Kłamałaś.
Każde twoje słowo było kłamstwem.
PRZEZWYCIĘŻENIE
Wyrzucasz mnie na ulicę, gdzie mnie znalazłaś.
Nieprawda.
Gdybym był psem, dostałabyś mandat.
Ale kto by się mną przejmował?
Może usiądziemy?
Porozmawiajmy o tym. Wiem, że jesteś zły.
Zdradziłaś mnie.
Aames powiedział mi rzeczy, które tylko ty wiedziałaś.
- Ramonie… - Nic nie mów.
Nic, co powiesz, nie pomoże.
Porozmawiajmy.
Jesteś ze mną bezpieczny.
To pieprzony żart!
Mówiłaś mi…
Mówiłaś tym dzieciom, które cię wielbią, że są z tobą bezpieczne.
Jesteś kłamcą.
Puść mnie.
Byłabyś okropną matką.
Nie mów tak.
Joshua cię nienawidził.
To nieprawda.
Prawda.
Widzę, że wiesz, że to prawda.
O Boże.
Wynoś się z mojego domu!
Wynocha!
O Boże.
Napisała do mnie wystraszona przez Ramona, więc tam jadę.
To nie twoje zadanie.
Ale Joshui już nie ma.
- Wiem o tym. - Na pewno?
Bo ochrzaniasz mnie za to, że chcę się upewnić, że jest bezpieczna.
Nie zwalaj winy na mnie. To te same głupoty, które…
- Głupoty? - Tak.
Pozwano cię przez twoją lekkomyślność.
Okej.
Nie będę teraz się tym przejmować.
A powinnaś.
Alana Cave chce nam wszystko odebrać.
Nie tylko to, co ty masz. Co oboje mamy.
Zagrożony jest nasz dom, oszczędności.
A ty jej to oddasz.
Muszę kończyć.
Poppy, co się dzieje? Zadzwoń…
Został dziś zwolniony. Widziałem się z nim wcześniej.
- To jej były asystent… - Nie wniosę oskarżenia.
Ramon cierpi. Nie wiedział, co robi.
Możecie już iść.
Dobrze, ja…
Zadzwonię, gdy się czegoś dowiem, okej?
- Dobrej nocy. - Dzięki. Uważajcie na siebie.
Musisz zmienić hasła bezpieczeństwa.
On zna wszystkie twoje dane.
Zbyt dobrze mnie zna. Domyśli się.
Dlatego potrzebujesz ochrony.
Ochrona tego nie naprawi.
To sprawa osobista.
Mogę z tobą chwilę pogadać?
Jasne.
Co się dzieje?
Ona stanowi problem, okej?
Jej podejście mnie wkurza.
Boi się.
A co, jeśli Ramon zabił Joshuę i Drew, bo myślał, że mają romans?
Jeśli to zrobił, to musimy wprowadzić środki ostrożności.
I to już.
Zaczekaj chwilę.
Co?
Zrobiłem coś głupiego.
Możemy pogadać?
- Musisz to przekazać policji. - Tak zrobię.
Tylko…
Czuję się za niego odpowiedzialny.
Musiałem go zwolnić i dać nakaz eksmisji.
Bądź ostrożny.
- Tak. - Micah?
Co się, do diabła, stało?
Ramon.
Jest na mnie wściekły
i zrobiło się dziwnie.
Włamał się do twojego domu. Groził ci.
To nie jest dziwne. To niebezpieczne.
Co powiedziała policja?
Nic, bo nie wniosła oskarżenia.
- Markusie. - Nie, ja…
Oni nic nie mogą zrobić, ani ja,
jeśli nie weźmie tego na poważnie.
Nie wiem, czy przemówisz jej do rozsądku.
Nie wiem, ale… muszę iść, dobra?
Zadzwonię później.
Głupi.
Okej.
- Aames. - Mówi Aames. Tak?
- Co słychać? Tu Markus. - Kto?
- Markus? - Killebrew.
Idę do mieszkania Ramona Tomasa.
- Co tam robisz? - Coś się dzieje.
- Co? - Możesz się tu ze mną spotkać?
- Co się dzieje? - Wszystko opowiem.
Markus?
- Co się dzieje? - Cholera.
Markus.
Hej.
Ramon. Zostań ze mną, dobrze?
Załatwię pomoc. Zostań ze mną.
Nie chcę umierać.
O cholera.
Trzymaj się, dobra? Pomogę ci.
Pomogę ci.
Skurwysyny, przestańcie nagrywać i dzwońcie po karetkę. Szlag.
Hej.
Dzwoń po pomoc.
Hej, ty w czapce, stój! Wracaj tu.
Hej!
- Wszystko okej? - Tak.
Na pewno?
Przepraszam.
O cholera!
Dzięki, Herbie. Zamknę.
- Dobranoc. - Branoc.
Jeśli ten bas w Nowym Orleanie to jazz,
to w Oakland jest to funk.
Piękne kobiety, dobre jedzenie,
ale nic nie przebija szerokiej drogi.
Pola trawy cukrowej po jednej stronie, bagna po drugiej.
Moss?
Wujku.
Synu.
Jak długo cię nie widziałem?
- Nie było cię na pogrzebie ojca. - Nie.
Nie chcę tak go pamiętać.
Widziałem go w szpitalu.
Rozpoznał mnie. To mi wystarczy.
Chodź. Usiądź.
Od jego śmierci modlę się codziennie.
Musiał mnie siłą ciągnąć na nowennę.
A teraz uczestniczę we mszy w każdym kolejnym mieście.
Zapalam dla niego świeczkę.
Przyjechałem z kościoła.
Rób to tak, jak potrafisz.
Doceniam, że to mówisz.
Twój szacunek wiele dla niego znaczył.
Tęsknię za bratem.
Gdzie się zatrzymałeś?
- Tu i tam. - Nie.
Żadnych „tu i tam”, gdy masz rodzinę. Mamy mnóstwo miejsca.
- Tak? - O tak.
Dobrze cię widzieć.
Opowiedz o uciekinierze. Przyjrzałeś się twarzy?
Nie. Widziałem go z profilu.
Miał czapkę. Nie widziałem jego oczu.
Ale był cholernie wysoki.
Wskazałbyś go na okazaniu?
Chyba tak.
Mam wrażenie, że skądś znam tego typa.
Ale nie wiem skąd.
To mógł być chłopak albo były.
Mógł być.
Ktoś tam czegoś szukał.
Dam ci pracować.
Hej, nim pójdziesz, mogę ci zadać pytanie o Poppy Parnell?
Nie jest zabójcą.
Ufasz jej?
Bardziej niż innym, ale nie mów jej tego.
Jasne.
Nie współpracuję z cywilami, ale jest mi bardzo trudno…
unikać jej.
Jak to ująć? Wiesz, jak…
pitbull zaciska szczękę, gdy coś złapie?
- To ona. - Jasne.
Coś was łączyło?
Tak bardzo, że myślę, że znałem ją w poprzednim życiu.
Słuchaj, dam ci radę.
Jeśli nie będziesz współpracował, będzie przeszkadzała.
Zaufaj mi, tego nie chcesz.
Wciąż tam jesteś?
Tak. Przykro mi, Markusie.
- Trzymasz się? - Nie.
Co mogę zrobić?
Nic.
Jestem tu, jeśli chcesz pogadać.
On nie wypadł z okna. Został wypchnięty.
Przez gościa, którego goniłem.
Niewinni nie uciekają.
Aames powiedział coś jeszcze?
Tak, że ktoś przeszukał mieszkanie w poszukiwaniu czegoś.
Muszę kończyć.
Dobrze się czujesz?
Micah odesłała moich ludzi, a ja nie mam teraz na to siły.
Powiedz jej, by zamknęła dom.
- Tak zrobię. - Spoko.
Byłam dla niego okropna.
To moja wina? To przeze mnie skoczył?
Nie rób sobie tego.
Markus widział, że ktoś ucieka.
Bałaś się.
Chroniłaś siebie.
Ramon wariował. Nie wiesz, co zamierzał.
Może wpuścił kogoś niebezpiecznego.
Tak.
Tak się bałam.
Pozwoliłam, by to wymazało to, co dla mnie znaczył.
Rodzina Shelter jest załamana
stratą jednego z pracowników firmy, Ramona Tomasa.
Ramon pojawił się w Shelter po ucieczce z rozbitego domu.
Był utalentowanym uczniem, który rozwinął się pod opieką Shelter.
W tym czasie żałoby Shelter jest tu dla was.
Materiały o radzeniu sobie z bólem są dostępne na stronie.
BAZA DANYCH WYDZIAŁU KADR
ASYSTENT KADR ZARZĄDZAJĄCYCH
Tak.
Lista najemców mieszkań Shelter.
- Dzięki. - Sąsiedzi Ramona.
Może oni coś słyszeli.
Jak się trzymasz?
Tak. To zegarek Ramona?
Tak. I jego sweter.
Wymienialiśmy się ubraniami.
Wciąż nim pachnie, więc go włożyłam.
To dziwne?
To ludzkie chcieć być blisko przyjaciela.
Wyglądasz na zmęczoną.
Może zrób sobie dziś wolne? Odpocznij.
Bycie w jego energii to element protokołu żałoby.
I Lachlan chce, bym tu była.
Lachlan to dupek.
Jeśli nie zachowuje się przyzwoicie, wiesz, że możesz odejść?
Nie mogę odejść.
Chodź ze mną.
- Hej. - Cześć.
Nie mogę już patrzeć na jego rzeczy.
Jakby mnie dusiły.
Przepraszam, że prosiłam, żebyś tu przyjechała,
ale nie dam rady zrobić tego wywiadu.
Nie śpieszy nam się. Zaczekamy.
Sprawdzę akustykę z tyłu.
Co to jest? To tu nie pasuje.
Porozmawiaj ze mną.
Ktoś, kogo kochałam, umarł, nienawidząc mnie.
To ta stara ja.
Czuję, jak się zakrada.
Jakby chciała odebrać mi to życie.
Rozumiem.
Ja…
wiem, jak to jest czuć się, jakby się było dwiema osobami.
Ty nie pozwalasz, żeby pułapki sukcesu cię zmieniły.
Co? Ingram?
Poppy, jeśli go kochasz…
walcz o to.
Chroń to, bo gdy zniknie…
A jeśli uczucie nie jest dość silne, by o nie walczyć?
Myślisz, że jesteśmy toksyczne?
To niebezpieczne.
Nie zaprzeczyłaś.
Nie poddaję się tej myśli i uważam, że ty też nie powinnaś.
Co sprawia, że uważamy,
że to my dwie ocalimy świat?
A jaki mamy inny wybór, kochanie?
Pozwolić mu spłonąć?
Porozmawiaj ze mną. Pomogę ci, jeśli się boisz.
Nie o to chodzi.
To nie tak, że mnie śledzi czy nęka.
Ale?
Mam długi.
Lachlan to twój lichwiarz?
Okradłam Shelter.
Krem do twarzy kosztuje 600 $, zajmowałam się magazynem,
czasem zabierałam słoiczki, sprzedawałam je i płaciłam rachunki.
A on cię przyłapał.
Jak?
Ma kamery w całym biurze.
Pewnie wykorzystuje to, co znajdzie, by trzymać ludzi w szachu.
Chce wszystko kontrolować.
Wiesz, gdzie są te kamery?
A nagrania?
Nie wie, że wiem, ale tak.
Na dyskach w jego biurze.
Nie chcę iść do więzienia.
A jeśli ci je dam?
Wejdź. Pomyślałem,
że lepiej zrobić to tu niż w biurze.
Ukryte kamery? Dlaczego Lachlan szpieguje?
Nie wiem.
Co, do diabła?
Co robisz w domu?
Miałam okienko, więc przyszłam coś zjeść.
Nie.
Autobus szkolny nie jeździ w środku dnia.
- Nie jechałam autobusem. - Więc jak…
Tato, to jest Aubrey.
Dobry, panie Killbrew, pani Killbrew.
- Killebrew. - Killebrew.
- Ja nazywam się Poppy Parnell. - Hej.
Powiedziałabym, że wrócę do domu,
ale nie sądziłam, że tu będziesz.
Musimy jechać, bo zaraz skończy się okienko.
Chwila.
Oszaleliście? Pokaż dowód.
KALIFORNIA
Aubrey Siddons?
Pogadamy sobie chwilę.
Nieważne, co mówi moja córka.
Zasada brzmi: żadnych chłopców w pustym domu.
Nigdy. Rozumiesz?
To znaczy, że muszę być tu ja albo moja żona.
Więc gdyby ona zapomniała,
ty masz wszystkie potrzebne informacje.
Rozumiesz to?
Tak, rozumiem.
Złamałaś zasady.
Po szkole masz przyjść prosto do domu.
Jasne?
Tak jest.
To… od kiedy Trini chodzi na randki?
Nawet nie chcę o tym myśleć.
A na pewno nie chcę o tym gadać.
Zobaczmy, co my tu mamy.
„Jenna Buccatello. Gary Nguyen.
Maleeka Long”. To wszyscy pracownicy Shelter.
Powiedz, że nie zrobiliśmy tego, by znaleźć akta osobowe.
Po co Lachlan miałby je ukrywać?
Zobacz.
Okej, tylko nie przewijaj do tyłu.
Cokolwiek zamierzają, widziałem w życiu gorsze rzeczy.
To naruszenie prywatności.
Są tu pliki dotyczące każdego pracownika.
Co za wstrętny sukinsyn.
A jeśli Ramon dowiedział się o kamerach?
Ramon dowiaduje się o kamerach,
grozi, że go wyda, a Lachlan go zabija.
Gość, którego widziałem, był wysoki, ale sam nie wiem.
Lachlan nie wygląda mi na mordercę.
Zatrudnił kogoś, by nie brudzić rąk.
Możliwe. Spójrz na to.
Co ten dupek ma na mnie?
To ponoć częste w przypadku ciąż geriatrycznych.
Hej, to nie ja wymyśliłem ten termin.
Będzie dobrze. Nie martw się.
Kolejne dziecko?
To miało być prywatne.
Jeszcze nikomu nie mówiliśmy.
Ludzie za bardzo się interesują ciążami innych ludzi.
Posłuchaj, może dokończę sam
i dam ci znać, jeśli coś znajdę?
Okej.
Puk, puk!
Dlaczego bawisz się dzwonkiem?
Bo chcę.
Umieram z głodu. Obyś coś ugotowała.
Zamówiłam z ulubionej restauracji.
To…
Ale możemy użyć porcelany, jeśli poprawi ci to humor.
- Trwonisz pieniądze. - Zaakceptowałam to w sobie.
Chodźcie. Chcę wam coś pokazać.
- Ładnie dziś wyglądacie. - Dziękuję.
Dzięki, siostro.
Gdy jako dziecko byłem w Kalifornii,
ojciec zabierał nas na plażę w Alamedzie.
Jechaliśmy przez tunel, gdy prawie uderzył w nas wóz.
Ojciec o mało nie rozbił auta o ścianę.
Prowadził biały mężczyzna.
Wypadek przeraził moją matkę.
Gdy tata dobiegł do jego auta, facet krzyknął:
„Uważaj, kurwa, co robisz, chłopcze. Znaj swoje miejsce”.
Ojciec poprosił mężczyznę, by zatrzymał się na pustym polu.
Ojciec wysiadł, podszedł do auta. Kapelusz w dłoni, głowa pochylona.
Ale gdy doszedł do auta,
zobaczyłem, jak wyciąga ręce w stronę okna kierowcy.
Mój ojciec miał ręce pracującego mężczyzny.
Zaprawione w pracy.
Wyciągnął tego białego mężczyznę przez okno.
Aż mu buty spadły.
Zaciągnął go w skarpetkach do naszego auta
i zmusił, by spojrzał na mnie i Noble’a.
Trzymał go za krawat, obrócił mu głowę, wskazał na nas i powiedział…
Nigdy w życiu tego nie zapomnę.
„To są moi synowie. Jeden ma dziewięć lat, drugi siedem.
To są chłopcy. A ja jestem, kurwa, mężczyzną!”.
To była słuszna złość, którą znałem.
Z nią się wychowałem.
Ona odciągnęła mnie od córek,
gdy mnie potrzebowały.
Gdy siedziałeś w więzieniu po śmierci żony?
Nic tak nie zmusza do myślenia jak więzienie.
Gdy zmarła Elinor, oszalałem z żalu
i zostawiłem córki, by same poradziły sobie ze śmiercią matki.
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Gdy wyszedłem z więzienia,
zrozumiałem, że bycie mężczyzną, to coś więcej niż bycie twardym.
Ale moje dziewczynki…
Czasem myślę, że było za późno.
Osłupiałam. Nie mogę przestać tego oglądać.
Miałam tak samo.
Kiedy to zrobił? I jak?
Pracował z Joshem.
Chciał pozostawić po sobie dziedzictwo. Na wszelki wypadek.
Ma sporo problemów.
Bardzo przeżył śmierć brata, a teraz jest chory i przestraszony.
Lillian mówiła wam, że śpi u nich syn Noble’a?
Co? Kto? Cornelius?
Nie. Nieślubny.
Moss? Kłamiesz.
Nie, nagle pojawił się w barze.
Zachowywał się jak zaginiony bratanek i zadawał pytania.
- Co Lillian o nim powiedziała? - Że ją wkurza.
Że ma milion opinii
i że męczy tatę pytaniami o wnuki.
- Nie gadaj. - To nie jego sprawa.
Dziękuję.
Gdy byliśmy dziećmi, sprałam go na kwaśne jabłko.
Pamiętam.
Zrobię to znowu, jeśli nie przestanie paplać.
Tata was pytał o wnuki?
Powiedziałam, że nie mam partnera,
więc nie będę mieć dziecka.
Mnie nawet nie pytał, bo wie, że jestem zbyt modna.
A ty jesteś zbyt wyrafinowana.
- Masz te wymyślne loki. - Zawsze jest wyrafinowana.
Pierwsza zrobiła trwałą.
O tak.
Hej, przepraszam.
Hej. Musimy się przygotować do zeznań. Mogę przyjechać później?
Jasne.
Wszystko dobrze?
Tak, tylko coś, co powiedziała Cydie, dało mi do myślenia.
O tym, gdy postanowiliśmy nie mieć dzieci.
Tak?
Nie. Ja…
Wiesz, ja…
Tylko…
Tak się zastanawiam.
Tak zdecydowaliśmy.
Wiem. Nie mówię, że nie.
- Do zobaczenia później? - Tak.
Naprawiłeś zawór?
- Mogę to zrobić. - Znajdę kogoś.
Pozwól mu pomóc.
Miło cię widzieć.
- Zadomowiłeś się? - Staram się.
- Jak się masz, Hollywood? - Nie nazywaj mnie tak.
Wciąż nadwrażliwa.
Na długo zostajesz?
Nie wiem.
Taką mam nadzieję.
Masz gościa.
Kurwa.
Podoba mi się muzyka. I okra jest smaczna.
Lukather Shreveport Scoville.
Pełne imię i nazwisko. Zapewne jesteś gliną.
Powiadają, że jesteś mniej niebezpieczny, ale ja tego nie kupuję.
Pozwól, że z nim porozmawiam.
Proszę, tato. Dam radę.
Badasz morderstwa czy Capstones?
To, że nie pracuję już w wywiadzie nie znaczy,
że nie lubię zbierać informacji.
Twój podcast wywołuje pewien chaos.
I to przyszedłeś mi powiedzieć?
Nie powstrzymam cię.
- Tu się zgadzamy. - Ale nie jestem wrogiem.
Chcesz mojej pomocy, ale nie chcesz o nią prosić.
Mam rację?
Dobra. Jaką masz teorię?
- Którą? - Obie.
Mam przeczucie, że to ta sama osoba.
Gość w czapce, którego widział Markus.
- To seryjny zabójca? - Nie mogę ci powiedzieć.
Okej.
Znaleźliście DNA w mieszkaniu Ramona
i porównujecie je z DNA ze studia Josha?
- Nie mogę. - Więc to się nie uda.
Nie chcę rozpraszaczy, gdy próbuję robić swoje.
Jesteś podcasterką…
Dziennikarką.
Żadna z tych dwóch nie jest wykwalifikowanym detektywem.
Co zrobisz, gdy znajdziesz mordercę?
- To, co należy. - Tak.
Jak w przypadku Cave’a?
Procesy sądowe są drogie i publiczne.
Dobranoc, inspektorze. Zostaw hojny napiwek.
Herbie, polej mi.
Czemu się tu spotykamy?
Lachlan ma ukryte kamery w całym Shelter.
W aneksie, w lobby.
We wszystkich biurach.
Czy ty…
Widziałeś mnie w biurze?
Tak.
To nielegalne, prawda? Nie wolno mu.
To skomplikowane.
Jak to „skomplikowane”?
Jeśli nie nagrywał w łazienkach i szatniach,
to teoretycznie jest to legalne.
Gdyby chciał to opublikować albo kogoś szantażować,
wtedy byłoby to nielegalne.
Poprosiłem, byś tu przyszła, bo potrzebuję sojuszników.
Micah odrzuca moje pomysły,
a musimy mieć kanały komunikacji, bo inaczej ludzie ucierpią.
Mogę ci zaufać?
Gdy dorastałam… miałam dużo niezdrowych nałogów.
Nie będę cię zanudzać opowieściami. Miałam ciężkie życie.
Rozumiem.
Przedstawiłam Lachlana Micah.
Gdy zainwestował, daliśmy mu biuro.
Zawsze ze mną flirtował.
Ale… gdy zmarł Josh, musiałam odreagować.
- Popełniłam błąd… - Tak.
…ale kocham męża.
Jestem sobą zawiedziona. Nie sądziłam, że będę taką osobą.
Chodzi o to, że mam być jej wsparciem,
a ją okłamałam.
Musisz jej powiedzieć.
Wiem.
Zajmuję się pracownikami drugiej szansy.
Przyznanie się do błędu to podstawa programu.
Muszę przyjąć własną radę.
Ty sukinsynu.
Bum. Daj 20.
- Daję ci wygrać. - Bzdura.
Scovilles, siema!
Hej, jak leci?
- Co jest? - Poppy?
Zaraz wracam.
Usiądź. Chyba miałaś rację.
To może być gość, którego Lachlan zatrudnił, by zabił Ramona.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Widziałem, jak wybiega z budynku Ramona.
Nazywa się Holt Rollins. Pracuje w Shelter.
Dlatego wszedł do mieszkania Ramona.
- Chyba go już widziałam. - Co?
Cydie? Cydie, chodź tu.
Jak to już go widziałaś?
Zaczekaj chwilę.
- Cydie, chodź tu. - Tak.
Wygląda znajomo?
Znalazłaś go.
Kogo? Co się dzieje?
To koleś, który wystraszył mnie w autobusie.
- Złożyłam skargę. - Chwila.
Już go widziałaś?
O czym ona mówi?
Gość mnie przeraził. Znał moje trasy.
To nie jest przypadek.
Twoja siostra już raz ucierpiała.
To nie to samo, tato.
Spróbuję go znaleźć.
- Zadzwoń do Aamesa. I uważaj. - Zrobi się.
Zadzwonię do Micah.
Co się dzieje?
Posłuchaj. Spójrz na niego.
- To ten facet… - Tak.
Dodzwoniłeś się do Micah Keith. Świat czeka na twoją wizję.
Hej, to ja.
Markus rozgryzł, kto mógł zabić Ramona.
Nazywa się Holt Rollins.
Jest zatrudniony w Shelter.
Nie powinnaś być tam sama.
Okej, zadzwoń do mnie, gdy odsłuchasz.
Zadzwonię później.
Uwaga na głowy.
Schody.
Tak.
To tu.
Co masz?
- Jasna cholera. - Tak.
Micah, odezwij się.
Przygotowujemy te zeznania?
Hej.
Aames znalazł jakieś porąbane rzeczy, ale Holta nie ma.
- Rozmawiałaś z Micah? - Nie odbiera telefonu.
Pojadę tam, gdy znajdę opiekę dla Trini.
- Spotkamy się tam. - Okej.
Poppy. Zadzwoń na policję. Nie jedź tam.
Muszę, Ingramie.
Jeśli wyjdziesz, nie będzie mnie tu, gdy wrócisz.
Wiesz, że to koniec, Poppy.
Żadne z nas nie miało odwagi, by to powiedzieć.
Nie mów tak.
Odejdziesz, jeśli pojadę pomóc przyjaciółce?
Wiesz, że to nie tak.
Nie wiem jak. Nie wiem nawet dlaczego.
Ale coś straciliśmy.
Przeprowadzę się z tobą do Nowego Jorku.
- Daj spokój. - Kocham cię, Ingramie.
Ja też cię kocham.
Całym sercem.
Ale czy jesteś szczęśliwa?
Powiedz prawdę.
Nie.
Dlaczego?
Bo wiem, że tym, co ci się nie podoba, jestem ja.
Ta ja.
A ja to uwielbiam. Tę wersję mnie.
Wiedziałam.
Wiedziałam. Czułam to.
Próbowałam się do ciebie dostosować, a tylko mnie to rozzłościło.
A problemy narastały.
Nie mogę być tą kobietą, której chcesz.
Nawet dla ciebie.
Wiem.
Wracam do Nowego Jorku.
- Kiedy? - Niedługo.
Poppy…
Poppy.
Jeśli to nagły wypadek,
- pozostań na linii. - No dalej.
112, w czym mogę pomóc?
Chcę zgłosić napaść.
Napisy: Agnieszka Otawska