เราปฏิเสธความรุนแรง เจ้าเคยกรำศึกรึเปล่า
เคยหยิบอาวุธหรือไม่ ดาบ ธนูกับศร หรือขวาน
ว่ากันว่าหอคอยขาวส่งภคินีแปดนาง มารับมือกับกองทัพของโลเกน
ข้าจะจำหน้าพวกเจ้าไว้ หากเราได้พบกันอีก
แมทมีสัญญาณครบถ้วน เจ้าอนธการทำให้พลังเอกแปดเปื้อน
ผู้ชายที่ใช้พลังจึงต้องคลุ้มคลั่ง
ข้าเห็นเจ้า
เจ้าเป็นเหมือนที่ข้าคิดไม่มีผิด ไวทยาอัลเมรา
ไม่มีพันธะใดใกล้ชิดไปกว่า พันธะระหว่างอายเซไดกับผู้พิทักษ์
ข้าเคยได้ยินเรื่องพันธะ เขารู้สึกเช่นเดียวกับที่นางรู้สึก
ไม่!
ขอให้อ้อมกอดสุดท้ายของมารดา ต้อนรับเจ้ากลับบ้าน
วงล้อแห่งกาลเวลา
หนึ่งเดือนต่อมา
เราจากบ้านกันมานาน
- ยังคิดว่ามันเป็นบ้านอยู่รึ - ท่านไม่คิดรึ
อานม้านี้คือบ้าน เสื้อคลุมนี้ รองเท้าคู่นี้ และชายหน้าขรึมข้างๆ ข้าคนนี้
นางพร้อมเผชิญ กับสิ่งที่รออยู่ในหอคอยขาวแล้วรึ
ท่านคิดว่านางจะคุยกับข้ารึ
นางกินดื่มรอบกองไฟผู้พิทักษ์ทุกคืน
นางเป็นห่วงสเตปิน
ผู้พิทักษ์ไม่ควร อายุยืนกว่าอายเซไดของเขา
สเตปินเป็นคนแกร่ง เขาจะนำส่ง แหวนของนางที่หอคอย
ท่านคิดว่าอีกสี่คนอยู่ที่นั่นหรือยัง
ถ้าอยู่ เราก็จะตามหาพวกเขา
แต่ถ้าไม่อยู่
เราก็จะตามหาเช่นกัน
ระวังหน่อย เจ้าเด็กเปรต
เพื่อน เป็นอะไรรึเปล่า
เลิกมองข้า เหมือนเป็นแม่นมของข้าทีได้ไหม
ข้าแค่เหนื่อย ไม่ได้นอนเตียงอุ่นๆ มาทั้งเดือนก็แบบนี้
- ภูเขาลูกนั้น - มีอะไร
ไม่รู้สิ ข้าว่าข้าเคยเห็นมาก่อน
ทาร์วาลอน
ให้โลหิตกับเถ้าไหม้!
ขอชิ้นหนึ่งสิ ขอบคุณ
- มันคืออะไร - ไม่รู้ แต่รสชาติดี
ไม่หิว เจ้ากินเถอะ
น่าจะอยู่ในนั้น ธอมบอกข้าเรื่องที่นี่
เจ้าของที่พักเป็นสหายเก่าของเขา
นึกว่าเราจะไปหอคอยขาวกันเสียอีก
ไปแน่ แต่ก่อนอื่นเราต้องพักผ่อน ล้างเนื้อล้างตัว
เจ้าว่าสารรูปแบบนี้ พวกเขาจะให้เราเข้าเหรอ
ไม่อยากเชื่อว่าที่นี่คืนเดียว
แพงกว่าทั้งเดือนที่ไวน์สปริง
ดีกว่านอนข้างถนน
บอกข้าอีกทีซิ
แมท
เด็กผู้หญิง... ที่ไร่นั่น
ไม่ใช่เพราะเจ้าหรอก แมท
ไม่ใช่เจ้า ธอมกับข้าเห็นกับตา
ธอมไม่อยู่ตรงนี้
ธอมตายแล้ว
เพราะงั้นเชื่อข้าเถอะ
เป็นฝีมือภูติเงา
เจ้ารู้ดีว่าเจ้าไม่ได้ฆ่าครอบครัวนั้น เจ้าไม่มีวันทำร้ายเด็กคนนั้น
นี่คือหอผู้พิทักษ์
สถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในหอคอย
อยู่ห่างๆ อายเซไดที่เดินทางมากับเรา
เมื่อประมุขแห่งอมีร์ลินมาถึง เจ้า...
ข้าไม่สนใจประมุขแห่งอมีร์ลิน หรือการเมืองในหอคอยของพวกท่าน
ข้าบอกแล้วไง ข้าเป็นห่วงผู้คนของข้า
ไหนท่านบอกว่าพวกเขาจะอยู่ที่นี่ แล้วอยู่ไหนล่ะ
ข้ามีหูตาเฝ้าดูอยู่ทั่วทุกประตู และกำแพงในเมืองนี้
ถ้าพวกเขามาถึง ข้าจะรู้
แต่ท่านจะบอกข้ารึเปล่า
ข้าน่าจะออกไปหาเองในเมือง
อย่าปรามาสเหล่าสตรีในหอคอยนี้
แต่ละนางล้วนมีเป้าหมาย มีจุดมุ่งหมาย
มีความทระนงและทะเยอทะยาน
ถึงเจ้าจะมีพลังมาก แต่สตรีเหล่านี้ใช้เวลาหลายสิบปี
ฝึกปรือพละกำลัง อำพรางจุดอ่อน
เมื่อข่าวเรื่องของเจ้าแพร่ออกไป ซึ่งมันไปแน่
ทุกคนจะคาดหวังให้เจ้าเป็นศิษย์ฝึกหัดทันที
หากเจ้าไม่ระวังให้ดี "การเมืองหอคอย" ที่ว่านั่น จะฆ่าเจ้าทั้งเป็น
หากข้ามีพลังมากอย่างที่ท่านพูดจริง
น่าจะเป็นอายเซไดอย่างท่านมากกว่า ที่ไม่ควรปรามาสข้า
กลัวได้ไม่เป็นไร
เจ้ายื่นออกไปสัมผัสกับขุมพลัง
เจ้าได้เห็นแล้วว่าเจ้าเล็กจ้อยเพียงใด เมื่อเทียบกับมัน
และเจ้ายิ่งใหญ่เพียงใด เมื่อเทียบกับทุกคนที่เจ้าเคยรัก
ตอนนี้เจ้ากำลังสงสัย
เจ้าจะอยู่ในโลกนี้ด้วยฐานะใด
เจ้าจะกลับไปเป็นคนเดิมได้หรือไม่
ข้ารู้ เพราะข้าก็เคยรู้สึกในครั้งแรก
และคำตอบคือไม่
เจ้าจะไม่มีวันเป็นเหมือนเดิม
แต่ถึงเวลาแล้ว ที่เจ้าจะได้เห็นว่ามันคือพรวิเศษ
ทีนี้ก็อยู่ในนี้ อย่าพูดคุยกับใคร
ข้าจะพยายามปกป้องเจ้าอย่างดีที่สุด
ไว้ข้าเจอตัวสหายของเจ้า ข้าจะพาเจ้าไปหาพวกเขา
- เหมือนพูดอย่างทำอย่างนะ - อะไร
สั่งสอนไม่ให้ใช้ความรุนแรง
แต่ปล่อยให้สัตว์เลี้ยง สังหารทุกอย่างที่ขวางหน้า
ความรุนแรงอยู่ในตัวเราทุกคน
วิถีใบไม้ไม่ใช่การปฏิเสธ แต่เป็นการยอมรับมัน
ก็ไม่แน่ แต่ให้กินแกงหัวผักกาดอีกมื้อ ข้าได้ไปร่วมฝูงกับหมาแน่
- สองคนนี้คุยเรื่องอะไรกันอยู่ - เรื่องเจ้า
แน่นอน มีแต่เรื่องดีๆ
เห็นหรือยัง หอคอยขาวไงล่ะ
เรามาถึงแล้ว
เจ้าคิดว่าทุกคนมาถึงกันหรือยัง
ข้าคิดนะ
ท่าทางเจ้าคงไม่ต้องทน กินแกงหัวผักกาดอีกนานแล้ว
หยุด
เกิดอะไรขึ้น ทำไมเราหยุดเดิน
มังกรอุปโลกน์เหรอ ไม่รู้เรื่องเขาเลย
แต่เราเดินผ่านทุ่งหญ้ามาหลายเดือนแล้ว
เจ้าสองคนนั่น พาพวกมันมาหาข้า
ท่านจะชิงตัวคนของเราไปเฉยๆ ไม่ได้
พวกมันไม่ใช่คนของเจ้า
พวกเขากินอาหารของเรา ใช้กองไฟเดียวกับเรา
อยากให้เพื่อนใหม่ทรมานหรือไง
ถ้าพวกเขาไม่อยากไปกับท่าน ท่านก็พาพวกเขาไปไม่ได้
ไม่ได้รึ
เป็นคำที่แปลกจริง ยิ่งออกจากปากของทิงเกอร์
เจ้าคิดว่าจะยับยั้งข้ายังไง
วิถีใบไม้ปะทะวิถีแห่งแสง
เร็วเข้า ทางนี้
เพียงฝ่ามือเด็กน้อยยังบังแสงได้
แต่ใบไม้ ต่อให้เหยียบย่ำ กลบฝัง เผามันไป
มันก็กลายเป็นส่วนหนึ่งในผืนดินและอากาศ
เราทิ้งพวกเขาไปไม่ได้
เสื้อคลุมขาวชั่วร้าย แต่พวกมันจะไม่ฆ่าทูอาธาน
เร็วเข้า ไวๆ
ตามมา ทางนี้
มีหมู่บ้านอยู่แถวนี้ซึ่งเคยดีกับเรามาตลอด
"วัฏจักรคาราเอธอน"
ไม่ยักได้ยินเสียงเจ้าเข้ามา
- ถอยไป - โถ พวกมนุษย์ช่างตื่นเต้นกันเก่ง
วันแรกที่มาถึงทาร์วาลอน ข้าแทบไม่เชื่อความโกลาหล
เด็กๆ ร้องไห้ ผู้หญิงกรีดร้อง ฝูงชนไล่ล่า
โบกมีดขู่ไล่ทั่วทั้งเมือง
ข้ากลัวจนแทบจะอารมณ์เสียเล็กๆ
จะบอกให้ ข้าไม่ได้จากสเตดดิ้งมาเพื่อการนี้
สเตดดิ้ง
- ท่านเป็นยักษ์เหรอ - โอเกียร์
โลยัล บุตรแห่งอาเรนท์ บุตรแห่งฮาลาน แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร
แรนด์
แรนด์ อัลธอร์
ชื่อเจ้าคุ้นหูข้านัก แรนด์ อัลธอร์
ช่างน่าตื่นเต้นที่ได้เจอหนุ่มไอเอล ข้าอ่านเรื่องคนของเจ้ามาเยอะ
- ข้าไม่ใช่ไอเอล - จริงรึ
ผมแดงเป็นหนึ่งใน ลักษณะทางกายไม่กี่อย่าง
ที่บอกเราได้ว่ามนุษย์คนนั้นมาจากไหน
ข้ามาจากทูริเวอร์ส
หนุ่มไอเอลจากทูริเวอร์สงั้นรึ
- ข้าไม่ใช่ชาวไอเอล - หนุ่มไอเอลจากทูริเวอร์ส
ผู้ยืนกรานว่าไม่ใช่หนุ่มไอเอล พิลึกจริง
ข้าชอบเรื่องพิลึกพิลั่น
เจ้ารู้จักหนังสือเล่มนั้นรึ
ใช่
ทำไมการเดินทางของเจน ฟาร์สไตร์เดอร์ ทำให้เจ้าโศกเศร้า
นี่เป็นการผจญภัยชั้นหนึ่ง
เปล่า ข้า...
ผู้หญิงที่ข้ารู้จักเคยอ่านหนังสือเล่มนี้ทุกวัน
นึกว่าตัวเองเป็นเจนกลับชาติมาเกิด
แหม เรื่องนั้นไม่น่าเป็นไปได้ เพราะมนุษย์ทุกคน...
แค่เรื่องที่นางเคยคิดน่ะ
เข้าใจละ ข้าลืมไปว่ามนุษย์อย่างพวกเจ้า อาจคิดฟุ้งฝันไปเรื่อยได้
แล้วนางอยู่ที่ไหน เด็กสาวคนนั้น
หรือนางเป็นผู้หญิงกันแน่ พวกเจ้าโตไวเหลือเกิน
ข้าก็ไม่แน่ใจ
ข้ามาทาร์วาลอน เพราะนางจะไปหอคอยขาว แต่...
เกิดอะไรขึ้น
พวกอายเซได กลับจากศึกที่ต่อสู้กับมังกรอุปโลกน์
พาอวดเขาไปตามถนนเพื่อให้ผู้คนเห็น
อันตรายจากความคลุ้มคลั่ง กระหายอำนาจ ชายคนหนึ่งสามารถ...
- โทษที ข้าต้องไปแล้ว - ไปขบวนแห่รึ
ข้าจะไปด้วย ขอเวลาเก็บของสักครู่
เจอกันข้างนอกนะ
มนุษย์พวกนี้ช่วงรีบร้อนกันเสมอเลย
ไม่เคยใช้เวลาเตรียมตัวให้เรียบร้อย เพื่อรับกับดักที่กำลังเดินไปหา
ขอบคุณที่จองที่ไว้ให้
พวกเขาจับตัวมังกรอุปโลกน์มาได้
คนบอกว่าเขาเป็นชายผู้ใช้พลัง นั่นทำให้เขาคลุ้มคลั่ง
ฆ่าคนทรยศ!
แมท แมท
มาตกลงกันนะ
ได้
หากปรากฏว่าเป็นหนึ่งในเราสองคน
หากเจ้าหรือข้าใช้พลังได้
เราจะไม่ยอมให้อีกคน กลายเป็นอย่างนั้นเด็ดขาด
- แมท - ข้าพูดจริง
ข้าไม่สนเรื่องคำทำนายไร้สาระนี่เลย
อายเซได มังกร ช่างปะไร แต่ข้าจะไม่ยอมเป็นอย่างเขา
- เจ้าไม่เป็นแน่ - เจ้าไม่รู้หรอก
รับปากข้า
ข้ารับปาก
เจ้าจะทำแบบเดียวกันเพื่อข้าใช่ไหม
รับรองได้
ขบวนแห่เป็นอย่างไรบ้าง
เขาจะได้เก็บเศษมะเขือเทศ ติดผมไปอีกหลายวัน
ได้เห็นสีหน้าลีอันดรินก็คุ้มแล้ว
ตอนที่คนปาหัวผักใส่นางโดยบังเอิญ
ไม่ได้ใส่ชุดขาวมาตั้งแต่งานศพพ่อ
ข้าเกลียดเขานะ รู้ไหม
หลังจากเขาตาย
ข้าเคยออกไปดื่มเหล้า เมาตั้งแต่ก่อนถึงร้าน
หาคนตัวเล็กอ่อนแอที่สุดในนั้น แล้วก็ชกต่อยเขา
จากนั้นข้าก็เริ่มหาเรื่องคนที่สู้กลับ หวังใจไว้ครั้งหนึ่งว่าเขาจะ...
หยุดข้าได้
นั่นคือตอนที่ข้าเจอคิเรนิ
เด็กหนุ่มคนโง่ผู้กระสันอยากตาย เผชิญหน้ากับอายเซได
นางหัวเราะเยาะข้า
จากนั้นก็เลี้ยงเหล้า
แล้วเราก็กลายเป็นเพื่อนกัน
เรียกว่านางให้เกียรติข้า เป็นเพื่อนนางดีกว่า
เมื่อนางต้องมีผู้พิทักษ์ นางเก่งมากอยู่แล้ว
นางเลือกใครก็ได้ตามใจปรารถนา
แต่นางขอข้า ข้าแทบไม่เชื่อเลย
ข้ารู้ว่าข้าไม่คู่ควร
ข้าขอให้นางคิดใหม่
แต่นางไม่ยอม
นางกลอกตาใส่ข้า แค่นั้นเอง
เราผูกพันธะ
แล้วข้าก็ต้องเป็นคนที่คู่ควรกับนาง
พ่อพยายามฆ่าข้าตอนข้าอายุ 12 เลิกคร่ำครวญได้แล้ว
หอคอยขาวมอบครอบครัวที่แท้จริง ครอบครัวแรกที่ข้าเคยมี
ถูกของเจ้า
ดีแล้วที่พวกเจ้ามีกันและกันเสมอ
และอาจมีผู้พิทักษ์เพิ่มอีกสิบคน ถ้าอลันนาได้ทำตามใจนาง
รวมทั้งเจ้าด้วย เพื่อนยาก
- ถ้าเจ้าผูกพันธะกับอายเซไดอีกคน... - เจ้าลองเสียมอเรนดูก่อน
แล้วค่อยมาบอกข้าว่าผละจากสตรีอีกคน ไปหาอีกคนนั้นง่ายแค่ไหน
ได้เวลาแล้ว
ลืมตาสิ แม่หนู
ค่อยยังชั่ว นุ่งห่มเรียบร้อย
มือ
พาตัวมันเข้ามา
เพร์ริน!
ถ้าเจ้าห่วงนาง จงอย่าดิ้น
- ท่านเจ้าคะ - เรียกข้าว่าไชลด์วัลดา
อำนาจอยู่กับแสง ไม่ใช่กับข้า
ไชลด์วัลดา เราไม่ใช่คนที่ท่านคิด
เราไม่ใช่คนสำคัญ ไม่มีค่าอะไรเลย
เราทุกคนล้วนเป็นคนสำคัญใต้แสงสว่าง
แต่ก็ถูกของเจ้า
เจ้าไม่ใช่คนที่ข้าคิด
ถ้าเป็นอายเซได ป่านนี้คงใช้พลังไปแล้ว
และข้าก็คงตัดมือเจ้าทิ้งไปแล้ว
รู้ไหม แม่มดพวกนั้นคนหนึ่งเคยบอกข้า
พวกนางไม่ต้องใช้มือสื่อพลังก็ได้
การใช้มือหรือท่วงท่า หรือถ้อยคำ เป็นแค่เครื่องค้ำยัน
ข้าใช้พลังไม่ได้
นั่นไงล่ะ เราพิสูจน์แล้ว
เพราะอายเซไดโกหกไม่ได้
มากเท่าที่บิดเบือนความจริงได้
สมมติว่าเจ้าไม่ใช่อายเซได
ส่วนเจ้าหนุ่มคนนี้ เพร์รินใช่ไหม เขาไม่ใช่ผู้พิทักษ์ของเจ้า
เช่นนั้นแสงคงต้องส่งเจ้ามาให้ข้า ถึงสองครั้ง
แสงไม่เคยทำการโดยไร้จุดประสงค์
- ข้ายืนยันได้เจ้าค่ะ - ไชลด์วัลดา
ไชลด์วัลดา
ข้าเป็นแค่เด็กสาวชาวบ้านชาวเขา ที่ไม่น่าออกจากบ้านมาเลย
ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ
แต่เจ้าสัมผัสพลังเอกได้ ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้
งั้นก็ห้ามไม่ให้ข้าฆ่าเจ้าสิ
ไม่
- ว่ายังไงนะ - ข้าใช้พลังไม่ได้
ท่านพูดเองว่าท่านสาบานต่อแสง
และสาวกแห่งแสงไม่อาจฆ่าเด็กสาว ที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
ทำไมเจ้าคิดว่าข้าเป็นคนทำตามคำสาบานล่ะ
ทำไมคิดว่าข้าจะไม่กรีดเลือดเจ้าตอนนี้เลย
ถ้าจะทำก็ลงมือซะ
แต่รู้เอาไว้
ชาติหน้าข้าจะกลับมาใหม่
มาถ่มน้ำลายใส่เจ้าตั้งแต่หัวจรดหาง ให้สมกับที่เจ้าเป็นหมูสกปรก
เจ้าคงจะเป็นอายเซไดที่ทรงพลังทีเดียว เป็นแหวนวงเลิศให้ข้าเก็บสะสม
ไม่นะ อย่า!
ไม่ หยุดนะ! ทำไมทำแบบนี้
เพราะมนุษย์อย่างเราต้องเป็นของโลกนี้
ต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อทุกอย่างที่มี
พระผู้สร้างไม่เคยตั้งใจ ให้เราเข้าถึงพลังอำนาจมากมายปานนั้น
แม่มดอย่างเจ้า เย้ยหยันการดำรงอยู่ของเรา
ท่องเดินเหมือนพระเจ้าในหมู่มนุษย์
ความคิดที่ว่าพลังเอก
มาจากแหล่งอื่นนอกจากความมืด เป็นเรื่องไร้สาระ
ข้าจึงถูกเรียกให้มากำจัด
หญิงทีละคน ทีละคน
ใช้พลังให้ข้าดูสิ แล้วข้าจะฆ่าเจ้า และปล่อยเจ้าหนุ่มไป
ถ้าไม่ใช้พลัง ข้าจะฆ่าเจ้าหนุ่ม แล้วปล่อยเจ้าไปแทน
ข้าจะให้พวกเจ้าตกลงกัน
ตกลงกันเองว่าจะเป็นใคร
สเตปิน
ได้ข่าวว่าเจ้าก็ถูกขังอยู่ในนี้
ข้าอยากขอชาที่เจ้ามีเพิ่มอีกนิดได้ไหม ชาที่ช่วยให้หลับสบายน่ะ
มันไม่ใช่ลิ้นแพะของจริงใช่ไหม
ลิ้นแพะเป็นสมุนไพร
- ท่านยังนอนไม่หลับอยู่เหรอ - ข้า...
ข้า... นอนนิ่งๆ
พอง่วงจนใกล้จะหลับ
ความเจ็บปวดก็หายไป
- ดีแล้ว - ไม่
นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ข้าเหลือกับนาง
ความเจ็บปวด
ข้ายังไม่พร้อมจะปล่อยมันไป
ไม่ต้องกังวล
ข้ารับปากว่าความเจ็บปวดนั้น จะไม่มีวันหายไป
ขอบคุณ
หนีออกมาล่ะสิ
รูปปั้นนี้อายุแทบจะเท่าหอคอย
เป็นตัวแทนชายหลายหมื่นคน ที่ผูกพันธะกับพี่น้องข้า
ยืนเฝ้าพิทักษ์อยู่นอกโถง
ในความตายเช่นที่เคยทำยามมีชีวิต
- พวกชุดแดงไม่มีผู้พิทักษ์ - ใช่ ไม่เคยมี
เพราะพวกท่านเกลียดผู้ชาย
นั่นเป็นคำถามหรือคำประกาศ
พี่น้องชุดแดงของข้าบางคนก็อาจจะใช่
สตรีครองพลังเอก แต่บุรุษยังครองอำนาจส่วนใหญ่ในโลกนี้
และพวกเขาไม่ค่อยใจดีต่อเด็กผู้หญิง
ที่แสดงถึงประกายความยิ่งใหญ่ ที่มากกว่าบุรุษ
แต่ไหนๆ เจ้าออกจากกรงของมอเรนแล้ว เจ้าน่าจะใช้อิสรภาพให้เป็นประโยชน์
ทางนั้นนำไปสู่ห้องสมุด
จากนั้นก็เป็นสวน
ตอนนี้เป็นฤดูลูกพลับ
แรนด์ อัลธอร์
รู้หรือไม่ โอเกียร์ เข้าออกในบริเวณหอคอยขาวได้
ไม่รู้ แต่ทำไมเหรอ
ข้าไปที่นั่นแล้วเจอผู้หญิงที่เจ้าพูดถึง
แสงทรงโปรด!
เปียเป็นพิธีเอกลักษณ์ในแคว้นทูริเวอร์ส
- เรานึกว่าเจ้าตายไปแล้ว - มันง่ายมากจริงๆ
- เอเกว็นล่ะ เพร์รินด้วย - กำลังมา คิดว่านะ
ไม่
เกิดอะไรขึ้นกับเขา
- ไนนีฟเหรอ - ข้าจะเป็นใครได้
- เจ้ายังไม่ตาย - เจ้าก็เหมือนกัน
แต่ใกล้แล้ว
อ้าปากให้ข้าดูลิ้น
อย่าแตะต้องข้า
ข้าขอโทษ
หลับซะ แมท เจ้าต้องพัก
ข้าคิดว่าเขาใช้พลังได้
เจ้าเคยเห็นเหรอ
ไม่ แต่เขากำลังสูญเสียตัวตน
ข้ารู้ว่ามอเรนบอกว่า เราควรไปหานางที่หอคอยขาว
แต่ข้าไม่รู้ว่าไว้ใจนางได้ไหม
เราก็เห็นว่าอายเซไดทำยังไง กับมังกรอุปโลกน์
เจ้าทำดีแล้ว
พาเขามาที่นี่
ดูแลเขา
เราไม่จำเป็นต้องพึ่งอายเซได เราคนทูริเวอร์ส
ข้าจะรักษาเท่าที่ทำได้
พอเอเกว็นกับเพร์รินมาถึง เราค่อยคิดเรื่องอื่นๆ ด้วยกัน
ข้าไม่เจอนางมาเป็นเดือนแล้ว
นางยังไม่ตาย
ตอนเอเกว็นยังเด็ก ไม่ถึงสิบขวบดี พ่อแม่นางพานางมาหาเรา
ไวทยาคนเก่ากับข้า
นางติดเชื้อลามถึงกล้ามเนื้อแล้ว
ตะคริวรุนแรง จนขาทั้งสองขาบิดงอไปข้างหลัง
คนถึงเรียกมันว่าไข้หักกระดูก
โดยทั่วไป ก่อนตาย เขาจะหักแขนขาเป็นสองท่อน
ไวทยาคนเก่า นาง...
นางไม่รู้จะทำยังไง
นางเริ่มจากชงชาเพื่อช่วยให้นางพ้นทุกข์
แต่ข้าทนไม่ได้
ข้าจับมือเอเกว็น นางจับมือข้าไว้แน่น
นางมองข้าแล้วพูดว่า "ข้ายังไม่พร้อม"
นางตัวนิดเดียว
นางนอนอยู่อย่างนั้นทั้งคืน
ร่างกายของนางพยายามหักเป็นสองท่อน
แต่นางไม่ร้อง แม้แต่ครั้งเดียว
นางไม่ยอมดื่มชาของไวทยา
พอรุ่งเช้า ไข้ต้องพ่ายแพ้ไปเอง ไม่ใช่นาง
ฟังดูใช่
เอเกว็นเป็นอะไรตั้งมากมาย แต่เหนืออื่นใด นางคือผู้ไร้พ่าย
เอเกว็น หยุดเถอะ
ถ้าต้องเป็นเราคนใดคนหนึ่ง มันควรเป็นข้า
ไม่
ข้าสมควรโดนแล้ว
- เลย์ล่า ข้าฆ่านาง - ไม่
- ไม่ เลย์ล่าตายไม่ไช่ความผิดเจ้า - ใช่สิ
เรากำลังร่วมกันสู้พวกโทรลลอค
ข้าฆ่ามันไปตนหนึ่ง
แต่พอได้ยินเสียงข้างหลัง ข้าฟันกลับไปเต็มกำลัง
แต่กลับเป็นนาง
ด้วยมือข้าเอง
ขวานของข้าเอง
ข้าฆ่านาง
ข้าฆ่าเมียตัวเอง
ข้าสมควรโดนแล้ว
ไม่
เราตกลงกันได้หรือยัง
ตามนั้น ไม่ตัดสินใจก็ยังเป็นการตัดสินใจ
สุดท้ายเจ้าหนุ่มนี่ก็จะเลือดหมดตัวตาย
มันเป็นอุบัติเหตุ เพร์ริน ไม่ใช่ความผิดเจ้า
เจ้าอาจต้องใช้ทั้งชีวิตกว่าจะเข้าใจ แต่เจ้าจะเข้าใจ
ข้าสัญญา
เจ้าจะเข้าใจ
ไม่ เอเกว็น อย่า!
ล่องลอย
ปล่อยไป
นั่นไงล่ะ
แล้วเจ้าจะรู้ว่าฆ่าข้ายากกว่านั้นเยอะ
ยิ่งดวงไฟเล็กจ้อยอย่างนั้น
พูดตามตรงนะ ข้าหวังไว้สูงกว่านี้
แสง ปกป้องลูกที
เจ้าเป็นตัวอะไรกัน
ไปกันเถอะ
เจ้าสองคน หยุด!
เร็วเข้าๆ
- มันไม่ทำร้ายเรา - รู้ได้ยังไง
ไปๆ
จะเข้านอนแล้วรึ
แปลกใจจังที่เจ้ายังจำได้ห้องนอนอยู่ไหน
กี่ปีมาแล้วนะ สองปีได้ไหม
แถมยังกลับมากับรางวัลชิ้นงาม
ไนนีฟอยู่ไหน
เอาไปซ่อนอย่างดีล่ะสิ
นางต้องพักผ่อนอยู่แน่ หลังจากเดินทางไกล
เจ้าก็ดูโทรมไม่น้อย
รู้ไหม ปัญหาของ
การเทียวไปเทียวมาน่ะ มอเรน
เมื่อไนนีฟได้เป็นศิษย์ฝึกหัด
ถึงแม้นางจะไม่ไว้ใจอายเซไดจนน่าเศร้า
นางจะต้องเป็นศิษย์ฝึกหัดแน่
แต่เจ้าจะไม่อยู่สอนนางที่นี่
ทักษะแท้ๆ และการควบคุมมันไม่ได้นั้น จะต้องมีคนสอน
แล้วเจ้าคิดว่านางจะเลือกชุดแดงรึ
ไวทยาแห่งทูริเวอร์สน่ะนะ
หลังจากใช้พลังครั้งแรกรักษาคนใกล้ตาย
พี่น้องชุดเหลืองของเรา ต้องอยากได้ตัวนางใจจะขาดแน่นอน
แต่ยังมี
อำนาจเจตจำนงที่นางซ่อนไว้ไม่ได้
ความรู้สึกที่ว่าโลกจะน่าอยู่ขึ้น หากทุกคนทำตามกฎ
กฎของนาง
แต่นางไม่เหมือนเจ้าตรงที่ นางไม่เกลียดผู้ชาย
ข้าแนะให้ไปเกณฑ์คนเข้ารีตที่อื่นดีกว่า
มีคนไม่มากนักที่ยังไหว้ของบูชา เพื่อขับไล่ผู้ใช้ไสยมืด
พวกนี้เป็นของแม่ข้า
ของสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ก่อนตาย
เจ้าพยายามกีดกันใคร
อิชามาเอล บิดาแห่งคำลวง
ข้าต้องเห็นภาพกระจ่างชัด ข้าต้องเห็นความจริง
เจ้าเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยรึ คิดว่าพวกนั้นยังติดต่อกับโลกเราได้รึ
ผู้ใช้ไสยมืดขายวิญญาณให้เจ้าอนธการ เพื่อชีวิตอมตะ
ต่อให้มังกรคนที่แล้วปิดผนึกพวกเขาไว้
นิรันดรนั้นนานนัก
นานมาก
นี่ พอได้แล้ว
ข้าจะอยู่กับเจ้าจนรุ่งสาง
เจ้าคิดว่าสเตปินจะรับคำขอของเจ้ารึ
ข้าไม่รู้
ยามผู้พิทักษ์เสียอายเซได ความเจ็บปวดนั้นฝังลึก
แทบจะเหมือน เขากลืนความตายของนางเข้าไป
ข้าเคยอ่านมาว่ามีวิธีคลายพันธะ
ใจเย็นก่อน อย่าทำแบบนั้น
ลานไม่มีเรื่องใดให้กังวล
เจ้าจะอยู่กับเราที่นี่ไปอีกนาน
เจ้าออกไปทำอะไรมาตลอดหลายปีนี้
จะว่าไป ถ้าเจ้าไม่ได้ใช้ที่นี่ เป็นห้องอาหารจนติดเป็นนิสัย
ข้าขอเดาว่าเจ้ามีเหตุผลให้มาสินะ
ข้าได้ข่าวว่าอมีร์ลินกำลังกลับมาจากเคมลิน
นางเรียกพวกเราไปท้องพระโรงใหญ่
เพื่อตอบเรื่องโลเกน
นางจองล้างจองผลาญ อยากหาคนโยนความผิด
สวอน ซานเชมีหลายด้าน
แต่นางไม่มีวันทรยศพี่น้องโดยไม่มีเหตุผล
มอเรน ที่นี่ไม่เหมือนตอนที่เจ้าจากไป
เจ้าเป็นภคินีคนเดียว ที่แกร่งพอจะท้าทายอำนาจนางได้
แต่ข้าไม่ปรารถนาบัลลังก์ประมุข ไม่เคยเลย
ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าปรารถนาอะไรบ้าง
ลีอันดรินกำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
พี่น้องเราเชื่อฟังนางมากขึ้นทุกที ไม่ใช่แค่พวกชุดแดง
ข้าแค่จะบอกว่า แม้เจ้าแทบไม่เคยอยู่ในหอคอย
แต่เจ้ามีศัตรูที่มีอำนาจมากถึงสองคนที่นี่
ระวังตัวไว้ สหาย
ขอบใจที่เตือน
สักวันเจ้าจะต้องบอกความลับกับใครสักคน
ไม่งั้นพวกนั้นจะควักไส้ควักพุงเจ้าออกหมด ทิ้งให้เปลือยเปล่าเหมือนห้องนี้
ราตรีสวัสดิ์ มอเรน
เอ่อ
ไม่แน่เมื่อข้าผูกพันธะกับอลันนา
และรู้สึกถึงพันธะของนาง กับไอวานกับแม็กซิม
แต่ถึงอย่างนั้น
ไม่รู้สิ ข้าไม่เคยร่วมพันธะกับชายอื่น
- กับชายสองคน - ยิ่งไม่เคยไปกันใหญ่
แต่ทุกอย่างย่อมมีครั้งแรก
เจ้าทึกทักว่าพวกเขาอยากได้ตัวเจ้า
มีอะไรให้ไม่อยากล่ะ
เล่าเรื่องไวทยาคนนั้นมาทีสิ
ไม่มีอะไรจะเล่า
เพราะเจ้าไม่เคยช่างพูด แต่ข้ามีตา
นางสัมผัสพลังเอกได้ครั้งแรก เพื่อช่วยชีวิตเจ้า
- และแทบไม่คุยกับข้าอีกนับจากนั้น - นางหัวรั้น มีความคิดอ่านของตัวเอง
- รู้ว่านางหลงรักเจ้า - นั่นก็เป็นเรื่องแย่สำหรับนาง
ความรักมักเป็นเรื่องแย่ แต่เราก็ยังยอมมีรัก
ไม่งั้นชีวิตนี้คงทนอยู่ไม่ได้
ข้าทนได้เยอะ
ข้ารู้
อัลลาน มันดราโกรัน
วางมือบนตัวเขา
ปลดปล่อยเราจากความเศร้า
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม
ผู้ตรวจสอบงานแปล ต้องตา สุธรรมรังษี