Byłam ofiarą przez prawie dwie dekady życia.
Niechcianym dzieckiem.
Niechcianym dzieckiem. Odrzuconym.
Odrzuconym.
Musiałam o siebie walczyć.
Ze wszystkim.
Z innymi ludźmi. Ze sobą.
Z moimi demonami.
Dziękuję naszej gościni, dziennikarce Poppy Parnell,
autorce słynnego podcastu, Rozważone ponownie.
Poppy, ostatnie pytanie. Co dalej będziesz robić?
Co nastąpi po sprawie Warrena Cave’a?
Opowiedzenie historii Warrena Cave’a wiele mnie kosztowało.
Nie będę się śpieszyć
i dobrze przemyślę, jakiej sprawie się przyjrzę.
Tylko nie każ nam zbyt długo czekać, Poppy.
Chcemy nową serię.
Ale słyszeliście, jeszcze trochę. Bardzo ci dziękuję.
Dzięki za zaproszenie.
Hej, Poppy.
- Hej. - To, co zwykle?
- Zawsze. Hej. - Dobra.
Niespodzianka!
Zaskoczyliśmy ją.
Cześć.
- Hej. - Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
- Pięknie wyglądasz. - A ty cudnie.
Pokonaj to.
Prawie cię pokonałam. A teraz naprawdę cię pokonałam.
Bez jaj.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Szlag.
- Dzięki. - No weź.
Oszukujesz.
Nie możesz tak mówić.
- Jasne, że mogę. - No weź.
Okradła mnie pierwszego dnia, gdy tu weszła.
Wsadziła rączki do kasy i uciekła, nim ją złapałem.
Przebiegłam jedną ulicę, nim ta dwójka mnie przyskrzyniła.
Zaatakowałyście ją?
No jasne.
Musiałyśmy się namęczyć.
Rzucałyśmy w siebie śmieciami,
aż nie można było nas odróżnić.
Wróciły potwornie śmierdzące.
Ile miałyście lat? Dziesięć, 11?
Tak.
Słynna pisarka.
Dawno cię nie widzieliśmy.
Więcej czasu spędzam w hotelach niż w domu.
Szkoda, że mimo tylu lat na ulicy, nie przyszłaś tu.
Do nas.
Znowu oszukujesz?
O Boże! Nigdy się nie pozbędę tej renomy.
- Nie. - Wyglądasz jak milion dolców.
Cześć.
Chodźcie.
Uwierzycie, że znowu jesteśmy wszyscy razem?
Przepraszam, że mnie przy tobie nie było.
Dzwoniłaś i pisałaś. To wszystko, czego potrzebowałam.
I jakoś przetrwałam.
Tak właśnie robimy. Potrafimy przetrwać.
I stajemy się silniejsze.
Tak nas nauczono.
Ingram? Przyjdzie jutro?
Mam nadzieję.
Nie jest łatwo, ale staramy się dbać o romantyzm.
Brzmi fajnie.
A Josh? Będzie?
Oczywiście.
Dlaczego nie?
- Do jutra. - Do jutra.
DOŚWIADCZENIE MICAH KEITH ODRZUCONA
Cieszę się, że was widzę.
Razem.
Pójdę po drinki.
- Okej. - Tak. Chodź ze mną.
Czekaj.
Czy to…
To pierwsza wersja Odrzuconej.
Razem z twoimi notatkami.
Bez ciebie by się nie udało.
Miałam ciarki, gdy pierwszy raz ją czytałam.
Dużo osiągnęłaś od chwili, gdy usiadłaś obok mnie w autobusie.
Te dziewczynki nigdy nie są dość daleko, co?
Nie, ale świat nie musi o tym wiedzieć.
Przepraszam.
Przyszły dzieci ze stypendium.
- Spotkasz się z nimi? - Tak, ale najpierw…
To jest Ivy Abbott. Moja prawa ręka w Shelter.
Nie wiem, co bym bez niej zrobiła.
Ivy, to jest Poppy.
Miło cię poznać.
Ciebie również.
Mogę na chwilę ukraść Micah?
- Możesz. - Wspaniale.
- Zaraz wrócę. - Okej.
Niezła frekwencja, co?
Josh. O Boże.
Chodź tu.
Tęskniłem za tobą.
Ja za tobą też.
Staliście się wpływową parą.
Micah jest sławna,
a twój dokument o Sons of Ivar jest wszędzie.
Kto by pomyślał, że tak się stanie?
Kto by pomyślał.
Co się dzieje?
Wszystko w porządku?
Co to znaczy?
Nie zwracaj na mnie uwagi. Matka Rosja się we mnie obudziła.
Wiesz, fatalizm i niepokój. Mam to we krwi.
Możesz mi wszystko powiedzieć.
Przyjdź później do studia, to porozmawiamy.
To się kiedyś skończy, nie?
W tych wspomnieniach Micah dzieli się swoją historią.
Jej ból dotarł do milionów ludzi i równie wielu zainspirował.
Bez dalszej zwłoki przedstawiam gwiazdę wieczoru, Micah Keith.
Dobry wieczór.
Tam jest przerażona dziewczynka.
Ma trzynaście lat. Została sama i musi jakoś przetrwać.
Zapomniana. Odrzucona.
A jednak przetrwała.
Gdy pierwszy raz zobaczyłam tę instalację, schowałam się w łóżku na trzy dni.
Trudno mi było na nią patrzeć. Na siebie.
Tyle lat później.
Kradłam. Oszukiwałam. Walczyłam.
Piłam.
Brałam narkotyki.
Brano mnie. Niejednokrotnie siłą.
To sprawiło, że była nikim.
Że ja byłam nikim.
Dlatego napisałam o sobie. By zaistnieć.
By przestać znikać.
Dziś moim celem jest upewnić się,
że każda odrzucona młoda osoba ma bezpieczny dom,
a nie tylko bezpieczne miejsce w swojej wyobraźni.
Dziękuję.
Chciałam jeszcze raz podziękować Galerii Ryvlin,
mojemu wydawcy, Simon & Schuster,
moim wspaniałym pracownikom w Shelter,
i mojej przyjaciółce, Poppy Parnell, która nakierowała mnie na tę podróż.
Zobaczyła moje bazgroły i uznała, że to coś więcej.
A jej ogromna wiara w to, co mogę zaoferować światu,
była jedną z podstaw mojego sukcesu.
Oraz oczywiście chcę podziękować mojemu mężowi, Joshowi.
Josh, gdzie jesteś?
Kochanie?
Wie, jak wiele dla mnie znaczy i naprawdę mu dziękuję.
A także wam wszystkim. Miłego czytania.
W każdym stanie, w każdym miejscu, jakie odwiedziłam,
ludzie rozmawiali o twoim podcaście.
Miło to słyszeć.
Bo mnie oskarżono, że samodzielnie zniszczyłam dziennikarstwo.
Jedyne, czego chciałam, to pomóc ludziom,
a ciągle dostaję nienawistne wiadomości.
„Oszustka”. „Oportunistka”. „Wyzyskiwaczka”.
Moje ulubione – „wiedźma”.
Wywarłaś wpływ.
To zawsze niesie za sobą konsekwencje.
Z Joshem wszystko okej?
W galerii wydawał się dziwny.
Dopiero się w tym odnajduje.
W zeszłym roku Shelter ruszyło z kopyta i chyba się przystosowujemy.
NAZYWAM SIĘ POPPY PARNELL I CHCĘ, BYŚCIE ROZWAŻYLI TO PONOWNIE
No dobra.
Josh?
Halo?
Może poszedł do domu.
Nie odbiera telefonu. Sprawdzę z tyłu.
- Gdzie jest łazienka? - Za mostem.
A potem idziesz w lewo.
Okej.
Jeśli coś chcesz, weź. Wino, piwo.
Dziękuję.
Cokolwiek zechcesz, okej?
Hej, Josh?
Josh?
CIEMNIA ZAMYKAĆ DRZWI!!!
- Poppy? - Ingram!
Ingram!
- Poppy! - O Boże.
- Poppy. - O Boże.
- Jesteś cała? - To Josh.
To Josh.
Poppy?
- Micah. - Co się stało?
Co?
- Kochanie, stój. - Co?
- Nie chcesz tego widzieć.
- Czego? - Nie chcesz.
- Poppy. - Nie…
O mój Boże.
To wszystko.
Dziękuję.
Wszystko w porządku?
- Nie. - Pani znalazła ciało.
A pan to kto?
Ma pan krew na marynarce.
A pan to kto?
Inspektor Aames.
Ne pytajcie, czemu w SFPD nie mówi się detektyw.
Złożyliśmy zeznania koledze. Na pewno przekaże.
Wolę słuchać historii za drugim razem.
Sprawdzę, co u Micah.
Tak.
Poppy, prawda?
Nie nagrywasz, co?
Jak długo znałaś Joshuę?
Dwadzieścia lat.
Co myślisz o jego nowym filmie dokumentalnym, Drengir?
Co film ma z tym wspólnego?
Nakręcił film, który wkurzył Sons of Ivar.
To może nie być skomplikowana sprawa.
To pańska wersja? Tak szybko?
A jaka jest twoja?
Pójdę do Micah.
Hej, kochanie.
Dopiero tu był.
A teraz go nie ma.
Możemy ją zabrać do domu?
Odezwiemy się z dodatkowymi informacjami.
Mogę dostać kosmyk jego włosów?
Zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję.
Odprowadzę ją do auta.
Zostanę na noc.
Dziękuję.
Kim był ten chłopak z Joshem?
Zdradzał Micah?
To do niego niepodobne.
Gdyby jej nie kochał, to by odszedł.
Nie wiesz tego.
Znam swoich przyjaciół.
Och, wiemy to, co nasi przyjaciele chcą, żebyśmy wiedzieli.
I nic więcej.
Ingramie.
Dzięki.
Całą noc ktoś tu przyjeżdżał.
Nie chcę, by tych ludzi było coraz więcej.
Możecie coś z tym zrobić?
Micah miała prześladowcę.
Chwila, co? Kiedy?
To nic takiego.
To smutna kobieta, która za bardzo utożsamia się z książkami.
Nie tylko ona.
A pan to kto?
Ramon. Asystent Micah.
- Coś jeszcze? - Nie.
Nie.
Moi fani potrafią reagować emocjonalnie,
ale nie sądzę…
Nic nie możemy zrobić w sprawie drogi za bramą.
To własność publiczna.
Ale na 48 godzin zostawimy przed budynkiem radiowóz.
- Okej. Dziękuję. - Tak.
Posłuchaj.
Potrzebujesz ochrony.
Nie chcę więcej nieznajomych.
Nie jest nieznajomym.
POLICJA OAKLAND
Co mogę dla panów zrobić?
Poproszę dowód.
Nazywam się Markus Killebrew.
Byłem w policji Oakland jakieś trzy lata temu.
Nie każ mi się powtarzać, synu.
Poproszę dowód.
Synu?
Hej, co się dzieje?
Spójrz na mnie. Kochanie.
Spójrz na mnie.
Nie dawaj im pretekstu. Zostań tu ze mną.
Trini już dzwoni do Yatesa.
Nazywam się Zarina Killebrew.
Jestem pielęgniarką w Alta Bates, a to mój mąż, Markus Killebrew.
Pracował w policji 12 lat.
Teraz ma firmę ochroniarską.
To jest nasz dom.
Nasza córka jest w domu i to filmuje.
Zadzwoniła również do naszego sąsiada, detektywa Yatesa.
Dlaczego musimy dać tym skurwielom prawie wszystko,
nim zrozumieją, że jestem człowiekiem, co?
O tym właśnie mówię. Spierdolili mi nastrój.
Spokojnie.
- Już dobrze. W porządku? - Tak?
Nie musisz jechać do pracy?
Lepiej już idź.
Jestem spokojny. Naprawdę.
Na pewno?
Jestem do tego przyzwyczajony.
Widziałaś to już.
Wiesz, że cię kocham.
Ja ciebie też. Chodź tu.
Idź ocalić jakieś życie.
- Pa, skarbie. - Pa.
Na razie.
Jedź ostrożnie.
KŁOPOTY
- Zostaniesz z nią tu? - A gdzie mam być?
- Mam sprawę osobistą do załatwienia. - Nie tłumacz się.
Nie wydajesz się przejęty śmiercią Josha.
Nie cierpiałem go.
To dlaczego tu jesteś?
Podróżuję po świecie, dużo zarabiam,
Shelter zapewnia mi mieszkanie.
W Nob Hill.
Jakbyś pytała, po co mi woda i tlen.
Nasza córka jest w domu i to filmuje.
Zadzwoniła również do naszego sąsiada, detektywa Yatesa.
Tęsknisz za byciem policjantem?
Tak. Szczególnie, gdy dzieje się coś takiego.
Męczyło cię to, gdy musiałeś aresztować kogoś czarnego?
Tak, cały czas.
Nie, czekaj, to…
To nie do końca prawda.
Nie miałem problemu z aresztowaniem kogoś, kto na to zasługiwał.
Przestępca to przestępca. I już.
Widziałeś znajomych?
O tak, i to zbyt często.
Dorastałem z kretynami.
Dlatego odszedłeś z policji?
Cóż…
To, dlaczego odszedłem, jest skomplikowane.
Znałeś policjantów, którzy byli alfonsami?
Wiesz o tym?
Nie znałem ich, ale coś ci powiem.
Ci mężczyźni
nie zasługują na to, by się nazywać policjantami.
A nawet mężczyznami. Rozumiesz?
- Tak. - To przestępcy i zbiry.
Nic więcej.
Ktoś przyjechał.
Kopę lat.
Odkąd cię zostawiłam.
Jak się masz?
Dobrze, Pops.
To moja córka. Trini.
Trini, to jest Poppy Parnell.
Miło cię poznać.
Panią też miło poznać.
Pomogła pani mojemu ojcu wyciągnąć tego faceta z więzienia, nie?
Pomogłam twojemu ojcu.
Tak, tak było.
Pomogłam.
Hej, kochanie, mogłabyś przynieść nam coś do picia?
- Jasne. Zaraz wracam. - Dzięki.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Wiesz o zabójstwie Joshui Keitha?
- O cholera, zaczyna się. - To nie tak.
Pamiętasz Mikey, gdy byliśmy dziećmi?
Tak, mówisz o tej…
białej dziewczynce, która kręciła się przy parku Bushrod.
Joshua był jej mężem.
Wiem, że masz teraz firmę ochroniarską.
- Desiree… - Desiree ci powiedziała.
Chcę przy niej kogoś, komu mogę ufać.
Nie patrz tak na mnie.
Twoje biuro.
Devon z ochrony zaraz da ci dostęp do wszystkiego.
- Spoko. - Pytania?
Tak. Czym dokładnie jest Shelter?
Kobiecą marką i firmą.
Fani myślą, że chodzi o rozwój kobiet.
Seminaria, warsztaty, terapie, produkty wellness.
A hejterzy?
Mają nas za sabat.
To dla ciebie.
- Dobra. - Opaska żałobna dla Josha.
Sprzedajemy je online.
Micah uważa, że ta tradycja nie powinna zniknąć.
Upamiętnia zmarłych
i zmusza świat, by traktował cię łaskawie.
Zadam ci pytanie.
Czy Josh był blisko z ludźmi,
albo raczej z „gośćmi”, którzy tu pracują?
Czasami.
Gdy chciał skorzystać z naszych udogodnień albo asystentów.
Wewnętrzny do mnie to 1637, gdybyś czegoś potrzebował.
- Hej. - Hej.
Nie musimy tego robić dziś. Wiem o Micah.
Przykro mi z powodu Joshui.
Jak ona się trzyma?
Źle.
Nie przyszłabym, ale zrobiłam wszystko,
byś dostał się do tych badań, więc nie opuścimy pierwszego dnia.
Boję się.
Wiem, tato.
Musimy powiedzieć Lillian i dziewczynom.
Potrzebujesz wsparcia, a my musimy móc ci pomóc.
- Nie. - Tato.
Powiedziałem nie.
Jak chcesz to przed nimi ukryć?
Zwłaszcza przed Lillian?
Gdy jej powiem, stanę się dla niej starcem.
Nie jestem gotów, by patrzyła na mnie jak na wariata.
Tato.
Mam piękną, młodą żonę.
Nie stanę się dla niej groteskowy.
Co to znaczy?
Właśnie to.
Moje warunki.
Nie chcę tego słuchać.
- Jesteśmy katolikami. - A ja przestępcą.
Człowiek może sam sobie przeczyć.
Lukather Shreveport Scoville?
Tędy.
Nie mówimy jej o tym,
ale może znajdziesz coś przydatnego.
Co to?
Nienawistne wiadomości.
Do Micah.
Czarny Jezu.
Nie przytulaj mnie.
I nie mów cichym głosem.
Rozsypię się, jeśli tak zrobisz.
Jestem tu dla ciebie.
Jak mam stanąć przed ludźmi?
Nie martw się o to.
Krok po kroku, aż będziemy wiedzieć.
Co wiedzieć? Że mój mąż zmarł w ramionach mężczyzny?
Jestem smutna, ale też upokorzona.
Jestem smutna, ale i wściekła.
Jaka byłam głupia?
Policja się z tobą kontaktowała?
Ingram kazał mi z nimi nie rozmawiać, aż znajdę prawnika.
Dziś po południu mam spotkania.
Poppy, o czym Joshua chciał z tobą rozmawiać?
Powiedział coś?
Co?
- Pogadamy o tym później. - Nie jestem ze szkła.
Przysięgam na Boga.
Czemu nie przyszedł na kolację? Kłóciliście się?
Tylko…
Małżeńskie sprzeczki. Nic poważnego.
Zmagał się z reakcjami na dokument.
Ja się skupiałam na premierze.
Byliśmy zajęci.
Ramon!
Pozbądź się telefonu.
Oczywiście.
Odwołałem plany na ten tydzień.
Lachlan protestował, ale załatwiłem to.
Okej.
Pozwól sobie na żałobę.
To mówię dziewczynom na seminariach…
W tej chwili nic to dla mnie nie znaczy.
Czuję się jak obłąkana.
Musisz mi pomóc się dowiedzieć, co się stało Joshui.
- Musisz odpocząć. - Nie. Posłuchaj.
Gdy byłam w karetce,
policjanci żartowali, że chłopcy do wynajęcia w Castro…
Jakby…
Grali w rosyjską ruletkę.
Oni nie powiedzą nam prawdy.
W zeszłym roku bardzo się naraziłam.
Ingrama, mojego ojca też. Wiesz, co się stało z Cydie.
Joshua by to dla ciebie zrobił.
To nie takie proste.
Poppy, proszę.
Proszę.
Szukanie odpowiedzi nigdy nie jest proste.
Dowiem się nie tylko tego, co chcesz, bym wiedziała.
- Mam to gdzieś. - Ale ja nie.
Naprawdę. Ja…
Pomogę ci, wspierając cię, ale nie chcę dokładać ci bólu…
Pójdę się położyć.
Hej, co słychać?
Hej.
Micah poprosiła, bym przyjrzała się zabójstwu Josha.
Chcesz to zrobić?
Nie chcę jej zranić.
Szczerze?
Przez tę sprawę i sytuację z tatą nie mam zbyt wiele sił.
Dla spokoju mogę się temu przyjrzeć,
a ty się skoncentrujesz na byciu przyjaciółką.
Okej.
Przyglądaj się po cichu.
Okej.
Hej.
Rozmawiałaś z Micah?
Nie. Co się dzieje, Ingramie?
Ostrzegł mnie kolega z policji.
Zamkną sprawę. Określą to jako morderstwo z samobójstwem.
A kto był według nich mordercą?
Uważają, że Joshua.
O cholera.
Dwanaście połączeń? Serio?
Morderstwo z samobójstwem?
To najbardziej leniwa bzdura.
Jaki motyw miał Josh?
A kto pyta? Przyjaciółka Micah czy wścibska dziennikarka?
A odpowiedź się różni?
Ostrożnie.
Powiem ci to samo.
- To nie o mnie. - Ale może być.
- Co to znaczy? - Wykonuj swoją pieprzoną pracę.
Dość tego.
- Dam ci jeszcze jedną szansę. - Albo co?
Albo sama to zbadam.
A wtedy ty i twój wydział wyjdziecie na głupków.
Widziałaś to, co ja. Nie chcesz tego przyznać.
Był w ramionach dużo młodszego mężczyzny.
Są dowody, że to nie było pierwsze spotkanie.
Brak śladów włamania, nic nie zginęło. Mówić dalej?
Tak, mów.
A prześladowca Micah?
A nienawistne wiadomości w jej biurze?
A co z Sons of Ivar, czy jak oni się nazywają?
Są niebezpieczni.
To się w to nie mieszaj.
Nie chcesz, by zwrócili na ciebie uwagę.
Skoro to wiesz, to jak możesz ich wykluczyć?
Jakim cudem masz tę pracę?
Wiesz, że szkolił mnie Owen Cave?
Co z tego?
- Zniszczyłaś go. - Sam się zniszczył.
Poppy Parnell. Sędzia, ława i kat, mam rację?
Kogokolwiek chcesz zniszczyć, nie będę to ja.
Sam się zniszczysz, jeśli nie zbadasz tej sprawy.
Hej.
Zamknęli sprawę.
Wiem.
Gdzie jesteś?
Na starych śmieciach.
To nie jest rozwiązanie. Wiesz o tym.
Co ci powiedział mój tata? „Zawsze możesz przyjść do nas”.
Przyjedź do mnie, kochanie.
Potrzebujesz czegoś?
Nie, robię swoje.
Afirmacje.
Może przerwa?
Żałoba nie robi przerw. My też nie powinnyśmy.
Posłuchaj…
Nie musisz robić tego ze mną.
Hej, tu Joshua, nagraj wiadomość.
Jeśli to ty, skarbie, wyślij SMS-a.
Wiesz, że ich nie odsłuchuję.
Chodź ze mną.
Jesteś tu bezpieczna.
Zostań, ile potrzebujesz.
Pomodlisz się ze mną?
Hej.
Ja…
Zrobię podcast o Joshu.
Ale musimy być ze sobą szczere. Ty musisz być ze mną szczera.
- Okej. - Ryzyko jest zbyt wysokie.
Ale miałaś rację.
Josh zaryzykowałby dla mnie.
Znowu mnie ratujesz.
Nie. Ratujemy siebie nawzajem.
Musimy to zrobić publicznie.
W podcaście.
Zmusić policję do przyjrzenia się sprawie.
Okej?
Okej.
Dziękuję.
Odpocznij.
„Łzy innych ludzi to tylko woda”.
Mój przyjaciel, Joshua Keith, powiedział mi to w noc swojej śmierci.
Nie wiedziałam, co miał na myśli. Czemu to powiedział.
Ale teraz czuję się… jakby mówił do mnie zza grobu.
Dziś, gdy usłyszałam, że zamknięto sprawę,
że wdowa po nim nie dostanie odpowiedzi, które jej się należą,
jego słowa stały się przepowiednią.
Dla ludzi, którzy go nie znali, śmierć Josha jest tylko opowieścią.
Nagłówkiem.
Numerem sprawy.
Ale dla tych, którzy go kochali,
jest rozdzierającą serce stratą.
Stratą, która zasługuje na odpowiedzi.
Joshua nie był religijny.
Nie chodzi mi o kwestię chodzenia do kościoła, ale…
Był uduchowiony.
Światowy człowiek, którego napędzała ciekawość.
Gdy byliśmy młodymi dziennikarzami w New York Timesie,
bawiło go moje oddanie uczestniczenia w niedzielnej mszy.
Bawiło go to…
aż mu nie wytłumaczyłam, jak ja to czuję.
Wzięło się to z błogosławieństwa, które słyszałam podczas pierwszej komunii.
„Uczcie dzieci tego, co jest w Biblii,
a dacie im zbroję, którą nie wiedziały, że posiadają”.
To było moje.
Inne były wspólne.
Taki był początek naszej dwudziestoletniej przyjaźni.
Połączyła nas chęć poszukiwania prawdy.
Będę szła jego ścieżką
i nie poddam się, póki nie dostanę wszystkich odpowiedzi.
Prawda będzie światłem, które nas poprowadzi.
Więc… zaczynamy.
Nazywam się Poppy Parnell.
I chcę, byście rozważyli to ponownie.
Napisy: Agnieszka Otawska