Ponoć ostatni Smok wywołał Pęknięcie, a kolejny ocali świat.
Zapomnijcie o plotkach.
Ta moc...
jest należna kobietom. Wyłącznie.
Kobiety na całym świecie nazywają to różnie.
Ale to Jedyna Moc.
Nie słuchasz wiatru, Egwene.
To wiatr słucha ciebie.
Nie widzisz, jak słabnie?
To te potwory zabiły Nynaeve, Lailę i połowę naszych bliskich.
Wyrośniesz na swojego ojca.
Będziesz draniem jak on.
Co to jest, na Światłość?
Biegnij! Znajdę cię.
-Nie możemy uciec bez nich. -Możemy.
-Rand! -Mat!
Prowadź do nich, bo poderżnę ci gardło.
Nynaeve!
KOŁO CZASU
Gdzie moi przyjaciele?
Żyją?
Drugi raz nie spytam.
Tu ich nie ma.
Jak mnie znalazłaś?
Co im zrobiła?
Myślisz, że znasz ten świat.
Nic nie rozumiesz.
Czarny idzie po twoich przyjaciół.
Moiraine walczyła z jego armią z całych sił.
To dlaczego ich porzuciła?
Nie porzuciła.
Ja to zrobiłem.
Ona się nie ruszy,
w tym stanie nie pójdzie ich szukać.
Jesteś uzdrowicielką.
Miałabym jej pomóc?
Owszem, jeśli chcesz pomóc przyjaciołom.
Ani drgnij.
Oboje wiemy, że tego nie zrobisz.
-Chciałaś mnie zabić? -Puszczaj.
Egwene!
Perrin!
Egwene!
Perrin!
Widzisz ich?
-Jeśli się wydostali... -Wydostali się.
-Egwene! -Posłuchaj.
Znajdziemy ich. Obiecuję.
Ale nikomu nie pomożemy, jeśli damy się zabić.
Kto wie, co nas usłyszy.
Poszukajmy drogi do domu.
-A jeśli po drodze ich znajdziemy... -Nie wracam.
Moiraine powiedziała, że trolloki ruszą za nami.
Kazała nam iść do Białej Wieży.
Wierzysz jej?
Egwene jej wierzy.
To co mamy zrobić?
Pójść do Białej Wieży.
-Jak tam dotrzemy? -Ponoć prowadzą tam wszystkie drogi.
Tak to nie działa.
To na wschód.
Tyle wiemy.
Daj spokój, Rand.
Nigdy nie chciałeś opuszczać domu.
Obaj to wiemy.
Bez nich to nie dom.
Wilki.
Idą za nami.
Musimy iść. Rozpalimy ogień, to je odstraszy.
Przepraszam. Dam radę.
Nie martw się. No dalej.
Dalej.
No już!
To ja czy ty?
Może wyczaruj nam jakiś prowiant?
Myślisz, że przeżyli?
Nie wiem.
Ale wiem, dokąd pójdzie Rand.
Do domu.
Nie możemy wrócić.
-Musimy. -Nie możemy.
Oni też nie wrócą.
Skąd wiesz?
Znam Randa.
Pójdzie tam, gdzie ty.
Chodź, ja popilnuję.
Ogrzej się i wypocznij.
Teraz jej pomożesz?
Obym tak znalazła odpowiedzi.
Nie możesz niczego żądać.
Ja nie żądam. To groźba.
Bez leczenia umrze.
Wiesz o tym.
Nie widzę tu innych Wiedzących.
A ty?
Nie musisz tak stać, nie ucieknę.
No dobrze.
Chcesz wiedzieć, to pytaj.
Śledziłaś mnie.
Od Dwóch Rzek aż do Shadar Logoth.
Jak?
Nie mówiłam, że odpowiem.
No dobrze, zaczynam.
Słyszałam o więzi Aes Sedai ze Strażnikiem.
Czujesz to, co ona.
Szykuj się, bo to zaboli.
Teraz czekamy.
Laila?
Perrin, wilki się zbliżają.
Biegiem!
Tędy.
-Szybko! -Dalej!
Jestem. Biegnij!
Dalej, tędy!
Szybciej!
Zatrzymam je.
Nie, w nogi!
Dlaczego się zatrzymały?
Musimy wiać. Szybko!
Jestem przy tobie.
Cholera, zimno.
Wymienimy się okryciami?
No weź.
Dzieci będą się o tobie uczyć.
Mat Cauthon, człowiek, który zniósł chłodek.
Teraz ci do śmiechu?
Zaskakujesz mnie.
Przynajmniej zejdźmy niżej.
Halo?
Co to?
Twoje niżej.
Miłe miejsce. Wspaniałe powitanie przyjezdnych.
Lepiej się zachowuj.
Chodźmy.
Czemu w Dwóch Rzekach takich nie było?
Czarująca ozdoba.
Pij! Pij!
Czołem, przybysze.
Stać nas tylko na jedzenie.
-Polecam zupę. -Dobrze.
Ktoś jeszcze się tu dziś zjawił?
W naszym wieku. Kobieta z warkoczem, wielkolud?
Kowal?
Jedynym nowym przybyszem jest bard.
Wygląda na to, że zaraz znowu zacznie wyć.
Barwi je poranek
Ciemność utula co noc
Dziecięcych grobów wianek
Szalała Jedyna Moc
Widział, jak pęka cały świat
Udręczona jego dusza
We własnej celi tkwi od lat
We wspomnień katuszach
Wciąż słyszę jego żałosny szloch
Za tymi, których stracił
Wciąż słyszę jego żałosny szloch
Za tymi, których zabił
Jawili mu się w rzek dnie
Ich głosem bębnił deszcz
Szeptali doń w każdym śnie
Prawdą przykrą jak dreszcz
Sprawił, że pękł cały świat
Udręczona jego dusza
We własnej celi tkwi od lat
We wspomnień katuszach
To co, płaczemy czy po kolejce?
-Przepraszam. -Bez obaw.
Dziękuję.
Miedziaka dla barda?
Zbyt jesteśmy zdołowani na datki.
Jeśli umiecie lepiej, to śmiało.
Nie dajcie się nabrać.
Oprócz niego każdy śpiewak ląduje w jeziorze.
-Trzy miedziaki. -Dla niego nie zamawialiśmy.
-Miedziak dla barda. -Nie trzeba.
Nikomu tu nie można ufać.
Daj spokój.
Miedziak dla barda.
-I opłata za lekcję życia. -Drogą jak cholera.
Za jakość się płaci.
Usiądź.
Nadal tam są.
Spójrz.
Świeże ślady.
Głęboki.
Wiózł wiele osób.
Jak myślisz, kogo?
Nie wiem.
Handlarzy?
A może Białe Płaszcze.
Ktokolwiek to był,
kieruje się na wschód, ku Białej Wieży.
Te wilki...
Doprowadziły nas tu?
Trzymajmy się z tyłu, dopóki się nie dowiemy, kto to.
Masz pieniądze na pobyt?
Ja mam. Ciebie okradziono.
Zobaczmy, czy znajdzie się pokój.
Chodź.
Mówcie. Wiem, kiedy facet czegoś chce.
Jesteśmy w trudnej sytuacji,
a musimy gdzieś spędzić noc.
Padamy do twoich stóp i prosimy o łaskę, pani.
No to śmiało.
Może być byle namiot.
Parę miedziaków mamy. Możemy też odpracować.
Zatrzymajcie je.
Przyda mi się pomoc.
Za mną.
Porąbcie drwa.
Tacy siłacze na pewno dadzą sobie radę.
Nie za młoda?
Nie celujesz w takie jak Moiraine?
Zrobię wyjątek.
Będziemy rąbać na zmianę.
Myślisz, że będzie chciała?
Drewno, Mat.
Raz ty, raz ja.
Ty to zaproponowałeś.
I ty nas zaciągnąłeś na to zadupie.
-Co z tobą? -Nic.
Jeśli mamy dotrzeć do Białej Wieży,
czekają nas gorsze wyzwania.
Myślisz, że będzie łatwo?
Ty tak na poważnie?
-Co? -Wszystko!
-O czym ty mówisz? -Daj spokój. Aes Sedai,
Biała Wieża, Smok odrodzony w jednym z nas.
Przecież to farsa!
I to taka, która zabrnęła za daleko.
Egwene i Perrin nie pójdą do Wieży.
Pewnie już nie żyją.
Sam w to nie wierzysz.
Nawet jeśli żyją,
nie musisz tam dla niej iść.
Ona dla ciebie tego nie zrobi.
Fiut z ciebie.
Idź, poradzę sobie. A ty rób, co chcesz, jak zwykle.
Skończone?
Rand jest drwalem. Poradzi sobie sam.
Moje umiejętności przydadzą się gdzie indziej.
Coś mi mówi, że nie masz ich wiele.
Zależy od zadania.
Czyszczenie latryny?
-Nie. -Pranie pościeli?
Wolę w niej spać.
Powiedz, co umiesz,
a ja coś ci znajdę.
Cóż.
Byłem wziętym handlarzem końmi.
No to nasze szczęście.
Uwaga!
Mamy tu handlarza końmi bez koni.
No dobra.
Komuś potrzebny taki handlarz?
Obchodzi ich tylko następna kolejka.
Wybieraj. Podajesz albo rąbiesz.
Zwykle to ja piję.
Więc wiesz, jak można się wściec, czekając na piwo.
-No dalej! -Czekamy!
Czego tak sterczy?
Szkoda ci buźki na kopalnię, dziewko z wąsem?
Stępiłem brzytwę, goląc plecy twojej żonie.
Dana, skądżeś go wytrzasnęła?
Nie wiem, zjawił się i już. Może zostanie na dłużej.
Zabawny chłopak.
Dostałeś napiwek.
Zbierasz na coś?
Chcę tylko wrócić do domu.
A ja myślałam, że marzyłeś o tym miejscu.
Szkoda. W Breen's Spring ciężko o faceta,
który potrafi sklecić pełne zdanie.
Gdzie jest ten dom?
Pochodzimy z Baerlon. To na zachód stąd.
Nie wiesz, jak tam dotrzeć?
Łodzią. Ale jeden napiwek ci nie wystarczy.
-To ile jeszcze? -Z kilkaset.
Razy dwa, jeśli płyniesz z towarzyszem.
Wystarczy mi jeden bilet.
Szkoda, że wracasz.
To miłe, że się wyrwałeś.
My się rodzimy w tym bagnie.
Całe życie w nim grzęźniemy,
aż któregoś dnia nas pochłonie.
Ci dranie wiedzą o mnie wszystko.
Ci, którzy tu siedzą, znają mnie od dziecka.
Ale w nowym miejscu...
możesz być, kim chcesz.
Nikt się nie dowie, z jakiego bagna pochodzisz.
W domu mnie potrzebują.
Muszę tam jakoś wrócić.
Mogę żebrać, pożyczać i kraść.
Nad ostatnim się zastanów, bo skończysz w klatce.
Nigdy nie widziałam takiej trucizny.
Obawiam się...
Niedługo wrócę.
A ty dokąd? Już mnie nie pilnujesz?
Zadbasz o nią. Nie masz wyjścia.
Nie bądź taki pewien.
W tej mgle niewiele widać.
Pójdę przodem.
-Wrócę, jeśli jest bezpiecznie. -Nie!
Albo wchodzimy razem, albo w ogóle.
Tylko spojrzę, z kim mamy do czynienia.
Nie musisz mnie chronić, Perrinie.
Rozumiesz?
To nie twoja wina.
Moja.
Nie.
Nie twoja.
Chodź.
Idziemy.
Perrin, co się dzieje?
Czego chcecie?
Znacie pieśń?
Co?
Nie wiedzą. Inaczej by odpowiedzieli.
„Wasze powitanie ogrzewa duszę niczym ogień, co grzeje ciało.
„Pieśni jednak nie znamy”.
To istotny fragment.
Mówcie.
„Wasze powitanie ogrzewa duszę
„niczym ogień, co grzeje ciało.
„Pieśni jednak nie znamy”.
„Pieśni nie znamy”.
Zadowolona?
Zatem szukamy dalej.
Jak było, tak i będzie. Kto szuka, ten odnajdzie.
Jestem Ila. A to Raen.
Wyglądacie okropnie.
Proszę.
Kim jesteście?
Bez żartów.
Nasza reputacja nas wyprzedza.
Zasłużyliśmy na nią.
Jesteśmy Tuatha'an, ludem wędrowców.
Kradniemy wam złoto i dzieci.
Aram.
Na pewno słyszeliście o Druciarzach.
Udzielimy schronienia każdemu, kto go potrzebuje.
A wy wyglądacie na potrzebujących.
Twój towarzysz wyszedł przed godziną. Sądziłam, że tu będzie.
Nie przyjdzie, póki nie skończę.
Wystarczy. Na ten rok i kolejny.
Możemy tu przenocować?
Tutaj nie. Chodź.
Wystarczy nam płachta nad głową.
Daj pokój komuś, kto zapłaci.
Myślisz, że tacy tu są?
Nie. Wy zapracowaliście na dach nad głową.
Tu będziecie mieli spokój.
Możecie hałasować, nikt was nie usłyszy.
Nie ma to jak pieszczoty na partnerskie sprzeczki.
Kiedy my nie...
Nie moja sprawa, co kto robi ze swoim...
-Nie pisnę słówka. -Nie jesteśmy parą.
Na pewno? Jest między wami napięcie.
Gdybym chciał faceta, mierzyłbym wyżej.
Nie wiedziałam.
Nigdy nie wiadomo.
Piwo macie ma mój koszt. Nawet nie jako para.
Wypij jego piwo. On guzik zrobił.
Chyba że pracujesz.
Jeśli myślisz, że nie piję w pracy, to mnie nie znasz.
Siuan.
Znalazłem to, czego szukaliśmy.
Może jechać?
Okład da jej kilka godzin energii.
Ale później...
Co robisz, chłopcze?
O to samo mogę spytać ciebie, starcze.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Wykrwawisz się, nim kiwniesz palcem.
Nie po to przetrwałem atak trolloków, by zabił mnie byle bard.
Nie przyszedłem do ciebie.
Chcę go pochować.
Od kiedy wieśniaki z Dwóch Rzek walczą z trollokami?
Kto mówi, że jestem z Dwóch Rzek?
Masz to wypisane na twarzy.
W mowie i ubiorze.
W kretyńskim nastawieniu.
Jesteś uparty jak osioł.
Pomóż mi go ściągnąć.
Czym zawinił?
To nie sprawiedliwość.
Miejscowi chełpili się, że zabili Aiela.
To Aiel?
Mało co oprócz akcentu i odzienia
może zdradzić pochodzenie.
Ale takich włosów nie uświadczysz poza Pustkowiem Aiel.
Dorównują złą sławą trollokom.
Nie sądzę.
To wojownicy, ale honorowi.
Widzisz,
martw się tylko wtedy, gdy się zasłaniają.
Wtedy już po tobie.
On nie stanowił zagrożenia.
Zabili go tchórze.
Bali się tego, czego nie rozumieją.
Spytam po raz ostatni. Co tu robisz?
Zbieram na powrót do domu.
Pomyślałem, że miał pieniądze.
Jemu się nie przydadzą.
Każdy miewa gorsze chwile.
Powiedz, jak skończysz.
Przepraszam.
Siostry mnie potrzebują.
Skończyłem.
Jeśli okradasz zmarłych, to ich przynajmniej pochowaj.
-Też jesteś z Baerlonu? -Proszę?
Mat mówi, że tam zmierzacie.
Wiele mówi. To prawda.
Dlaczego wyjechaliście?
Musiałem uciekać. Mat także.
-Macie kłopoty? -Długa historia.
Dlaczego pozwolisz mu wracać samemu?
Zmierzam na wschód.
Dokąd?
To nie wścibstwo. Chcę pomóc.
Znam wszystkie miejsca.
Nasłuchałam się od górników i podróżników.
Wolałabym widzieć, a tylko słucham.
Co widzieć?
Kamień Łzy.
Lwi Tron w Caemlyn.
Stedding Ogirów.
Może nawet trolloka.
To czemu nie wyruszysz?
Koło nie dało mi wielu wyborów.
A moje decyzje sprawiły, że utknęłam tutaj.
Wiesz, co jest zabawne?
Wcześniej nie przejmowałem się Kołem.
Zawsze robiłem to, co uważałem za słuszne,
potem zaczynałem coś innego i znów to samo.
Ale teraz...
sam nie wiem.
Nie wiem, co jest słuszne.
Nie wiem, co robić.
Nic już nie wiem.
-Przepraszam, nie... -To ja przepraszam.
-Nie chciałem... -Przesadziłam.
Nie chodzi o ciebie.
To przez włosy?
Co?
Niepotrzebnie je splotłam.
Przez to tylko ją przypominam.
Kogo?
Egwene.
Podobasz mi się, Rand.
Lepiej się połóż.
-Skąd znasz jej imię? -Kładź się, mówię.
-Co ty wyprawiasz? -Czekam.
-Na co? -Na Mata.
Potrzebuję was obu.
Nie sądziłam, że jesteś taki miły. To wszystko utrudnia.
Ratunku!
Spoczywaj, wojowniku Krainy Trzech Sfer.
Niech twa dusza odnajdzie wodę i cień.
Jak cię zwą?
Mat Cauthon.
Thom Merrilin.
Skoro już się znamy, oddasz mi pieniądze?
Nie dałeś mi możliwości.
Uważaj na siebie.
Nie chcę znaleźć cię w klatce.
Na pomoc!
Jak myślisz, co tu robimy? To drewno żelazne.
Trzech takich jak ty nie podoła tym drzwiom.
Już ci mówiłam, że nikt cię nie usłyszy.
Przestań!
-Mat! -Co?
-Ma mój miecz. W nogi! -Co się stało?
-Biegiem! -Wracajcie!
Rand, tutaj.
Z drogi!
Tędy.
Co się dzieje?
Dana.
-Co ty robisz? -Widzę was.
Widzę w snach całą waszą piątkę.
Ale liczy się tylko jedno z was. Tylko jedno może nim być.
-Piątkę? -Kim?
Smokiem.
Kim jesteś?
To nie ma znaczenia.
Ważne, kim się stanę.
Ostatnią osobę, która przyprowadziła Smoka Czarnemu,
wspominamy do dziś. Po 3000 lat.
Ishamael.
Spośród wszystkich Sprzymierzeńców Ciemności,
od rybaków po władców,
to ja was do niego przyprowadzę.
Ja.
-Pozwoliłabyś mu nas zabić? -On nie chce waszej śmierci.
Aes Sedai jej chcą.
On chce, żebyś nas ocalił. Nie widzicie tego?
Koło Czasu się kręci, a ludzie cierpią.
Każdy, kto trafia do tej dziury, ma swoją historię.
Powódź, susza, wojna,
bratobójstwo, ojcobójstwo.
Ale Smok...
Smok może to wszystko zmienić.
Zniszczyć Koło. Przerwać jego bieg.
Teraz odejdziemy.
Czyżby?
Wezwałam jednego z nich.
Już tu zmierza.
-Że co? Kogo? -Jednego z nich?
Bezokiego.
Przed Cieniem nie umkniecie.
-Ty ją... -Nie słyszeliście?
To Sprzymierzeńczyni Ciemności. Sprzedała duszę Czarnemu.
Jeśli to prawda, musimy uciekać.
Nigdzie z tobą nie pójdziemy.
Skoro wolicie towarzystwo Cienia.
Dokąd zmierzasz?
Na wschód.
Prędko.
To jak?
Wschód nam pasuje.
Od trzech godzin jedziemy na południowy zachód.
Po co?
Moiraine. Potrzebujemy cię.
Moiraine Sedai.
Liandrin Sedai.
Jeśli chcesz pomóc, spóźniłaś się.
Nie słyszałaś?
Schwytaliśmy człowieka, który głosił, że jest Smokiem.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Mariusz Arno Jaworowski