POPRZEDNIO
Długo cię nie było.
Mam pięcioro potencjalnych Smoków z jednej wsi.
-Nynaeve? -Egwene...
Czy Smok jest jedną osobą, czy pięcioma,
sedno przepowiedni się nie zmienia.
Smok albo pokona Czarnego,
albo do niego dołączy.
Musisz uważać.
Miej na niego oko.
Kawał drania z ciebie, Padanie Fain.
Miło z tobą robić interesy.
Podjęłam decyzję.
Zostaniesz wygnana z Wieży.
Czarny w Oku Świata. Pokonamy go.
-Nie wiemy, które jest smokiem. -Weź wszystkich.
Dla pozostałej czwórki to wyrok.
Słyszeliśmy o Drogach, ale żadne z nas nie wie, czym są.
To najszybsza droga do Oka Świata.
-Mat! -Mat!
-Dalej!
-Szybko! -Chodź!
-Dalej! -Mat!
Mat!
Tigraine!
KOŁO CZASU
-Dalej, Mat! -Szybko!
-Mat! -Prędko!
-Mat, nie! -Mat!
Zaczekaj! Musisz to otworzyć.
-Bez niego nie idziemy. -Podjął decyzję.
On? Czy ty za niego?
Ty najlepiej znasz mrok, jaki w nim drzemie.
Myślisz, że jest gotów na to, co nas czeka?
Oczywiście.
Zmarnowaliśmy już nadto czasu.
Nie oddalajcie się.
-Musimy otworzyć Bramę. -Jak? Ledwo potrafimy...
Niestety nie da się jej otworzyć.
Tutaj nie można korzystać z Jedynej Mocy.
To byłoby jak skok w paszczę Machin Shinu
z prośbą, by pożarł nam duszę.
-Czym jest Machin Shin? -Moiraine Sedai się spieszy.
A Ogiry nie słyną z szybkości.
Wybaczcie.
Tu chodzi o Mata. Nie możemy go zostawić.
Nie zostawiliśmy go.
To on zostawił nas.
Chyba w to nie wierzysz?
Co zrobimy?
Nie możemy ani otworzyć Bramy, ani wydostać się stąd bez nich.
To co, będziemy czekać na śmierć?
Po wszystkim go znajdziemy.
Przysięgam.
-A jeśli to on? -Mat?
Ma w sercu wrodzoną ciemność.
Sztylet go przyciągnął.
Żywili się sobą nawzajem.
A jeśli to on?
Nie może się zbliżyć do Czarnego na sto lig.
Wiem, co by wybrał.
Nie możemy pozwolić, by Smok przeszedł na stronę Cienia.
Pomyśleć...
że drzewa owocowe rosły niegdyś na każdej wyspie,
że te kamienne ścieżki były kiedyś miękkie i porośnięte,
pokryte bujną trawą.
Teraz wystarczy jeden krok,
by pogrążyć się w bezkresnej pustce. Lub, co gorsza...
Jest coś gorszego?
-Owszem. Znam co najmniej... -Nie trzeba. Rozumiemy.
Wiszę Moiraine trzy srebrniki.
Pogniewałaś się.
Obstawiałem dąsy.
Tam Mat jest bezpieczniejszy. Gwarantuję.
Czekajcie.
Tam coś jest.
To kamienny Drogowskaz, ale...
Przedziwny.
Ogir by go nie zbezcześcił.
Tak jakby ktoś próbował go zniszczyć,
utrudnić podróżnym odnalezienie drogi.
Odczytasz go?
Poproszę o cierpliwość.
W takim razie zdechniemy tu...
Odsapniemy i damy Loialowi pomyśleć.
Od celu dzieli nas dzień drogi.
Odpocznijcie, póki można.
Jak go dostrzegłeś?
Nie wiem.
Kto mógł tak uszkodzić Drogowskaz?
Coś za nami podąża.
Chodź.
Rand.
Czy ty...
Co się stało?
Nie!
Cofnijcie się!
Nie powinno tu być trolloków.
To wyjaśnia, jak dotarły do Dwóch Rzek.
-I Drogowskaz. -Zrobiło się zimniej?
-Rety. -Nie chciałam.
Czym jest Machin Shin?
W dawnej mowie to „Czarny Wiatr”.
A czym jest Czarny Wiatr?
Przemówi do was. Nie słuchajcie go.
Nie dotrzemy do Bramy.
Daleko mamy do Fal Dary?
-Bliżej, ale... -Prowadź.
-Dalej! -Szybko!
Tędy, prędko.
-Szybciej! -Dalej!
Brama jest przed nami.
Okropnie się mylisz.
Zamordujesz te dzieciaki w imię heroicznej walki.
Jesteś nikim.
Zwyczajnym oszustem.
Egwene nigdy nie odwzajemni twojej miłości.
Zostawiła cię raz, zostawi i drugi.
Chciałeś się pozbyć Laili, dlatego ją zabiłeś.
Kochasz inną bardziej niż własną żonę.
Nie ochronisz jej. Zobaczysz, jak ginie.
Będziesz słuchać ich agonii, jak słuchałaś umierających rodziców.
Nie zrobisz nic, by im pomóc.
Straciłaś Mata, stracisz też pozostałych.
Nie zostanie ci nikt ani nic.
Nie!
Nie ochronisz ich.
Nie dasz rady.
Nie!
Proszę, prędko!
Szybko, otwarte.
Nynaeve!
Dalej.
Świetnie się spisaliście. Wszyscy.
Gdzie jesteśmy?
W Fal Darze, to miasto-forteca.
To ostatni bastion przed Ugorem.
Oko Świata jest dzień drogi stąd.
Ale możemy tu wypocząć. Mamy tu przyjaciół.
Cokolwiek powiedział wam Wiatr,
zapomnijcie o tym.
Kiedy ostatnio przechodziłeś tą bramą?
Dai Shan.
W imieniu lorda Agelmara witamy cię ponownie w Fal Darze.
Witaj w domu, cholerny draniu.
Raduje mnie twój widok, Dai Shanie.
I twój, Moiraine Sedai.
Czemu zawdzięczamy ten zaszczyt?
-Przybyłam was ostrzec. -Niech zgadnę.
Moja zaniepokojona siostra powiadomiła Białą Wieżę
o rozprzestrzenianiu się Ugoru i najazdach trolloków? Przesadza.
Doceniam troskę,
ale Fal Dara zawsze potrafiła się obronić.
Zapewniam, że ani ja, ani żadna inna Aes Sedai
-nie wątpi w potęgę fortecy. -Mam nadzieję.
Strzeżemy Wąwozu Tarwina od tysiąca lat.
Stawialiśmy czoło hordom trolloków, którym uległyby nawet Aes Sedai.
Dziękuję, że się fatygowałaś,
lecz obawiam się, że na próżno.
Pozwól mi dokończyć, panie.
Nie chcę ci doradzać.
Władca chroni swe ziemie tak, jak chce.
Pragnę jedynie ostrzec,
że Czarny przerzuca wojska za pomocą Bramy.
Choć dzielnie strzeżesz Wąwozu jak twoi przodkowie,
rozsądnie byłoby
ustawić straż wokół przejścia.
Zróbcie tak.
Uraziłem cię, pani.
Jesteście tu mile widzianymi gośćmi.
Pogranicze zawsze wspierało Białą Wieżę z wzajemnością.
To się nie zmieni, dopóki żyje Czarny Jastrząb.
Dziękuję, panie.
Tędy.
To komnata godna Aes Sedai.
Pomyślałam, że złożę Min wizytę.
-Nadal przebywa w mieście? -Widząca?
-Dlaczego chcesz z nią rozmawiać? -Dlaczego nie?
To też moja filozofia.
-Choć mój brat się nie zgadza. -Oczywiście.
Po co miałby ją pytać, skoro już zna odpowiedzi?
Nie otrzymaliśmy wieści z południa o twoim przybyciu.
Gdybym spytała, dlaczego podróżowałaś Bramą,
odpowiedziałabyś mi?
Wiele lat szkoliłaś się w Białej Wieży.
Choć twa moc okazała się za słaba, by do nas dołączyć,
chyba mogę liczyć na twoją dyskrecję?
Do pewnego stopnia,
bowiem służę temu miastu, nie Tronowi Amyrlin.
Muszę dostarczyć wiadomość do Wieży.
Muszą odszukać pewnego mężczyznę.
Chłopca.
Mata Cauthona.
Komu mam przekazać tę wiadomość?
Czerwonym Ajah.
O co chodzi? O Mata?
O Wiatr.
Te szepty to kłamstwo.
Wszystkie.
Co w ciebie wstąpiło?
Przysiągłbym, że minął nas Padan Fain.
Ten handlarz?
Perrin.
Padan Fain nie żyje.
Był w Dwóch Rzekach w Bel Tine podczas ataku trolloków.
Mam wrażenie, że to było w innym życiu.
Dziękuję.
Nie jedzą kurczaka albo wołu?
Droga Liścia jest prosta.
Żadnej przemocy.
Gdyby cały świat nią podążał, żyłoby się lepiej.
A ryby?
Posiłki u nomadów
były smaczniejsze niż wszystkie twoje dania.
Słuchajcie.
Co ona knuje?
Przyda się każdy szczegół, choćby najdrobniejszy.
To dość nachalne.
Wiedzą, kim jestem?
Dzięki Aes Sedai nikt tego nie wie.
Gdybyśmy to ujawniły,
nieustannie by cię prześladowano.
Albo i gorzej.
-Ten duży, zamyślony... -Obaj są duzi i zamyśleni.
Ten z lewej.
Ma żółte oczy, krew spływa mu po brodzie.
Rudzielec kołysze dziecię.
Czyje?
Nie wiem. Dziecko jak dziecko.
A dziewczęta?
Biały płomień.
Złoty pierścień.
Nie wiem.
Ale wszyscy są ze sobą połączeni.
-To niezwykłe? -Bardzo.
Widzę, jak iskry wypełniają cień
i jak cień próbuje pochłonąć iskry.
Wszystkie wizje są bardzo wyraźne.
Zwykle im ktoś ważniejszy dla ca, tym wyraźniejsza wizja.
-Czy ktoś się wyróżnia? -Nieszczególnie.
Widziałaś coś o mnie?
Nie patrz tak.
Widzę Tron Amyrlin w pełnych insygniach.
Ona cię pogrąży.
Znowu.
-Co tak długo? -Idzie.
Wyruszamy o brzasku.
Kim ona była?
Ta barmanka.
Kimś, kogo znam od dziecka.
Przestań kłamać.
Zapominasz, że nie mogę kłamać, choćbym bardzo chciała.
Ona dostrzega przebłyski Wzorca, czyli przyszłość.
Liczyłam, że wskaże, kto z was jest Smokiem,
abym mogła ocalić resztę.
Nie chcę, by ktokolwiek z was zginął.
Ale kto uda się do Oka Świata,
a nie jest Smokiem...
zginie tam
starty na proch przez siły natury.
No cóż.
-I które to? -Nie wiedziała.
Jutro wszyscy ruszymy do Oka,
wiedząc, że troje z was nie wróci.
Jak możesz być pewna?
A jeśli Mat jest Smokiem?
A jeśli przeżyjemy?
Jeśli się mylisz?
Łatwo wspierać się wątpliwościami,
ale wątpliwości to pierwszy krok, by skłonić się ku ciemności.
Tak jak wy, nie wybrałam sobie tego losu,
ale muszę podążać tą ścieżką.
Wiem, co jest słuszne.
Dokonałaś wyboru.
My także go dokonamy.
Może i jesteś potężna,
ale nie zaciągniesz nas tam wbrew woli.
Możecie uciekać i się kryć, ale nie umkniecie przed Wzorcem.
Podejmijcie decyzję do świtu.
Aes Sedai nie dają wyboru.
Zmusi nas, jeśli zechce.
Niech spróbuje.
Opuściliśmy Dwie Rzeki, by chronić najbliższych.
Nasze rodziny.
Dalej będziemy to robić, za wszelką cenę.
Tak mówi Moiraine.
Bierzecie jej słowa za fakty. Całą tę przepowiednię,
że Smok to jedno z nas.
Wierzymy w to, bo tak nam powiedziała.
-Nie może kłamać. -Ale może zwodzić.
Dziś się dowiedziała, że reszta umrze?
Nawet jeśli myśli, że mówi prawdę,
może się mylić.
We wszystkim.
Nie robię tego, bo Moiraine mi kazała
albo wierzę, że wie, co mówi.
Chcę wyruszyć do Oka Świata,
bo jeśli jest choć cień szansy, że ma rację,
to warto.
Jesteś Wiedzącą.
Gdyby nie Moiraine, nawet byś się nie zastanawiała.
Poszłabyś tam.
Duma nie może cię odwieść od tego, co słuszne.
Zbyt wielu już zginęło.
Nie mogę was stracić.
A jeśli damy się zabić na próżno?
Jeśli żadne z nas nie jest Smokiem?
A jeśli to Mat?
Daj spokój.
No co?
Dlaczego nie on?
Nie masz o nim dobrego zdania.
-Rand. -Nie dałaś mu szansy.
Nawet go nie znasz.
Inaczej byś wiedziała, jak ma ciężko
i jak ciężko walczy. Nie ma wiele.
Ale wszystko oddaje przyjaciołom, siostrom, nam.
Zostawił nas.
Widziałeś jego twarz, ja też.
Pewnie wraca do Tar Valon po sztylet.
-Nic o tym nie wiesz. -Zostawił nas!
Na tym akurat się znasz.
Co chcesz powiedzieć?
Ty jedyna mnie zostawiłaś.
-Nie mów tak do niej! -Dość!
-Że co? -Przeproś ją.
-Za co? Za prawdę? -Przestańcie!
Mam dość waszych kłótni. Ona nie jest zdobyczą.
Przepraszam, co?
Co cię tak bawi?
To. Wszystko pod moim nosem.
A ja nie zauważyłem.
Oświadczyłeś się Laili w dniu,
gdy ja i Egwene zostaliśmy parą.
W życiu kochałem jedynie żonę.
-Nie chciałam... -Dość...
Pójdą.
Dobrowolnie?
Dałaś im pozory wyboru. To wystarczy.
Co się dzieje?
Nic.
To chyba nostalgia.
Tutejsze powietrze.
Jego zapach mi przypomina, jak się poznaliśmy.
Rzadko bierze cię na wspomnienia.
Mam wrażenie, że odebrałam ci wszystko, a potem jeszcze więcej.
Niczego mi nie odebrałaś.
Życie to nie tylko ja i ta misja.
Wcześniej nie miałem po co żyć.
Dla kogo ginąć.
Dałaś mi oba powody.
Nie chcesz się z nikim pożegnać, nim wyruszymy?
Polubiłam ją.
Wiedzącą.
Pokaż no się.
-Taki sam? -Tak.
Jak tam? Dobrze wyglądasz.
-Chętnie. -Gotów?
Tak.
Dziękuję.
Witaj.
Witaj. Ja tylko...
Śledziłaś mnie?
Tropieniem tego nie nazwiesz.
Będziesz tak stać?
Czy wejdziesz?
Uwaga, wszyscy.
Oto Nynaeve.
Nynaeve, oto wszyscy.
-Nie chciałam się wpraszać. -Zapraszamy.
Jesteś głodna, Nynaeve Sedai?
Nie jestem Aes Sedai.
Ale z chęcią się posilę, dziękuję.
Usiądź.
Piękna.
Nie zauważyłem.
Daj jej usiąść, dziecko.
Usiądź.
-Lan, usiądź ze mną. -Dziękuję.
-Pysznie pachnie. -Walczyłeś z trollokami?
Z trollokami?
Dziękuję, że dbasz o Dai Shana i sprowadziłaś go do domu.
-Z iloma? -Z wieloma.
-Wielki był? -Jedz.
-Olbrzymi. -Większy niż ty?
Oj, tak. Miał kły i zębiska.
-Jest słodka. -Pełna entuzjazmu.
Lubi cię.
Bo zawsze przynoszę prezenty.
Zawsze.
No dobrze.
Dziękuję za gościnę.
Nie dałaś mi wyboru.
Dobranoc.
Chcesz, żebym poszła?
Godzinę czekałam, aż przyjdziesz i przeprosisz.
Bolesne doświadczenia mnie nauczyły,
że sama mnie znajdziesz, gdy zechcesz pogadać.
Przepraszam.
Wiem, że między wami nic nie ma.
Oczywiście, że nie.
Nie o to się złoszczę.
Jak śmiałeś pomyśleć, że Mat mnie nie obchodzi?
Że bym za niego nie walczyła i nie oddała życia.
Bałem się.
Nadal się boję.
Nie chcę cię stracić.
Nie stracisz.
Moiraine się myli.
Wrócimy.
Wszyscy.
Posłuchaj.
Cokolwiek tam się stanie,
nie możesz ignorować mocy, która w tobie drzemie.
Ona ci nie pozwoli.
Musisz iść do Białej Wieży i zostać tym, kim zawsze chciałaś.
Nie bez ciebie.
Już raz popełniłam ten błąd.
Pójdę z tobą do Wieży.
Każda Aes Sedai ma Strażnika.
Myślałaś, że pozwolę ci mieć innego?
Jeśli to ty...
zawsze będę u twego boku.
Co by się nie działo.
Co by nas nie czekało.
Wychodzisz?
Dlaczego nazwał cię Dai Shanem?
Nienawidzę, gdy tak mówi.
To tytuł...
przyszłych królów Malkieru.
Choć to bez znaczenia.
Ugór dawno odebrał nam Malkier.
Kim on jest?
Traktuje cię jak syna.
Był jednym ze zbrojnych mojego ojca.
Gdy Ugór podbił Malkier,
wyrżnięto moją rodzinę.
Udało mu się przemycić mnie z pałacu.
Przyprowadził cię tutaj?
Wiesz,
nigdy nie rozumiałam, dlaczego oddałeś się Moiraine.
Teraz rozumiesz?
Jesteś królem bez królestwa.
Chłopcem bez rodziny.
Ale teraz w końcu należysz...
do niej.
Nie jestem własnością.
Nie?
Chyba że tak, jak ty dla tych dzieci.
Wiedząca nie wychodzi za mąż.
Zostań.
Tutaj!
Nie!
Chodźmy. Zabiorę cię do Nynaeve.
Kari?
Było tak gorąco.
Nie chciałem jej tam znaleźć, ale musiałem uciec.
Pod górę, przez śnieg.
-Płakał. Był maleńki. -O czym ty mówisz, tato?
To twarde drewno.
Trzech takich jak ty nie podoła tym drzwiom.
Ta góra. Chyba już ją widziałem.
Nie!
To ty.
Zawsze to wiedziałeś.
Możesz uciekać, ile sił, ale przeznaczeniu nie umkniesz.
Jesteś Smokiem Odrodzonym.
Jesteś... Smokiem Odrodzonym.
Nie!
Zamknięte.
To ty.
-Spodziewałaś się mnie? -Cóż, taka fucha.
Czego chcesz?
Powiedz mi, że nie jestem Smokiem Odrodzonym.
Nie jesteś Smokiem Odrodzonym.
-Nie chroń moich uczuć. -Mam je gdzieś.
Jesteś tylko klientem w barze.
Źle zacząłem, nie przedstawiłem się.
Wiem, kim jesteś.
Spójrz mi w oczy i powiedz,
że chcesz wiedzieć, co mam do powiedzenia.
Bo później nie będzie odwrotu.
To była moja pierwsza wizja.
Byłam dzieckiem w dusznym zaułku w Tar Valon.
Za rogiem zobaczyłam mężczyznę w zbroi
z twoim mieczem z czaplą.
Gdy na niego spojrzałam...
dostrzegłam śnieg i krew.
Dziecko narodzone na zboczu Góry Smoka.
Ten człowiek wychował je w chacie za pastwiskiem pełnym owiec,
w cichej wiosce pomiędzy dwiema rzekami.
To dziecko...
Dziecko było czymś niemożliwym.
A co widzisz teraz,
gdy na mnie patrzysz?
Tęcze, festyny i trzy piękne kobiety.
Widzisz Oko Świata?
-Wolałabym nie. -Dlaczego?
Wydajesz się w porządku.
Wrócę stamtąd?
Tak myślałem.
Nynaeve?
Gdzie byłaś?
Nigdzie.
Gdzieś byłaś.
A sądząc po idealnie posłanym łożu,
to nie tutaj.
Nie mogłam spać.
Jestem ci winna przeprosiny.
Niepotrzebnie się wtrąciłam. Nie chciałam namieszać.
Co postanowiliście?
Chcę iść.
Gdzie jest Rand?
Myślałem, że z tobą.
Co się stało?
To ja.
Moiraine zamaskowała więź.
Nie rozumiem.
Odeszła.
Sama?
Rand.
Co to jest?
Ugór. Aby dotrzeć do Oka Świata, musimy tędy przejść.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Mariusz Arno Jaworowski