Czarny wkrótce się przebudzi.
Ale ktoś stawi mu czoło.
-Dokąd teraz? -Do Dwóch Rzek.
Jest tam czworo Ta'veren we właściwym wieku.
Nynaeve uważa, że z jej pomocą nauczę się słuchać wiatru.
Wiedząca wiedzie samotny żywot.
Kocham cię.
Wiem.
Słyszysz?
Brzmi... niewłaściwie.
Zjawiłaś się, a oni zaraz po tobie.
Jesteśmy tu z tego samego powodu.
Smok narodził się ponownie.
Jako jedno z was.
Ruszajmy.
Od lorda kapitana.
Żebyście zwyciężyli.
Niechaj Światłość ci sprzyja, panie.
Próbowałaś tej potrawy?
Jest w niej krzta brutalności.
Smak zawdzięcza nie tylko mięsu ptaka,
ale i jego kościom, dziobowi i szponom, które rozcinają podniebienie.
Nie na tyle, by zadać ból, lecz wystarczająco, by wywołać krwawienie.
Nie lękaj się.
Aes Sedai powinna wiedzieć,
że czasem jedynie brutalność wiedzie ku łasce.
KOŁO CZASU
Ile mamy czasu?
Za mało.
Musimy przyspieszyć.
Zwolnijcie.
Miasteczko jest niedaleko. Lepiej się ukryć za murem.
Mury nie powstrzymają trolloków. Boją się głębokiej wody.
Dlatego cuchną szczynami.
Obudziliście mnie.
-Musimy przekroczyć Taren. -Oczywiście.
Syn wkrótce wróci...
Dostaniesz dwa razy tyle na drugim brzegu.
Nie wyraziłam się jasno?
Rzadko spotykasz się z odmową.
Owszem.
Prędko.
Co to za stwory?
Słudzy Czarnego. Jeźdźcy Pomora.
Pomor może rozkazywać trollokom,
ale nie zmusi ich, by przekroczyły rzekę. Z nami będziesz bezpieczny.
Co? Mowy nie ma! Moja rodzina!
-Nie ma już powrotu. -Mój syn tu jedzie.
Niedługo będzie. Pomóżcie mi. Nie mogę go zostawić.
Nie możemy pozwolić, żebyś nas do nich doprowadził.
Nie! Tylko tak mogę pomóc synowi.
Białe Płaszcze mają rację.
-Aes Sedai to potwory! -Stój!
Nie!
Proszę!
-Musimy mu pomóc. On... -Nie żyje.
To ich jedynie spowolni.
Możemy ich zgubić, nim się przeprawią,
ale musimy się spieszyć.
-Dalej. -Jedźmy.
Zgubiliśmy ich.
Musimy gdzieś wypocząć.
Uważajcie.
Na świecie są groźniejsze rzeczy niż trolloki.
Muszą zachować siły.
Ty także.
A gdyby była tu Nynaeve?
Ciągle by się kłóciła z Aes Sedai.
Moiraine nie miałby z nią lekko.
Widziałam to.
Widziałam, co jej zrobili.
Jeden ze stworów ją chwycił i cisnął nią jak lalką.
To się stało tak szybko,
że niczego nie poczuła.
Potrzebujemy planu.
Wiesz, co zrobiła przewoźnikowi.
A jeśli my wejdziemy jej w drogę?
A jeśli ma rację?
Jeśli wśród nas jest Smok Odrodzony,
najpotężniejszy przenoszący świata?
Moiraine mówi, że trolloki szukają nas. Faktycznie za nami ruszyły.
Dajcie spokój. Nie znamy prawdy.
Ponoć ostatni smok wywołał Pęknięcie, a kolejny ocali świat.
Ja słyszałem, że będzie miał skrzydła.
Ja tu ani piórka nie widzę.
Zapomnijcie o plotkach.
Smok będzie każdą, a zarazem żadną z nich.
Wyśpijcie się koniecznie. Ruszamy o świcie.
Już dobrze.
Chodź. Usiądź.
Nas też zabijesz?
Co wiesz o Trzech Przysięgach?
Aes Sedai składają je,
by zakończyć oblężenie Białej Wieży.
Co to za przysięgi?
-Nie zabijać i nie kłamać. -A dokładniej?
Słowa są ważne, tak jak ich wykorzystanie.
Nie wiem.
Pierwsza. Nie mówić nieprawdy.
Druga. Nie wytwarzać broni, którą można zabić drugą osobę.
Trzecia. Nie wykorzystywać Jedynej Mocy jako broni,
chyba że ostatecznie w obronie życia swojego,
strażnika lub innej Aes Sedai.
Te przysięgi są wymuszane Jedyną Mocą.
To nie tak, że ich przestrzegamy. Ich się nie da złamać.
Nie zabiłam przewoźnika.
Stracił życie przez własną głupotę.
Chciał wrócić do rodziny.
Gdybym mu pozwoliła wrócić,
co by się stało?
-Trolloki by go zabiły. -A potem?
-Ruszyłyby za nami. -Właśnie.
Moc w tobie stanowi jedynie cząstkę twojej siły.
W bitwie liczy się umysł i to,
jak z niego korzystasz.
-Moc we mnie? -Jak ją nazywasz?
Umiejętność, dzięki której przewidujesz pogodę.
Słucham wiatru.
Kobiety na całym świecie nazywają to różnie.
Ale to ta sama moc.
Ta sama dla nas wszystkich.
Jedna. Jedyna Moc.
Takie jak my mają szczęście,
że udało nam się jej dotknąć.
-Nie jestem Aes Sedai. -Mogłabyś być.
Dotkniesz Źródła, nawet jeśli tego nie chcesz.
Spójrz na kamień.
Na jego powierzchnię.
Przejrzysty, a nieprzezroczysty. Jak woda w rzece.
Wyobraź sobie, że się w niej unosisz.
Daj się jej ponieść.
Nie myśl. Płyń.
Oczyść umysł.
Nie ma już drzew, głodu, wyczerpania.
Tylko kamień i szemrzący strumień.
Niech cię poniesie.
Poddaj mu się. Dryfuj.
Dryfuj.
Chyba...
Chyba coś poczułam, ale...
Pierwsze dwa były moje.
Ale ostatni całkowicie twój.
Nie słuchasz wiatru, Egwene.
To wiatr słucha ciebie.
-Przepraszam. -Nie szkodzi.
Po prostu...
chciałem pobyć sam.
-Egwene... -Nie szkodzi.
Rozumiem.
Perrin!
Perrin.
Wszystko w porządku?
Myślisz, że wrócimy?
Do domu?
Nie.
-Jak... -Też to widziałeś?
To był sen.
Ty to zrobiłaś?
Zagnieździłaś nam to?
Kto to widział?
Kto, wszyscy?
-Co widzieliście? -Nietoperze.
W locie poskręcało im karki.
Jakby ktoś je ścisnął.
Poczułem trzask.
Widzieliście kogoś?
Ktoś coś wam powiedział?
Mężczyznę z płonącymi oczami.
Choć nic nie mówił.
Następnym razem mówcie od razu.
Sny mają swoją moc.
Większą, niż myślicie.
-Co to znaczy? -Chodźcie.
-Konie wypoczęły. -Nie!
Dokąd jedziemy?
Na wschód. Do przeprawy w Białym Moście.
-A potem? -Do Białej Wieży.
-Mówiłam. -A potem?
Dlaczego mamy ci ufać?
Egwene może i się tam nadaje.
Ale mężczyźni w Białej Wieży?
Mamy latać na posyłki dla Aes Sedai?
Idźcie, dokąd chcecie.
Jakoś nie wierzę, że mi pozwolisz.
Nie mam już ani cierpliwości, ani czasu.
Swoje zdziałałeś.
Zadowolony?
Róbcie, co chcecie.
Jedna rozmowa.
Jedna rozmowa i jesteś po jej stronie?
Co ci obiecała zeszłej nocy?
Że jesteś wybrańcem?
Naprawdę sądzisz, że jest lepsza niż te stwory?
Oczywiście.
One zabiły Nynaeve, Lailę i połowę naszych bliskich.
Moiraine dotychczas ciągle nas chroni.
Nie widzisz, jak słabnie?
Wzmacnia nas Jedyną Mocą
kosztem swoich własnych sił.
Nawet mimo tego, że taki z ciebie uparty dupek.
Na jej miejscu też bym cię zostawiła.
Już to zrobiłaś.
Nie bądź gnojkiem.
Mamy tylko siebie.
Masz rację co do Moiraine.
Nie robi tego dla nas.
Ma powód, by nas chronić.
Gdy go straci, możemy się żegnać z życiem.
Ale na razie miota kulami ognia,
więc jej nie wkurzajmy.
Idziesz?
Białe Płaszcze.
Nie odzywajcie się niepytani.
Odpowiadajcie możliwie zgodnie z prawdą.
Nie wspominajcie o Białej Wieży i Aes Sedai.
Pochodzę z upadłego rodu, a wy podlegacie mnie.
Witaj, pani.
Zejdziecie z koni, jeśli łaska?
-Zmierzacie do Białego Mostu? -Tak.
Mam tam siostrę. Liczę, że nas przyjmie.
Podróże są teraz niebezpieczne.
Na południu wojna,
Aes Sedai ciągną z Białej Wieży.
Wojny i wiedźmy to nie nasza sprawa, panie.
Pragniemy jedynie znaleźć gospodę,
nim zapadnie zmrok.
Zatem bywajcie.
Pani wybaczy.
Jeśli zabawicie tu jeszcze chwilę,
jest z nami śledczy.
Będzie dokładny, lecz bez zwłoki.
Kto wędruje przez nasze ziemie,
musi zostać właściwie przesłuchany.
To nie jest wasza ziemia.
Synowie Światłości władają każdym, kogo napotkają.
-Mówiłeś, że skąd jesteś? -Nie mówiłem.
Ale pochodzę z Ziem Pogranicza.
Tam kto nie trzyma rąk przy sobie, łatwo może je stracić.
Przeszukać konie.
Ponoć Biała Wieża wysłała osiem sióstr
do walki z armią Logaina.
Nieustannie mieszają się w cudze sprawy,
a ich wrogowie zwykle giną.
Przepraszam. Jestem ranna.
Ból...
-Źle się goi. -Co się stało?
Nie uwierzyłbyś, panie.
To był potwór.
Wysoki na dwa metry, paszczę miał jak dzik.
Cała horda napadła naszą wioskę.
Na Pograniczu?
Nie. Na zachód stąd, w pobliżu Gór Mgły.
Pokaże mi pani tę ranę?
Trolloki aż tam?
Czarny nie spuszcza nas z oka.
Skąd dokładnie przybywasz?
Z Taren Ferry.
Wielu tam ucierpiało.
Możecie im pomóc?
Staramy się raczej unikać Aes Sedai.
Poszukaj jednej z nich w Białym Moście.
Tylko one potrafią to uleczyć.
-Niechaj Światłość wam sprzyja. -Czysto.
Światłość zawsze sprzyja. Nie potrzebuje wytycznych.
Zapamiętam wasze twarze.
Panie, wezmę oddział śledczych na południe.
Trolloki poszły na zachód.
Walka to pańska dola. My, śledczy, mamy wyższy cel.
Naprzód.
Ruszamy!
Mówiłaś, że nie da się złamać przysiąg.
Bo się nie da.
-Złamałaś je dziś. -Tak?
Okłamałaś go. Możesz się wyleczyć.
Możemy leczyć tylko innych. Dlatego podróżujemy w grupach.
Masz siostrę w Białym Moście?
Wszystkie Aes Sedai to siostry.
Zawsze mówimy prawdę.
Choć nie taką, jakiej się spodziewasz.
Więc słuchaj uważnie.
Ojcowie wycięli szlak przez zło
Matki oczyściły go
Okupiono ziemię krwią
Wiek temu
Śpiewaj
Dziś o Manetheren
I płacz
Przepadł ród Aemona
Więc płacz
Przepadł Manetheren
Wiek temu
Trzeba pamiętać o Manetheren.
To tylko pieśń.
Nawet nie wiem, czym jest Manetheren.
W starej mowie to „górski dom”.
Kiedyś tak nazywano Dwie Rzeki.
Podczas wojen z trollokami
armia z Manetheren była mała, lecz potężna.
Była jak cierń w dłoni Czarnego.
Skierował na nią wszystkie wojska.
Lecz gdy te nadeszły,
mieszkańcy górskiego domu stawili im czoło,
mając za plecami najpłytsze zakole rzeki.
Ich król Aemon, niczym w pieśni,
wysłał wici do sąsiadów, za których wcześniej walczyli.
Obiecali pomoc, jeśli przetrwają trzy doby.
Cudem im się udało.
Odpierali potworną hordę godzinę,
potem drugą, a potem trzecią.
Trzy dni wojowali.
Choć ziemie spłynęły krwią,
trolloki nie przebyły rzeki.
Ale po trzech dniach nikt nie przyszedł.
Walczyli sami.
Sześć dni. Dziewięć.
Dziesiątego dnia byli pewni,
że pomoc nie nadejdzie.
Królowa Eldrene zebrała ludzi
i kazała im schronić się z dziećmi w górach.
Jednak wielu z nich nie uciekło,
lecz dołączyło do armii.
Nie ustępowali mimo potoków krwi.
Trzynastego dnia
armia Manetheren... została wybita.
Królowa Eldrene poczuła, że straciła męża.
Pogrążona w rozpaczy
wykorzystała przeciwko trollokom Jedyną Moc.
Wywołała huragan ognia.
Armia Czarnego uciekła w popłochu.
Ale była za wolna. Ogień ją pochłonął.
Eldrene użyła więcej Mocy,
niż śniłaby jakakolwiek kobieta.
Spłonęła od środka.
Ocaliła jednak dzieci i ich opiekunów, którzy ukryli się w górach.
Z gospodarstw, wsi i miasta nic nie zostało.
Ale wrócili.
Przyszli po swoją ziemię.
Dlatego pieśń każe opłakiwać
Manetheren i to, co zostało stracone na zawsze.
Płynie w was pradawna krew.
Pamiętajcie o tym.
Będzie wam potrzebna.
Tu możemy wypocząć. Od kilku dni nie widziałem trolloków.
Może to przez bliskość Shadar Logoth.
To celowe?
Czyhanie Cienia jest zbyt niebezpieczne.
-Nie możemy tam iść. -Ten Biały Płaszcz.
Myślisz, że zabił pozostałe?
Nie widziałeś pierścieni moich sióstr?
Ma ich siedem.
Nie tylko on zapamięta czyjąś twarz.
Wypocznij. Jutro poszukamy siostry, która cię uleczy.
-Chcesz o tym pogadać? -O czym?
-Daj spokój, Rand. -Czego chcesz?
Mam się zachowywać, jakby nic się nie stało?
-Ja tylko... -To niemożliwe. Podjęłaś decyzję.
Rozumiesz, nie?
Nie będę uczennicą Nynaeve, bo ona nie żyje. Laila też nie.
Siedzimy w środku kniei,
na kark dyszą nam potwory,
a ty na mnie nie spojrzysz.
A tylko tego chcę.
Nie nienawiści.
Niczego więcej nie potrzebuję.
Nie umiem cię nienawidzić.
Wyjdzie z tego?
Potrzebuje snu.
Wy także.
Musimy ruszać. Szybko, znaleźli nas.
Zbudź się, Moiraine.
Trzymaj ją, jest nieprzytomna. Trzeba ją stąd zabrać.
-Jedźcie! -Dokąd?
Na wschód. Do upadłego miasta Shadar Logoth. Prędko!
-Spokojnie. -Co się dzieje?
-Spokojnie. -Nie wiem. Zatrzymała się.
-Uspokój się. -Bela, proszę cię.
Co to?
Czekajcie. Trolloki. Dlaczego tak stoją?
Dalej. Nie wejdą tam za nami.
Słuchajcie.
Żadnych ptaków.
Żadnego robactwa.
Nic.
Ledwo oddycha.
Zostaniemy tu.
Trzeba ją ogrzać.
Moiraine.
Shadar Logoth. Brzmi jak stara mowa.
To znaczy „Miejsce, w którym czyha cień”.
Dawniej miasto zwano Aridhol.
Podczas wojen z trollokami
było najbogatsze i najpotężniejsze.
Gdy świat go potrzebował, mieszkańcy otoczyli się murem
i z daleka patrzyli, jak inne miasta płoną.
To jego mieszkańcy obiecali Manetheren wsparcie
i to oni pozwolili tamtym umrzeć.
Gdy wojna dobiegła końca, ocalali szukali tu schronienia.
Stukali w mur, lecz nikt nie odpowiadał.
Gdy weszli do środka, nikogo nie zastali.
Mówią, że czyste zło wypełzło z miasta,
by pochłonąć wszystkich, którzy tu mieszkali.
Od tamtej pory miasto jest opuszczone.
Nawet trollokowie tu nie wchodzą.
Parę kwestii.
Po pierwsze, nigdy tyle naraz nie powiedziałeś.
Po drugie, co my tu robimy, na Światłość?
Niczego nie dotykajcie.
Jedzcie to, co macie ze sobą.
Weź to.
Laila go wykuła.
Zawsze mówiła, że wytwarza narzędzia, a nie broń.
Tysiąc razy kroiłem nim jabłka i strugałem drewno,
zanim użyłem go do obrony.
Pamiętaj go ostrzyć i czyścić.
Będzie gotowy,
gdybyś go potrzebował.
Choć to wciąż narzędzie.
Mogę nim ocalić życie swoje
lub kogoś, kogo kocham.
Zapewne myślała o tobie.
Uważała, że jeśli wpadniesz w tarapaty,
to przeze mnie.
Choć, szczerze mówiąc,
nie wiem, jak można mnie za to winić.
Dziękuję.
Dziewczynkom nic nie będzie.
Moi rodzice będą do nich zaglądać.
Randa i Egwene także.
Wiem.
Co się dzieje?
Już dobrze. Jestem.
Gdzie jesteśmy?
Zabiłeś nas.
Co to jest, na Światłość?
Wynośmy się stąd.
Biegnij! Znajdę cię.
Ruszajmy, Rand!
Szybciej!
Tam!
-Którędy? -Nie wiem.
Tutaj!
W lewo!
-Podsadź mnie. -Ty mnie nie możesz?
No dalej.
Prędko.
Pospiesz się!
Rand, prędzej! Ruchy!
Rand!
Już!
Chodź.
Gotów?
-Chodźmy. -Nie możemy uciec bez nich.
Możemy.
-Rand! -Mat!
Rand!
Mat!
Prowadź do nich, bo poderżnę ci gardło.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Mariusz Arno Jaworowski