
ข้าไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ
จริงเหรอ
นางคิดว่าข้าจะได้ยินเสียงสายลม ถ้าฝึกหัดกับนาง
ไวทยาเป็นชีวิตที่โดดเดี่ยวนะ
ห้ามมีสามี
ห้ามมีลูก
ข้าไปนอนดีกว่า
แรนด์
พวกเราจะเอาขนม!
สุขสันต์เบลไทน์
ไม่ให้ ไม่มีขนมให้นะ
เร็วไปที่จะกินอาหารเช้าหรือเปล่าคะ
ไม่มีเวลาไหนเร็วไป ถ้าเป็นขนมปังของแม่เจ้า
เขาไปตั้งแต่ก่อนพ่อตื่น
แมท โคธัน ลูกค้าที่ดีและจนที่สุดของข้า
เหมือนข้าจะเป็นลูกค้าคนเดียวของเจ้า
แล้วปีนี้เจ้ามีอะไรมาให้ข้า
โธ่ น่าเสียดายที่ไม่ใช่ทองแท้
แท้สิ อย่างน้อยต้องได้ราวๆ สามมาร์ค
อาจจะได้ แต่ข้าขายมันในเมืองนี้ได้ไหมล่ะ
- ข้าให้มาร์คเดียว - สอง
ครึ่งมาร์ค
ราคานี้เจ้าจะได้โคมสามอัน แค่นั้นก็บุญโข
เจ้ามันชาติสถุล แพดดัน เฟน
ยินดีเสมอเหมือนเคย
เมื่อคืนท่านไม่ได้นอน
ท่านคิดว่าหนึ่งในพวกไร้เนตร มาถึงที่นี่แล้วรึ
ถ้าเช่นนั้น วันนี้เราทั้งคู่ต้องลงมือ
นึกแล้วว่าเจ้าคงอยู่ที่นี่
เวลาขึ้นมาบนนี้ รู้ไหมว่าข้าคิดถึงอะไร
ข้าคิดถึงชีวิตของข้าที่นี่
ในทูริเวอร์ส
คิดถึงบ้านที่ข้าจะสร้าง
ภรรยาที่ข้าจะมี
คิดถึงลูกๆ ที่วิ่งเล่น ในป่าแถวนี้เหมือนที่ข้าเคยเล่น
- ข้าจะ... - ข้ารู้
ข้ารู้อยู่แล้ว
ชาวบ้านเรียกเจ้าเป็นผู้นำ ไวทยา แต่กลับมาเช็ดถูอยู่ตรงนี้
นี่คือสระศักดิ์สิทธิ์ การทำความสะอาดที่นี่ถือเป็นเกียรติ
- ท่านมาทำอะไรที่นี่ - ข้าอยากคุยด้วย
- ในทูริเวอร์สน่ะนะ - ข้าก็ถามเจ้ากลับได้เช่นกัน
เจ้าไม่ใช่คนที่นี่ใช่ไหม
ไวทยาคนเก่าพาเจ้ามาที่นี่ ตั้งแต่ยังเป็นทารก
ทารกซึ่งพ่อแม่จากโลกนี้ไปแล้ว
แต่ไม่มีใครจำได้ว่าเมื่อใดแน่ เมืองเล็กๆ ก็เป็นเช่นนี้
ไม่มีใครจดบันทึกใดๆ ชาตะ มรณะ
นั่นไม่ได้แปลว่าเราจำไม่ได้
ไวทยาคนก่อน หญิงที่เลี้ยงข้ามา...
ตอนที่นางอายุแค่ 13 นางรู้ตัวว่าได้ยินเสียงสายลม
นางจึงไปที่หอคอยขาว
นางเดินไป...
จากที่นี่
ใช้เวลาหลายเดือน
เมื่อไปถึงที่นั่น
พี่น้องท่าน มองเสื้อผ้าโทรมๆ ของนางปราดเดียว
สำเนียงชาวบ้านสามัญ
แล้วก็ไล่นางกลับไป
นางยังเด็กและมาจากเมืองเล็กๆ
แต่นางจดจำไปจนตาย
ข้าก็เหมือนกัน
คนพูดกันว่าเจ้าเด็กเกินไป ที่จะเป็นไวทยา แต่ข้าไม่เห็นด้วย
ข้าคิดว่าเจ้าเข้มแข็ง แม้ว่าเจ้าเพิ่งได้รับเปียนั้นมา
แค่ปีหรือสองปี
- ข้าไว้มาห้าปีแล้ว - แสดงว่าเจ้าอายุ 25 ใช่ไหม
- หรือ 26 - ก็ไม่ได้แปลว่าข้าทำงานนี้ไม่เป็น
ไม่ว่าท่านจะคิดยังไง งานข้าคือการปกป้องเมืองนี้
จากท่าน ถ้าจำเป็น
เดินเล่นตามสบายนะ
ดื่มกัน เพื่อนๆ
รอดพ้นความอุบาทว์ไปได้อีกปี
เอาละ มีอะไรก็พูด
พูดอะไร
- ไม่มีอะไร - ตอแหล
- มีเรื่องกับเอเกว็นเหรอ - เรื่องอะไร
แย่ขนาดนั้นเลยสินะ
ได้ยินเสียงนั่นไหม
เสียงมัน... ผิด
หมายความว่ายังไง
ข้าก็ไม่รู้
ข้าไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้มาก่อน
แมท เราเห็นว่า เมื่อคืนโชคค่อยไม่เข้าข้างเจ้า
ข้ากับแรนด์เลยช่วยกัน
จะได้ซื้อโคมให้น้องๆ
เราอยู่ได้สบายๆ
- ขอบใจ - ข้าควรกลับบ้านเสียที
- อย่าอยู่บนเขานานเกินไปล่ะ - ไม่หรอก
เราน่าจะไปงานเบลไทน์กัน จะได้จุดเทียนให้แม่
หัวใจของมันคือช่วยนำทาง วิญญาณของนางกลับมาหาเรา
ทำที่ไหนหรือเมื่อไรก็ไม่สำคัญทั้งนั้น
นานแค่ไหนกว่าวงล้อแห่งกาลเวลา
จะขยับนำวิญญาณกลับมายังโลกนี้อีกครั้ง
ข้าก็อยากรู้นะ แต่ข้าแน่ใจว่า ต้องมีเหตุผลที่ไม่มีใครระลึกชาติได้
เราทำได้เพียงใช้ชีวิตที่ได้รับมานี้ให้ดีที่สุด
และจงวางใจ
ไม่ว่าอะไรจะเกิด ต้องเผชิญความรวดร้าวปานใด
ต้องใจสลายแค่ไหน
แม้กระทั่งความตาย...
วงล้อจะขยับหมุนต่อไป
ตลอดกาล
เราจะลองใหม่
ลองทำให้ดีกว่าคราวที่แล้วหน่อยก็ได้
เร็วเข้า ถ้าเราอยากให้วิญญาณคนรัก
หาทางกลับมาที่นี่ได้
เราต้องทำดีที่สุดให้พวกเขาเห็น ว่าคุ้มค่าต่อการกลับมา
เร็วเข้า!
ภูติเงาพาโทรลลอคมาด้วย
หลายสิบตน เราต้องไปเดี๋ยวนี้
ท่านรู้หรือเปล่าว่าเป็นคนไหนแน่
ไม่รู้
ทอม เป็นอะไรไป ทอม
หมอบ!
ไนนีฟ เกิดอะไรขึ้น
พวกมันเป็นตัวอะไร
- เดี๋ยวๆ เดี๋ยว! - เดี๋ยว!
พวกมันเป็นใคร
แม่ พ่อ น้องๆ อยู่ไหน
- พวกนั้นก็อยู่ตรงนี้ ข้า... - น้องๆ อยู่ที่ไหน
ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!
กดแผลไว้
นิ่งไว้
นิ่งไว้ มันหยุดแล้วนะ มันหยุดแล้ว
ขอบคุณ...
พ่อ นั่นตัวอะไร
แรนด์! หนีไป!
พ่อ!
เฮ้ย ทางนี้!
- พ่อ พ่อ - เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม
ข้าไม่เป็นไร นั่นตัวโทรลลอค
เจ้าต้องไปจากที่นี่
เจ้าต้องหนีไป
- ไปเสีย - ไม่ ข้าจะพาพ่อไปหาไนนีฟ
แสงทรงโปรด!
อยากกินเลี้ยงนักใช่ไหม ลองกินนี่ดูสิ
ไป! ไปซะ!
จับมือข้าไว้ ไป!
หนีเร็ว เลย์ล่า หนี!
หนีไป!
พี่แมทตี้ ช่วยเราด้วย!
นี่ นี่!
ไม่เป็นไร พี่มาแล้ว พี่มาแล้วนะ อยู่กับพี่แล้ว
ไม่ต้องกลัวนะ จำตอนเราเล่นซ่อนหากันได้ไหม
ต้นโอ๊คใหญ่ในป่า ไปเร็ว
ไนนีฟ! ไนนีฟ!
ไม่!
ไม่นะ เลย์ล่า ไม่ เลย์ล่า ไม่นะ
มองข้าสิ มองข้า
ไนนีฟ!
- เร็วเข้า มานี่ มา - ไนนีฟ ไม่!
มันมาเยอะเกินไป
แสง มอบพละกำลังแก่ข้า
เอเกว็น
ขอบคุณแสง
พ่อข้า... ต้องช่วยพ่อ
ไนนีฟอยู่ไหน
นางจากไปแล้ว
เจ้าช่วยเขาได้ไหม
เร็วเข้า
- ลูกแม่ - แม่!
ลูกน้อยของแม่
- ลูกๆ ปลอดภัย - แม่จ๋า
ขอบคุณแสง
เพร์ริน!
นั่นพิษโทรลลอค
ท่านโผล่มา แล้วรุ่งขึ้นพวกมันก็มา
พวกมันมาที่นี่ด้วยเหตุเดียวกับข้า
มาหาเจ้า
พวกเจ้าทั้งสี่
ยี่สิบปีก่อน มีหญิงคนหนึ่งบนหอคอยขาว
อายเซไดซึ่งเกิดมากับดวงตาฝ้าขาว จนมองไม่เห็นภาพใด
แต่นางกลับเห็น ภาพรางๆ ของวงล้อที่เคลื่อนหมุน
เจ้าอนธการกำลังตื่น
เสียงกระซิบของมัน ดังอยู่ในใจพวกเราแล้ว
แต่จะมีบุคคลหนึ่งที่ต่อกรกับมันได้
มังกรได้กลับมาเกิดใหม่
เป็นพวกเจ้าคนใดคนหนึ่ง
ท่านเสียสติไปแล้วแน่ๆ
มอเรน
- นั่นมันอะไร - ทัพของเจ้าอนธการ โทรลลอคมาเพิ่ม
อย่างน้อย 300 ตน
- พวกมันมาไวขนาดนี้ได้ยังไง - ไปเอาม้ามา
- ท่านไปไม่ได้นะ - เจ้าต้องไปกับข้า ทั้งสี่คน
ชีวิตพวกเจ้าจะไม่ใช่อย่างที่เคยคิด
พวกเจ้าอยู่ในทิวเขาเหล่านี้มานานเกินไป
แสร้งทำเหมือน เหตุการณ์ในโลกจะไม่กระทบตัว
- เราจะหนีไปเฉยๆ ไม่ได้ - พวกมันตามล่าเจ้า
พวกมันจะไล่ตามเจ้า
ถ้าเจ้าอยู่ต่อ พวกมันก็จะมาที่นี่
พวกมันจะขจัดทุกสิ่ง ไม่มีใครต่อกรได้
และข้าไม่อาจยับยั้งพวกมันได้
ทางรอดเดียวคือ เราต้องไปให้ถึงหอคอยขาว
ไปสมทบกับเหล่าพี่น้องอายเซได
ไม่มีเวลาแล้ว เราต้องไปเดี๋ยวนี้
วงล้อแห่งกาลเวลาเคลื่อนผัน ยุคสมัยเปลี่ยนผ่าน
เหลือเพียงความทรงจำซึ่งกลายเป็นตำนาน
ตำนานจางหายกลายเป็นเรื่องเล่าขาน
กระทั่งเรื่องเล่าขาน ยังถูกลืมเลือนไปช้านาน
เมื่อยุคสมัยที่เคยให้กำเนิดมัน หวนคืนมาอีกครา
ในยุคสมัยหนึ่ง บางคนเรียกมันว่ามหายุคที่สาม
สายลมได้โหมลุกกลางทิวเขาแห่งหมอก
สายลมนั้นไม่ใช่จุดเริ่มต้น
ไม่มีทั้งจุดเริ่มต้นและสิ้นสุด ในการเคลื่อนหมุนของวงล้อแห่งกาลเวลา
แต่ก็นับว่าเป็นจุดเริ่มต้นหนึ่ง
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม
ผู้ตรวจสอบงานแปล ต้องตา สุธรรมรังษี