𝄆 Downloaded From BollyFlix 𝄇
ไนนีฟอยู่ไหน
นางเดินเข้าสู่ซุ้มโค้ง แต่ไม่ได้กลับออกมา
แม่ นั่นตัวอะไร
มาเถอะ เราต้องรีบไป
เมื่อผู้พิทักษ์สูญเสียอายเซได จะเหมือนกับเขากลืนมรณะของนางเข้าไป
- ข้ายังเป็นผู้พิทักษ์ของท่าน - ไม่ ท่านทำข้าผิดหวัง
อลันนาจะรอพบท่านที่หอคอยขาว
ไม่อยากรู้จริงรึว่าข้าเห็นอะไร เวลาที่มองดูเจ้า
ไม่เลยสักนิด
- แมทจะไปกับข้า - เจ้ารู้ทางใช่ไหม
อย่าทำให้ข้าผิดหวัง
ท่านหญิงอองแวร์ ไม่สงสัยหรือว่านางอยากคุยกับเจ้าทำไม
เจ้ามีเหตุผลอะไรถึงช่วยข้า
เจ้าช่วยให้ข้าจำ...
ข้าก็ช่วยให้เจ้าลืม
ไปกันเร็ว
หนีไป เขาจะบอกทางเจ้า
นาฬิกาทั้งเรือนมีบทกวีสลักอยู่ จารึกด้วยภาษาโบราณ
เราไม่ได้พิชิตเจ้าอนธการ เราปลดปล่อยยอดขุนพลของเขาเป็นอิสระ
อิชามาเอลอาจปลุก ผู้ละแสงคนอื่นๆ ให้ตื่นขึ้น
โลหิตดื่มโลหิต
โลหิตเรียกโลหิต
โลหิตนั้น อดีตคือโลหิต...
จักเป็นโลหิตมิเสื่อมคลาย
วงล้อแห่งกาลเวลา
ท่านหญิง มี...
มีคนมาที่หน้าประตู
เช้าเกินกว่าจะมีผู้มาเยือน
ใครกัน
คือ...
พี่สาวท่าน
ใช่ขอรับ ข้า...
รบกวนเข้ามาในนี้
เจ้าดูดีนะ น้องพี่
ท่านพี่ก็เช่นกัน
- เชิญนั่ง เราไม่รู้ว่า... - ข้าไม่ขอรบกวนให้เจ้าชงชา
ข้าเก็บม้าเข้าคอกแล้ว ข้าจะนอนห้องเก่าของข้าหากยังเปิดอยู่
แต่ข้าไม่อยากเป็นที่เอิกเกริกในเมืองนี้
แน่นอน เรา...
โจนัส ไปหยิบไวน์แดงเกลดาน ในห้องใต้ดินมาให้ที
ได้ขอรับ
- ข้าต้องสั่งชุดจาก... - ผ่านมาหลายสิบปีแล้วนะ มอเรน
นั่ง
ดื่มชาก่อน
เป็นมื้อเที่ยงเลยดีกว่า
เช้านี้ข้ามีคนที่ต้องไปพบ
ถ้าเจ้าซ่อมเรือนแรมให้ข้าใหม่ ข้าก็เก็บค่ากินอยู่เจ้าไม่ได้แล้วน่ะสิ
อย่างน้อยข้าก็ทำได้เท่านี้
- ข้าขอโทษจริงๆ - ไม่ใช่ความผิดเจ้า
ข้าลืมดับเทียนก่อนเข้านอน
ไม่แน่ เป็นอย่างนี้ก็ดีแล้ว
ข้าจ้างคนมาปูพื้นใหม่ แต่ต้องใช้สักหนึ่งสัปดาห์
แปลว่าข้ามีโอกาสหนีเที่ยว ครั้งแรกในรอบหลายปี
ไปไหน
บ้านข้ามีกระท่อมทางเหนือ ใกล้แนวเขากริชประหารวงศ์
ตอนเด็กๆ ข้าไปที่นั่นประจำ
แต่หลังจากรับช่วงดูแลโรงเตี๊ยม...
ไปด้วยกันไหม
เซลีน ข้าไปไม่ได้
ข้าขอโทษ
ขืนพูดคำนั้นอีก มันจะหมดความหมายเสียเปล่าๆ
เวลานี้ข้าไม่เหมาะจะอยู่ด้วย
ไม่ว่าอยู่กับใคร
ไฟไล่ผู้พักอาศัยคนอื่นๆ ไปหมด
เจ้าก็อยู่ที่นี่คนเดียวได้ตามสบาย
ถ้าอยากอยู่คนเดียวจริงๆ น่ะ
แม่!
อะไรนั่น
มาเถอะลูก เราต้องไปรีบไป
ข้ากลัว
เอาเค้กน้ำผึ้งมาเผื่อเจ้า
ขอบใจ
เป็นอย่างไรบ้าง
ข้าไม่ได้นอนเลย
เป็นข้าก็คงนอนไม่ได้เหมือนกัน
รู้สึกยังไงบ้าง
ข้าควรไปได้แล้ว
ได้สิ ข้าไม่รั้งเจ้าไว้หรอก
ข้าอยู่ตรงนี้ ถ้าเจ้าต้องการอะไร
โล่งใจไปทีที่เจ้ากลับมา
ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว
มันไม่ใช่เรื่องจริง
ทั้งหมดนั้นไม่ใช่เรื่องจริง
- สอนบทเรียนดาบอีกสิ - เถอะนะ
พวกเจ้าก็รู้ว่าข้าอยากสอน แต่พวกเจ้าต้องไปอ้อนไอวานโน่น
- ขอนะๆ - ขอนะ ขอนะๆ
- ขอเรียนดาบอีกนะ - ขอกินเสร็จก่อน
บอกแล้วใช่ไหม
ถ้าใครบ่นว่าเค็ม ข้าจะจับย่างเสียเลย
- ไม่เอาดีกว่า ขอบคุณ - ได้ยินที่พูดว่าจะจับย่างใช่ไหม
- ข้ายังอิ่มมื้อเช้าอยู่เลย - ผ่านมาตั้งสองชั่วโมงแล้ว อย่างน้อย
สองคนนั้นยิ้มกริ่มอะไรกัน
เจ้าไม่ได้พาหนุ่มใหม่เข้าบ้านมานานแล้ว
เรานึกว่าล่วงเข้าวัยชรา เจ้าก็เริ่มจะหมดไฟ
แล้วคนที่สามไปไหนเสียล่ะ
ไอวานกับแม็กซิมยุ่งอยู่รึ
หนึ่งในนั้นชอบแอบส่องดูเวลาข้าปลีกตัว
ปกติแล้วเป็นอย่างไร
พวกเขาชอบเริ่มจากพูดขำ
แม็กซิมล้ออายุข้า
ไอวานล้อทรงผม
ตามด้วยความทรงจำอันอบอุ่น
เรื่องที่ควรค่าแก่การมีชีวิตอยู่
- ถึงจุดนั้น... - งั้นเราจะข้ามทั้งหมดนั้นไป
ข้าว่าเจ้าคงจะไม่ฆ่าตัวตาย
พันธะไม่ได้ถูกกระชากจากดวงจิต นางริบมันไปจากเจ้า
เจ้าตัดสินใจหรือยังว่าจะทำอย่างไรต่อไป
ข้าอยู่นานจนเจ้าบ้านหน่ายแล้วรึ
เราสามคนจะกลับหอคอยขาวพรุ่งนี้
เจ้าจะมากับเราไหม
ข้าไม่รู้
ไนนีฟจะเข้าทดสอบในซุ้มโค้ง
รุดหน้าไวกว่าใคร นับจากคัดซูเอนเซได
ข้าคาดว่าไม่ช้าไม่นาน นางจะต้องเริ่มมองหาผู้พิทักษ์
ข้าไม่ต้องการล้มเหลวซ้ำสอง
ข้านึกอยากให้เจ้ารู้จักมอเรนก่อนหน้านั้น
ก่อนหน้าอะไร
ก่อนเกิดเหตุการณ์นั้นกับนาง
เมื่อ 20 ปีก่อนเห็นจะได้
หนึ่งหรือสองปีก่อนนางผูกพันธะกับเจ้า
วันหนึ่ง นางก็เปลี่ยนไป
ดั่งน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง
เราได้แต่มองแล้วสงสัย ว่ามันเคยเป็นน้ำได้อย่างไร
ยามนั้นนางสุขกว่านี้หรือไม่
ข้าไม่รู้หรอก
ข้าไม่รู้ว่านางเคยมีความสุขหรือไม่
เด็กหนุ่มผมแดง เขามาที่นี่ทุกวันหรือไม่
- แรนด์น่ะรึ - ใช่
วันนี้แรนด์ไม่มาทำงาน
รู้ไหมว่าเขาพักอยู่ที่ใด
เขาเดือดร้อนอยู่หรือเปล่า ท่านหญิง
ข้าอยากคุยกับคนไข้ของเจ้าตามลำพัง
เจ้ารู้ดีว่าคนใด
ข้าน่าจะฆ่าเจ้าทั้งที่ยืนอยู่นั่นเสีย
เจ้าเคยลองมาแล้ว
พวกเขาดูแลเจ้าอย่างไรบ้าง
เหมือนผีเสื้อไร้ปีก
แล้วจิตของเจ้าล่ะ
เจ้าทำให้ข้าต้องอยู่ในนี้ แทนที่จะติดคุกในหอคอยขาว
ภคินีชุดเหลืองอยากศึกษาเจ้า
พวกชุดน้ำตาลก็เช่นกัน และข้าว่าเจ้าคงจะไม่ชอบใจนัก
ข้าว่าความชอบของข้า ไม่มีความหมายใดๆ กับเจ้า
เจ้าเริ่มฝึกให้เขาหรือยัง
แรนด์ อัลธอร์
เจ้าส่งเขามาที่นี่เหมือนกันหรือ
เขาพักที่ไหน
เจ้าพรากทุกอย่างไปจากข้า
ทุกอย่าง
คิดรึว่าข้าจะเต้นตามที่เจ้าชักใย เพราะเห็นแก่ไวน์ขวดเดียว
ไม่
ข้ารู้ความปรารถนาที่แท้จริงของเจ้า
สิ่งที่ผู้ถูกตัดขาดจากพลังเอก
ปรารถนาเหนืออื่นใด
เจ้าช่วยข้า ข้าก็จะช่วยเจ้า
เขาพักอยู่ที่ไหน
เขาอยู่ที่เรือนแรม
ในฟอร์เกต ที่โรงเตี๊ยมเครสเซนต์
แล้ว
เด็กนั่นมีพลังพอกันกับข้า
แต่เขากลัวมัน
เกลียดมัน เขาจึงควบคุมมันไม่ได้
เจ้าต้องสอนวิชาใช้พลังทั้งหมดให้เขา
ทั้งหมด
ไม่ว่าต้องใช้เวลาเท่าใด
และสุดท้าย หากข้าพอใจกับพัฒนาการของเขา
ข้าจะทิ้งมีดนี้ไว้ให้เจ้า
ระหว่างเราเปลี่ยนไป ตั้งแต่นางกลับมา
นางได้เป็นศิษย์รับรองแล้ว
ไม่ใช่เรื่องนั้น
อาจจะใช่นิดหน่อย
แต่ต่อให้ข้าอยากช่วยใจจะขาด
ดูเหมือนข้าจะพูดหรือทำอะไรก็ผิดไปหมด
งั้นก็เลิกพยายาม
เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางในนั้น
ทำไมจึงรู้สึกเหมือนเจ้าต้องแก้ไขมัน
เพราะข้าเป็นเพื่อนนาง
นางอยู่เคียงข้าเมื่อปีก่อน ตอนที่ข้าเสีย...
คนที่ข้ารักยิ่งเหนือสิ่งใด
ข้าผ่านพ้นมาได้ เพราะมีนางปลอบใจอยู่เคียงข้าง
แม้ว่านางเองก็ปวดใจอยู่เช่นกัน
ข้าเลยอยากจะ...
ข้าควรเป็นเพื่อนเหมือนที่นางเป็นเพื่อนข้า
เหมือนที่ข้าเคยเป็น
เพราะตั้งแต่มาที่หอคอยขาวนี้ ข้ารู้สึก...
เล็กน้อยด้อยค่าลงทุกที
ภคินี
ท่านต้องเป็นไนนีฟ อัลมีร่าแน่ๆ
ข้าแค่มาหาแม็กซิมกับไอวาน
พวกเขาไปกับอลันนาเซได ข้าประดาบกับท่านได้นะ หากต้องการ
ท่านใช้พลังในซุ้มโค้งไปจริงๆ หรือ
ข้าแปลกใจที่ป่านนี้ อาจาห์ทุกกลุ่มไม่เดินตามท่านไปทั่ว
ท่านยังมีเวลาให้เลือกอีกหลายปี แค่หวังว่าจะไม่เลือกชุดแดง
ชายฝั่งตะวันตกถูกโจมตี
แต่เจ้าไม่ส่งภคินีไปแม้แต่คนเดียว
ตะวันตกถูกโจมตีอยู่ไม่ขาด โดยปกติก็ตีกันเอง
หอคอยขาวส่งภคินีไปตรวจสอบแล้ว
พวกนั้นรายงานกลับมาครั้งสุดท้ายเมื่อใด
อมีร์ลินรู้หรือไม่
รู้สิ
เจ้าได้คุยกับประมุขครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
อาลักษณ์เป็นผู้ปกครองหอคอยขาว ยามที่ประมุขไม่อยู่
ข้าคุยกับอมีร์ลินทุกครั้งที่เอ่ยปาก
เจ้าคงรู้นะ หากนางล้ม
เจ้าจะล้มไปกับนาง
เราไม่เห็นวี่แววกองคาราวาน มาหลายชั่วโมงแล้ว
ข้าต้องตามหาเพื่อนๆ
ท่านแน่ใจหรือว่ามาถูกทาง
หมาป่าไม่หลงทาง
ท่านเป็นคนนำทาง ไม่ใช่พวกมัน
มองข้านี่ ไอ้หนุ่ม
ข้าเป็นพวกเดียวกับเขา
เจ้าก็เช่นกัน
พวกเราเป็นอะไรแน่
พี่น้องหมาป่า คนเรียกเราอย่างนั้น
หมายความว่ายังไง
ก็ตรงตามความหมาย
ทั้งหมดนี้คือพี่น้องหมาป่างั้นรึ
- ข้าจะกลายร่างเป็น... - อย่าโง่ไปหน่อยเลย
ท่านหาข้าเจอได้ยังไง
นั่นภาษาของเรา
หน่วยสำรวจตัวหนึ่งเห็นกวาง จึงส่งภาพทัศน์มานำทางเรา
ทำยังไงนั่น
สัญชาตญาณ
แล้วเจ้าจะได้เรียนรู้ ความหมายและวิธีส่งภาพนั้น
หมาป่ามาเตือนท่านใช่ไหม ว่านักรบพวกนั้นจะมาไล่ล่าเรา
ดังนั้นท่านจึงไม่อยู่ในหมู่บ้าน
ท่านน่าจะเตือนเรา
ท่านน่าจะช่วยเราได้
เจ้าถูกล่ามโซ่ตรวนไว้รึ
ได้เวลากินแล้ว
ไม่ช้าเจ้าจะเสียการรับรสอาหารปรุงสุก
เขาชอบเจ้า
เขาชื่ออะไร
เมื่อเขาพร้อม เขาจะทำให้เจ้าเห็น
เราจับตามองเจ้ามานานแล้ว
เจ้าโชคดีที่เราอยู่ช่วยเจ้า กับสาวน้อยคนนั้นจากพวกเสื้อคลุมขาว
นั่นคือท่านหรอกรึ
ทำยังไง
เจ้าส่งภาพทัศน์ถึงเรามาหลายเดือนแล้ว
เขาเองก็เสียคู่
เขายังไว้อาลัยถึงนาง
เราทุกคนเห็นนางยามเจ้าหลับ
ทำไมต้องรอถึงป่านนี้ค่อยมาหาข้า
ถ้าติดตามข้ามาหลายเดือนจริง
เราไม่เข้าใกล้หญิงที่ใช้พลัง
ทำไมล่ะ
อายเซไดไม่ไว้ใจสิ่งที่พวกนางไม่เข้าใจ
มนุษย์คนอื่นๆ ก็เหมือนกัน
ฮอปเปอร์
ชื่อของเขา
เดาได้ใกล้เคียง
พวกเขาเริ่มทำมื้อเย็นกันแล้ว ช่วยข้าตักน้ำทีได้ไหม
แค่ขนมปังต้องใช้น้ำกี่ถังกันแน่
เจ้าฟื้นตัวดีขึ้นเรื่อยๆ นะ รู้ใช่ไหม
ปกติช่วงสัปดาห์แรกๆ หลังพันธะถูกทำลาย
อ้อ
ข้าไม่จำเป็นต้องบอก
ข้าเคยต้องอยู่โดยไม่มีมันมาแล้ว
มอเรนกำบังพันธะของเรา
ในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา
ข้าก็หลงนึกว่าข้าเป็นผู้พิทักษ์คนเดียว ที่ทนได้นานขนาดนั้น
ตอนอลันนาผูกพันธะกับข้าใหม่ๆ ทุกคนทรมานใจกันหมด
ข้าไม่ชอบให้คนอื่นเข้ามาอยู่ในหัว นางเองก็ไม่ชอบแบ่งกับใคร
ดังนั้นเราสามคนจึงต้องตกลงกัน
เราตัดสินใจว่า นางจะกำบังพันธะของนางกับข้า
ยกเว้นเวลาออกรบ
และยามอยู่บนเตียง
หอคอยขาวรู้เรื่องนี้ไหม
เจ้าเคยเจอคู่แต่งงาน ที่เหมือนคู่อื่นราวกับแกะหรือเปล่า
คนอื่นๆ จะบอก ว่าเจ้ากลับไปหามอเรนไม่ได้อีก
แต่ข้าเป็นเครื่องพิสูจน์ ว่าเจ้ากลับไปได้ หากต้องการ
โรงเตี๊ยมเครสเซนต์ไหม้ไฟ
รู้สาเหตุหรือไม่
อะไรๆ ในฟอร์เกต มันลุกไหม้อยู่เรื่อย ท่านหญิง
น่าเสียดายที่ไฟไม่ลามไปอาคารรอบข้าง
มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งพักที่นั่น
ผมแดง
ข้ารู้ว่านั่นเป็นจุดสนใจ อย่างน้อยก็ที่นี่
เจ้าน่าจะเคยเห็นเขา เข้าออกประตูนี้ทุกวันเพื่อมาทำงาน
เขามีอะไรหรือ
เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ใด
นี่ช่าง...
น่าทึ่งนัก
ครอบครัวเจ้าสร้างกระท่อมนั่นเองรึ
ข้าโกหก
ข้าไม่เคยมาบนนี้ตอนเด็กๆ
ข้าเคยมากับชายคนหนึ่ง
คนก่อนหน้าเจ้า
เจ้าไม่จำเป็นต้องอธิบายใดๆ เราสัญญากันไว้ว่าจะไม่พูดถึงอดีต
พูดง่ายสำหรับเจ้า เพราะเจ้ายังเด็กเกินจะมีใครในอดีต
เล่าไปแล้วจะตกใจ
เขาเป็นชายคนแรกที่ข้ารัก
ที่จริงก็เพียงคนเดียว
ทรงพลัง มาดมั่น
ถึงขั้นหยิ่งทระนง
ดวงตาคมปลาบสะกดทุกสิ่ง
ฟังดูน่าเบื่อไปนิด
เราเคยแอบหนีขึ้นมาด้วยกัน บ่อยเท่าที่ทำได้
เราอยู่กันสองต่อสองแล้วดีกว่าเสมอ
ไม่ต้องมีโลกฉุดรั้งเราในทุกทิศ
เราเคยพูดเล่นว่าจะไม่กลับลงไปอีก
แต่ก็กลับไปทุกที
ข้าก็โตมาในที่แบบนี้
เพื่อนๆ ข้าเคยฝันถึงเมืองใหญ่ ฝันถึงการท่องโลก
แต่ไม่ใช่ข้า
ข้างบนนี้
พิภพดูเหมือนยังสมบูรณ์เป็นแผ่นเดียว
ทำให้เชื่อว่ามันไม่ได้แตกสลายไป
เจ้าอยากกลับไปที่นั่นไหม
วงล้อไม่เคยยอมให้ผู้ใดได้ตามที่ปรารถนา
ยิ่งเมื่อเป็นข้า
ไม่มีสิ่งใดหรือผู้ใด ยอมให้เจ้าได้ตามที่ปรารถนาหรอก
หากต้องการมัน
เจ้าต้องยึดครองมา
ได้ ตามนั้น
เฮ้ย ขออีกแก้ว
เจ้าจะจ่ายยังไง เงินเจ้าอยู่กับข้าหมด
แต่เจ้าไม่มีทางชนะทั้งคืน
ผู้ชายที่มองไม่เห็นอนาคตก็กล้าพูด
ไม่นะ เจ้าบอกว่า เจ้าเห็นแค่อนาคตของคนอื่นๆ
เอาละ ไหนๆ เจ้าก็ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ
แล้วเราก็ขี่ม้ากันมาทั้งวัน
เจ้าก็จ่ายค่าห้องให้เราสักห้องสิ
ข้าเหนื่อยแล้ว ขยับตัวไม่ไหว
เคยได้ยินข้ออ้างนี้มาก่อนนะ
เอาเป็นว่าข้าเลี้ยงเหล้าอีกรอบ แล้วหาห้องให้เรา มากกว่าหนึ่งห้องดีไหม
- เขาไม่ได้ดื่มหนักขนาดนั้นนี่ - อีกไม่กี่ชั่วโมงจะหนัก
เขาแค่ต้องมีคนช่วย
เจ้าต้องการห้องงั้นสิ
ห้องใต้หลังคา น่าจะมีคนรอพบข้าที่นั่น
เขามาหรือยัง
ยังเลย เจ้ามาพบใคร
ข้าเองก็ไม่แน่ใจ
แต่ถ้ามาแล้วให้ขึ้นไปได้เลยนะ เขาจะขอห้องเดียวกัน
อายเซไดส่วนใหญ่ ไม่ยอมย่างกรายเข้ามาในนี้อีกเด็ดขาด
ทั้งหมดนั้นเป็นจริงหรือเปล่า
ความเจ็บปวด
กระทั่งสิ่งนั้น สุดท้ายยังจางหาย
ไปตามกาลเวลา
เจ้าเสียใครในนั้น
ลูกสาวข้า
เสียใจด้วย
ข้าควรต้องลืมลูก และลืมทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในนั้น
ข้าอยู่ในนั้นตั้งหลายปี
แม้จะเริ่มจางหาย แต่ข้ายังจำได้
ข้า...
ข้าเก็บความลับเรื่องลูกชาย มานาน 80 หรือ 90 ปีเห็นจะได้
เฝ้าบอกตัวเองว่าเพื่อคุ้มครองเขา
ปกป้องไม่ให้ศัตรูทำร้ายเขาเพื่อเล่นงานข้า
สัตย์สาบานสามประการพันธนาการเรา กับความจริงต่อผู้อื่น ไม่ใช่ต่อเราเอง
ข้าพาลูกไปซ่อนตัวที่ใดก็ได้
มีที่ปลอดภัยกว่านับพันแห่ง แต่ข้ากลับซ่อนเขาไว้ในทาร์วาลอน
ข้าเก็บเขาไว้ที่นี่เพื่อตัวข้าเอง
เพราะข้ากลัว
ข้าไม่อาจทำใจเสี่ยง กับการสูญเสียสิ่งเดียวในโลกนี้
ที่เป็นของข้าคนเดียวโดยแท้จริง
บุรุษผู้ใช้พลังถูกความมืดสาปแช่งให้วิปลาส
เพราะสุดท้าย พวกเขาจะปลิดชีพคนที่ตนรักที่สุด
แต่แท้จริงแล้ว อายเซไดเองก็ต้องสาป
พลังเอกชะลอวัยของเรา
แต่ตรงกันข้าม เราต้องเฝ้าดูคนที่เรารักจากไป
หมดหนทางจะยับยั้งไว้ได้
ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไม ท่านถูกสั่งห้ามสอนศิษย์ฝึกหัด
อยากรู้วิธีครองพิภพนี้โดยที่เราไม่พังภินท์ ด้วยความเจ็บปวดสูญเสียไปก่อนหรือไม่
เจ้าต้องค้นหา เศษเสี้ยวหนึ่งในโลกนี้ที่เป็นของเจ้า
เหนี่ยวรั้งเอาไว้มั่น
จากนั้น...
เมื่อมันจากเราไป เราค่อยตามหาสิ่งใหม่
ท่านเจอสิ่งใหม่แล้วรึ
ข้าจะบอกเจ้าอย่างหนึ่ง แต่เจ้าต้องรับปาก
เจ้าจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม
หอคอยขาวรู้ เรื่องการบุกรุกทางตะวันตกแล้ว
แต่คนที่นี่ไม่สนใจไยดี
ยิ่งเมื่อรายงานจากสายของเรา แจ้งว่าไม่มีนักโทษมากมาย
แต่ในรายงานฉบับหนึ่ง
เขาจับสังเกตความผิดปกติได้
นักรบไชนาร์กลุ่มหนึ่งระหกระเหินไกลบ้าน
เดินทางมากับโอเกียร์ตนหนึ่ง
และช่างตีเหล็กจากทูริเวอร์ส
คราวนี้เขาทนอยู่ได้สิบนาที
ข้าว่าเราทำให้เขาเริ่มอ่อนข้อลงแล้ว
ในไม่ช้าเขาจะชราและฉลาดเหมือนเรา
ชราน่ะใช่
แต่ยังต้องฝึกเรื่องปัญญา
เพราะคำที่นางพูด
เราเก็บมาตอกย้ำตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"นางเจ็บหนึ่งครา เราเจ็บกว่าทบพันทวีคูณ"
ผู้คนไม่เข้าใจพวกเราที่ไม่ช่างพูด
เราเงียบ เพราะบทสนทนานั้น เวียนว่ายในหัวเราเสมอ
นางบอกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานี้
นางไม่เคยเห็นข้าทัดเทียมเสมอนาง
ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว
เราไม่เสมอกับพวกนางหรอก ลาน ไม่ควรจะทัดเทียมกันเลย
อายเซไดเรียกฟ้าเรียกฝนได้
ดันแผ่นดินยกภูเขา
คนอื่นๆ ในโลกนี้เห็นเพียงพลังของนาง
แต่เราได้เห็นความอ่อนแอ
เราคอยเตือนใจว่าพวกนางไม่ใช่เทพ
ข้าไม่มีวันรู้ว่าอย่างอลันนาต้องมีคนเตือน
นางรู้ว่าเราต้องการสิ่งเดียวกับนาง
สิ่งนั้นคืออะไรกัน
ชัยชนะของแสงสว่างเหนืออนธการ
แล้วก็ของหวานหลังจากนั้น
แล้วมอเรนล่ะ
นางต้องการอะไร
นั่นกระมังที่เป็นปัญหา
ข้าไม่รู้อะไรอีกต่อไปแล้ว
ขออภัยที่บุกรุก แต่ข้าไม่อยากคลาดกับท่าน
เชิญนั่งก่อน
อองแวร์ วันนี้ข้าเหนื่อยมาก...
สตรีไม่ควรต้องทำถึงขั้นนี้
เพียงเพื่อจะคุยกับพี่สาว ที่นางเฝ้าเทิดทูนมาครึ่งชีวิต
ถ้าเจ้าอยากให้ข้าขอโทษที่จากไป
ข้าไม่ทำ
อายเซไดไม่อาจพูดปด
เปล่าเลย ไม่ใช่เรื่องนั้น
ที่จริงหากข้าใช้พลังได้ ข้าเองก็คงทำเช่นเดียวกันท่าน
มีแต่แสงที่รู้ว่าข้าพยายาม
ในยามค่ำคืน ที่อนาคตตระกูลเราช่างอึมครึม
หลังจากท่านลุงทำเราล่มจม
หลังจากที่ท่านจากไป
แต่ท่านพ่อคอยหวังอยู่เสมอว่าสักวัน ท่านจะกลับมาแก้ไขทุกสิ่ง
ท่านคือดาวจรัสแสงของท่านพ่อ
แต่ทว่าดาวตก เมื่อจากฟากฟ้าเราไปแล้ว กลับไม่มีวันหวนคืน
ข้า...
- ข้าคงกลับมาถ้า... - อย่าแสร้งสำนึกผิดกับข้า
ท่านมีงานต้องทำ ข้าเองก็ไม่ต่างกัน
สำคัญน้อยกว่าแน่นอน แต่หนักหนาไม่แพ้กัน
เว้นแต่ว่าหอคอยขาวจะสอนท่าน
ให้รู้จักยิ้มรับเมื่อมีคนถ่มน้ำลายใส่ตาเรา
หรือสอนวิธีอ้อนวอนสาวใช้ของเพื่อนบ้าน ขอของกินเหลือตามงานเลี้ยง
แต่ข้าก็ทำงานของข้า เช่นเดียวกับท่าน
เวลานี้ลูกชายข้ากำลังจะได้วิวาห์กับราชินี
และจะไม่มีใคร ถ่มน้ำลายใส่ตระกูลดาโมเดรดได้อีก
เจ้าทำได้ดีมาก น้องรัก
ดีกว่าที่ข้าจะทำได้ หากต้องรับมือเช่นเดียวกับเจ้า
ขอบใจ มอเรน
แต่สุดท้ายข้ากลับไม่สนว่าท่านคิดอย่างไร
ข้าไม่ได้มาเพื่อขอความเห็นชอบจากพี่
ข้ามาเพื่อไม่ให้ท่านทำงานที่ข้าสร้างมา ทั้งชีวิตต้องสุ่มเสี่ยง
ที่นี่ไม่ใช่บ้านของท่าน
ที่นี่ไม่ใช่เมืองของท่าน
และข้าไม่ใช่น้องน้อยของท่านอีกต่อไป
หูตาที่ท่านเคยมีที่นี่
พวกเขาเป็นของข้าแล้ว
หัวหน้าสถานบริรักษ์ เซเลสติน
ยามหน้าประตูที่ท่านเรียก ซานแดร์
หากท่านอยากรู้ว่าเด็กหนุ่มผมแดง ในเรือนแรมนั้นไปที่ใด
ท่านจะต้องมาถามข้าดีๆ ในเวลาน้ำชา
ในทางหนึ่งก็คงดีสำหรับเจ้านะ
ได้รู้ว่าต่อไปจะต้องเป็นอย่างไร
เรื่องเดียวที่ข้าเคยอยากรู้
คือความรู้สึกเมื่อได้กำหนดชะตาตัวเอง
อยากแลกกันไหมล่ะ
ไม่
ข้าตามหาเจ้าให้ทั่ว
ขอเวลาเราสักครู่
นี่ห้องข้า
และแก้วที่ข้าต้องไปล้าง
ข้าว่าจะไปตามเจ้าอยู่พอดี
เพร์รินกับโลยัลถูกจับตัวไป
ข้าจะไปช่วยพวกเขาที่ฟาล์ม
ฟาล์ม นั่นอยู่ตั้งอีกฟากโลก
ข้าแค่แวะมาบอกว่าข้าจะไป
เจ้าไม่ต้องไปด้วยก็ได้
ข้าเป็นศิษย์รับรอง เข้าออกหอคอยขาวได้ทุกเมื่อ
แต่ถ้าพวกนั้นจับเจ้าได้ เจ้าจะถูกขับไล่
คิดว่าข้าสนงั้นรึ
ถ้าเพื่อนเรากำลังเดือดร้อน เจ้าคิดว่าข้าจะอยู่ที่นี่เฉยๆ งั้นเหรอ
เจ้าไม่เข้าใจอะไรเลยใช่ไหม
สาเหตุที่ข้าทุ่มเทให้ที่นี่อย่างหนัก
เพราะหากข้าพร้อมตั้งแต่อยู่ที่ดวงตาพิภพ
ข้าคงต่อสู้เคียงข้างแรนด์ไปแล้ว
แล้วเขาก็อาจจะรอดกลับมา
ข้าจะไม่ทำพลาดต่อเพื่อนคนใดแบบนั้นอีก
ข้ารู้ทางออกที่ปลอดภัย
เพร์รินกับโลยัลปลอดภัยหรือเปล่า
ข้าไม่รู้
ใครจับพวกเขาไป
รู้แค่ว่าเป็นผู้บุกรุกจากตะวันตก
หนทางไกลกว่าจะไปถึงฟาล์ม
เรายังพอจะมีเวลาวางแผน
เห็นๆ อยู่ว่าข้าตามมา เพื่อดูว่าลอบออกจากหอคอยขาวกันทำไม
กลับไปเสีย อย่าปริปากเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นข้า...
ไม่อย่างนั้นจะทำไม
เอเกว็นไม่ทำร้ายข้าแน่ ส่วนเจ้าก็ยอมรับขุมพลังไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ
ลีอันดรินเซได
ข้าพาพวกนางมาเอง ทั้งสองไม่ได้ทำผิด
ท่านโทษข้าได้
เจ้าทำให้เรื่องยุ่งยาก
ข้าเสียใจด้วย
- ทำไมยังนอนอุตุ - ตื่นเร็ว
- ลุกได้แล้ว - เร็วเข้า!
- ไปทำงาน - ลูกค้ารออยู่
นี่ไม่ใช่เรื่องจริง
ป้า
ไม่มีใครหนีชะตาพ้นหรอก
เจ้ารู้เรื่องนั้นดีกว่าใคร
เราจะมีความสุขด้วยกันไหม
โตไปข้าจะเป็นอะไร
ไม่
ลืมตาสิ
เจ้าเห็นอะไร
มันวิเศษเหลือเกินใช่ไหม
การไม่เห็นนิมิตใดๆ
ไม่ต้องเป็นจำอวดในคณะละครปาหี่
เจ้าเป็นใคร
ยุคสมัยนี้ข้ามีหลายชื่อให้เรียก
ปิตาแห่งคำลวง
ขบถแห่งความหวัง
ผู้ละแสง
ไม่นะ
ไม่ ลีอันดรินไม่ได้บอกข้าว่า...
นางสัญญาว่าจะลบนิมิตของเจ้า
คิดจริงๆ หรือว่าอายเซไดจะทำได้
บางเรื่อง อนธการก็เป็นที่พึ่งเดียว
ไม่เอาแล้ว ข้าไม่...
ข้าจะไม่ช่วยเจ้าทำร้ายใคร
เจ้าช่วยแน่
ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำร้ายแมท
นั่นก็ไม่แน่
เจ้ามาที่นี่เพื่อรับคำสั่งให้พาเขาไปที่อื่น
อยากให้ข้ากำจัดคำสาปของเจ้าใช่ไหม
พาเขาไปที่ไคเรียน
ที่ไคเรียนมีอะไรกัน
แรนด์!
หลบหลังข้าไว้
ข้าขอโทษ
- เจ้าทำอะไรไป - ข้าขอโทษ
เมื่อกี้เจ้าทำอะไรไป
- ข้าน่าจะบอกเจ้าแต่แรก - เจ้า...
- ข้านึกว่าจะหยุดมันได้ - เจ้าใช้พลังเหรอ
ข้าน่าจะบอกเจ้าก่อน
ไฟไหม้ที่เรือนแรม...
นั่นเป็นอุบัติเหตุ มันเป็นอุบัติเหตุ
อุบัติเหตุแบบไหนกัน
ข้ายังไม่วิปลาส เข้าใจไหม
ข้ายังไม่วิปลาส
เจ้าก็รู้
เจ้ารู้จักข้า ใช่ไหม
เข้าใจแล้ว
ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ขอบคุณ
สำหรับทุกอย่าง ข้าแค่หวังว่าเราจะ...
ช่างเถอะ
เจ้าจะไปไหน
เขาว่ากันว่าเมื่อบุรุษสติวิปลาส
เขาจะเริ่มจากฆ่าคนที่ตนรัก
ดังนั้นข้าจะไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ไปได้
เจ้าจะบอกว่าเจ้ารักข้างั้นรึ
ทำไมไม่บอกว่าเจ้าใช้พลังได้
เจ้าเป็นผู้หญิงคนแรกที่เห็นข้าเป็นมนุษย์
ข้าไม่อยากให้เจ้าเห็นข้าเป็นอสุรกาย
เจ้าไม่ใช่
สิ่งที่เจ้าทำไป มันอยู่ในวิสัยของเจ้า
เจ้าไม่ควรต้องหลบซ่อน
ข้าก็เคยทำไปครั้งหนึ่ง
เผยวิญญาณต่อเขาราวกับส่องกระจก สะท้อนเพียงภาพที่เขาอยากเห็น
ละทิ้งส่วนอื่นในใจข้าให้อยู่กับความมืด
แต่วันหนึ่งเขาเพ่งดูนานเกินไป
ตั้งใจเกินไป
เจ้าต้องให้โอกาสใครสักคน ให้ได้รักทุกอย่างที่เจ้าเป็น
เขาอาจไม่รัก
แต่เจ้าต้องให้โอกาส
ข้าไม่รู้ว่าเรามีเวลาเท่าใด
ก่อนข้าจะ...
ก็มีเท่ากับคนอื่นๆ
ไม่เคยพอ
แน่ใจนะว่าเขาหลับอยู่
เจ้าไปเจออะไรมา
คำทำนายในภาษาโบราณ
ให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่านั่นหมายถึงใคร
ลานเฟียร์
ผู้ละแสง
ตราของนางถูกทำลาย
นางกลับเข้าสู่พิภพของเราแล้ว
"ธิดาแห่งราตรี บัดนี้เยื้องย่างอีกครา
"ศึกโบราณนานมา นางยังรบราชิงชัย
"ตามหาคนรักใหม่
"ผู้รับใช้...
"แม้ม้วยมรณ์ยังรับใช้"
เซลีน
"ผู้ใดจักทานต้าน
"กำแพงพิสุทธิ์พลันล่มสลาย
"โลหิตดื่มโลหิต
"โลหิตเรียกโลหิต
"โลหิตนั้น อดีตคือโลหิต...
มีเรื่องที่เจ้าควรรู้ไว้ แรนด์
"จักเป็นโลหิตมิเสื่อมคลาย"
ข้าก็เป็นอสุรกาย
หมายความว่ายังไง
เกิดอะไรขึ้น
เร็วเข้า เรามีเวลาไม่มาก
ท่านฆ่านาง
ยังไม่ได้ฆ่า
ข้าฆ่าไม่ได้
เพราะนี่คือลานเฟียร์
ธิดาแห่งราตรี
ผู้ละแสงซึ่งอันตรายร้ายกาจที่สุด
นางชื่อเซลีน นางเป็นเจ้าของเรือนแรมในฟอร์เกต
นางโกหกเจ้า
ซึ่งข้าไม่มีวันทำได้
ตอนนี้เราต้องหนี
เร็วเข้า!
เร็ว!
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม
ผู้ตรวจสอบงานแปล เจียระไน ไชยสาร
𝄆 Downloaded From BollyFlix 𝄇