ก่อนหน้านี้
มังกรกลับมาจุติใหม่เป็นหนึ่งในพวกเจ้า
ทางรอดเดียวของเราคือ ไปให้ถึงหอคอยขาว
ไปหาภคินีอายเซไดคนอื่นๆ
พลังนี้
กำหนดมาไว้เพื่อสตรี
ตัวอับแสงอะไรกันนี่ หนีไป ข้าจะตามหาเจ้าเอง
ข้าเคยได้ยินเรื่องพันธะของ อายเซไดกับผู้พิทักษ์
ต้องเคยได้ยินชื่อทิงเกอร์กันบ้างสิ
กลุ่มคนที่ชิงทองและลักพาลูกหลานพวกเจ้า
ข้าเห็นเจ้าในฝัน เจ้าทั้งห้าคน
แต่สำคัญแค่คนเดียว คนเดียวเท่านั้นที่เป็นได้
- ห้าเหรอ - อะไร
มังกรไงล่ะ
เจ้าหนีภูติเงาไม่พ้นหรอก
นางเป็นสหายมืด
มอเรน เซได
ลีอันดริน เซได
เราจับชายที่อ้างตัวเป็นมังกรจุติได้แล้ว
เกลดาน
มันพังประตูแล้ว!
กองทัพของมันอยู่ทั่วไปหมด
พระราชา เราต้องพาพระองค์หนีไป
- ไม่ มากับข้า - หนีไป!
เจ้าจะไม่มีวันได้ครองมงกุฎเงิน
มงกุฎเหรอ
มงกุฎมีค่าอะไรกับมังกรจุติด้วยเหรอ
เจ้า...
เจ้าเชื่อจริงๆ ใช่ไหมนี่
ทำให้จบสิ้นเถอะ โลเกน
ข้าส่งข่าวไปยังหอคอยขาว
อายเซไดจะมาจัดการเจ้า
หญิงพวกนั้น...
พวกนางควรติดตามข้า แทนที่จะสู้กับข้า
แต่พวกนางกลัว
กลัวว่ามังกรจะทำลายโลกนี้อีกครั้ง
ทำให้เราล้าหลังไปอีกหลายพันปี เหมือนคราวก่อน
พวกนางลืมไปว่ามังกรก็อาจจะ
ปกป้องโลกนี้ได้เช่นเดียวกับทำลายมัน
ท่านไม่ต้องเกลี้ยกล่อมใดๆ ชายคนนี้
เขาต่ำต้อยกว่าท่าน
ฆ่าเขาเสีย
เจ้าต้องการแบบนั้นใช่ไหม
เจ้าสติวิปลาสไปแล้ว
เขาจะทรยศท่าน
เหมือนพ่อแม่ของท่าน
เหมือนน้องหญิงของท่าน
พวกนั้นไม่เข้าใจตัวตนของท่าน
ตัวตนที่ท่านกำลังจะเป็น
ข้างกายข้ามีที่สำหรับทุกคน
ต่อให้เป็นศัตรู
มังกรคนก่อนทำลายโลก
แต่ข้าตั้งใจจะพันธนาการมันไว้
วงล้อแห่งกาลเวลา
ขอบคุณ คิเรนิ
เจ้าเคยต่อกรกับทั้งกองทัพ
รักษาแค่แผลเดียวไม่น่าทำให้เจ้าหมดแรง
ไม่ใช่เพราะแผล
เพราะเขา
ข้าอยากเจอมังกรอุปโลกน์คนนี้
เขาอาจเป็นตัวปลอม แต่เขามีสาวกหลายพันคน
- ผู้มีศรัทธาที่แท้จริง - แต่เจ้าไม่เชื่อใช่ไหม
มีเพียงลีอันดริน อลันนา และข้า
ที่แกร่งพอที่จะห้ามไม่ให้เขาใช้พลังเอก
แต่ถึงกระนั้น เราก็ต้องทำงานเป็นคู่
เขาได้ยินเราไหม
ไม่ทักทายกันหน่อยรึ
เราปิดรูหูของเขาด้วยใยอากาศ
ได้ข่าวว่าเขาพิชิตเกลดานครึ่งแผ่นดิน และมีกษัตริย์หนุนหลัง
พวกเจ้าตามจับเขาได้อย่างไร
ด้วยแผนที่เจ้าเองก็คงเห็นด้วย
เราลอบเข้าไปในค่าย แล้วกันเขาจากพลังขณะที่เขาหลับ
เรียกสายฟ้าแค่เล็กน้อย ทัพของเขา ก็เผ่นหนีกลับไปหาแม่กันหมด
ขอให้เป็นเช่นนั้น ข้ากางม่านพลังไว้ ใครเข้ามาใกล้เราจะได้รู้
แล้วความวิปลาสล่ะ ไปถึงขั้นไหน
เขาเหมือนชายทุกคนที่ใช้พลังได้ เลวร้ายกว่าด้วยซ้ำ
เขาประกาศตัวเป็นมังกร และพยายามเดินทัพไปยังหอคอย
แค่นั้นก็ลงโทษเขาได้ โดยไม่ต้องไต่สวนแล้ว
ประมุขแห่งอมีร์ลิน บัญชาให้พาเขาไปไต่สวนที่หอคอย
นางจะเป็นผู้ตัดสินเอง ไม่ใช่เรา
ข้าฟื้นฟูกำลังมากพอแล้ว
ให้ข้าช่วยแบ่งเบาภาระเถอะ
สมเป็นมอเรน
เสียสละเป็นที่หนึ่ง
เราปล่อยให้เกราะมีช่องโหว่ไม่ได้
ลีอันดรินต้องรอให้เจ้าแทนที่นาง จึงจะลดกำบังได้
สัมผัสได้หรือยัง นั่นพลังเขาแค่ครึ่ง
ไหล่ข้างนั้นยังตกอยู่
ยังเช้าเกินไปที่จะออกแรงหนัก
ชีวิตที่หอคอยเป็นอย่างไรบ้าง
มีปัญหามากขึ้น
เหลืออายเซไดไว้จัดการปัญหาไม่กี่คน
- ประมุขแห่งอมีร์ลินล่ะ - ยังประทับอยู่
แต่ไม่ได้ชมชอบมอเรนมากขึ้นกว่าเดิม
ได้ยินมาว่าประมุขขู่จะพาพวกเจ้า กลับบ้านด้วยตัวเอง
รู้ไหม ข้าไม่เคยเข้าใจรสนิยมของเจ้า ในการเลือกคู่ขายามเดินทาง
นางไม่ใช่คู่ขา
เป็นคู่หูยังแทบไม่ได้
คงจะดื้ออย่างกับลาด้วยสิ
- ดูนี่ - ลูกไม้ตื้นๆ
นึกว่าท่านต้องเฝ้ายามกะหน้า
มอเรนรับช่วงแทนท่านรึ
ถ้านางไม่ระวังให้ดี นางจะชนะใจท่านเอานะ
ข้ามีแค่ความนับถือให้มอเรน เซได
งั้นช่วงเฝ้ายามของพวกท่าน ต้องผ่านไปไวแน่
ต่อให้มีเรื่องที่เราใจตรงกัน ข้าก็คงไม่รู้
คุยกับคนที่ไม่ปริปากมันยากนัก
ลานก็แย่พอกันเวลาที่อยากจะเงียบ
ท่านนึกภาพมื้อค่ำของพวกเขาออกไหม
ลีอันดรินกำลังได้แรงสนับสนุนจากคนอื่นๆ
เราจะกำราบโลเกนโดยไม่ไต่สวนไม่ได้
ลือกันว่าพวกชุดแดงทำแบบนั้นไปตามชนบท
ต่อให้เป็นลีอันดริน ก็ไม่กล้าเหิมเกริมกับประมุขอมีร์ลิน
ประมุขอมีร์ลินไม่ได้อยู่ที่นี่
- ส่วนท่านต้อง... - ข้าสัญญาว่าเดี๋ยวจะไปพัก
ท่านขี้กังวลขึ้นกว่าแต่ก่อนนะ
ข้านอนน้อยลง
ข้าก็เลยมีเวลา
หลับสบายไหม
ไม่หลับเลย
ข้าไม่ไว้ใจคนเหล่านี้
พวกเขามีอะไรไม่ชอบมาพากลที่...
ถ้าเราคนใดคนหนึ่งรู้สึกว่าควรไป เราจะไป โดยไม่ถามอะไรเลย
ตกลงไหม
เราจะมุ่งหน้าตะวันออก ไปทาร์วาลอน
พวกเจ้าไปกับเราได้ตราบใดที่ทนเราไหว
รู้ได้ยังไงว่าเราไม่ใช่โจร หรือแย่กว่านั้น
พวกเจ้าเดินหลงอยู่ในทุ่งคาราเลน เสื้อผ้ามอซอ
ไม่มีอาหารหรือทองคำ
ถ้าเป็นโจรจริงก็คงไม่เก่งนักหรอก
ชาวบ้านทั่วไป ไม่ลงจากเทือกเขาหมอกกันบ่อยๆ
เรามาจากไวท์บริดจ์
เราพลัดหลงกับขบวนพ่อค้า
อย่างนั้นเหรอ
มาไหม
ตามมา ข้าว่าข้าเห็นไร่อยู่ข้างหน้า
โอ๋ๆ แม่หนู
เป็นอะไรของเจ้าล่ะนี่
วณิพกคนนั้นจะทำอะไรกับเราเหรอ
ตอนเจอกันครั้งแรก เขาขโมยเงินเราไป
เราปรับความเข้าใจกันแล้ว
เขาช่วยชีวิตเราไว้จริงๆ ถ้าจำไม่ผิด
ใช่แน่เหรอ เดน่าบอกว่า สหายมืดอยู่ทั่วทุกแห่ง
ภูติเงากำลังหมายหัวเรา
ถ้าเขาฆ่านางเพื่อให้เราไว้ใจเขาล่ะ
แบบนั้นมัน... ฉลาด
ท่าทางเจ้าก็มีหัวพอใช้ได้อยู่บ้างจริงๆ
นางพูดอีกเรื่องหนึ่งด้วย
ที่ว่ามังกรอาจเป็นหนึ่งในเราห้าคน
ข้า เจ้า เพร์ริน เอเกว็น
ใครอีก
เจ้าจะชินไปเอง
เหมือนเขาแค่นั่งเฉยๆ
ข้ารู้มาแต่ไหนแต่ไรว่าสตรีอย่างเรา มองไม่เห็นเส้นใยของบุรุษ
แต่การได้สัมผัสมันช่าง...
เหมือนอุ้มแมวในอ่างน้ำ
ใช่
จำหมาที่เจ้าเคยเลี้ยง ตอนเราเป็นศิษย์ฝึกหัดกันได้ไหม
มันชื่ออะไรนะ
ข้าไม่ใช่เจ้าของ ศิษย์ฝึกหัดห้ามมีสัตว์เลี้ยง
แต่มันนอนบนเตียงเจ้าทุกคืน
ขอเดาว่าคิเรนิขอให้เจ้า
ใช้มิตรภาพของเรามาเค้นข้อมูลจากข้า
ไม่ใช่แค่วันสองวัน แต่ก็ใช่
ตอนที่เจ้าไม่ทันคาดคิด
แนบเนียนดี
- เจ้าเป็นอาจาห์น้ำเงินได้ง่ายๆ - ขอทีเถอะ
ผู้พิทักษ์แค่คนเดียวเอาไม่อยู่หรอก
ตอนที่ข้าเลือกชุดเขียว
ข้าคิดว่ามันช่างกล้าหาญ
อาจาห์แห่งศึก
เป็นนักรบที่ฝึกมาเพื่อปกป้องมนุษยชาติ จากเจ้าอนธการในการศึกสุดท้าย
แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นสงครามนั้นกับตา
ก่อนหน้านี้ก็เคยมีมังกรอุปโลกน์
หญิงชายที่อ้างชื่อนั้น เพื่ออำนาจและประโยชน์ส่วนตัว
อุปโลกน์หรือไม่
พละกำลังเขามากกว่าใครๆ ที่ข้าเคยเจอ
เป็นอีกหนึ่งสัญญาณ
อวสานแห่งยุคมาถึงแล้ว
ถ้าจริง เราก็จะได้ออกรบในศึกสุดท้าย
ข้าดีใจที่ได้กำลังของเจ้ามาอยู่ข้างเรา
ข้าเข้าใจว่าคนสุดท้ายทำลายพิภพ และเราปล่อยให้เกิดอีกไม่ได้
แต่ถ้ามังกรควรจะออกศึกกับเรา
แต่เราปล่อยให้พวกชุดแดง กำราบเขาไปแล้วล่ะ
เจนนี่
ชื่อของมัน
สุนัขที่เจ้าไม่ใช่เจ้าของ
ข้าชอบเปียเจ้านะ
นีเนฟใช่ไหม
ขอโทษนะถ้าออกเสียงผิด ข้าจับสำเนียงไม่ถูก
เพราะท่านไม่เคยได้ยินข้าพูด
ท่านเดินมาตรงนี้ เพราะอยากได้อะไรบางอย่างสินะ
อายเซไดก็เป็นแบบนี้เสมอ
ดังนั้นข้าขอถามก่อนแล้วกัน
ขึ้นกับคำตอบของท่าน ถ้าตอบดีข้าก็จะให้สิ่งที่ท่านต้องการ
ท่านรู้จักมอเรนมานานแค่ไหน
เราจะรอจนมืดแล้วค่อยแอบเข้าไปโรงนา
รีบออกก่อนพระอาทิตย์ขึ้น
ถามเขาดีๆ ไม่ง่ายกว่าเหรอ
นึกว่าเจ้าจะขี่ม้าเก่งกว่านี้
นึกว่าท่านจะขโมยม้าเก่งกว่านี้
ม้าตัวนี้มันกลัวเงาตัวเอง
คนเราย่อมสงสัย ถ้าพบคนแปลกหน้าในป่าของเขา
เราแค่ผ่านมา
- คนส่วนใหญ่จะอยู่บนหลังม้า - เดี๋ยวเราจะกลับขึ้นไปขี่
- ขี่ต่อไปถ้าท่านปล่อยเรา - พวกเจ้าจะได้ย้อนศรกลับมาใช่ไหม
เป็นภัยต่อข้ากับครอบครัว
แถบชนบทมีทหารหนีกบฏทางใต้เต็มไปหมด
ข้าขอโทษ เราไม่ได้พูดความจริงกับท่าน
เราตั้งใจจะเข้าไปพัก ในโรงนาของท่านแค่คืนเดียว
ท่านจะไม่รู้เลยว่าเราเคยลอบเข้าไป
ท่านไม่ได้อยากฆ่าเรา
ถ้าตั้งใจจริง ท่านคงรั้งคันธนูด้วยปลายนิ้ว แทนที่จะกำมือ
และถ้าข้าอยากฆ่าท่าน ข้าคงหุบปากสนิทจนถึงตอนนี้
ไม่เคยชอบของพรรค์นักหรอก
เอาไงดี ที่รัก
โรงนามีที่เหลือเฟือ
เมื่อทำความสะอาดคอกม้าเสร็จ
แล้วนางก็เลือกอาจาห์น้ำเงิน
ก็เหมาะจริง
พวกนั้นเป็นแค่สายลับสอดแนมไร้ค่า ที่อวดอ้างความสำคัญของตัว
แล้วอาจาห์แดงแตกต่างนักเหรอ
เราปกป้องโลก จากคนที่ใช้พลังเอกในทางผิด
ต่อให้เป็นอายเซไดด้วยกัน
ลีอันดริน
ขอนั่งด้วยได้ไหม
ข้าจะไปอยู่พอดี
กระโจมแดงต้อนรับผู้หญิงทุกคน
ไปร่วมกินมื้อค่ำกับเราได้นะ
ถ้าเจ้าเบื่อไก่เย็นชืดแล้ว
ผู้หญิงคนนั้นเหมือนงูพิษ
หอคอยขาวมีแต่ผู้หญิงอย่างนางเหรอ
ในไม่ช้าเจ้าก็จะรู้เอง
จริงเหรอ ท่านพาเราอ้อมทิศ ตั้งค่อนวันเพื่อมาที่นี่
อายเซไดจะพาตัวโลเกนไปหอคอยขาว ให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
ถ้าสหายของเจ้าไม่ได้ถึงที่นั่นแล้ว
ที่นั่นมีวิธีมากมาย ให้เราใช้ตามหาพวกเขาได้
เราสัญญาไว้แล้ว
รอบกองไฟของเรายินดีต้อนรับเจ้า
ถ้าเจ้ารับปากว่าจะไม่ผลักใครเข้าไป
เจ้าเจอคนอื่นในทุ่งบ้างไหม
เราโชคดีที่เจอเจ้า
ปกติเราไม่ผ่านเส้นนี้
แต่เส้นทางลงใต้มีทหารเดินทัพ
กลุ่มใหญ่ขนาดนี้น่าจะป้องกันตัวเองได้สิ
เจ้าเห็นอาวุธสักชิ้นไหมล่ะ
ชาวทูอาธานใช้ชีวิตตามวิถีใบไม้ ทำมานานหลายพันปี
เราต่อต้านความรุนแรงและอาวุธทุกชนิด
ถ้าพวกท่านโดนโจมตีขึ้นมาล่ะ
เราวิ่งถ้าหนีได้ ทนไปถ้าหนีไม่พ้น
ท่านยอมโดนฆ่างั้นเหรอ
"ใบไม้ เมื่อได้เวลา
"ย่อมผลัดร่วงสู่ดินเป็นอาหารแก่ต้นไม้ และเมื่อได้เวลา ใบไม้จะผลิใหม่อีกครา"
สรรพสิ่งไม่มีวันดับสูญแท้จริง
วงล้อนำทุกสิ่งหวนคืนมา
เหมือนที่ข้าได้ยิน ทุกครั้งที่ทำของเล่นหายตอนเด็กๆ
ข้ารอมันกลับมาอยู่นะ
เจ้าเคยออกศึกไหม เคยหยิบอาวุธรึเปล่า
ดาบ ศรกับธนู
ขวาน
บอกข้าหน่อย ชีวิตเจ้าดีขึ้นหรือแย่ลง ตั้งแต่วันที่หยิบขวานนั้นขึ้นมา
เขาจะยืนเฉยๆ ให้เราทำหมดนี่เลยเหรอ
วณิพกต้องอารมณ์สดชื่นก่อนขึ้นแสดง
อ้อ ยังจะอุตส่าห์เสนอมาได้ ทั้งที่เขายื่นเสียมมาให้
เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า
ข้าต้องพัก
พี่คะ
ข้าขอโทษ แม่ส่งข้ามา
ฝากขอบคุณและให้สิ่งนี้ตอบแทนที่ลงแรง
นี่
ไม่ พี่ขอโทษ
เจ้าทำพี่ตกใจน่ะ ไม่มีอะไร
ขอบคุณสำหรับขนมปัง
- เจ้าชื่ออะไร - ข้าบอกไม่ได้
- ทำไมล่ะ - แม่บอกว่าพี่แปลก
แล้วก็สั่งให้พูดตามที่แม่บอกและรีบกลับ
แต่เจ้าไม่รีบ
นั่นสิ
น้องๆ ของพี่ก็ไม่เคยเชื่อฟังเหมือนกัน
พวกเขาอยู่ไหนคะ
ปลอดภัยอยู่ที่บ้าน
กับพ่อแม่ของพี่เหรอ
พี่เอาบริกีตต์กลับไปหาน้องๆ สิ นางปกป้องข้าเวลาทุกคนหลับแล้ว
พี่รับตุ๊กตาเจ้าไว้ไม่ได้
ข้ามีอีกหลายตัว
บริกีตต์อยากเห็นโลกกว้างมานานแล้ว
เขาอาจไปโดนอะไรเข้า ตอนอยู่ที่บรีนสปริง
ข้ารู้จักเด็กหนุ่มอีกคนที่เป็นแบบนี้
โอวิน หลานข้าเอง
เจ้าหนุ่มนั่นหาเรื่องเดือดร้อนไปครึ่งชีวิต
อีกครึ่งชีวิตหาทางหนีมัน
ข้าเคยช่วยเขาทั้งสองอย่างมาหลายครั้ง
จนกระทั่งวันหนึ่งเขาแปลกไป
หน้ามืดตวาดใส่ครอบครัวและเพื่อนๆ
โดดเข้าหาเงามืด
พวกสัตว์พากันขนตั้งเวลาเขาเดินผ่าน
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
จนกระทั่งเขาเขวี้ยงปาหินโดยไม่ใช้มือ
แมทมีสัญญาณครบทุกอย่าง เจ้าหนุ่ม
แมทน่าจะบอกข้า
- เขาไม่ใช่คนโง่ - โอวินก็ไม่โง่
ข้าเป็นวณิพก
คิดว่าข้าไม่เคยเล่าให้เขาฟัง ตั้งแต่ตอนเขายังเด็กเหรอ
เรื่องอวสานของยุคก่อน เจ้าอนธการที่ทำให้พลังเอกมีมลทิน
ผู้ชายที่ใช้พลังนั้นจึงต้องสติวิปลาส
แต่หลานก็ยังโกหกข้า
เกิดอะไรขึ้นกับเขา
อายเซไดเจอตัวเขาตอนข้าไม่อยู่
พวกชุดแดง
พวกนางกำราบเขา
ตัดเขาจากพลังเอกตลอดกาล
อย่างน้อยเขาก็รักษาชีวิตไว้ได้
ชาย หญิง ทั้งคู่
เมื่อได้ลิ้มรสพลัง หากถูกตัดขาดเมื่อใด
จะไม่เหลือชีวิตใดๆ อีก พวกเขาแค่...
ล่องลอยไป
ไม่กี่สัปดาห์หลังจากอายเซไดกลับไป
โอวินนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารค่ำ
เขาหาวหวอด
จากนั้นก็หยิบมีดหั่นเนื้อ
ปาดคอตัวเองเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร
ข้าจะอยู่กับเจ้าให้นานที่สุดเท่าที่ทำได้
ดูแลความปลอดภัยให้เจ้า
แต่ไม่ว่ายังไง เราต้องกันแมทจากผู้หญิงพวกนั้น
วณิพกธรรมดาอย่างท่านรู้มากจังนะ
เราเรียกตัวเองว่าวณิพก
เพราะชื่อโง่เง่าทำให้เราดูน่ากลัวน้อยลง
ชายที่รู้อดีตน่ะ อันตรายที่สุดแล้ว
ม้าเหวี่ยงเขาไกลสามเมตร จนร่วงใส่รางหมู
และนั่นคืออวสานของอัลลาน มันดราโกรัน
ผู้กล่อมม้าพยศ
- ชื่อหรู - ใช่
เกินคนขี่ม้าเส็งเคร็ง
เจ้ามาติดแหง็กอยู่กับเขาได้ยังไง เล่าซิ
ข้ากับมอเรนผ่านหมู่บ้านนางและ...
ข้าแกะรอยเขา
ข้าชอบนางนะ
ผู้พิทักษ์นี่ช่างเฮฮากว่าที่เห็น
ยกเว้นข้าแน่ละ
ข้าดูเฮฮาออก
อย่ายุเขาเชียวนะ
แต่ท่านรับใช้พวกนาง
ไม่ใช่
ไม่มีพันธะใดชิดใกล้ไปกว่า พันธะของอายเซไดกับผู้พิทักษ์
ไม่ใช่สามีกับภรรยา
ไม่ใช่พ่อแม่กับลูก
รู้ไหมว่า "อายเซได" ในภาษาโบราณ แปลว่าอะไร
"ข้ารับใช้ทุกสรรพสิ่ง"
พวกเขารับใช้โลกนี้
แล้วนั่นทำให้ท่านรู้สึกยังไง
ภาคภูมิ
และเหนื่อย
โดยเฉพาะลาน
เขาต้องตามมอเรนให้ทัน
ทำเป็นพูดดี
เขาพูดถูก เราเหนื่อย
พวกเขาสามคนไม่ได้...
ข้าเองก็เริ่มจะเหนื่อยนิดๆ
เขาอายุมากเกินไป สิบปีอย่างน้อย
เขาแกร่งพอๆ กับเอเกว็นหรือเปล่า
ข้าไม่รู้
ข้าคิดว่าไม่ แต่ข้าไม่รู้
ทั้งความฝัน ทั้งฝูงโทรลลอค
เจ้าอนธการไม่ได้ตามล่าโลเกน
อาจเป็นเขาก็ได้
ข้าคิดว่าเจ้าอนธการก็ไม่ได้รู้อะไร
มากกว่าเราว่ามังกรคือใคร
ฟังแล้วไม่รู้จะกลัวหรืออุ่นใจ
เราเสียพวกเขาไป
ตามหามา 20 ปี แล้วก็เสียพวกเขาไป
ข้าเสียพวกเขาไป
การสูญเสียของท่านคือของข้า
และของข้าเป็นของท่าน
ข้าไม่น่าดื่มเหล้ามาเลย
ท่านอ่อนไหวเสมอเวลาข้าดื่ม
มาเร็ว!
ทุกคนเอาแต่พูดถึง "เพลง"
มันคืออะไร
ไม่มีอะไร แค่ประเพณีไร้สาระ
ตากับยายเจ้าดูจริงจังกับมันนะ
ในยุคก่อน ผู้คนของเรารู้เพลงเพลงหนึ่ง
เพลงที่นำความสมานฉันท์มายังโลก
มันสูญไประหว่างการทำลายพิภพ แต่ถ้าเราหาเจออีกครั้ง
ผู้คนจะใช้ชีวิตผาสุกยินดีไปตลอดกาล
เจ้าไม่เชื่อ
ข้าเชื่ออะไรมากมาย
แต่มีแต่คนแก่โง่งมกับเด็กน้อยเท่านั้น ที่เชื่อใน "เพลง"
เจ้าแน่ใจเหรอว่าไม่ได้เจอมันแล้ว
- ขอบคุณ - เจ้าให้เกียรติเรา
ใครๆ ก็ทำได้
เจ้าพบความสงบสุขในการทำงาน นั่นคือเกียรติ
คนของพวกท่านบางคนดูไม่สงบเลย
ซารายเคยเป็นนักฆ่ารับจ้าง
ผู้ละทิ้งความรุนแรง มักรู้จักความชั่วร้ายของมันดีเกินไป
บางเรื่องเราก็หนีจากมันไม่ได้
เราไม่ได้หนี
การยุติความรุนแรงมีแค่วิธีเดียว
ทุกคน ทุกแห่งหน ต้องหยุด
และมันใช้เวลา
ท่านคิดว่าเป็นไปได้จริงเหรอ
ถ้าข้าเปลี่ยนใจคนได้ สักสองคน งั้นข้าก็...
จากโลกนี้ไปโดยทำให้มันน่าอยู่ขึ้น กว่าตอนที่ข้าพบมัน
แล้วถ้าสองคนนั้น เปลี่ยนใจคนเพิ่มได้อีกสองคน...
ในท้ายที่สุด...
ต่อให้ท่านพูดถูก ท่านก็จะไม่อยู่ทันได้เห็นสันติสุขนี้
ข้าไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง
แต่คนของท่านที่เหลือตรงนี้ก็จะไม่ได้เห็น
หรือลูกหลานพวกเขา
หรือแม้แต่เหลนของลูกของหลานพวกเขา
ข้ารักพวกพ้องข้า แต่ข้าก็ไม่ได้ทำเพื่อพวกเขา
งั้นท่านทำเพื่อใคร
ข้าเคยมีลูกสาว
แม่ของอารัม
เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
วันหนึ่งนางออกไปหาของป่า บังเอิญเจอกองโจรเข้า
นางไม่มีแก้วแหวนเงินทอง ไม่มีอะไร
ที่มีค่านอกจากชีวิตของนาง
ตอนที่ข้าพบลูก
ข้าดูออกว่าพวกนั้นฆ่านางเพื่อความสะใจ
ข้านั่งข้างศพลูกอยู่นานสองนาน
จ้องทวนที่หักคาอกของลูก
พยายามรวบรวมกำลังใจที่จะหยิบมัน
แล้วตามล่าสัตว์ป่าเถื่อนพวกนั้น เหมือนที่พวกมันล่านาง
ทำไมท่านไม่ทำ
เพราะข้าอยากล้างแค้น
นั่นฟังดูไม่ใช่วิถีใบไม้
จะมีสิ่งใดยิ่งใหญ่ไปกว่า การล้างแค้นความรุนแรงด้วยสันติ
จะมีสิ่งใดยิ่งใหญ่ไปกว่า การล้างแค้นความตายด้วยการมีชีวิต
ข้าปกป้องลูกไม่ได้ ในการเวียนว่ายครั้งนี้ แต่สักวัน
นานหลังจากที่ข้าสิ้นไป
หลังจากอารัม และลูกหลานของเขา
วงล้อจะหมุนเวียน นำวิญญาณลูกสาวข้ากลับมาเกิดใหม่
ข้าทำสุดความสามารถเพื่อสร้างโลก ที่ดีกว่าเดิมเพื่อลูกในเวลานั้น
โลกที่ลูกจะได้ยินดีกับชีวิตที่ควรมีกับแม่
เขาเป็นใครเหรอ
ชายที่กุมหัวใจเจ้า
เจ้าเสียเขาไปใช่ไหม
ไม่ใช่
ไม่ ถ้าเสียไปจะต้องรู้
รู้ไหม เราออกจากกองขบวนตอนอายุ 20
เพื่อไปใช้ชีวิตในโลกกว้างสักระยะ
ไปค้นหาว่าชีวิตที่เกิดมา เป็นชีวิตที่เราเลือกหรือไม่
บางคนก็ไปทำไร่
บางคนไปท่องทะเล
บางคนหันไปจับอาวุธด้วยนะ ได้ยินมา
แล้วคนกลับบ้านกันเยอะไหม
ส่วนใหญ่
แต่ไม่ใช่ทั้งหมด
ใบไม้ไม่ฝืนต้านแรงลม
บางครั้ง ลมพัดพาเราไปไกลจากต้น
ข้าอยู่นี่
เจ้ารู้ใช่ไหม
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าอยู่นี่
เพร์ริน
หยุดนะ
แมท! แมท!
แรนด์! แรนด์!
ไม่!
ไม่เป็นไร ข้าอยู่นี่ ข้าอยู่กับเจ้า
แมทหายไปไหน
คว้าตัวเขาไว้แล้วไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้เลย
ข้าเห็นเจ้า
ภูติเงา!
- พาเขาไป - มาเร็ว!
ไป!
หนีไป!
เร็วเข้า
มา
วิ่งเลย
หนีก่อน เร็วเข้า หนี!
เจ้าคุยกับทุกคนแล้ว
คิดจะคุยกับข้าเมื่อไหร่
การตั้งรับยากกว่าทำลายเกราะมากนัก
ดูเขาสิ
ไม่มีเหงื่อสักหยด
ริมฝีปากไม่สะท้านสักนิด ส่วนพวกเราแทบหมดแรงแล้ว
เรายังต้องเดินทางอีกหลายร้อยโยชน์ กว่าจะถึงหอคอยขาว
เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า เราจะต้านไว้ได้ตลอดทาง
ถ้าเขาทำลายเกราะได้
สัตย์สาบานสามประการ จะยอมให้เรากำราบเขาหรือไม่
หอคอยขาวกับเหล่าสตรีในนั้น อยู่ยั้งมาได้สามพันปี
ไม่ใช่เพราะเราทำเรื่องที่สะดวก แต่เพราะเราทำเรื่องที่ถูกต้อง
กฎนั้นใช้กับเรามากเท่าที่มีผลกับเขา
เจ้าผู้เป็นอาจาห์แดง ควรเป็นคนเตือนข้าเรื่องนี้
ไม่ใช่กลับกัน
ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน
เจ้าไม่ได้รบกวน
นั่นอะไรน่ะ
พิธีกรรมของผู้คนของข้า
เจ็ดครั้งแด่หอคอยทั้งเจ็ดแห่งมัลเคียร์
แด่บ้านที่เราเสียไป
บ้านที่เราจะหาจนพบอีกครั้ง
ในภพนี้หรือภพหน้า
ท่านสวดภาวนาบ่อยไหม
ทำเมื่อจำเป็น
ไม่ยักรู้ว่าเจ้ารู้ภาษาโบราณ
ข้าไม่รู้
นั่นเป็นคำสุดท้ายที่พ่อแม่พูดกับข้า
ตอนที่ซ่อนข้าไว้ในห้องใต้พื้น ช่วงที่หมู่บ้านเราถูกโจมตี
- ข้าเคยท่องมันทุกครั้งที่ข้ากลัว - ทำไมถึงเลิกไป
ชาวบ้านจะไม่มาปรึกษาไวทยาผู้ไม่รู้วิชา
ข้าไม่รู้ว่ามันแปลว่าอะไรน่ะ
เจ้าอยากรู้ไหม
นั่นเป็นคำที่กษัตริย์องค์สุดท้าย แห่งเมเนเธเรนบอกกับชายา
ก่อนการสู้รบที่พวกเขารู้ว่าจะแพ้
"เราจะไปยังแผ่นดินนั้น
"เพื่อให้ลูกหลานโอบรับเราไว้ได้เสมอ
"และพวกเขาจะไม่มีวันเดียวดาย"
ท่านไม่เหมือนที่ข้าคิดไว้เลยจริงๆ
อัลลาน มันดราโกรัน
เคยคิดไว้ยังไงล่ะ
เป็นสัตว์เลี้ยงสองขาเชื่องๆ ตัวหนึ่ง
แต่เจ้าเหมือนที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด
ไวทยาอัลเมย์รา
แล้วคิดว่ายังไง
เดี๋ยว
- มีอะไรรึ - ม่านพลังของข้า
ดูเหมือนทัพของเขาจะไม่ได้หนี กลับบ้านไปหาแม่จริงๆ
กองทัพของโลเกน พวกมันมาแล้ว
- มากันกี่คน - สบายใจได้ ข้าจะเหลือไว้ให้เจ้า
กองทัพไหนก็ฝ่าภคินีเจ็ดคนเข้ามาไม่ได้
โลเกน เราต้องไปที่ถ้ำ
ไปหามังกร!
- ไปเร็ว - ไป
นั่น!
เร็ว!
คนอื่นๆ กำลังมา เรามีเวลาคุยกันไม่มาก
ทำไมข้าควรจะเชื่อว่าเจ้าคือมังกรจุติ
ข้าได้ยินเสียงเหล่านั้นยามใช้พลัง
เสียงทั้งหมด
เสียงกระซิบของมังกรนับพันคนก่อนหน้าข้า
ชีวิตพันชาติภพที่ข้าเคยมี
ทั้งหมดสอนข้าให้ครั้งนี้เก่งกว่าเดิม
วงล้อปล่อยวิญญาณของเรา กลับมาเกิดซ้ำๆ เพราะแบบนี้ไม่ใช่รึ
เพื่อเรียนรู้
วงล้อไม่ต้องการสิ่งใด
มันทำไม่ได้
ต้องเป็นมากกว่าแม่น้ำหรือสายฝน จึงจะมีความอยาก
มนุษย์มีความอยาก
เจ้าอยากได้อะไร
ข้าอยากให้เจ้ารู้ว่าเสียงในหัวของเจ้า
เสียงกระซิบพวกนั้นคือความคลุ้มคลั่ง
แม้เจ้าจะแข็งแกร่ง พลังของเจ้าก็เป็นแค่หยดน้ำ
เป็นแสงเทียนวูบไหว
เทียบกับตะวันแผดจ้าผู้มาเป็นมังกรจุติ
ไม่!
- ไป! ไปหาโลเกน - คิเรนิ
เราจะต้านทัพไว้
มาเร็ว!
ลีอันดริน เจ้าใช้พลังมากไป เจ้าจะมอดไหม้
ข้าไม่สน
มันฆ่าพี่น้องเรา ข้าจะกำจัดมัน!
สเตปิน!
ไม่
ไม่นะ
ไม่!
ดั่งแสงตะวันแผดจ้า
เชื่อมกับข้า
เดี๋ยวนี้!
หัตถ์แห่งหอคอยจงตัดสินเจ้า โลเกน อับลาร์
และริบคืนสิ่งที่ธรรมชาติ ไม่ปรารถนาให้เจ้าครอบครอง
คำบรรยายโดย: ศันสนีย์ โอบอ้อม
ผู้ตรวจสอบงานแปล ต้องตา สุธรรมรังษี