ความเดิม
เจ้าจากไปนานมาก
ข้าพบผู้ที่อาจเป็นมังกรถึงห้าคน ในหมู่บ้านเดียวกัน
- ไนนีฟ - เอเกว็น
ต่อให้มังกรมีหนึ่งหรือห้า เป็นชายหรือหญิง
หัวใจของคำทำนายยังคงเดิม
มังกรจะพิชิตเจ้าอนธการ
หรือไม่ก็เข้าร่วม
เจ้าต้องระวังไว้
เจ้าต้องจับตาดูเขา
เจ้ามันชั่วช้าแท้ๆ พาดาน เฟน
ยินดีเสมอเช่นเคย
ข้ามีคำพิพากษาแล้ว
เจ้าจะถูกเนรเทศจากหอคอยนี้
เจ้าอนธการที่ดวงตาพิภพ เราทำลายเขาได้
- เราไม่รู้ว่าคนไหนเป็นมังกร - พาไปทั้งหมด
เราจะส่งคนอื่นๆ ไปตาย
เรารู้จักมรรคาจากเรื่องเล่า แต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ทางลัดที่ไวที่สุดในการไปถึงดวงตาพิภพ
- แมท! - แมท!
- เร็วสิ แมท!
- มาเร็ว ให้ไว! - รีบเข้า
- เร็วๆ - แมท!
แมท!
ไทเกรน!
วงล้อแห่งกาลเวลา
- แมท มาเร็ว - เร็วเข้า!
- แมท - เร็วสิ
- แมท ไม่นะ - แมท
หยุดก่อน ท่านต้องเปิดใหม่
- เราไม่ทิ้งเขาไว้เด็ดขาด - เขาเลือกทางของตัวเองแล้ว
เขาได้เลือกเหรอ หรือท่านเลือกแทนเขา
เจ้ารู้จักความมืดในตัวเขาดีกว่าใคร
เจ้าคิดว่าเขาพร้อม รับมือกับสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้ารึ
เขาต้องพร้อมสิ
เราเสียเวลามากเกินไปแล้ว
อยู่ใกล้ๆ กันไว้
- เราต้องเปิดช่องมรรคา - เปิดยังไง เราแทบใช้พลัง...
น่าเสียดาย แต่การเปิดช่องมรรคา อีกครั้งนั้นเป็นไปไม่ได้
ภายในมรรคาจะใช้พลังเอกไม่ได้เด็ดขาด
ทำเช่นนั้นจะเป็นการ ส่งตัวเองเข้าปากมาคินชิน
แล้วขอให้มันดื่มกินวิญญาณเรา
- มาคินชินคืออะไร - มอเรน เซไดเดินไวมาก
โอเกียร์อย่างเราไม่ค่อยถนัด ด้านความเร็ว
ข้าขอตัวก่อน
ฟังนะ นั่นแมทเพื่อนเรา เราทิ้งเขาไว้ไม่ได้
เราไม่ได้ทิ้งเขา
เขาทิ้งเรา
เจ้าไม่ได้เชื่ออย่างนั้นจริงๆ ใช่ไหม
แล้วเราจะทำยังไงกันดี
เราเปิดช่องมรรคาไม่ได้ ออกจากที่นี่โดยไม่มีพวกเขาก็ไม่ได้
เราจะนั่งรอความตายตรงนี้เหรอ
เมื่อทุกอย่างจบ เราจะตามหาเขา
ข้าให้สัญญา
- แต่ถ้าเป็นเขาล่ะ - แมทน่ะรึ
เขามีความมืดฝังลึกอยู่ในใจ
กริชนั่นดึงดูดเขา
มันสูบกินเขาเหมือนที่เขาสูบพลังจากมัน
แต่ถ้าเป็นเขาล่ะ
งั้นข้าก็ยิ่งปล่อยเขา เข้าใกล้เจ้าอนธการไม่ได้
ข้ารู้อยู่แล้วว่าเขาจะเลือกทางไหน
เรื่องเดียวที่เรายอมไม่ได้ คือการที่มังกรเข้าหาความมืด
เมื่อคิดว่า...
ต้นไม้เคยออกผลงอกงามอยู่ทุกเกาะ
ทางหินตะปุ่มตะป่ำเหล่านี้ เคยอ่อนนุ่มเขียวขจี
ปกคลุมด้วยหญ้า
ตอนนี้ หากพลาดแค่ก้าวเดียว
เราจะดิ่งร่วงสู่สุญภูมิไร้ที่สิ้นสุด หรือแย่กว่านั้น...
มีอะไรแย่กว่าตกลงไป ในหลุมลึกไร้ก้นบึ้งอีกเหรอ
- อ๋อ มีสิ ข้าคิดว่าอย่างน้อย... - เอาเถอะ โลยัล เราเข้าใจ
ข้าเป็นหนี้มอเรนสามเหรียญ
เจ้าหน้าบึ้ง
ข้าพนันว่าเจ้าจะงอน
แมทอยู่ตรงนั้นปลอดภัยกว่าในนี้ ข้ารับรองได้
เดี๋ยว
บนนั้นมีอะไรอยู่
นี่ศิลานำทาง แต่...
ประหลาดมาก
ไม่มีโอเกียร์ตนใดกล้าขีดข่วนศิลานำทาง
นี่ราวกับมีใครพยายามทำลายมันทิ้ง
เพื่อกันไม่ให้คนหาทางเจอ
แต่ท่านยังอ่านออกใช่ไหม
ข้าต้องขอให้ท่านอดทนหน่อย
ถ้าเขาขอให้อดทน แปลว่าเราตายแน่...
เราจะพักตรงนี้ ระหว่างที่โลยัลหาเส้นทางที่ถูกต้อง
อย่างน้อยต้องเดินทางหนึ่งวัน กว่าจะถึงช่องมรรคาของเรา ดังนั้น...
พักให้สบายตอนที่ยังพักได้
เจ้าเห็นมันได้ยังไง
ข้าไม่รู้
ท่านรู้ไหมว่าเป็นฝีมือตัวอะไร ที่ทำกับศิลานำทาง
มีบางอย่างตามเรามา
มาเถอะ
แรนด์
เจ้า...
มีอะไร
ไม่!
ถอยไป!
โทรลลอคเข้ามาในมรรคา ไม่น่าเป็นไปได้
มิน่า มันถึงไปที่ทูริเวอร์สได้โดยไม่มีใครรู้
- ศิลานำทางด้วย - ในนี้อากาศเย็นขึ้นรึเปล่า
- โธ่ถัง - ข้าไม่ได้ตั้งใจใช้พลัง
มาคินชินคือตัวอะไร
ในภาษาเก่า คำนั้นแปลว่า "วายุดำ"
แล้ววายุดำคืออะไร
มาคินชินจะพูดกับเจ้า อย่าฟังมัน
เราไปไม่ถึงช่องมรรคาของเราแน่
เราอยู่ห่างจากฟาลดาราแค่ไหน
- อยู่แถวนี้ละ แต่... - พาเราไป
- ไป! - เร็วเข้า!
ทางนี้ มา เร็วเข้า
- มาเร็ว! - ตามมา!
ช่องมรรคาอยู่ข้างหน้า
เจ้าคิดผิดทั้งหมด
เจ้าจะสังหารเด็กพวกนี้ แล้วอ้างว่าทำเพราะกล้าหาญ
เจ้าช่างไร้ค่า
คนหลอกลวง จอมปลอม
เอเกว็นจะไม่มีวันรักเจ้า มากเท่าที่เจ้ารักนาง
นางเคยทิ้งเจ้าไปครั้งหนึ่ง นางจะทิ้งเจ้าไปอีก
เจ้าอยากให้เลย์ล่าตาย หลีกไปพ้นทาง เจ้าจึงฆ่านาง
เพราะเจ้ารักหญิงอื่นมากกว่าเมียตัวเอง
เจ้าปกป้องนางไม่ได้ เจ้าจะเห็นนางตายต่อหน้า
เจ้าจะได้ยินเสียงกรีดร้องของพวกเขา เหมือนที่เจ้าได้ยินเสียงของพ่อแม่
และเจ้าจะช่วยพวกเขาไว้ไม่ได้
เจ้าเสียแมทไปแล้ว เจ้าจะเสียคนอื่นๆ ไปอีกทีละคน
จนกระทั่งเจ้าไม่มีอะไรเหลือ และไม่เหลือใคร
ไม่!
เจ้าปกป้องพวกเขาไม่ได้
ปกป้องไม่ได้
ไม่!
ได้โปรด เร็วเข้า!
ให้ไวเลย ช่องเปิดทาง
ไนนีฟ!
มา
ทำได้ดีมาก ทุกคน
พวกเราอยู่ที่ไหน
นครผาปราการแห่งฟาลดารา
ปราการด่านสุดท้ายที่ต้านแดนมรณะ
ดวงตาพิภพอยู่ห่างจากเมืองนี้ หนึ่งวันเดินทาง
แต่แถวนี้มีที่พัก เรามีสหายในแถบบอร์เดอร์แลนด์
ไม่ว่าจะได้ยินอะไรในสายลมนั่น...
สลัดทิ้งไปเสีย
ท่านเดินผ่านประตูนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อใด
ไท่ชาน
ในนามของลอร์ดอเกลมาร์ ข้าขอต้อนรับท่านกลับมายังฟาลดารา
ขอต้อนรับกลับบ้าน ไอ้ยอดมนุษย์คนเก่ง
เห็นท่านแล้วอุ่นใจนัก ไท่ชาน
ส่วนท่าน มอเรน เซได
มีอะไรให้เรารับใช้รึ
- ข้ามาพร้อมคำเตือน - ขอเดา...
น้องสาวช่างวิตกของข้าคนนี้ แต่งสาส์นถึงหอคอยขาว
ตีข่าวไปไกลว่าแดนมรณะขยับใกล้เข้ามา และฝูงโทรลลอคบุกรุกใช่ไหม
แม้ข้าจะขอบคุณที่เป็นห่วง
แต่ฟาลดารายังป้องกันตัวเองได้ และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป
ข้าขอรับรองว่า ไม่มีอายเซไดคนใดรวมถึงข้า
- สงสัยว่าท่านกันแดนมรณะไม่ได้ - ข้าก็หวังเช่นนั้น
เราเฝ้ายามช่องแคบทาร์วินมานับพันปี
ต่อสู้ขับไล่ทัพโทรลลอค ที่แม้แต่อายเซไดเองยังต้องหวั่นเกรง
ข้าซาบซึ้งใจที่ท่านเดินทาง มาถึงแนวเขตบอร์เดอร์แลนด์
แต่เกรงว่าท่านจะมาเสียเปล่า
ลอร์ดอเกลมาร์ ข้าขออนุญาตพูดให้จบ
ข้าไม่มีเจตนาจะสั่งสอนท่าน
เจ้าครองนครย่อมรู้ดีว่า ต้องปกป้องแผ่นดินของตนอย่างไร
ข้าแค่มาเพื่อเตือน
เจ้าอนธการ เริ่มใช้ทางมรรคาเคลื่อนพลแล้ว
แม้ท่านมีหน้าที่ต้องป้องกันช่องแคบ ดังที่ครอบครัวของท่านทำมา
แต่อาจรอบคอบขึ้น
หากส่งทหารกลุ่มหนึ่ง ไปคุ้มกันช่องมรรคาไว้ด้วย
ทำตามที่นางบอก
ข้าดูหมิ่นท่านไป
ที่นี่ยินดีต้อนรับท่านและสหาย เชิญอยู่ได้นานตามใจชอบ
บอร์เดอร์แลนด์มีความหลังกับหอคอยขาว ช่วยเหลือเกื้อกูลกันมานาน
เรื่องนั้นจะไม่เปลี่ยน ตราบใดที่ธงเหยี่ยวดำยังโบกสะบัด
ขอบคุณท่านลอร์ด
ห้องพักของพวกท่านอยู่ทางนี้
ห้องที่คู่ควรกับอายเซได
ระหว่างที่พักที่นี่ ข้าว่าจะแวะไปหามิน
- นางยังอยู่ในเมืองใช่ไหม - ผู้หยั่งรู้นั่นน่ะรึ
- ท่านจะอยากคุยกับนางไปทำไม - แล้วทำไมล่ะ
ข้าก็คิดเหมือนท่าน
- พี่ข้าคิดตรงกันข้าม - แน่อยู่แล้ว
เขาจะถามนางทำไม ในเมื่อเขารู้คำตอบทั้งหมดอยู่แล้ว
ไม่มีใครส่งข่าวบอกเราล่วงหน้าว่าจะมี อายเซไดลงใต้มาถึงที่นี่
หากข้าถามเหตุผลที่ท่านใช้ทางมรรคา
ท่านจะยอมมอบคำตอบแก่ข้าไหม
ท่านฝึกกับพี่น้องข้าที่หอคอยขาวอยู่หลายปี
แม้พลังของท่าน ไม่แก่กล้าพอจะเป็นพี่น้องเรา
แต่หวังว่าข้ายังไว้ใจ ในความยั้งคิดของท่านได้
ข้าอาจเป็นคนระวังถ้อยคำ
แต่ข้าภักดีต่อบ้านเมืองนี้ ไม่ใช่ต่อประมุขแห่งอมีร์ลิน
ข้าต้องการส่งสาส์นไปยังหอคอย
พวกเขาต้องตามหาชายคนหนึ่ง
จริงๆ เป็นเด็กหนุ่ม
แมท โคธัน
ข้าควรส่งสาส์นนี้ถึงใครกัน
พวกอาจาห์แดง
มีอะไร แมทเหรอ
เพราะลมนั่น
อย่าสนใจเสียงกระซิบพวกนั้นเลย มันไม่จริง
ไม่จริงสักคำ
เจ้าเป็นอะไรไป
สาบานได้ว่า เมื่อกี้ข้าเห็นพาดาน เฟนเดินผ่านไป
พ่อค้าเร่คนนั้นน่ะนะ
เพร์ริน
พาดาน เฟนตายไปแล้ว
เขาอยู่ช่วงเบลไทน์ ตอนที่ฝูงโทรลลอคบุกมา
เบลไทน์เหมือนอีกชีวิตหนึ่งเลยนะ ว่าไหม
ขอบคุณ
พวกเขาไม่กินเนื้อไก่เหรอ เนื้อวัวล่ะ
วิถีใบไม้เรียบง่าย
ไม่ใช้ความรุนแรง
ถ้าโลกนี้ทำตามวิถีนั้น ชีวิตเราคงดีกว่านี้
ไม่กินปลาด้วยเหรอ
จะบอกให้นะ มื้อค่ำกับพวกพเนจร
ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เจ้าเคยทำให้ข้ากินเสียอีก
ทุกคน
นางมีแผนอะไรกัน
รายละเอียดใดๆ ก็มีประโยชน์ ไม่ว่าเล็กน้อยแค่ไหน
มันค่อนข้างก้าวก่ายกันนะ
พวกเขารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร
ไม่ ไม่มีใครรู้เพราะอายเซได
ถ้าเราเปิดเผยตัวตนของเจ้า
เจ้าจะถูกตามล่าไม่เว้นนาทีในแต่ละวัน
หรือแย่กว่านั้น
- หนุ่มตัวใหญ่หน้าบูด... - ทั้งคู่ตัวใหญ่และหน้าบูด
คนทางซ้าย
ตาสีเหลือง เลือดไหลเปรอะคาง
หนุ่มหัวแดงกำลังกล่อมเด็กทารก
ทารกของใคร
ไม่รู้ ดูเหมือนทารกทั่วไป
สาวๆ ล่ะ
เพลิงสีขาว...
วงแหวนสีทอง
ข้าไม่รู้
แต่ทุกคนเชื่อมโยงกัน ทั้งสี่คนนั่น
- มันผิดธรรมดางั้นรึ - ผิดมาก
ข้าเห็นประกายไฟพยายามเติมเงามืด
และเงามืดพยายามกลืนประกายไฟ
แต่ถึงยังไง นิมิตเหล่านี้แจ่มชัดมาก
โดยทั่วไป ยิ่งเป็นคนสำคัญต่อกระสวนเวลา นิมิตจะยิ่งแจ่มชัด
- มีนิมิตไหนเด่นเป็นพิเศษไหม - ไม่เชิง
เจ้าเห็นอะไรจากข้ารึ
อย่ามองข้าอย่างนั้น
ข้าเห็นประมุขอมีร์ลิน นางแต่งองค์เต็มยศ
นางจะเป็นหายนะของท่าน
อีกครั้ง
- ทำไมพวกเขาไปนานนัก - นางมาแล้ว
เราจะเดินทางพรุ่งนี้เมื่อรุ่งสาง
คนนั้นเป็นใคร
หญิงที่ร้านเหล้าน่ะ
คนที่ข้ารู้จักตั้งแต่นางยังเด็ก
เลิกโกหกเราได้แล้ว
เจ้าลืมไปนะ ข้าโกหกไม่ได้ ต่อให้อยากทำแค่ไหน
นางเห็นกระสวนเวลาได้ชั่วแวบ หยั่งรู้อนาคต
ข้าหวังว่านางจะบอกได้ว่า คนไหนคือมังกร
ข้าจะได้ช่วยคนที่เหลือ
ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าต้องตาย แม้แต่คนเดียว
แต่ใครก็ตามที่ไปถึงดวงตาพิภพ
และไม่ใช่มังกร...
จะตายที่นั่น
ถูกบดขยี้เป็นผุยผง ด้วยพลังธรรมชาติทั้งสองฝ่าย
แล้ว...
- เราคนไหนกันล่ะ - นางไม่รู้
ดังนั้นพรุ่งนี้ ข้าจะพาทุกคนไปที่ดวงตา
ทั้งที่รู้ว่าจะมีสามคนไม่รอดกลับมา
ท่านแน่ใจขนาดนั้นได้ยังไง
มีโอกาสที่แมทอาจเป็นมังกรไม่ใช่เหรอ
มีโอกาสที่เราจะรอด
และท่านคิดผิด
ยึดความลังเลใจเป็นเครื่องค้ำจุนน่ะง่าย
แต่ความลังเลเป็นก้าวแรก สู่การสยบยอมต่อเจ้าอนธการ
ข้าไม่ได้เลือกเส้นทางนี้เพื่อตัวเอง มากไปกว่าพวกเจ้า
แต่ข้าจะไปต่อเพราะจำเป็นต้องไป
เพราะข้ารู้ว่านี่คือความถูกต้อง
ท่านเลือกของท่านเอง
เราจะเลือกของเรา
ไม่ว่าท่านมีอำนาจมากแค่ไหน
ท่านก็ลากเราสี่คนไปโดยไม่ยินยอมไม่ได้
จะวิ่งหนีหรือหลบซ่อนก็ไม่ช่วยพวกเจ้า จากการสานทอของกระสวนเวลา
ตัดสินใจภายในคืนนี้ เราจะไปเมื่อรุ่งสาง
อายเซไดไม่เคยพูดเผื่อเลือก
นางจะบังคับเราถ้านางอยากทำ
ก็ลองดูสิ
เราออกจากทูริเวอร์ส เพื่อปกป้องคนที่เรารัก
ครอบครัวเรา
และเราจะทำต่อไป ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร
มอเรนก็พูดแบบนั้น
เจ้าเชื่อทุกอย่างที่นางพูด ราวกับทั้งหมดเป็นความจริง คำทำนายนี้
มังกรจุติที่เกิดเป็นเราคนใดคนหนึ่งนี้
เราเชื่อเพราะนางบอกว่าเป็นเรื่องจริง
- นางโกหกไม่ได้ - แต่นางบิดเบือนความจริงได้
เจ้าคิดว่านางเพิ่งรู้วันนี้เหรอว่า พวกเราที่เหลือจะตาย
ต่อให้นางคิดว่านางพูดความจริง
นางก็อาจเข้าใจผิด
เกี่ยวกับเรา เกี่ยวกับทั้งหมดนี้
ข้าไม่ได้ทำเพราะมอเรนบอกว่าควรทำ
หรือเพราะข้าเชื่อว่านางรู้ดีว่าพูดอะไรอยู่
ข้าอยากไปดวงตาพิภพ
เพราะถ้ามีโอกาสแม้แต่นิดว่านางคิดไม่ผิด
งั้นมันก็คุ้มแล้ว
เจ้าเป็นไวทยา
ถ้ามอเรนไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เจ้าคงไม่ลังเลเลย
เจ้าจะทำแน่
อย่าปล่อยให้ความทระนงตน ยับยั้งไม่ให้เจ้าทำสิ่งที่เจ้าก็รู้ว่ามันถูกต้อง
เราสูญเสียคนไปมากแล้ว
ข้าเสียใครในห้องนี้ไปอีกไม่ได้
ถ้าเราเอาชีวิตไปทิ้งโดยศูนย์เปล่าล่ะ
ถ้าเราในนี้ไม่ใช่มังกรกันสักคน
ถ้าเป็นแมทล่ะ
ไม่เอาน่ะ
อะไรกัน
ทำไมเขาถึงเป็นไม่ได้
เจ้าไม่เคยเห็นค่าของเขาเลย
- แรนด์ - เจ้าไม่เคยให้โอกาสเขา
เจ้าไม่เคยได้รู้จักเขาจริงๆ
ถ้าได้รู้ เจ้าจะเข้าใจว่าเขาลำบากแค่ไหน
เขากัดฟันสู้ทนไป เขาไม่ได้มีมาก
ทุกอย่างที่เขามี เขามอบให้เพื่อนฝูง ให้น้องๆ ให้พวกเรา
- เอาละ หยุด - เขาทิ้งเราไป แรนด์
เจ้าเห็นหน้าเขา เหมือนที่ข้าเห็น
เขาอาจกลับไปหากริชนั่น ที่ทาร์วาลอนแล้วก็ได้
- เจ้าไม่รู้เรื่องนั้นเลย - เขาทิ้งเรา!
เจ้าคงเชี่ยวชาญเรื่องนั้นดีสินะ
นั่นหมายความว่ายังไง
เจ้าเป็นคนเดียวที่เคยทิ้งข้าไปจริงๆ
- อย่าพูดกับนางแบบนี้ - หยุดนะ
- ว่าไงนะ - เจ้าต้องขอโทษนาง
- เพื่ออะไร เพราะความจริงเหรอ - หยุด! พอเถอะ
ข้าเบื่อเต็มทนที่เห็นเจ้าสองคนทะเลาะกัน เหมือนนางเป็นของที่แย่งเอาชนะได้
ขอโทษ เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ
ขำอะไรนักหนา
นี่ไง อยู่ต่อหน้าต่อตามาตลอดแท้ๆ
ข้าไม่เคยสังเกตเลย
วันที่เจ้าขอเลย์ล่าแต่งงาน
เป็นวันที่ข้ากับเอเกว็นคบกัน...
ผู้หญิงคนเดียวที่ข้าเคยรักคือเมียข้า
- ข้าไม่ได้ตั้งใจจะ... - แค่...
พวกเขาจะไป
อย่างเต็มใจรึ
ท่านทำเหมือนพวกเขามีทางเลือก พวกเขาต้องการแค่นั้น
มีอะไร
เปล่า
แค่นึกถึงความหลัง
อากาศแถวบอร์เดอร์แลนด์ มีอะไรสักอย่าง
กลิ่นทำให้ข้านึกถึงคืนที่เราเจอกัน
มัวจมกับอดีต ไม่สมเป็นท่าน
ข้ารู้สึกเหมือนพรากทุกสิ่งจากท่านแล้ว และยังเอาอีก
ท่านไม่ได้เอาอะไรจากข้าไปทั้งนั้น
ชีวตมีอย่างอื่นนอกกว่าข้าและภารกิจนี้
ก่อนได้พบท่าน ชีวิตข้าเคยอยู่ไปก็เท่านั้น
ตายไปก็เท่านั้น
ท่านทำให้ชีวิตข้าเป็นมากกว่าอยู่และตาย
ท่านต้องบอกลาใคร ในเมืองนี้ก่อนเราเดินทางไม่ใช่รึ
ข้าชอบนางนะ
ไวทยาคนนั้น
ขอดูหน้าหน่อยเถอะ
- เหมือนเดิม - เหมือน
สบายดีไหม ท่านดูดีนะ
- ขอด้วย - พร้อมนะ
พร้อม
ขอบคุณมาก
สวัสดี
สวัสดี ข้าแค่...
ตามข้ามารึ
คงเรียกวิธีนี้ว่าสะกดรอยไม่ได้หรอก
เจ้าจะยืนเฉยๆ ตรงนั้น
หรือคิดจะตามข้าเข้าไป
ทุกท่าน...
นี่คือไนนีฟ
ไนนีฟ นี่คือทุกคน
- ขอโทษ ข้าไม่ตั้งใจจะรบกวน - เชิญนั่ง เชิญ
หิวไหม ไนนีฟ เซได
ข้าไม่ใช่อายเซได
แต่ได้ของกินหน่อยก็ดี ขอบคุณมาก
เชิญนั่ง
นางสวยมาก
ข้าไม่ทันสังเกต
เอาละจ้ะ ให้ไนนีฟนั่งหน่อย
เชิญนั่ง
- ลาน มานั่งกับข้า - ขอบคุณ
- กลิ่มหอมน่ากินจัง - ท่านเคยสู้กับโทรลลอคจริงๆ เหรอ
โทรลลอคน่ะนะ
ขอบคุณที่ดูแลไท่ชานให้ปลอดภัย และพาเขากลับบ้านมาหาข้า
- สู้ไปกี่ตัว - เยอะมาก
- โทรลลอคตัวใหญ่ไหม - กินเถอะ
- โทรลลอคตัวเบ้อเริ่ม - ตัวใหญ่กว่าท่านอีกเหรอ
ใหญ่กว่ามาก ฟันโต มีเขี้ยวด้วย
- นางใจดีมาก - นางดีใจมาก
และนางชอบท่านมากด้วย
เพราะข้าเอาของขวัญมาฝากเสมอ
เสมอ
แล้ว...
ขอบคุณที่ต้อนรับข้าคืนนี้
เจ้าไม่ได้ให้ทางเลือกข้ามากนัก
ราตรีสวัสดิ์
อยากให้ข้าไปรึเปล่า
ข้ารอในห้องอยู่เป็นชั่วโมง ให้เจ้ามาขอโทษ
ข้ารู้จากประสบการณ์ ที่ได้มาอย่างยากลำบาก
เมื่อเจ้าพร้อมคุย เจ้าจะมาหาข้าเอง
ข้าขอโทษ
ข้ารู้ว่าระหว่างเจ้ากับเพร์ริน ไม่มีอะไรเกินเลย
ก็ต้องไม่มีน่ะสิ
ข้าไม่ได้โกรธเจ้าเรื่องนั้น
เจ้ากล้าคิดแม้แต่นิดได้ยังไงว่า ข้าไม่สนใจแมท
คิดได้ยังไว่าข้าจะไม่สู้เพื่อเขา ยอมตายเพื่อเขา
ตอนนั้นข้ากลัว
ยังกลัวอยู่
ข้าไม่อยากเสียเจ้าไป
เจ้าจะไม่เสียข้าไป
มอเรนผิดไปเรื่องหนึ่ง
เราจะกลับมา
เราทุกคน
ฟังข้านะ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่ดวงตาพิภพ
พลังที่อยู่ในตัวเจ้าตอนนี้ไม่อาจละเลยได้
เพราะมันจะไม่ปล่อยเจ้า
เจ้าต้องไปที่หอคอยขาว ไปเป็นสิ่งที่เจ้าอยากเป็นมาตลอด
ไม่ ไม่ไปถ้าไม่มีเจ้า
ข้าเคยตัดสินใจพลาดไปครั้งหนึ่ง
ข้าจะไปหอคอยขาวกับเจ้า
อายเซไดทุกคนต้องมีผู้พิทักษ์
เจ้าคิดจริงๆ เหรอว่า ข้าจะยอมให้คนอื่นเป็นของเจ้า
ถ้าเป็นเจ้า...
เจ้ารู้ว่าข้าจะยืนหยัดเคียงเจ้าตลอดไป
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ไม่ว่าต้องเผชิญกับสิ่งใด
จะไปแล้วรึ
ทำไมเขาเรียกท่านว่า "ไท่ชาน"
เกลียดนักเวลาเขาเรียกข้าอย่างนั้น
มันเป็นตำแหน่ง...
เรียกว่าที่กษัตริย์แห่งมัลเคียร์
ไม่สำคัญอะไรแล้ว
มัลเคียร์ถูกแดนมรณะกลืนกินไปนานแล้ว
เขาเป็นใคร
เขาทำเหมือนท่านเป็นลูกชายแท้ๆ
เขาเป็นองครักษ์คนหนึ่งของพ่อข้า
ในคืนที่แดนมรณะกลืนกินมัลเคียร์
ครอบครัวข้าถูกสังหาร
พวกเขาลักลอบพาข้าหนีออกจากวัง
แล้วพาท่านมาที่นี่เหรอ
จะว่าไป
ข้าไม่เคยเข้าใจ สาเหตุที่ท่านผูกพันธะกับมอเรน
แล้วตอนนี้ล่ะ
ท่านเป็นราชาไร้อาณาจักร
เด็กชายผู้ไร้ครอบครัว
แล้วตอนนี้ ในที่สุดท่านก็ได้เป็น...
ของนาง
ข้าไม่ใช่ของนาง
ไม่ใช่จริงเหรอ
แบบเดียวกับที่ เจ้าก็เป็นของเด็กพวกนั้น
ไวทยาไม่เคยแต่งงาน
นี่...
อยู่ต่อเถอะ
ทางนี้!
ไม่!
ข้าจะพาพ่อไป ข้าจะพาพ่อไปหาไนนีฟ
คาริ
ร้อนเหลือเกิน
ข้าไม่ได้คิดจะไปหาตัวนางที่นั่น แต่ข้าต้องหนี
บนภูเขา กลางหิมะ
- เขาร้องไห้ ตัวเล็กนิดเดียว - พ่อ พ่อพูดเรื่องอะไร
ประตูนั่นทำจากไม้เหล็กกล้า
ผู้ชายตัวเท่าเจ้าสามคนยังพังมันไม่ได้
ภูเขาลูกนั้น เหมือนข้าเคยเห็นมันมาก่อน
ไม่!
เป็นเจ้า
ลึกๆ ในใจ เจ้ารู้มาตลอด
ต่อให้รีบหนีไปไกลเพียงใด เจ้าก็ไม่อาจพ้นชะตานี้
เจ้าคือมังกรจุติ
เจ้าคือ... มังกรจุติ
ไม่!
ร้านปิดแล้ว
เจ้านี่เอง
- ท่านรู้เหรอว่าข้าจะมา - รู้ ของพรรค์นี้มากับทักษะ
เจ้าต้องการอะไร
ข้าต้องการให้ท่านบอกว่า ข้าไม่ใช่มังกรจุติ
ได้ เจ้าไม่ใช่มังกรจุติ
- ไม่ต้องปกป้องความรู้สึกข้า - ข้าไม่สนความรู้สึกเจ้า
เจ้าเป็นแค่คนในร้านเหล้า ที่อยากได้อะไรสักอย่าง
เราเริ่มต้นกันไม่ดี ข้าไม่ได้แนะนำตัว...
ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใคร
มองตาข้าและบอกมา
เจ้าอยากรู้จริงๆ ใช่ไหมว่าข้าจะพูดอะไร
เพราะเมื่อทำแล้ว ไม่มีทางเปลี่ยนใจ
นั่นเป็นนิมิตแรกของข้า
ตอนนั้นข้ายังเด็ก เดินในซอยเปียกแฉะของทาร์วาลอน
พอเลี้ยวมุมโค้งก็เห็นชายในชุดเกราะ
เขาพกดาบตราวิหคของเจ้า
ตอนที่มองหน้าเขา
ข้าเห็นหิมะกับเลือด
ข้าเห็นทารก ถือกำเนิดบนเนินเขาดราก้อนเมาท์
ชายคนนั้นเลี้ยงดูทารก ในบ้านไม้ข้างๆ ทุ่งเลี้ยงแกะ
ในหมู่บ้านเงียบสงบ โอบล้อมด้วยแม่น้ำสองสาย
และทารกคนนั้น...
ทารกคนนั้นเป็นสิ่งเหลือเชื่อ
ท่านเห็นอะไร
เมื่อมองข้าตอนนี้
สายรุ้งกับเทศกาลรื่นเริง และหญิงสาวแสนสวยสามคน
ท่านเห็นดวงตาพิภพรึเปล่า
- ไม่ได้อยากเห็นหรอก - ทำไมล่ะ
เจ้าดูเป็นคนนิสัยดี
ข้าจะได้กลับมาไหม
ข้าไม่คิดอย่างนั้น
ไนนีฟ
หายไปไหนมา
เปล่านี่
เจ้าไปที่ไหนมาสักแห่งนะ
ดูจากสภาพเตียงที่เรียบร้อยดี
เจ้าไม่ได้อยู่ในห้องตัวเอง
ข้านอนไม่หลับ
ข้าต้องขอโทษเจ้า
ข้าพลั้งปากพูดไป ไม่ได้ตั้งใจกวนน้ำให้ขุ่น
แล้วเจ้าตัดสินใจยังไง
ข้าอยากจะไป
แรนด์อยู่ไหน
นึกว่าเขาอยู่กับเจ้า
เกิดอะไรขึ้น
ข้าเอง
มอเรนกำบังพันธะของเรา
ข้าไม่เข้าใจ
นางไปแล้ว
ไปคนเดียวเหรอ
แรนด์
นั่นอะไรน่ะ
แดนมรณะ เราต้องฝ่ามันเพื่อเข้าไปถึงดวงตาพิภพ
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม
ผู้ตรวจสอบงานแปล ต้องตา สุธรรมรังษี