ว่ากันว่ามังกรคนก่อนเป็นผู้ทำลาย แต่คนถัดไปจะรักษาพิภพนี้
ลืมเรื่องของมังกรที่เคยได้ยินไปเสีย
พลังนี้
มอบหมายให้สตรี และเพื่อสตรีเท่านั้น
สตรีทั่วพิภพเรียกพลังนั้นด้วยชื่อที่ต่างกันไป
แต่สิ่งนี้คือพลังเอก
เจ้าไม่ได้ยินสายลม เอเกว็น
สายลมต่างหากที่รับฟังเจ้า
ไม่เห็นเหรอว่านางซีดเซียวลงทุกที นางอ่อนแรงขนาดนี้
อสูรพวกนั้นสังหารไนนีฟกับเลย์ล่า ฆ่าคนที่เรารักไปกว่าครึ่ง
เจ้าจะต้องลงเอยเป็นเหมือนพ่อเจ้า
ระยำต่ำช้าเหมือนมัน
นี่มันความอับแสงอะไรกัน
หนีไป! ข้าจะไปหาเจ้าเอง
- เดี๋ยว เราทิ้งพวกเขาไม่ได้นะ - ข้าว่าเราทำได้
- แรนด์! - แมท!
ถ้าไม่พาข้าไปหาพวกเขาเดี๋ยวนี้ ได้โดนปาดคอแน่
ไนนีฟ!
วงล้อแห่งกาลเวลา
เพื่อนๆ ข้าอยู่ไหน
พวกเขายังมีชีวิตอยู่ไหม
ข้าจะไม่ถามซ้ำ
พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่
เจ้าหาข้าจนเจอได้ยังไง
นางทำอะไรกับพวกเขา
เจ้าคิดว่าเจ้ารู้จักโลกนี้
เจ้าไม่รู้อะไรเลย
เจ้าอนธการกำลังล่าตัวสหายของเจ้า
มอเรนสู้กับกองทัพของมัน ด้วยพลังทั้งหมดที่มี
ถ้านางเป็นห่วงนัก ทำไมถึงทิ้งพวกเขาไว้
นางไม่ได้ทิ้ง
ข้าเอง
นางขยับตัวไม่ได้
ตามหาพวกเขาในสภาพนี้ไม่ไหวแน่
เจ้าเป็นหมอเยียวยา
ท่านคิดว่าข้าจะช่วยนางเหรอ
เจ้าต้องทำ ถ้าอยากช่วยเพื่อน
อย่าขยับ
เราต่างรู้กันว่า... เจ้าจะไม่ทำ
- เจ้าตั้งใจจะฆ่าข้าจริงรึ - ปล่อยข้านะ
เอเกว็น!
เพร์ริน!
เอเกว็น!
เพร์ริน!
เห็นพวกเขาไหม
- นี่ ถ้าพวกนั้นรอดออกจากเมือง... - ต้องรอดสิ
- เอเกว็น! - เดี๋ยว แรนด์
เราจะตามหาพวกเขาแน่ๆ ข้าสัญญา
แต่เราจะช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้เลย ถ้าโดนฆ่าตายก่อน เข้าใจไหม
แถวนี้มีใครได้ยินเราบ้างก็ไม่รู้
หาทางกลับบ้านกันดีกว่านะ
- แล้วถ้าเจอพวกเขาระหว่างทาง... - ข้าไม่กลับ
มอเรนบอกว่าพวกโทรลลอคจะมาอีก ถ้าเรากลับบ้าน
นางบอกว่าเราต้องไปหอคอยขาว
เจ้าเชื่อมอเรนเหรอ
เอเกว็นเชื่อ
งั้นเจ้าจะให้เราทำยังไง
เดินทอดน่องไปหอคอยขาว
- เราจะไปที่นั่นได้ยังไง - คนว่ากันว่าถนนทุกสายมุ่งสู่ที่นั่น
ถนนมันไม่โผล่มาง่ายๆ แบบนั้น
นั่นทิศตะวันออก
เรื่องนั้นเรารู้
เถอะน่า แรนด์
เจ้าไม่เคยยอมทิ้งบ้านมาก่อน
เราก็รู้กันอยู่แก่ใจ
ไม่มีพวกเขา บ้านก็ไม่ใช่บ้าน
หมาป่าพวกนั้น
ข้าว่าพวกมันไล่ตามเรา
เดินต่อไป เร็วเข้า มาก่อกองไฟ ไฟจะกันพวกมันออกไป
ข้าขอโทษ ข้าจะทำให้ได้
ไม่ต้องห่วง ข้าทำได้ ติดสิ
ไม่เป็นไร ติดสิ
ติดเร็ว!
นั่นข้าหรือเจ้า
ส่งกระแสจิตหาอาหารกับน้ำให้เราด้วยก็ดี
เจ้าว่าพวกเขาจะปลอดภัยไหม
ข้าไม่รู้
แต่ข้ารู้ว่าแรนด์จะไปที่ไหน
กลับบ้าน
ไม่ เรากลับบ้านไม่ได้
- เราต้องกลับ - ไม่ได้
พวกเขาเองก็ไม่กลับ
เจ้ารู้ได้ยังไง
เพราะข้ารู้จักแรนด์
เขาจะไปที่ที่คิดว่าเจ้าจะไป
มานี่ ข้าจะเฝ้ายามให้
ผิงไฟเถอะ พักผ่อนซะ
ทีนี้พร้อมจะช่วยกันรึยัง
ถ้าข้าช่วยนาง นางต้องตอบเรื่องที่ข้าอยากรู้
สภาพเจ้าเรียกร้องอะไรได้รึ
ไม่ได้เรียกร้องแต่เป็นคำขู่
นางจะตายหากไม่ได้รักษา
ท่านก็รู้
ไม่เห็นมีไวทยาคนอื่นอยู่แถวนี้
ใช่ไหมล่ะ
ไม่ต้องยืนเฝ้าแบบนั้นก็ได้ ไม่หนีหรอก
ตามใจ
อยากถามก็ถามมา
เจ้าบอกว่าสะกดรอยข้า
ตั้งแต่ออกจากทูริเวอร์ส ถึงชาดาร์โลกอธ
ยังไง
ให้ถามได้ แต่อาจจะไม่ตอบ
เอาละ ข้าพร้อมแล้ว
ข้าเคยได้ยินเรื่องพันธะระหว่าง อายเซไดกับผู้พิทักษ์
ที่ว่าท่านรู้สึกดังที่นางรู้สึก
ดังนั้นเตรียมใจไว้ เพราะงานนี้เจ็บแน่
ให้เวลามันหน่อย
เลย์ล่า
เลย์ล่า!
เพร์ริน หมาป่าใกล้เข้ามาแล้ว
เร็ว หนีเร็ว!
ทางนี้
- เร็วเข้า! - มาสิ!
ข้าอยู่นี่ วิ่งไป!
เร็วเข้า ทางนี้!
ให้ไว ไป!
ข้าจะสกัดพวกมันไว้
ไม่ มานี่!
ทำไมพวกมันหยุดล่ะ
เราต้องไปต่อ เร็วเข้า
ข้าช่วยเอง
โอย หนาวเป็นบ้า
เรามาแลกเสื้อคลุมกันดีไหม
เถอะน่า
นึกถึงลูกหลานที่สักวัน จะอ่านนิทานเรื่องของเจ้าดูสิ
แมท โคธัน ชายผู้เคยเดินยามหนาวนิดๆ
ปล่อยมุกเป็นแล้วเหรอ
นิสัยใหม่นะนั่น
อย่างน้อยเปลี่ยนเป็นลงเขา แทนที่จะเดินขึ้นได้ไหม
เฮ้ย!
แล้วนั่นมันอะไร
ทางลงเขาไง
ที่นี่ดูเป็นมิตรนะ ต้อนรับคนกันดี
งั้นเจ้าก็ต้องทำตัวให้ดีที่สุด
มาเถอะ
ทำไมไม่เคยมีอะไรแบบนี้ในทูริเวอร์สบ้าง
น่ารักจะแย่
ดื่ม! ดื่ม! ดื่ม!
ขอต้อนรับหนุ่มๆ
เรามีเงินพอจ่ายแค่ค่าอาหาร
- วันนี้ซุปอร่อยนะ - ใช่
วันนี้เจอคนอื่นเข้าเมืองมาบ้างไหม
อายุเท่าเรา เป็นผู้หญิงไว้เปีย หรือไม่ก็ผู้ชายตัวใหญ่
ช่างตีเหล็กน่ะ
ไม่ หน้าใหม่อีกคนในเมืองนี้เป็นวณิพก
เงียบๆ หน่อย เขากำลังจะร้องอีกเพลง
แสงสีแห่งอรุณตะวันฉาย
เป็นความมืดกล้ำกรายในคืนค่ำ
ร่างน้อยใหญ่ในสุสานไม่เตือนคำ
ดวงตะวันอับแสงโลกลับลา
เห็นพิภพล่มสลายพินาศสิ้น
ข้าได้พบดวงวิญญาณทุกข์หนักหนา
เขาโหยไห้ในคุกซึ่งสร้างมา
พันธนาไม่อาจลืมได้แต่จำ
ยังได้ยินเขาร่ำไห้ยามคิดถึง
ผู้ล่วงลับตราตรึงในอกช้ำ
ยังได้ยินเขาร่ำไห้ยามคำนึง
คร่ำครวญถึงผู้จากไปไม่ทันลา
เห็นดวงหน้าสารพันในสายน้ำ
ใจสะท้านยามสัมผัสฝนจากฟ้า
เสียงกระซิบก้องในอกยามนิทรา
เขาเจ็บช้ำเหลือคณาจำทนไป
เขาทำลายพิภพพินาศสิ้น
ข้าได้พบดวงวิญญาณผู้โหยไห้
เขาทนทุกข์ในคุกซึ่งสร้างไว้
พันธนาไม่อาจลืมได้แต่จำ
เอาละ ทุกคนจะร้องไห้ไหม หรืออยากฟังอีกรอบ
- ขอโทษๆ - อ้อ ไม่เป็นไร
ขอบคุณ
ทำทานวณิพกหน่อยไหม
หดหู่เกินจนทำทานไม่ไหว
ถ้าเจ้าสองคนคิดว่าร้องได้ดีกว่าก็เอา
อย่าหลงกลเขา
ใครในนี้ร้องเพลงนอกจากเขา ได้ไปนอนก้นทะเลสาบ
- ทั้งหมดสามทองแดง - เราไม่ได้สั่งเบียร์ให้เขา
- ทำทานวณิพก - ไม่เป็นไร
ที่นี่ไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น
มาเถอะ
ทำทานวณิพก
- เป็นค่าบทเรียนชีวิตเล็กน้อย - บทเรียนราคาแพง
ของดีก็ต้องแพง
นั่งลง
พวกมันยังอยู่ตรงนั้น
ดูสิ
รอยเท้าใหม่
ลึกด้วย
และแบกหามผู้คนมามากมาย
เจ้าว่าพวกเขาน่าจะเป็นใคร
ข้าไม่รู้
พวกพ่อค้า...
ไม่ก็นักรบเสื้อคลุมขาว
ไม่ว่าพวกนั้นจะเป็นใคร
พวกเขามุ่งหน้าตะวันออก ไปที่หอคอยขาว
ฝูงหมาป่า เพร์ริน...
เหมือนพวกมันต้อนเรามาตรงนี้
เราควรพักกันก่อน จนกว่าจะรู้ว่าเราตามใครมา
เจ้ามีเงินพอจ่ายคืนนี้ไหม
ข้ามี เจ้าโดนปล้น
มาเถอะ ลองดู เผื่อเจ้าของร้านจะมีห้องให้เรา
มาสิ
อยากพูดอะไรก็ว่ามา ข้าดูออกเวลาหนุ่มๆ มีเรื่องที่อยากได้
ข้ากับเพื่อนกำลังเจอหายนะทางการเงิน
เราต้องการที่ซุกหัวนอน แค่คืนนี้คืนเดียว
เรากราบแทบเท้าให้เจ้าเมตตา และทำทานเราด้วย
ทำซะสิ
เราหาที่พักถูกๆ ที่ไหนก็ได้ แค่ผ้าใบก็เอา
เราพอมีเงิน หรือทำงานแลกกันก็ได้
เก็บเงินไว้เถอะ
เหมือนแสงรู้ว่าข้าอยากได้ลูกมือ
มานี่
เริ่มจากผ่ากองนั้นให้หมด
หนุ่มๆ แข็งแรงอย่างเจ้าสองคน ทำได้สบายอยู่แล้ว
นางไม่เด็กเกินไปหน่อยสำหรับเจ้าเหรอ
นึกว่ามอเรนจะเข้าทางเจ้ามากกว่า
ข้ามีข้อยกเว้นได้
มา เราจะผลัดกัน
ถ้าเจ้าคิดว่านางเอาด้วยนะ
ฟืนน่ะ แมท
เราจะผลัดกัน
ว่ากันตามจริง เจ้าเป็นคนบอกว่าเราจะทำงานนี้
เจ้าเป็นคนหาเรื่อง ให้เราอยู่ในเมืองเส็งเคร็งนี้แต่แรก
- เจ้าเป็นอะไรไป - เปล่า
งานนี้แค่เล็กน้อยเทียบกับสิ่งที่เราจะทำ
เพื่อไปให้ถึงหอคอยขาว
เจ้าคิดว่ามันจะง่ายเหรอ
เจ้าเอาจริงสินะ
- หมายความว่ายังไง - ไอ้เรื่องบัดซบทั้งหมดนี่!
- เจ้าพูดถึงอะไรกัน - ไม่เอาน่ะ อายเซได
หอคอยขาว เราคนหนึ่งเป็นมังกรจุติ
ตลกร้ายชัดๆ
ร้ายกาจที่สุด เล่นเลยเถิดเกินไปแล้วด้วย
เอเกว็นกับเพร์รินไม่ไปหอคอยขาวหรอก
ป่านนี้พวกเขาคงตายไปแล้ว
เจ้าไม่ได้เชื่อตามนั้นจริง
ต่อให้ยังไม่ตาย
เจ้าก็ไม่เห็นต้องไปที่นั่นเพื่อนาง
นางไม่มีทางทำเพื่อเจ้า
เจ้ามันงี่เง่ายิ่งกว่าอะไรดี
ไปเลย ข้าจัดการเอง เจ้าอยากทำอะไรก็ตามใจ ก็เหมือนทุกที
เสร็จแล้วเหรอ
แรนด์เป็นพรานป่า เขาทำคนเดียวได้
คิดว่าแบ่งงานกันดีกว่า
ข้าสังหรณ์ใจว่างานที่เจ้าทำคงไม่ค่อยมีค่า
นั่นขึ้นกับงานที่ต้องทำ
ล้างส้วมไหมล่ะ
- ไม่ - ซักผ้าปูเตียง
ชอบนอนมากกว่า
ข้านึกออกแล้ว บอกมาสิว่าเจ้าทำอะไรได้บ้าง
ข้าจะลองดูเผื่อมีอะไรให้ทำ
ก็...
ข้าเป็นเศรษฐีค้าม้าที่บ้านเกิด
อุตส่าห์มาถึงนี่ได้
ทุกท่าน!
ทุกท่าน ตรงนี้มีพ่อค้าม้าที่ไม่มีม้าให้ค้า
เอาละ
ใครสนใจพ่อค้าม้าที่ไม่มีม้าบ้างไหม
ไม่มีใครสนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากเบียร์เหยือกถัดไป
เลือกเอาเองนะ ยกถาดเบียร์หรือผ่าฟืน
ปกติข้าเป็นคนดื่ม
งั้นเจ้าคงรู้ว่าคนจะหัวเสียแค่ไหน ถ้าต้องรอเครื่องดื่ม
- ให้ไว - เร็วๆ
เขามัวยืนเซ่อทำไม
น่ารักเกินจะทำงานเหมืองนะเรา แม่สาวขายเหล้ามีหนวด
มีดโกนข้าทื่อ เพราะต้องโกนขนหลังให้เมียเจ้า
เดน่า นี่ใคร ไปเจอเขาที่ไหน
ข้าไม่รู้ จู่ๆ เขาก็โผล่มาเอง แต่อาจจะเก็บไว้ใช้งาน
เขาชวนขำ
พวกนั้นให้ทิปเจ้า
เก็บไว้ซื้อของสวยๆ งามๆ เหรอ
แค่พยายามจะกลับบ้าน
ข้าก็อุตส่าห์คิดว่า เจ้าเฝ้าฝันถึงตรงนี้มาแต่ไหนแต่ไร
น่าเสียดายนะ บรีนส์สปริง ไม่ใช่เมืองที่จะหาผู้ชาย
ที่พูดจารู้เรื่องโดยไม่เมาได้สักคน
แล้วบ้านอยู่ไหน
เราสองคนมาจาก แบร์ลอน ทางตะวันตกโน่น
คงไม่รู้ใช่ไหมว่าจะกลับได้ไวที่สุดทางไหน
ทางเรือล่องแม่น้ำ แต่เจ้าต้องได้ทิปมากกว่านั้น
- มากแค่ไหน - อีกหลายร้อยโต๊ะ
คูณสองถ้าเพื่อนเจ้าไปด้วย
ข้าคงต้องใช้ตั๋วแค่ใบเดียว
น่าเสียดายที่เจ้าจะกลับบ้าน
ข้ากลับชอบใจที่เจ้าออกมาได้
คนที่นี่น่ะ เกิดมากับเศษดิน
ใช้ชีวิตขุดคุ้ยดิน
จนกระทั่งวันหนึ่งพวกเขาก็กลบฝังเรา ด้วยกองดินเดิมๆ
พวกร้อยพ่อพันแม่ทุกคนที่นี่รู้จักข้าหมด
คนที่ไม่เคยไปไหนรู้จักข้ามาตั้งแต่เด็ก
แต่ที่ใหม่ๆ
ที่ใหม่ๆ เราจะเป็นใครก็ได้ที่อยากเป็น
ไม่มีใครรู้ว่าเราเกิดมาจากดินกองไหน
มีคนต้องการข้าอยู่
ข้าเลยจะกลับไป ไม่ว่ายังไง
ต่อให้ต้องขอร้อง ขอยืม หรือขอลักขโมย
ข้อสุดท้ายคิดดีๆ นะ ถ้าไม่อยากถูกจับเข้ากรง
พิษนี่... ไม่เหมือนที่เคยพบเจอ
ข้าเกรงว่า...
เดี๋ยวข้ามา
จะไปไหน ไม่เฝ้าข้าทุกฝีก้าวแล้วเหรอ
เจ้าจะคุ้มครองนาง เจ้าต้องทำ
อย่ามั่นใจนักสิ
เรามองไม่เห็นไกลลิบขนาดนั้น
ให้ข้าไปก่อน
- แล้วจะกลับมารับถ้าปลอดภัย - ไม่
เราจะไปด้วยกัน ไม่งั้นก็ไม่ต้องไป
ไม่ ข้าแค่จะดู... ข้าแค่อยากรู้ว่านั่นใคร
เจ้าไม่ต้องปกป้องข้าก็ได้ เพร์ริน
เข้าใจไหม
เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดเจ้า
ข้าผิด
ไม่ผิด
ไม่ใช่ความผิดเจ้า
ไปเถอะ
ไปด้วยกัน
เพร์ริน เพร์ริน เป็นอะไร
เจ้าต้องการอะไร
เจ้ารู้เพลงนั้นหรือไม่
อะไรนะ
พวกเขาไม่รู้ ถ้ารู้คงตอบไปแล้ว
"การต้อนรับของท่านจะอุ่นใจเรา ดั่งไฟของท่านจะมอบไออุ่นกาย
"แต่เราไม่รู้เพลงนั้น"
ท่อนนั้นแหละที่สำคัญ
เอาเลย พูดมา
"การต้อนรับของท่านจะอุ่นใจเรา
"ดั่งไฟของท่านจะมอบไออุ่นกาย
"แต่เราไม่รู้เพลงนั้น"
"เราไม่รู้เพลงนั้น"
พอใจหรือยัง
เช่นนั้นเราจะแสวงหาต่อไป
ดังที่เป็นมา และจะเป็นไป เพียงเราจำไว้ เฝ้าไซร้แสวงหา
ข้าไอลา นี่คือเรน
เจ้าทั้งคู่สารรูปดูไม่ได้
มาเถิด
พวกเจ้าเป็นใคร
ถามมาได้
ชื่อเสียงเราดังก้องทุกที่ก่อนเราจะไปถึง
ชื่อเสียงไม่ดีน่ะสิ
พวกเราคือทูอาธาน ผองชนพเนจร
ผองชนที่ลักขโมยทองและลูกหลานเจ้า
อารัม
เจ้าต้องเคยได้ยินชื่อพวกทิงเกอร์มาบ้าง
กองไฟของเราต้อนรับทุกคน ตราบเท่าที่ใครต้องการ
และเจ้าสองคนดูเหมือนจะต้องการ
ข้าให้เพื่อนเจ้าเลิกงานตั้งแต่ชั่วโมงก่อน นึกว่าเขาจะมาช่วยเจ้า
จนกว่างานจะเสร็จ ไม่มาแน่ๆ
พอเหลือเฟือแล้ว เผื่อถึงปีหน้าเลยมั้ง
แสดงว่าเราอยู่ที่นี่ได้ใช่ไหม
ข้าหาให้ดีกว่านั้นอีก มาสิ
พูดจริงๆ เรานอนใต้ผ้าใบได้
เจ้ายกห้องนี้ให้ลูกค้าที่มีเงินจ่ายได้นะ
แล้วคิดว่าข้าเห็นเงินพวกนั้นบ้างไหมล่ะ
ไม่ เจ้ากับแมทควรมีที่ดีๆ ให้หลับนอน
แบบนี้จะได้มีความเป็นส่วนตัวกันด้วย
พวกเจ้าจะเสียงดังแค่ไหนก็ได้ ไม่มีใครได้ยินแน่นอน
ง้อขอคืนดีหลังจากทะเลาะกัน ดีต่อชีวิตคู่ที่สุด
ข้ากับแมทไม่ใช่...
ผู้ชายคิดจะทำอะไรกันก็ไม่ใช่ธุระของข้า
- ข้าสงบปากไว้ดีกว่า - เราไม่ใช่คู่รัก
แน่ใจนะ ดูตึงเครียดไปหน่อย สำหรับคนเป็น "เพื่อนกัน"
ถ้าข้าต้องการผู้ชายจริงๆ ข้าหาได้ดีกว่านี้
ข้าไม่รู้นี่
ข้าดูไม่ออก
เบียร์เป็นอภินันทนาการให้เจ้าสองคน ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นอะไรกัน
เจ้าดื่มของเขาสิ เขาแทบไม่ช่วยอะไรเลย
เว้นแต่เจ้าจะทำงานอยู่
ถ้าคิดว่าข้าไม่ดื่มระหว่างทำงาน เจ้าก็มองข้าผิดไปแล้ว
สวอน
ข้าเจอสิ่งที่เราตามหาแล้ว
นางขี่ม้าได้ไหม
สมุนไพรพอกแผลจะช่วยให้กำลังแก่นาง สามสี่ชั่วโมง อาจจะนานกว่านั้น
แต่หลังจากนั้น...
ทำอะไรน่ะ เจ้าหนุ่ม
ข้าก็ถามกลับได้เหมือนกัน ตาเฒ่า
ไม่อยากทำร้ายท่านนะ
เจ้าจะได้เลือดออกจนตาย หากบังอาจแตะต้องข้าแม้ปลายนิ้ว
ข้าไม่ได้รอดโทรลลอคมาเพื่อตาย ด้วยน้ำมือของนักร้อง
ข้าไม่ได้มาหาเรื่องเจ้า
ข้ามาฝังศพเขา
เด็กชาวไร่พรรค์ไหนจากทูริเวอร์ส ถึงได้เคยเจอตัวโทรลลอค
ใครว่าข้ามาจากทูริเวอร์สกันล่ะ
ทั้งตัวเจ้าบอกไว้ทั่ว
วิธีพูด ชุดที่ใส่
ความคิดความอ่านทึมทื่อ
ดื้อเหมือนตัวฬ่อ
มา ช่วยข้าปลดเขาลงที
เขาทำอะไรไปเหรอ
นี่มันไม่ใช่ความเป็นธรรม
ข้าได้ยินพวกมันโอ้อวดกันในเมือง เรื่องที่สังหารไอเอลได้
เขาเป็นไอเอลเหรอ
นอกจากสำเนียงและการแต่งกาย ก็มีอีกไม่กี่อย่าง
ที่บอกได้ว่าคนคนหนึ่งเป็นใครมาจากไหน
แต่สีผมแบบนี้พบเห็นได้ยาก นอกแดนไอเอลเวสต์
เรื่องเล่าว่ากันว่าพวกนี้เลวร้าย พอๆ กับโทรลลอค
ข้าไม่ได้ยินมาแบบนั้น
พวกเขาเป็นนักสู้จริง แต่ก็เป็นพวกยึดถือเกียรติยศ
คืออย่างนี้
มีแค่เวลาที่เขาบังหน้าไว้ ที่เจ้าควรจะกังวล
นั่นคือเวลาที่เจ้าจะได้ตายสนิท
เวลานี้ เขาไม่เป็นภัยใดๆ แล้ว
เขาถูกฆ่าโดยพวกตาขาว
ที่หวาดกลัวสิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจ
ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้ามาที่นี่ทำไม
ต้องใช้เงิน... เพื่อกลับบ้าน
นึกว่าเขาอาจจะมีติดตัวอยู่บ้าง
เขาไม่ต้องใช้แล้วนี่
เราทุกคนต่างมีช่วงเวลาจนตรอก
เสร็จแล้วบอกข้าด้วย
ข้าขอโทษ
ข้ามีน้องๆ ที่ต้องพึ่งพาข้า
เสร็จแล้ว
ถ้าจะลักของคนตาย อย่างน้อยก็ควรฝังศพให้เขา
- เจ้าก็มาจากแบร์ลอนเหมือนกันเหรอ - ว่าไงนะ
แมทบอกว่าเขาจะกลับไปที่นั่น
แมทพูดอะไรไปเรื่อย ใช่ ข้ามาจากแบร์ลอน
ทำไมถึงจากมาล่ะ
ข้าอยากหนี แมทก็เหมือนกัน
- เจ้าเดือดร้อนอยู่เหรอ - มันซับซ้อนน่ะ
งั้นทำไมเจ้าถึงจะให้เขากลับไปคนเดียว
ข้าจะไปทางตะวันออก
ไปที่ไหน
ข้าไม่ได้สู่รู้นะ แต่เผื่อจะช่วยได้
ข้ารู้จักทั่วทุกที่
ข้าได้ยินชาวเหมืองกับนักเดินทาง พูดถึงดินแดนทุกแห่ง
ส่วนข้าอยู่ที่นี่ ได้แต่ฟัง ทั้งที่อยากไปเห็น
เห็นอะไร
ปราการแห่งเทียร์
บัลลังก์ราชสีห์แห่งเคมลิน
โอเกียร์ สเต็ดดิ้งสักตน
หรือแม้แต่โทรลลอคสักตัว
แล้วทำไมไม่ไป
วงล้อไม่ได้มอบทางเลือกให้ข้ามากมาย
และทางที่ข้าเลือกก็ทิ้งข้าไว้ที่นี่
น่าตลกตรงไหนรู้ไหม ข้า...
ข้าไม่เคยใส่ใจกับวงล้อมากนัก ก่อนเกิดเรื่องทั้งหมดนี้
ข้าแค่ทำสิ่งที่คิดว่าถูกต้องมาตลอด
จากนั้นก็ทำเรื่องถัดไป และพยายามทำให้ถูกต้องอีกครั้ง
แต่ตอนนี้...
ข้าไม่รู้
ข้าไม่รู้ว่าอะไรถูกต้อง
ข้าไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
ข้าไม่รู้อะไรเลย จริงๆ นะ
- ข้าขอโทษ ข้าไม่... - ไม่ ขอโทษ
- ข้าไม่ได้ตั้งใจจะ... - ข้าก็รุกหนักเกินไป
ไม่ ไม่เกี่ยวกับเจ้าเลย ก็แค่...
เพราะสีผมหรือเปล่า
อะไรนะ
ใช่ ข้าไม่น่าถักเปีย
มันทำให้ข้าดูเหมือนนางมากเกินไปใช่ไหม
เหมือนใคร
เอเกว็น
ข้าชอบเจ้าจริงๆ นะ แรนด์
เจ้ากลับไปนั่งบนเตียงเหมือนเดิมดีกว่า
- เจ้ารู้ชื่อนางได้ยังไง - บอกให้นั่งไปเหมือนเดิม
- เจ้าทำอะไรน่ะ - รอคอย
- รออะไร - แมท
ข้าต้องการตัวเขาด้วย
ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะน่ารักขนาดนี้ ยิ่งทำใจยากขึ้นไปอีก
ช่วยด้วย!
พักเถิด นักรบแห่งดินแดนสามทบ
ขอให้วิญญาณท่านจงพบน้ำและร่มเงา
เจ้าชื่ออะไร เจ้าหนุ่ม
แมท โคธัน
ธอม เมอร์ริลิน
ไหนๆ เราก็คุ้นเคยกันแล้ว ท่านจะคืนเงินข้าไหม
เจ้าไม่ยอมให้โอกาสนั้นกับข้าเอง
รักษาตัวด้วย เจ้าหนุ่ม
อย่าให้ข้าเห็นเจ้า โดนแขวนอยู่ในกรงเข้าสักวัน
ช่วยด้วย!
คิดว่าข้าพาเจ้ามาที่นี่ทำไมล่ะ ประตูนั่นทำจากไม้กล้าไอรอนวู้ด
ชายตัวใหญ่กว่าเจ้าสามเท่ายังพังมันไม่ได้
อย่างที่ข้าบอก ข้างนอกไม่มีใครได้ยิน
แรนด์ ไม่เอาน่ะ
- แมท! - อะไร
- นางมีดาบของข้า หนีเร็ว! - เกิดอะไรขึ้น
- เผ่น! - กลับมานี่!
แรนด์ ทางนี้
หลบไป!
ทางนี้
เกิดอะไรขึ้น
เดน่า
- เจ้าทำอะไรอยู่ - ข้าเห็นพวกเจ้า
ตกกลางคืน ในฝันของข้า พวกเจ้าทั้งห้า
แต่มีเพียงหนึ่งเดียวที่สำคัญ มีเพียงคนเดียวที่ใช่
- ห้าเหรอ - ใช่อะไร
มังกรไงล่ะ
เจ้าเป็นใครกัน
ข้าเป็นใครไม่สำคัญ
ข้าจะเป็นใครต่างหากที่สำคัญ
ครั้งก่อนที่มีคนนำตัวมังกร ไปมอบให้เจ้าอนธการ
สามพันปีผ่านไป เรายังจำชื่อของเขาได้
อิชาเมล
และในบรรดาทุกคนที่รับใช้ความมืด
ตั้งแต่ชาวประมงถึงราชินี
ครั้งนี้จะเป็นข้าที่นำพวกเจ้าไปมอบให้เขา
ข้า
- เจ้าจะให้เจ้าอนธการฆ่าเราเหรอ - เขาไม่ได้อยากฆ่าเจ้า
พวกอายเซไดต้องการอย่างนั้น
เขาอยากให้เจ้าช่วยเรา ไม่เข้าใจเหรอ
วงล้อเคลื่อนหมุนไป ผู้คนก็เจ็บปวดต่อไป
ทุกคนที่มาเมืองเส็งเคร็งนี่ ล้วนแต่มีเรื่องเล่า
น้ำท่วม ภัยแล้ง สงคราม
พี่น้องฆ่ากันเอง ลูกๆ ฆ่าพ่อแม่
แต่มังกร...
มังกรมีโอกาสเปลี่ยนเรื่องทั้งหมดนี้
ทำลายวงล้อ ทำให้มันจบสิ้น
เราจะไปกันแล้ว
จริงเหรอ
ข้าเรียกหนึ่งในนั้นมาแล้ว
มันกำลังเดินทางมา
- หนึ่งในไหน - หนึ่งในตัวอะไร
หนึ่งในพวกไร้เนตร
และเจ้าไม่มีทางหนีพ้นภูติเงา
พวกเจ้า... ไม่ได้ยินที่นางพูดเหรอ
นางเป็นสหายมืด เจ้าหนุ่ม สาบานทั้งกายใจต่อเจ้าอนธการ
ถ้านางพูดจริง เราก็ต้องไปเดี๋ยวนี้
เราไม่ไปไหนกับท่านทั้งนั้น
ถ้าคิดว่าภูติเงาเป็นเพื่อนที่ดีกว่าก็ตามใจ
ท่านจะไปไหน
ตะวันออก
ไปอย่างไวด้วย
จะมาไหม
ตะวันออกดีนะ ตะวันออกก็ดี
เรามุ่งหน้าตะวันตกเฉียงใต้ มาสามชั่วโมงแล้ว
พอจะบอกได้ไหมว่าทำไม
มอเรน เราต้องการท่านเดี๋ยวนี้
มอเรน เซได
ลิอันดริน เซได
ถ้าเจ้ามาเพื่อช่วย เจ้ามาช้าไป
ไม่ได้ยินรึ
เราได้จับตัว ชายที่ประกาศตนเป็นมังกรจุติ
คำบรรยายโดย: ศันสนีย์ โอบอ้อม
ผู้ตรวจสอบงานแปล ต้องตา สุธรรมรังษี