Spójrzcie.
Tylko spójrzcie.
Hilma af Klint namalowała go w 1914 roku,
chciała wywołać w nas uczucie sprzeczności.
Niektórzy twierdzą, że pionowa linia
symbolizuje starcie przeciwstawnych sił.
Jedność niezbędną w twórczości, dwoistość światła i ciemności,
męskości i kobiecości, życia i śmierci.
Obraz może wydawać się wam abstrakcyjny, ale tak naprawdę to łabędź.
Ale co wy widzicie? Co czujecie?
Moja szefowa czuje zazdrość,
bo jakiś palant sprzedał tę kolekcję
za ogromne pieniądze.
A ja? Nie umiem opisać swoich uczuć.
Kiedy go widzę, czuję...
Co ty pierdolisz?
- Co? - Ona mówi o grafice.
Opowiadam wam o tym obrazie.
Uwielbiam go. Ta czerwień jest super.
- To prawda. - Czerwień?
Wiesz, co ja czuję?
Że tu nie mieszkasz,
więc to trochę dziwne, że wieszasz u nas obrazy.
Rozumiem.
Ale skoro tu śpię,
pomyślałam, że wniosę tu trochę kultury.
- Kultury? To kółko! - Ronnie, to ładny obraz.
Wcale nie, a ja obawiam się,
że ona próbuje wprowadzić się tu na stałe.
O to mi chodzi!
Co za wyjątkowa reakcja na sztukę!
- Dziękuję. - Dziś ważny dzień dla Any.
Jedna z tych wielkich aukcji.
Powodzenia przy sprzedaży kształtów.
Te kształty są warte miliony dolarów.
Dziesiątki milionów.
Będą tam najwięksi kolekcjonerzy dzieł sztuki,
a ja będę tam razem z nimi.
Cudownie. Dostaniesz z tego jakiś procent?
Byłoby rewelacyjnie.
Tylko brokerzy pobierają prowizję, dlatego śpię u was.
Ale jeśli chcę pracować w dobrej galerii, muszę dostać rekomendację,
a rekomendacja od Claire Dupont to naprawdę coś.
Serio.
Myślę, że nie rozumiecie,
jakie mam szczęście, będąc na stażu w Erwins.
Ty nie rozumiesz, jakie masz szczęście, mieszkając tu.
- Ronnie! - Co?
Psa jakoś nie mogę mieć.
To moja siostra, nie żaden pies!
Przy psie można chociaż uprawiać seks.
Wcale nie. Zamknij się.
Miała tu być kilka tygodni.
- Moja moszna wygląda jak calzone. - Przeżyjesz.
Ana, nie chcę przyznawać mu racji,
ale to, co mówi, ma trochę sensu.
Musimy coś wymyślić,
- bo nie da się tak żyć. - Tak.
Rozumiem. Chodzi tylko o to,
że Nowy Jork jest drogi, a ja jestem spłukana.
- Niedługo się wyniosę. - Jasne.
Rozmawialiśmy o tobie,
możesz wrócić na Florydę i wstąpić do marynarki.
Znowu, Ronnie?
Nie wracam na Florydę.
Będziesz mogła podróżować, mają pakiet medyczny.
- Pakiet? - Opłacą ci studia.
Skończyłam dwa kierunki! Mam magistra z historii sztuki!
A ja z filmów kung-fu, ale czynszu to nie opłaci.
Jakiego czynszu? Nie wzrósł,
odkąd w latach 50. wprowadziła się tu twoja babcia.
Moja babcia tu zmarła. Wiedziałaś? Moja mama też.
Twoja siostra i ja też tu umrzemy.
A wiesz, kto tu nie umrze? Ty.
Bo to nie twój dom. To nasz dom.
Skarbie.
- „Skarbie”? Słyszałaś go? - Tak. To romantyk.
Chryste Panie!
A dyplom z historii sztuki jest bardzo przydatny.
Jakim cudem? Śpisz na kanapie.
To nie kanapa. To futon.
To nie dom, tylko pokój.
A to nie koło, tylko łabędź!
Jezu!
- Widzisz tam łabędzia? - Nie.
Dzięki Bogu.
PIERWSZA KLASA
STAN KONTA 124,06 $
Lubię malować ludzi, którzy...
Ana, wyglądasz cudownie.
- Ty wyglądasz cudownie. - Wiem.
To dziś, Amy. Wielka aukcja.
Pora zostać zauważoną. Czas na...
Co?
- Na co patrzysz? - Jest źle.
Co tam jest?
Nic, prawda?
Nie pracujemy przecież dla socjopatycznej perfekcjonistki.
- Boże! - Będzie dobrze.
Dzień dobry!
Dziś aukcja.
Klienci Erwins zaraz wejdą przez te drzwi
i wydadzą miliony dolarów na kolekcję, którą stworzyłam
i tu ściągnęłam.
Ma być czysta doskonałość.
Wasz wygląd też się w to wlicza.
Ty, ty i ty, na zaplecze.
Chować się, zanim was zobaczą.
Reszta do sali aukcyjnej. Bierzemy się do pracy.
Tak!
Zaczekajcie.
Ty.
Jak się nazywasz?
Ja?
Ana. Ana Santos.
Co to za wyciek oleju na twojej bluzce?
To nic.
Sugerujesz, że mam halucynacje?
Nie, przepraszam.
Musiałam ubrudzić się w metrze.
W którym dziale jesteś?
Skończyłam w katalogowaniu,
teraz jestem w aukcyjnym, więc... jestem pod tobą.
Zobaczymy, na jak długo.
Ty, mała, dziwna.
Daj jej żakiet, ta plama jest straszna.
- Jasne. - Tylko to zakryj.
- Tak. - Oczywiście.
Proszę.
Czemu dałaś sobie to wytatuować?
Bo kocham sztukę.
Oddaj jej żakiet.
Zajmiecie się czymś, gdzie nie będzie was widać.
Do dzieła. Słyszałyście.
Dzisiaj miał być mój pierwszy dzień.
Miałam zapewnić sobie przyszłość, zyskać sławę.
Szlag!
Przepraszam. Katalog?
Miłego dnia. Jesteśmy do państwa dyspozycji.
Smuteczek. Claire ma rację.
Nie mogła pozwolić ci tam wejść,
kiedy jesteś cała brudna.
Jaka „cała"?
To ledwie widoczna plamka.
Miejcie buzie zamknięte i oczy otwarte.
Choć pewnie zwykle robicie odwrotnie.
- Pa. - Czy ona...
Tak. Zasugerowała, że obciągamy...
Wracajcie do biura.
Nie zostajemy na aukcji?
Zostajecie. Ale w biurze.
Witamy na...
Nie rozumiem, jak można być szanowanym artystą
jeszcze za życia?
A ja nie wiem, jak mam założyć galerię.
Wynajem małego lokalu to dziesięć tysięcy miesięcznie.
Do tego jesteś nikim,
masz tylko osobowość i marzenia.
Claire pewnie tego nie zna.
Nie daj się zwieść akcentowi.
Słyszałam, że pochodzi z Minnetonki.
Słucham?
Masakra, co?
Jeśli najwięksi artyści nie żyją, a ich prace są w muzeach,
kim jestem ja?
Duchem?
Amy!
Amarillo to farba akrylowa.
Tu jest napisane, że to farba olejna na drewnie.
Na pewno?
To Carmen Herrera, wiem, o czym mówię.
Muszę tam iść. Claire powinna wiedzieć.
Chyba po prostu chcesz iść tam,
gdzie zdecydowanie nie wolno ci iść.
Zrobię to.
- Nie powinnaś. - Pójdę tam.
- To zły pomysł. - Idę.
- Nie, proszę! - Patrz.
Jeśli zginiesz, nie zapomnimy cię!
CENA WYWOŁAWCZA 1 000 000 DOLARÓW
Paul Nash, panie i panowie, mamy 2 400 000 dolarów.
2 400 000, 2 500 000, 2 600 000.
Pani oferuje 2 700 000.
Kto da więcej?
Co ty wyprawiasz?
Muszę pogadać z Claire. Mamy błąd.
Oszalałaś? Jeśli natychmiast nie wyjdziesz,
zabierze cię stąd pogotowie.
Co ta walnięta brudaska tu robi?
- Jezu! - Nie pomogę ci.
- W katalogu jest błąd. - Niemożliwe. Gdzie?
Za późno. Chcę pogadać z Claire.
Nie ma mowy. Za kogo ty się uważasz?
- Co tu się odpierdala? - W katalogu jest błąd.
Pozycja numer 17. To akryl na drewnie.
- Jeśli się mylisz, masz przerąbane. - Nie.
Odejdź po cichu. I zakryj to.
- Okej. - Już!
...Amarillo Dos z 1971 roku, farba olejna na drewnie.
Przepraszam, Reginaldzie.
Drobna literówka. Akryl na drewnie.
Rozpocznijmy licytację.
...trudne. Mówię ci...
Pańska kawa.
Drobna literówka.
Drobna literowka?
Nie ma drobnych literówek.
Są tylko zajebiście duże błędy.
Zarzuciliście hurtowo LSD?
Jak długo mamy te katalogi? Sześć dni.
Reginald, najlepszy licytator w Nowym Jorku, zaniemówił.
- Tak mu wstyd. - Przepraszam.
Mogliście zrujnować jego reputację, a także Erwins i moją.
Kto jest za to odpowiedzialny?
To nieuniknione. Kto to zrobił? Szybko.
Ty.
Cześć.
Jak masz na imię?
Bobby? Bronson?
Blake.
Blaire.
Basil. Benedict.
Billy. Tak. Billy.
Idealnie,
cóż za wyrafinowane imię.
Powiedz, Billy,
zdajesz sobie sprawę, że ten obraz wyceniono na milion dolarów?
Gdybyś chciał wydać milion dolarów na obraz,
a sprzedawca nie wiedziałby nawet,
jakiej użyto farby, jakbyś się czuł?
Stwierdziłbyś, że dom aukcyjny Erwins
ni chuja nie wie, co robi.
Billy, nadszedł dzień,
by położyć się w grobie i zniknąć.
Żaden dom aukcyjny nie zatrudni cię po tym,
jak powysyłam im e-maile, więc pora na emeryturę.
Hura!
Dajcie mu szampana.
Miłej emerytury.
Pij.
Dobrze.
Koniec.
Idź sobie. Już.
Ana Santos.
Ana.
Dziękuję, że zrobiłaś absolutne minimum, jakiego od was wymagamy,
czyli więcej niż większość z was.
Brawo!
Brawo, brawo!
Za absolutne minimum!
Pij, Ana!
Ana.
Co się stało?
Zaimponowałam Claire.
I co z tego?
Zamiast czeku dostałam gratulacje.
Nie opłacę tym czynszu.
Nie. Potrzebujesz pieniędzy.
Amy, jeśli...
Jeśli ten staż nic mi nie da, to koniec.
Wrócę do Tampy,
malować obrazy jachtów dla staruszków.
Mogę przenocować u ciebie?
Mam dziś towarzystwo.
- Cholera! Znowu? - Ronnie. Cicho.
- Czemu mnie uciszasz? - Bo się wydzierasz!
Wiesz, że moja rwa kulszowa się odezwała.
Żartujesz?
Nie zniosę tego.
Nie mogę spać.
Musiała wleźć tu z hukiem.
- Cholera! - Przepraszam!
Co za pajac dzwoni o siódmej rano?
Halo, kto mówi?
Halo?
Rozłączyłaś się? Jesteś tam?
Przepraszam. Kto mówi?
Claire.
Słucham?
Twoja szefowa.
- Tak, wiem. - No ja myślę.
To dlatego mam zaparcia.
- Jesteś zajęta? - Bo nie mogę spać.
Nie. Przepraszam, co jest?
- „Co jest”? - Przepraszam. W czym mogę pomóc?
Muszę nagle być w filii w Londynie.
Będę potrzebować trzeciej asystentki.
Mam lecieć do Londynu?
Masz ważny paszport?
Tak.
Dobrze! Więc możesz lecieć.
Oczywiście. Kiedy?
Teraz.
Teraz?
Natychmiast jedź na lotnisko.
Nie spóźnij się. Suzette wyśle ci szczegóły. Pa.
Pa.
Lecę do Londynu z Claire Dupont.
Tego chciałaś, prawda?
Tak!
Lecę do Londynu z Claire Dupont!
- Pomogę ci się spakować. - Lecę do Londynu z Claire Dupont!
Spakujmy wszystko, nie wiesz, jak długo tam będziesz.
Wiedziałem, że osiągniesz sukces. Dlatego pozwoliłem ci tu spać.
- Pomogę ci. - Dzięki.
- Lecę tylko na kilka dni. - Tak, nie zapeszaj.
Pamiętaj o jednym.
- Londyn to nie Nowy Jork. - Tak.
Nie daj się zwieść wielkim zegarom i pirackim akcentom.
Teraz jesteś nowojorką.
Na wskroś. Nawet jeśli nie masz gdzie spać.
A to znaczy, że musisz walczyć.
Każdego dnia.
Bez względu na to, co cię spotka.
Pamiętaj, nic nie jest prawdziwe, jeśli nie wierzysz w to, kim jesteś.
To naprawdę urocze, Ronnie.
Tak mówił Rocky Balboa.
On był z Filadelfii.
Przeprowadził się tam z Brooklynu.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Kocham cię!
- Kocham cię, Viv! - Dasz radę.
- Tak. - Dasz radę.
- Ronnie. - Chwila.
- Proszę. - Dzięki.
- Okej! - Jesteś gotowa.
- Okej! - Pa!
- Zadzwoń po kontroli. - Dobrze.
Kocham cię!
- Ja was też! Dzięki! - Pa!
- Żegnam. Dzięki. - Pa.
Cześć.
Gdzie twój wózek?
Wózek? Ach, wózek!
Przepraszam!
Spotkamy się w środku!
Halo?
- Potrzebny mi twój paszport. - Jasne.
- Boże. - Pospiesz się. Marnujesz mój czas.
Proszę.
Boże, co za okropne zdjęcie.
Urocze.
Mało podróżujesz.
Raz byłam na studiach za granicą.
Więc będziesz zadowolona.
- Poproszę bagaże. - Jasne.
Postaw je tutaj.
Muszą się upewnić, że nie są za ciężkie.
- Dzięki, Renee. - Boże!
Co tak długo?
Nie po to mamy złoty status.
Nie. Ty nie lecisz tym lotem.
Nie lecę z wami?
Nie było już miejsc, masz lot za cztery godziny.
- Klasą ekonomiczną. - Lepiej się prześpij.
- Tam od razu zaczniesz pracę. - Claire nie wierzy w jetlag.
Więc po co przyjechałam tu teraz?
Żeby nosić walizki!
Miłego lotu.
Dzięki.
Przez was nie mam jeszcze w ręku martini.
Niemądrze.
Trzeba cię jakoś włączyć?
Lecę dopiero za kilka godzin.
- Nie było miejsc. - Tak.
To po co już przyjechałaś?
Żeby pomóc z bagażami lub... czymkolwiek.
Odważnie. Lizusostwo pierwsza klasa. La Forza.
Od samego rana masz być dostępna.
Żadnego jetlagu.
Przekieruję pocztę i połączenia na jej telefon.
Oszczędź mi szczegółów. Idziemy.
Witaj w świecie niekończących się telefonów.
Londyn. Niesamowite. Do zobaczenia.
Zapraszamy wszystkich na...
Jak pani z nimi wytrzymuje?
Pierwszy raz w życiu lecę do Anglii.
Mogę zaczekać.
- Mogę zobaczyć twój paszport? - Tak.
Siedzenie przy toalecie bez miejsca na nogi?
Ktoś wie, jak zepsuć podróż.
Musi pani odpocząć.
Polecam poczekalnię dla pierwszej klasy.
Jeśli ten komputer spłaci za mnie kredyt studencki...
Leci pani pierwszą klasą.
Pierwszą?
Co? Jak to?
Rzadko mam do czynienia z takimi zołzami.
Pani chyba bez przerwy.
Pierwsza klasa?
Nigdy nie leciałam pierwszą. Dziękuję.
Nie wiem, co powiedzieć. Przenieśli mnie do pierwszej!
Mówiłam, że tak się da.
- Witamy w saloniku. - Dzień dobry. Dzięki.
W spa czeka panią miły, długi masaż.
Potem kilka zabiegów.
A na koniec chętnie poczęstujemy panią Krwawą Mary.
Biorę wszystko!
- Cześć. - Jak się masz?
Spa jest cudowne. Polecam skorzystać.
- Halo? - Szukam Claire Dupont.
- Suzette? - Nie, tu Ana, trzecia asystentka.
Claire jest w samolocie. W czym mogę pomóc?
Kurier potrzebuje jej londyńskiego adresu.
Adres? Oczywiście, już...
O mój Boże.
O... mój Boże.
Tak.
- To zamsz. - Tak.
- Nie przejmuj się. - Proszę za mną.
- Zapłacę za pralnię. - Nie trzeba.
- Na pewno? - Tak.
Przepraszam.
Jesteś tam? Halo?
Pani Santos, miło mieć panią na pokładzie.
Szampan na początek?
Poproszę. Dziękuję.
Oczywiście.
Miała na sobie darmowy szlafrok
i Bóg jeden wie ile kremów...
Chwileczkę.
Snuła się po poczekalni, nie patrząc, dokąd idzie.
Wylała na mnie drinka. Była przyklejona do telefonu.
Nic jej nie obchodziło. Pewnie alkoholiczka.
Dobry pomysł.
Pa. Przepraszam.
Co dla pana, wino, piwo, Krwawa Mary?
Krwawą Mary można wycisnąć z mojej marynarki.
Wyjdzie z tego parę kieliszków.
Nie. Dwa kieliszki szampana.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Nic nie chciałaś, prawda?
Nie. Dziękuję.
Na pewno?
Może Krwawą Mary?
Nie przepadam.
W porządku.
Przepraszam, śmierdzę skisłym pomidorem.
Myślałam, że to celowo.
William.
Ana.
Miło mi. Co sprowadza cię do Londynu?
Praca. Ty wracasz do domu?
Skąd wiesz? To ten mój brytyjski wdzięk?
Na pewno.
Nie, właściwie...
Miałem rozmowę o pracę w Nowym Jorku.
Teraz wracam do mamy na jej urodziny.
Odrobiłeś stracone punkty.
Nie wiedziałem, że w coś gramy.
- Co mogę wygrać? - Krwawą Mary.
To ja odpadam.
Co za praca sprowadza cię do Anglii?
Pracuję w nowojorskim domu aukcyjnym.
Nasz oddział w Londynie
wezwał nowojorską dyrektorkę na ratunek.
Dyrektorka?
Imponujące.
W sumie...
Wybacz.
Wydajesz się za młoda na dyrektorkę.
Często ci to mówią?
Tak. Właściwie to tak.
Prawdopodobnie dlatego,
że jestem najmłodszą dyrektorką w historii firmy.
Rety.
Tak.
Jezu. To...
Masz szczęście. Cenny kontakt!
Ciężko na to pracowałam, Will. Mogę ci mówić Will?
Mylę się?
Nie wierzę, że to powiedziałaś.
Jesteś potworem.
Dobrze się państwo bawią.
Pozory mylą.
Od pół godziny tylko mnie dręczy.
Jeszcze po kieliszku?
Poproszę.
- Dziękuję. - Oczywiście.
Urocze.
W porządku.
Chodzi mi o to,
że w swojej pracy codziennie stykam się ze sztuką.
Wybacz. W agencji reklamowej?
Nie mów tak.
Może i jesteś dyrektorką,
ale nie decydujesz, co jest sztuką.
- To tak nie działa. - To właśnie tak działa.
Co możemy wynieść z reklamy?
Nie istniałbym, gdyby nie reklamy.
Daj spokój.
Udowodnię ci.
Moja mama wystąpiła w reklamie jogurtu w latach 90.
Tata ją zobaczył
i zaczął ją nagabywać, aż ją poślubił i mieli mnie.
To twoja mama?
JOGURT GRECKI NIC WIĘCEJ MI NIE POTRZEBA
Jest piękna.
Koledzy w szkole inaczej to ujmowali.
Więc do tego sprowadza się całe twoje istnienie?
Tata napalił się na grecki jogurt?
Jeśli chcesz mnie dobić,
to tak, właśnie do tego.
Przypadek potrafi zmienić całe twoje życie.
Panie i panowie, za chwilę lądujemy w Londynie.
Dzień dobry.
Proszę wyprostować fotel.
Jasne.
Proszę też oddać solniczkę i pieprzniczkę.
Co?
Solniczkę i pieprzniczkę.
Przepraszam.
Dziękuję.
Nie do wiary.
Muszę powiadomić służbę graniczną.
PRZYLOTY
Szlag.
Wiesz, dokąd jedziesz?
Tak, do Carlsona.
- Prestiżowo. - Nie inaczej.
- Jeśli chcesz... - Will.
Willy!
Chwileczkę.
- Cześć, kochanie. - Hej, mamo.
Czemu tak cuchniesz?
Boże. Coś ty narobił?
Jesteś zmęczony?
- Jak lot? - Wiesz...
Przywiozłeś piękną kobietę, by poznała twoją starą matkę?
Czyli jest nadzieja na wnuki.
To Ana. Amerykanka. Pierwszy raz jest w Londynie.
To ona wylała Krwawą Mary na moje buty, spodnie i marynarkę.
Willy, nie bądź niegrzeczny.
Ana, to moja mama, Catherine.
- Miło mi. - Mnie również.
Jest pani przepiękna!
Jak wyjęta z obrazu Jeana Bérauda.
Jak miło.
To jeden z moich ulubieńców.
Moich też.
Dokąd jedziesz? Czekasz na kogoś?
Nie, jestem sama. Jadę do Carlsona.
Nie, nie.
To cztery ulice ode mnie.
Podwieźć cię?
Nie trzeba.
Jedź z nami. Proszę.
Bardzo mi pomożecie.
Weź jej bagaże.
Miałem zamiar.
Dzień dobry.
- Joe, co u ciebie? - Dobrze. Miło pana widzieć.
Nasza nowa znajoma, Ana.
- Wezmę to. - Nie, ja...
- Wezmę. - No dobrze.
Zatrzymamy się na chwilę przy Carlsonie.
To wyśmienity hotel.
Czym się zajmujesz, kochana?
Boże. Znowu to samo.
Pracuję w branży artystycznej.
Cudownie. Od razu cię polubiłam.
Biznes artystyczny, cóż za paradoks,
to jak powiedzieć, że pracujesz przy czekoladzie czy seksie.
Kawałek nieba.
Ale co konkretnie robisz?
- Konkretnie? - Tak.
- Co konkretnie robię w pracy? - Tak.
To takie nudne.
Pozyskuję i sprzedaję
wyjątkowe kolekcje największych dzieł sztuki na świecie
wszelkiego rodzaju...
Oligarchom, watażkom, miliarderom.
Klientom, którzy myślą, że znają się lepiej ode mnie,
jak pani uroczy spec od reklamy.
- A pani czym się zajmuje? - Nie zgadniesz.
Też jestem swego rodzaju artystką.
Ekscentryczką, jak ty.
Choć muzy postanowiły,
że zostałam gwiazdą estrady i ekranu.
- I reklam jogurtu. - Boże.
Dotarły do Stanów?
Uwielbiałem te reklamy.
Pokazałem jej.
Chwalipięta.
Czy jest pani sławna?
Od Dover po Hebrydy.
Obawiam się, że nie trafiłam nigdy do Stanów.
Jestem zbyt wyrafinowana na wasz gust.
Jest znana tutaj.
Całe szczęście.
Nie chciałabym dzielić kontynentu z Florydą.
Ja jestem z Florydy.
A wydajesz się taka normalna!
Dziękuję.
Jeśli nie będziesz zajęta
pracą jako ważna pani dyrektor, czy cokolwiek tam robisz,
chętnie oprowadziłbym cię po mieście.
Obawiam się, że mogę mieć za dużo pracy.
Rozumiem.
Ale chętnie dam ci swój numer.
Ana.
Musisz dać mi swój numer.
Oczywiście.
Chcę ją znowu zobaczyć.
Subtelnie. Dzięki, mamo.
Proszę.
A teraz już wam nie przeszkadzam.
- Dziękuję. - Pa.
- Dziękuję za podwózkę. - Coś ty.
W takim razie...
- Twoja mama ma mój numer. - Właśnie.
Lepiej pojadę się przebrać.
- Przepraszam za... - To nic. Żartuję sobie.
- No dobrze. - To cześć.
Cześć.
Wyrażę się jasno.
Czy kolekcja Brovila została sprawdzona?
Chcę raport z postępów.
W końcu.
Czekanie czyni cię bezuytecznym.
Jeśli mam zmienić swoje plany, by naprawić twój błąd,
możesz zrobić choć jedno,
trzymaj tego obślizgłego płaza z dala od mojego gabinetu.
Nie daj się na to nabrać.
Zwykle nie jest tak miło.
Jako że to twój pierwszy raz w Londynie, dam ci dobrą radę.
Zawsze bądź gotowa na deszcz.
Pamiętaj, że przyjechałaś do pracy.
Nie na urlop.
Więc nie próbuj przepić miejscowych.
Nie sypiaj z nikim, kto wygląda jak Jude Law.
Na co patrzysz?
Jest w pakiecie z pokojem.
- To lokaj? - To Percy.
Słucham?
Nie, nic, Percy.
Dziękuję pani.
Zmieniasz pokój?
Nie. Lecę do Rzymu.
W rzymskiej filii mają burdel.
Lecimy do Rzymu?
Nie. Ja lecę do Rzymu.
Wy trzy zostaniecie tutaj.
Zajmiecie się aukcją. Ja wrócę jutro. Rób notatki.
Oczywiście. Wezmę laptopa.
O 13 odbędzie się spotkanie personelu.
Szlag.
Jedź prosto do biura. Nie rozmawiaj z nikim poza Suzette.
- Pokaże ci biurko. - Suzette.
Spójrz.
W tym folderze
mamy wszystkie dzieła sztuki, które sprzedałam w Erwins.
- Sporo tego. - Jakiś problem?
Nie, to niesamowite.
Przejrzyj wszystko i podaj mi aktualną wartość.
Potrzebuję twardych liczb jako karty przetargowej.
Do czego?
Tak między nami? Nie twoja sprawa.
Oczywiście.
Okej, idź. Koniec.
Mam zameldować się tu, czy...
Nie śpisz tu.
Suzette znalazła ci coś tańszego.
Przypomnij jej też o biletach.
- Jakich biletach? - Ona ci powie.
Jeśli nie chcesz się spóźnić, powinnaś była wyjść 15 minut temu.
Jasne, idę już.
Szlag, szlag.
Szlag.
Widział pan może moją torbę na laptopa?
Popytam, ale to wszystko, co mamy.
Szlag. Musiałam zostawić ją w aucie.
Przykro mi.
W porządku. Dziękuję.
Szlag.
DOM AUKCYJNY ERWINS
- Claire Dupont? - Wyżej.
Szlag.
Jestem. W końcu.
Używałaś kompasu?
Nie spóźniłam się, prawda?
Claire nie powinna być kojarzona z czymś takim.
Co?
Ogarnij się i schowaj walizkę pod biurko.
Chodźmy.
Tutaj tylko my jesteśmy twoimi przyjaciółkami.
A nawet cię nie lubimy.
Super. Jak miło.
Zastanawiacie się,
czemu ściągnąłem was tu tak nagle.
Jako jedyni mamy dostęp do unikatowej kolekcji.
Nieliczni mieli szansę ją zobaczyć...
Arnold, do rzeczy.
To kolekcja Brovila.
Rety.
Kolekcja Brovila była od lat pod kluczem.
- Co to takiego? - Tak. Do teraz.
Musiałeś z nim porozmawiać.
Nie, on nie żyje.
Ale jego żona wydaje jego pieniądze
w niesamowitym tempie.
Potrzebuje pieniędzy tu i teraz.
Ta kolekcja ściągnie najlepszych klientów.
Rozpuśćcie wici dyskretnie. Chcę tylko grube ryby.
- Robić notatki? - Cicho.
Kim jest właściciel?
Nie udostępniamy tej informacji.
Aby wszystko się udało, sprowadziłem naszych najlepszych brokerów.
- Gerarda, dyrektora oddziału w Paryżu... - Cześć.
...i Claire Dupont.
Claire jest w drodze do Rzymu, by zażegnać inny kryzys.
Oby zdążyła wrócić by świętować nasz sukces.
Macie pracować jako zespół.
Oczekuję wyników.
Do dzieła.
Cześć. Musisz być Ana.
Tak. Wiesz, jak się nazywam?
Muszę być na bieżąco.
Ponoć w Nowym Jorku jesteś gwiazdą.
Nie. Jestem tylko asystentką.
Każdy od czegoś zaczynał.
Na pewno sobie poradzisz.
Dziękuję.
Proszę, daj znać, jeśli będziesz mieć jakieś pytania
lub zechcesz pogadać.
Wiem, jaka bywa Claire.
- Jest... - Cześć, Gerard.
Miło cię widzieć.
Ana, chodź. Zaprowadzimy cię do biura.
- To nasz wróg. - A nawet gorzej.
Claire powtarza:
„Sotheby's and Christie's to konkurencja, ale Gerard i Paryż to wróg”.
- Co zrobił? - Czego nie zrobił?
To on sprzedał Van Gogha temu palantowi od NFT.
To był on?
Twierdzi, że sprzedał go artyście, który go ulepszył.
- Dorobił uśmieszek sprejem. - Właśnie.
Jeśli Gerard pojawi się kiedyś u nas,
mój ojciec ma go wysłać do Guantanamo.
- Co? - A tobie o co chodzi?
Chcesz zaimponować Claire i zastąpić którąś z nas?
Jeśli tak, lepiej uważaj.
Chcę tylko ukończyć staż
i kiedyś otworzyć galerię.
Galerię?
Nie poluję na waszą pracę.
Nieważne.
Kiedy Claire dostanie posadę Arnolda, to my pójdziemy z nią, nie ty.
Co z Arnoldem?
Lada dzień przejdzie na emeryturę.
A wtedy Claire zostanie pierwszą prezeską.
A my będziemy przy niej.
Co to za miejsce?
Claire zwykle ma dwie asystentki,
więc nie mamy dla ciebie miejsca.
Co tak cuchnie?
Formaldehyd?
Pleśń?
Anglia. Bez urazy.
Miałam przypomnieć wam o biletach.
Boże, bilety na Sen nocy letniej.
Wyprzedane od tygodni. To niemożliwe.
Cudownie.
Więc to moje biuro.
Tak.
- A mój hotel... - Beznadziejny.
- Rozumiem. - Naciesz się azbestem.
- Pa. - Pa.
Will, nagrywa się?
Tak. Trzymaj telefon.
Kochanie, mówi Catherine.
Mam twojego laptopa.
Musisz do nas przyjechać. Organizujemy małe przyjęcie.
Kilkoro przyjaciół.
Wysyłam ci adres.
Do zobaczenia. Buziaki.
Nie, nie.
Co u ciebie? Opowiadaj.
Oto mój plan.
Pójdę na przyjęcie, zabiorę laptopa,
postaram się z nikim nie gadać,
złapię taksówkę i wrócę do tej nory.
Albo skorzystasz z darmowych drinków.
Spędzisz czas z brytyjskimi celebrytami,
a na koniec pukniesz osobistego księcia Williama!
To może być twoja życiowa szansa.
Nie, Amy. Okłamałam ich w tylu sprawach.
Kłamałaś w samolocie.
Poza tym myślisz, że dałaby swój numer
bezdomnej stażystce?
Bez urazy.
Zazdroszczę ci stylu życia Hanny Montany.
A ten facet to musi być ciacho.
Co myślisz?
Nie bój się ryzykować.
Bob się zgadza.
Skoro Bob się zgadza...
To twoja wina. Jesteś okropny.
- Okropny. - Nie kłamię,
- po prostu pytam. - Przyślę go.
Zgoda? Kocham cię.
Ana!
Catherine.
- Boże. Wyglądasz cudownie. - Tak.
- Cześć. - Chodź.
Nie, przyszłam tylko po laptopa.
Jestem źle ubrana.
Jesteś prześliczna. Nie wygłupiaj się.
Dziękuję. Masz urodziny?
W przyszłym tygodniu.
Ale lubię zacząć świętować wcześniej.
Szkoda mieć na to tylko jeden dzień.
Wszystkiego najlepszego. Szkoda, że nic dla ciebie nie mam.
Ty jesteś moim prezentem.
Ciągle urządzam te małe przyjęcia.
Dzięki nim przyjaciele pamiętają, czemu mnie kochają.
Dziękuję.
Niesamowity dom.
Czuj się jak u siebie.
Powiem Willowi, że jesteś.
W ROLI GŁÓWNEJ CATHERINE DELAROCHE OSTATNIE FONDUE
Jesteś.
Nie chciałam zawieść twojej mamy.
Nie chciałaś zobaczyć się ze mną?
Dlaczego miałabym?
Bo wyglądam olśniewająco, zrobiłem właśnie 100 pompek
- i poczytałem o impresjonizmie. - Pompki, ładnie.
Kręci cię tylko to, że jestem Anglikiem.
Coś ty!
Darmowa wódka, żarcie, towarzystwo. Pełna chata!
Nie wiem, kto w niej jest, ale takie życie aktorki.
Will, ratuj. To katastrofa.
Michael Faust jest przy barze, a ja potrzebuję kolejnej kolejki.
Przepraszam. Ana, to Julian Marx.
Ten Julian Marx?
We własnej osobie.
Boże. Uwielbiam twoje dzieła.
Pijani zapaśnicy? Rety.
Erotyka i dowcip w jednym?
To naprawdę trudne.
Byłam na twojej retrospektywie.
- Boże. - Chwila.
Retrospektywa...
Przecież pan nie żyje?
To dość krępujące i musisz mi wybaczyć,
ale pomyślałem, że martwy wyciągnę więcej.
- Wyciągnąłeś. - A i owszem.
Ana, masz całkowitą rację.
Większość nie rozumie mojego dowcipu.
Nie wiem dlaczego.
Może to przez tę całą erotykę.
Penisy mogą być bardzo zabawne.
Spełniło się marzenie mojego ojca.
Pokochałem kobietę.
Kocham cię. Upijmy się.
Upijmy się.
Dziękuję bardzo.
Zostaw lisa w spokoju. Nic ci nie zrobił.
Podobasz mi się taki zażenowany!
- Wyobraź sobie. - Zabawne.
Całe moje życie z tą dwójką. Nikt by nigdy...
Przepraszam.
Ana Santos z tej strony.
Wiem, do kogo dzwonię, kretynko.
Racja, wybacz.
Gdzie jesteś? Na imprezie?
W hotelu, który mi zarezerwowałaś.
Obok niego jest bar.
Posłuchaj, spędziłam ostatnie 18 godzin,
próbując kupić bilety na ten durny Sen nocy letniej.
Dokończ moje zadania, a ja będę próbować dalej.
Wysyłam ci szczegóły.
Jestem zajęta, robię coś dla Catherine...
Dla Claire.
Ojej...
Znudziła ci się twoja praca?
Twoim zadaniem jest mi pomagać.
Jasne. Chętnie. Co mam zrobić?
Właśnie ci powiedziałam. Sprawdź skrzynkę. Do roboty.
Chcesz może...
Tutaj jesteś.
Poznaliście się w samolocie?
Tak.
Wiesz, gdzie jest Will? Muszę zabrać laptop.
Wysłałem go po absynt.
Nie mogę bez niego żyć.
Masz jakieś ekscytujące plany?
Nie wiem, jestem zajęta pracą.
Szkoda. Londyn tętni życiem.
Właściwie jest coś, co chciałabym zrobić.
Próbuję kupić bilety na Sen nocy letniej,
ale są wyprzedane i moje asystentki nie dały rady.
Załatwię ci bilety.
Catherine!
Julian!
- Cześć. - Poznałeś Anę, miło.
- Kochana jest, prawda? - Tak, cudowna.
O czym rozmawiamy?
Julian, wybacz, ale nie mamy już absyntu.
Więc teraz możesz pomóc nam przy dwóch sprawach.
Po pierwsze, nasza droga Ana
nie może kupić biletów na Sen nocy letniej.
Zadzwonię do Kennetha, to żaden problem.
Nie chcę zawracać ci głowy w urodziny.
Biuro Willa jest blisko teatru.
Odbierze ci bilety.
Mogę?
Oczywiście. Żaden problem.
Po drugie, potrzebuję absyntu.
Rozumiem.
Chyba mam jedną butelkę...
w bibliotece.
Wybaczcie, nie chcę psuć zabawy,
ale mam jeszcze dużo pracy, więc...
- Tak. - Twój laptop.
Wezmę go, zaczekajcie w bibliotece.
- On... - Pójdę z tobą.
- Nie, nie. - Nie.
Zostań z wesołymi imprezowiczami.
Chwila...
To oryginały?
To Renoir.
Tak sobie wisi w pokoju, do którego nie zaglądasz?
To Cézanne!
Tak.
Dlaczego tu nie przychodzisz?
To był gabinet Borisa.
Był moim... trzecim mężem, zmarł w zeszłym roku.
Współczuję.
Zostawił mi obrazy.
Zawsze wydawały mi się... mroczne.
Skąd. Nie są ani trochę mroczne.
Każdy z tych obrazów przedstawia miłość.
Miłość?
Twój mąż był romantykiem.
Wcale nie. Był z Rosji.
Ta kolekcja opowiada historię miłości.
Naprawdę!
Ten obraz to miłość nieodwzajemniona.
Te akty to miłość pełna pasji.
A to kobieta na łożu śmierci kochanka, miłość dozgonna.
To miłość.
Nigdy tak o tym nie myślałam.
Znasz się na rzeczy.
No pewnie, w końcu to jej praca.
Jest dyrektorką domu aukcyjnego.
Kadry robią się coraz młodsze.
Którego domu?
Słucham?
Którego domu?
Erwins.
Niesamowite.
Naprawdę.
Totalne zaskoczenie!
Poprosiłam ich, by wystawili te obrazy na aukcję.
Sprzedajesz je?
To dobrze. Nie podobały nam się.
Erwins wystawia na aukcję tę kolekcję?
Tak! Zabawne, co?
Tak.
Naprawdę.
Przepraszam, masz na nazwisko Brovil?
Myślałam... że DeLaroche.
Właściwie to Brovil.
DeLaroche lepiej wygląda na afiszach.
To kolekcja Brovila.
Nie wiedziałaś?
Nie, to znaczy...
Nie ja za nią odpowiadam.
Mam pomóc z innymi klientami.
Działamy zespołowo.
Pracuję z Claire Dupont, ale wolałabym ciebie.
Poproszę Arnolda, żebyś przejęła moją aukcję.
Nie! Proszę.
Pan Penck... Arnold, a raczej Arnie,
bardzo chroni tę kolekcję,
miałabym poważne kłopoty,
gdyby ktoś wiedział, że z tobą rozmawiałam.
Rozumiem, też mi to mówił.
To wszystko takie...
tajemnicze.
Tak, to wielka tajemnica.
Obiecuję ci, że jesteś w dobrych rękach.
Nie ma nikogo lepszego niż Claire.
Jest bardzo staromodna,
a ja jestem tą małolatą, która depcze jej po piętach,
lepiej, żeby nie myślała, że...
Że chcę jej to odebrać, czy że jej nie szanuję.
To by mi zaszkodziło. Firmie też.
- Och. - Tak.
Bardzo.
Bezwzględna branża.
Tak.
Jeśli nie możesz pracować nad moją aukcją,
wyjdź z nami chociaż jutro wieczorem.
Idziemy na przyjęcie.
Kolejna artystyczna impreza, ale będą tam wszyscy.
Ana musi zobaczyć tę galerię. Musisz ją tam zabrać.
Inaczej oczaruje ją jakiś inny chłopak,
a ty co zrobisz?
Pójdę do pubu.
Brzmi świetnie, a ten wieczór był niesamowity,
ale nie jestem na urlopie, więc...
Jeśli nie przyjdziecie, popsujecie mi humor.
Spokojnie. Poradzisz sobie świetnie.
Cieszę się, że udało ci się wpaść.
Dam Willowi bilety na sztukę.
Dogadacie się.
Dziękuję za wszystko, Catherine.
Proszę, tylko nie mów o niczym...
Ana Santos? Pierwsze słyszę.
- Właśnie. Dobranoc. - Dobranoc.
I sto lat.
Nie zapomnij tego.
- Jakże bym mogła? - Dobranoc.
Dobranoc. Miło było cię poznać.
Pa.
WILL DELAROCHE MAM BILETY
Ruchy.
Do bramki!
Tutaj!
Dalej. Dobrze.
Jeszcze jeden!
Jeszcze raz!
Brawo.
Chodźcie.
W porządku.
Dobra robota.
Widzę prawdziwe postępy.
W weekend gramy ważny mecz.
Jeśli chcemy być mistrzami, musimy wygrać.
To była przyjemność
- was trenować... - Kto to?
Jesteś chyba za duży, by z nimi grać.
Gram tylko podczas treningu,
poza tym jestem trenerem, managerem, cheerleaderem...
Duża odpowiedzialność. Jak się nazywacie?
Lwy!
Szczególnie ten, on naprawdę gryzie.
No dobra.
Nie patrzymy na piękną panią, jeszcze jedno okrążenie.
Nie marudzić.
Mistrzowie ciężko pracują.
Na mój znak...
- Co to? - Gwizdek.
- Co robić? - Gwizdać.
- Ruchy. - Nieźle.
To tu miałam się stawić po bilety?
Musiałem znaleźć dla ciebie miejsce w grafiku.
Gdy akurat masz wolne w ciągu dnia?
Marketing?
To tylko zabawa. To jest moja prawdziwa praca.
- Wiem, co robisz. - Co takiego?
Daj spokój.
Przecież wiesz.
Ściągasz mnie tu, kiedy...
Co? Kiedy trenuję dzieci
czy wyglądam jak piłkarz z twoich snów?
To nie mój typ.
Mam dyplom z historii sztuki.
Kujonki lubią piłkarzy.
Kujonka musi wracać do pracy.
Daj mi bilety, a ja będę spadać.
- Właśnie. - Nie.
Mam je. Ale może najpierw zjemy lunch?
- Lunch? - Tak.
- Ledwo znalazłam chwilę. - Nie masz czasu na lunch?
Mogłaś przysłać asystentkę.
Chciałam się z tobą zobaczyć.
W takim razie odprowadzę cię.
Dobrze.
Chodźmy!
Dam ci bilety,
ale pójdziesz ze mną na przyjęcie.
Podziękuj mamie,
a ja się zastanowię.
South Bank.
Lubisz tego typu rzeczy,
poza tym bez ciebie będzie nudno.
Zobaczę, czy uda mi się wyjść wcześniej.
Jesteśmy zajęci planowaniem kolekcji Brovila.
Każę mamie wszystko odwołać,
jeśli da ci to czas.
Nie musisz. Powinnam dać radę.
Odbiorę cię z hotelu o 20.
Nie jedź do hotelu. Spotkamy się na miejscu.
Dobrze.
Zanim zapomnę.
Zatrzymaj go sobie.
Dmuchając, będziesz o mnie pamiętać.
Zamknij się.
Wszystko zrobione.
Cuchniesz trawą.
Fuj. Claire!
Jesteś.
Jak widać.
Daj sukienki do czyszczenia, niech uważają na rąbek.
Inaczej będzie na ciebie.
Suzette, teraz ty.
Powiedz, że masz te bilety. Inaczej możesz umrzeć.
Przepraszam. To było niemożliwe. Dzwoniłam do wszystkich.
- Niemożliwe? - Przepraszam.
Bilety na Sen nocy letniej?
Załatwiłam dwa.
Co ty gadasz?
Nowa znów zabłysnęła.
A co z twoim specjalnym projektem?
Skończyłam. Wysłałam ci dane.
Potwierdziłam obecność Catherine DeLaroche.
- Przyjdzie tu? - Właśnie to powiedziała.
Potwierdziłam gości,
zrobiłam korektę katalogu i przygotowałam opisy obrazów.
Bardzo ci dziękuję, Claire.
Nie mogę się doczekać.
Cudowna robota w Rzymie. Uratowałaś mnie.
Nie dziw się, to moja praca.
Nigdy mnie nie zaskakujesz.
- Co z kolacją? - Olej!
Jasne.
To moja fucha, fiucie.
Masz paranoję. Chcę jedynie pomóc.
Tak jak pomogłeś moim klientom?
Boże. Kiedy o tym zapomnisz?
Może wtedy, kiedy wywalę cię z firmy.
WILL DE LA ROCHE - DO ZOBACZENIA! TYM RAZEM SIĘ ODSTAWIŁEM.
- Hej. Wyglądasz przepięknie. - No proszę!
- Wyglądasz cudownie. - Prawda?
- Przestań. - Chodźcie, kochani.
Wyglądasz ślicznie.
To dopiero będzie wieczór.
Wyczuwam tu bratnią duszę.
Ile bratnich dusz już poznałeś?
Już dawno przestałem liczyć.
- John. - Catherine.
- Dziękuję za zaproszenie. - To jak zawsze przyjemność.
Znasz Juliana i Willa. To nasza gościni, Ana Santos.
- Cześć. - Ana.
Goście będą patrzeć na ciebie,
a nie na moje obrazy.
Dziękuję.
Dobra robota.
- Dziękuję. - Tak.
John, musisz kogoś poznać.
Przepraszam. Miłego wieczoru.
Co o tym myślisz?
Podoba mi się.
Naprawdę?
Jak dla mnie to po prostu niebieska...
Willy, chodź ze mną po drinki.
Czego się napijesz?
Kochana?
Cały czas myślę o tym, co mi powiedziałaś.
Boże, co takiego powiedziałam?
O mojej kolekcji.
Co takiego?
Patrząc na te obrazy,
pokazałaś mi... wrażliwą stronę Borisa, nie znałam jej wcześniej.
Po prostu za nim zatęskniłam.
A skoro niedługo pożegnam się z obrazami...
chwyciła mnie nostalgia.
Rozumiem.
Ale wszystko będzie dobrze, prawda?
Oczywiście, że tak.
Uśmiech!
Jeszcze jedno.
Proszę.
- Muszę iść. - Co?
Jak to?
Jetlag znów dał mi się we znaki.
- Kochana. - Padam z nóg,
ale dziękuję, Catherine.
- Miło było cię widzieć. - Wzajemnie. Pa.
- Katalog? - Nie, dzięki.
Co...
Kim ona jest? Też aktorką?
Nie, to Ana Santos.
Dyrektorka domu aukcyjnego Erwins w Nowym Jorku.
Ana.
Co się stało?
Nic, tylko... jestem zmęczona.
Naprawdę?
Nie wiem. Cały czas chodzę na te bankiety.
Pomyślałam, że może zrobimy coś innego.
Weźmiemy wolne.
Myślałem, że nie bierzesz sobie wolnego.
Dziś mogę.
W porządku.
Mam pomysł.
Cieszę się, że jetlag ustąpił.
Znalazłeś na niego sposób.
Co to było. Alergia na Mayfair?
Co?
„Alergia na Mayfair”?
Nie chciałam, by widziano nas razem.
- Sorki! - To jeszcze nie koniec.
Co takiego?
Nie. Chodź.
Dziękuję.
Złapiemy taksówkę?
Możemy.
Nie byłoby szybciej?
Na pewno.
Ale ominąłby nas spacer.
Weź moją marynarkę.
Oto jesteśmy.
Tak.
Twój piękny hotel.
Mój piękny hotel.
Zaprosisz mnie?
Słucham? Co za tupet!
Gdzie twoje maniery, Downton Abbey?
Wolę Bridgertonów.
Wybacz, muszę iść. Mam dużo pracy.
A już myślałem, że wzięłaś sobie wolne.
Wzięłam.
W porządku.
Więc musimy zaczekać do trzeciej randki.
Zobaczymy.
Ostatnim razem chciałem ci coś powiedzieć.
Co takiego?
Wciąż wisisz mi za buty.
Mam dość.
Powinnam już iść.
Dobijasz mnie. Serio.
Dobranoc, Will.
Przepraszam.
Żaden problem.
Naprawdę.
Właśnie całowałam się z mocną dziesiątką.
- Z dyszką? - Tak.
- Ładnie. - Owszem.
Pomóc pani w czymś?
Nie. Czekam, aż sobie pójdzie.
Nie lubi go pani?
Bardzo go lubię. Ale on myśli, że ja tu nocuję.
Rozumiem.
Zamówić taksówkę?
Byłoby cudownie.
Dziękuję.
Spotkacie się jeszcze?
Nie wiem.
To zależy od czasu.
TATE MODERN - WSTĘP WOLNY
Chciałam prosić o rezerwację dla dwóch osób
w tym tygodniu.
Środa byłaby idealna.
Przepraszam, dwa miesiące?
- Niestety... - Ana, daj telefon.
- Chwileczkę. - Daj mi swój telefon.
Halo. Casey?
Casey, tu Will DeLaroche.
Zrobiłabyś mi przysługę?
Załatwiłam ci rezerwację.
Więc... ta praca w Nowym Jorku...
Jeśli mnie przyjmą.
Jeśli cię przyjmą.
Chciałbyś tam pracować?
Coraz bardziej.
Przeniósłbyś się,
mimo że w Londynie masz tak cudowne życie?
Ja nie...
Pamiętasz urodziny mamy?
Całe moje życie tak wyglądało.
Wiesz, jak to jest,
ludzie próbują cię wykorzystać,
by dotrzeć do celu, czyli niestety do mojej mamy.
Mam tego dość.
Dlatego jesteś taką anomalią.
Co czyni mnie anomalią?
Jesteś bogata, odnosisz sukcesy,
jesteś najmłodszą dyrektorką w historii firmy.
Mimo to jesteś całkiem normalna.
Widziałem, jak kasa zmienia ludzi.
Zmienia ich w potwory ot, tak.
Ty jesteś... sobą.
A to dla mnie ważne.
Wypijmy za to...
żebym dostał pracę.
Wypijmy za to.
Zdrówko.
Rozmawiałam w piątek z Williamem DeLaroche'em.
- Synem Catherine? - Leciał na mnie.
Nikogo to nie obchodzi, Suzette.
Dzień dobry, Ana.
Dzień dobry.
Zapraszam do gabinetu, zamknij za sobą drzwi.
Ktoś tu ma kłopoty.
Nie wytrzymałaś długo.
Will i ja mielibyśmy najpiękniejsze dzieci.
Ty szczęściaro.
Cóż.
Co u ciebie?
Słucham?
Życie i w ogóle. Czym się interesujesz?
Czym się interesuję?
Najbardziej...
pracą.
- Dla ciebie. - Dobrze.
Jestem wdzięczna, że mogę tu być.
To dobrze.
Tak.
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Po prostu... nie wiem, o co chodzi.
Co my... Co tu robimy?
Rozmawiamy. I jemy czekoladę.
Okej. Super.
Wiem, co robiłaś.
- To znaczy? - Myślałaś, że nie zauważę?
Widzę, jak ciężko pracujesz.
Widzę to codziennie.
Wiedz, że to doceniam.
A kiedy przejmę stery,
wynagrodzę ci to.
Dziękuję, Claire. To... cudownie.
Wiem.
Tak?
To Catherine DeLaroche.
Niech wejdzie.
Nie przyszła, dzwoni.
Nie przeszkadzam.
Tu Claire.
DeLaroche odwołała aukcję.
Co? Co powiedziała?
Złapała ją nostalgia.
Mówiła coś o miłości.
Jakieś hipisowskie pierdolety.
Ale wiem jedno.
Nikt nie rezygnuje z milionów bez powodu.
Ktoś z nią gadał.
Sotheby's.
Kurwa!
Może to inny kolekcjoner.
Chce odkupić wszystko bez naszego udziału.
Wystarczy jeden komentarz jakiegoś idioty,
by straciła do nas zaufanie.
Ty.
Mówiłaś, że rozmawiałaś z jej synem.
Mówił coś, że chcą odwołać aukcję?
Właściwie to...
Nie rozmawiałam z nim. Zmyśliłam to.
Co z tobą nie tak?
Wiele rzeczy.
Waszym jedynym zadaniem
jest dowiedzieć się, kto za tym stoi.
Te obrazy od dekad były poza rynkiem.
Jeśli to Sotheby's, będą śmiać się całą drogę do banku.
Powiedz mi, że to naprawisz.
Oczywiście.
Jak zawsze.
Ana?
Jakiś Willy na ciebie czeka.
- Kto? - Sprawa dla Claire. Nieważne.
Chciałem cię zaskoczyć.
Chodź.
Zaczekaj.
- Idź. - Co?
Co ty tu robisz?
Chciałem zrobić ci niespodziankę.
Nie możesz zjawiać się bez zapowiedzi.
Co? Nie rozumiem.
Nie rozumiesz?
Nie rozumiesz, co złego jest w tym, że pojawiasz się tu zaraz po tym,
jak twoja mama odwołała aukcję?
To nie ma nic wspólnego ze mną.
Nie mam pojęcia, co robi mama.
Nic wspólnego? Jesteś jej synem. Ja pracuję dla Erwins.
Boże, to był fatalny pomysł. Jestem idiotką.
Nie przesadzaj. To tylko kilka obrazów.
To nie koniec świata.
Dla ciebie to przecież codzienność.
Może ty masz do gdzieś, ale to nie znaczy, że to nie jest ważne.
Dla mnie to ważne.
Naprawdę ważne.
Największa aukcja w mojej karierze,
która przepadła, bo nic nie kumacie!
Przepraszam. Nie wiedziałem, że to dla ciebie takie ważne.
Tak.
Przyszedłem powiedzieć ci, że chcą mnie w Nowym Jorku.
Cudownie. Naprawdę.
Chciałabym cieszyć się bardziej,
ale kiedy ty dostajesz posadę, której nigdy nie potrzebowałeś,
ja mogę stracić swoją.
Nie potrzebowałem?
To był błąd.
Nie. Ja popełniłem błąd,
nie wiedząc, że nasza relacja
opiera się na tym, byś dostała coś w zamian.
Will.
Bilety, zaproszenia, uwaga... brawo.
Will?
Powodzenia.
SUZETTE MAM CIĘ, SUKO
Pani Santos!
Proszę na słówko.
Ładne zdjęcie.
DYREKTORKA NOWOJORSKIEGO DOMU ERWINS, ANA SANTOS (Z PRAWEJ),
BŁYSZCZAŁA NA GALI POSH ART.
- Wyjaśnię to. - Nie, ja ci coś wyjaśnię.
Masz na sobie moją sukienkę.
Jesteś panią dyrektor nowojorskiego oddziału.
Bawisz się z naszą klientką.
To dziwne, bo to ja jestem dyrektorką.
Ale cieszę się, że to ty jesteś na zdjęciu.
Catherine odwołała aukcję,
więc chyba do dupy ci idzie.
Wyglądam teraz na wariatkę, ale...
przysięgam, że nie chciałam.
Poznałam syna Catherine w samolocie, źle mnie zrozumiał.
To był przypadek.
To nie był przypadek.
Skłamałaś.
Kłamałaś, by zdobyć zaufanie Catherine.
Udawałaś mnie.
Ukradłaś mi ubrania.
Szkoda, że brak ci moich kompetencji.
Catherine nie odpowiada.
Porozmawiam z nią. Naprawię to. Zaufaj mi.
Z zaufaniem będzie teraz ciężko.
Suzette, załatw jej lot. Nie chcę jej tu widzieć.
Z przyjemnością.
Wezwij ochronę.
Przepraszam, Claire, nie wiedziałaś, że ona się pod ciebie podszywa?
Wal się, Gerard.
Wiele osób chce być mną.
Jak to zrobiła?
Byłam w Rzymie.
- Sugerujesz, że to moja wina? - Nie pomogłeś.
Przepraszam. Muszę zacząć po tobie sprzątać.
Gerard zajmuje się aukcją, dopóki tego nie rozgryzę.
Bułka z masłem!
Brawo, Gerard. Zabierzcie ją. Ona już z nami nie pracuje.
Claire.
Claire, tak bardzo cię przepraszam.
Cóż za zmarnowany potencjał.
Przykro mi. Chciałabym ci pomóc.
Wiem, Viv. Szkoda, że cię tu nie ma.
Co to było?
Nie chciałam ci tego mówić w najgorszy dzień w twoim życiu, ale...
- Kupiliśmy doga niemieckiego. - Tak!
Że co?
To Mario.
Mieszka tu zamiast ciebie.
Mario to nasze dziecko, a wiesz, jak mało mamy miejsca.
Więc po co wam dog niemiecki?
Wszystko gra.
Spakuję twoje rzeczy i wystawię na korytarz.
Ronnie, ona ma kłopoty.
Już dobrze.
Wyrzucili mnie na ulicę,
a teraz zastąpił mnie pies?
- Nie. - Zawsze zostaje marynarka.
Najlepsza decyzja w moim życiu. To proste. Wstąpienie do marynarki.
Nie.
Nie zwolnili mnie, bo spotykałam się
z klientką, której nie powinnam znać.
Zwolnili mnie, ponieważ...
Podszywałam się pod moją szefową.
Nie jestem dyrektorką.
Nie mam też szans nią zostać.
Zanim przyleciałam do Londynu, rozdawałam katalogi,
tabliczki i składane krzesełka.
Zwolnili mnie za kłamstwo.
Zdałam sobie sprawę, że tydzień udawania kogoś lepszego
dało mi więcej niż cały rok bycia sobą.
Kłamałam, bo chciałam choć raz być kimś innym.
Bo moje życie jest nic niewarte.
Jestem naprawdę zaskoczona.
Myślałam, że cię znam.
Może nawet nie nazywa się Ana Santos.
Nazywam się Ana Santos.
Dzięki Bogu, chociaż tyle.
Naprawdę nie wiem, co powiedzieć.
Jak myślisz, Julian?
Jestem w szoku.
W wielkim szoku.
- Nie do wiary. - Jestem w głębokim szoku.
Bis!
Brawo!
Świetna robota.
A podobno to ja zarabiam na życie udawaniem innych ludzi.
Nie jesteś zła?
Miałam różne recenzje. Myślisz, że jestem zła?
Okropna.
Po prostu cenię sobie dobry występ.
Powinnaś grać w teatrze.
Wciąż byłabyś biedna, ale miałabyś o wiele mniej kłopotów.
Skarbie, nic z tego nie jest twoją winą.
To bardzo miłe, Catherine, ale...
Nie jestem miła.
Ja... wykorzystywałam cię.
Wykorzystywałaś?
To była strategia sprzedażowa.
Co takiego?
Za młodu trafiłam do Casablanki.
- Świetny film. - Cicho, Julian.
Mieszkałam w Maroku.
Na wielkim bazarze nauczyłam się targować.
Jedną z najważniejszych rzeczy jest, by tuż przed zawarciem umowy
po prostu odejść.
Jeśli sprzedawca myśli, że rezygnujesz,
złoży ci lepszą ofertę.
A Boris?
Myślałam, że to wszystko przeze mnie.
Znałam Borysa lepiej, kochana.
Byłam jego żoną, na litość boską.
Temu człowiekowi zależało tylko na pieniądzach.
Nie sądziłam, że komuś stanie się krzywda.
Więc to nie moja wina.
Jesteś utalentowana,
ale potrzeba więcej, niż kilka słodkich słówek,
żebym zrezygnowała z 85 milionów funtów.
Chcę domek na plaży.
W Hiszpanii.
Serio!
Więc co teraz?
Pora wreszcie zabrać się za licytację.
Za mniejszą prowizję.
- Oczywiście. - Nie mogę tam wrócić.
Wyprowadziła mnie ochrona.
Masz rację, nie wrócisz tam
z farbą na tyłku.
Robimy napad na garderobę?
Proszę bardzo.
Ochrona!
Czołem!
Catherine.
Jak dobrze, że jesteś.
Julian, staruszku, świetnie wyglądasz.
Myślałem, że nie żyjesz.
Martwa to była nasza umowa, zanim nie porozmawiałam z Aną.
Co ona tu robi?
Ana jest ze mną.
- W czym mogę pomóc? - Cóż.
Chciałabym kontynuować.
Z jedną drobną zmianą.
Oczywiście.
Jestem zbyt... przywiązana.
Wyznaczę kogoś, by zarządzał aukcją w moim imieniu.
Kogoś, komu ufam.
Kogo tylko wybierzesz.
Wybrałam Anę Santos.
Proszę traktować ją jak mnie.
W przeciwnym razie
przeniosę moją kolekcję do Sotheby's.
Żartujesz?
Chętnie będziemy pracować z Aną.
Była niesamowitą stażystką.
Jakiś problem?
Skądże znowu.
Prawda, Claire?
Witaj z powrotem, Ana.
Witaj z powrotem.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Dziękuję.
Dziękujemy za zaufanie.
Ana, zajmiesz biurko Suzette?
- Słucham? - Musi czuć się komfortowo.
Drinka? Wody? Szampana?
Nie trzeba. Ale dziękuję.
Zanim zaczniemy, chcę pozbyć się kogoś z zespołu.
Gerarda.
Co?
Nie. Skarbie, nie możesz.
Tak, mogę. Skarbie.
Claire była dla ciebie okropna. Nie chcesz się zemścić?
Nie chcę zemsty. Chcę Claire.
Zrobiła dla tej firmy więcej niż ktokolwiek inny w tym pokoju.
I zarobiła dwa razy więcej niż ty.
- Cóż, Gerard... - Tak.
Wygląda na to, że nikt cię nie chce. Chodźmy.
Przepraszam, Claire zostaje?
Claire zostaje, tak.
No już.
Co tu się odpierdoliło?
Powiedziałam prawdę.
Mów dalej.
Powiedziałam, że nadajesz się do tej aukcji najlepiej.
Że zniszczysz każdego, kto ci się sprzeciwi.
Że musiałaś walczyć o swoją pozycję,
podobnie jak ja.
Kontynuuj.
Chcę zacząć od cen wywoławczych.
Myślę, że część obrazów sprzedajemy zbyt tanio.
Jak myślisz?
Zgadzam się.
Nie bez powodu cię polubiłam.
Nigdy się nie mylę.
Bierzemy się do pracy?
Do roboty!
Jako druga niebiała osoba w zespole chcę ci powiedzieć,
że jesteś wielką inspiracją.
Renee, ona ma po prostu oliwkową cerę.
Jest z Gwatemali. Doucz się.
W porządku.
Jestem z Florydy.
Krzesła.
Floryda, zagoniłaś je do roboty, brawo.
Ty! W kosmicznych skarpetach!
Proszę na słówko.
Ostatni obraz w kolekcji. Zaczynamy od 75 milionów funtów.
Czy ktoś da 85?
Dziękuję, 90 milionów.
Sto milionów funtów od pani.
Kto da więcej?
Pan oferuje 110.
Mamy 120 milionów, brawo.
Ktoś da 130? Mamy 130.
Pan oferuje 130 milionów.
Głęboki oddech. Mamy 140!
Rekord artysty, 140.
Sprzedane za... Jeszcze nie. Mamy 140.
Nic więcej? Koniec licytacji przez telefon.
Są państwo pewni?
Sprzedane! Koniec aukcji!
Całość sprzedana za 250 milionów funtów.
Największa aukcja w historii Erwins.
Kiedy wyjeżdżasz?
Dziś.
Muszę spotkać się z klientami.
Nigdy nie zwalniasz.
Taka powinna być przyszła prezeska.
Dziękuję, Arnoldzie.
Porozmawiajmy o tym.
Najwyższy czas.
Wyjeżdżamy o siódmej.
I lecisz pierwszą klasą,
dostaniesz takie miejsce, na jakie zasługujesz.
Tyle emocji, co?
Gratulacje, Ana.
To wcale nie była niska prowizja.
Zdecydowanie nie.
Will przyjedzie?
- Jasne, że nie. - No tak.
Mężczyźni i piłka.
Właśnie. Postawiłem 20 funtów.
Chciałam mu wytłumaczyć...
Chwila, co?
Lwy grają o mistrzostwo,
a siedmiolatki nie potrafią same trenować.
Tak!
Nabrałem się.
Zniosę wiele. Ale nie kłamstwo.
Życie i tak jest trudne. Nie chcę musieć się non stop pilnować.
Ale to bez znaczenia.
Mam... złamane serce.
Sprawiliście, że uwierzyłem,
że chcecie wygrać, być mistrzami.
Ich najlepszy zawodnik ma astmę.
Gracie przeciwko drużynie,
której najlepszy zawodnik potrzebuje inhalatora.
Miałem z tym zaczekać, ale nie mam wyjścia...
Po meczu zapraszam was na pizzę.
Ciężko pracowaliście i zasłużyliście.
Ale jeśli wygracie, obiecuję wam nielimitowane lody.
Nawet sześć gałek?
Ile chcesz.
A teraz idźcie tam
i dajcie z siebie wszystko.
Nie dla siebie, nawet nie dla mnie.
Nie dla rodziców, czy tam kogokolwiek, kto z wami przyszedł.
Ale dla czekolady, wanilii, pistacji i tego dziwnego smaku Zaina.
Agrest!
Właśnie! Wszyscy razem!
Gotowi?
- Raz, dwa, trzy, Lwy! - Lwy!
- Naprzód! - Do dzieła.
Za lody!
Tak!
Myślałam, że łapówki są nielegalne.
To nie jest dobry moment.
Mój samolot odlatuje za trzy godziny,
a nie pojadę, zanim z tobą nie pogadam.
Z całym szacunkiem, ale to końcówka meczu.
Jasne.
Tommy, obrona.
Chciałam porozmawiać po aukcji,
ale nie przyjechałeś.
Ponoć się udało.
Wiem o strategii mojej mamy...
Słyszałem też o twoim wielkim wyznaniu.
Okazuje się, że obie kłamałyśmy.
Mama grała. Kłamstwo to nie jej bajka.
Moja też nie. Zazwyczaj.
Will, wybacz, że cię okłamałam.
Ale choć kłamałam co do mojej pracy,
nie kłamałam w sprawie moich uczuć.
Nie zmyśliłabym tego.
Bardzo chciałabym zacząć od nowa.
W pełni szczerze.
Doceniam, ale jeśli mamy być szczerzy,
właśnie lecisz na drugi koniec świata.
A co z pracą w Nowym Jorku?
Zrezygnowałem.
Dlaczego?
Ryan, ruchy! Obudź się!
Cieszę się, że ci się układa, wygrałaś,
a moja mama kupi sobie domek.
Fajnie, że jesteś wobec mnie miła,
kiedy masz to, czego chciałaś.
Ale kiedy szło nie po twojej myśli, byłaś okropna.
Trudno widzieć to inaczej.
Naprawdę chciałam powiedzieć ci prawdę.
Ale bez wyjścia na wariatkę, co było niemożliwe.
Miałam w głowie mętlik.
Poza tym nie sądzę, że chciałbyś ze mną rozmawiać,
gdybyś znał prawdę.
Prawda jest taka, że nie jestem taka jak ty.
Nie mam koneksji ani oszczędności,
od lat jestem zadłużona.
Śpię na futonie w kawalerce z siostrą i jej narzeczonym,
każdego ranka budzę się jako nieproszony gość,
licząc, że jeśli zaimponuję szefowej choć trochę,
kiedyś zaimponuję komuś takiemu jak ty.
Wtedy nikt nie musiałby wiedzieć, że...
Że nie mam nic.
I jestem...
nikim.
Nie jestem osobą, za którą mnie wzięłaś.
A koleś, któremu chciałaś zaimponować brzmi jak dupek.
Boże! Tak! Moja ty piękna.
Zaczekajcie chwilę.
Ana, jesteś kimś.
Pewnie kimś wspaniałym,
- po prostu cię nie poznałem. - Will, ja...
Chciałbym poznać prawdziwą ciebie.
Z futonem i w ogóle. Bezpiecznej podróży.
Idziemy na pizzę?
Idziemy! Jestem z was dumny.
Widziałeś, jak broniłem?
Zgodnie z obietnicą, lody i pizza.
Jesteśmy gotowi do startu.
Proszę upewnić się, że stoliki i monitory
są odpowiednio zabezpieczone,
a siedzenia...
Szampana?
Dziękuję.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Myślę, że teraz rozumiem.
Tak?
W przedszkolu byłbym milionerem.
- Ronnie! - Co?
- Ładny obraz. - To kwadrat!
Mają tam darmowe jedzenie i picie.
Skąd wiesz?
To moja galeria.
Klasa.
Naprawdę.
Miłej zabawy.
Mówiłam, że da radę, prawda?
Z taką prowizją latałbym z Maverickiem.
Jak to jest prowadzić galerię?
Całkiem nieźle.
- Masz pieniądze. - Tak.
- Masz zdrowie. - Tak.
Mogłabyś wbić na Rayę.
Claire ma rozległe kontakty.
Spójrz, to ona.
- Piękne. - Nie to.
Nie sądziłam, że dotrze.
Przecież rządzi światem.
Przykro mi, że nie przyszedł.
Nic się nie stało.
Po co robiłam sobie nadzieję?
Chodźmy gdzieś.
W tym mieście są tysiące ludzi, którzy chcieliby...
Z tobą pogadać.
Miał swoją szansę.
Może innym razem.
Muszę zamknąć galerię.
Gratulacje. Cudowne miejsce.
- Fantastyczna robota. - Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Hej, gratulacje.
- Dzięki, że przyszliście. - Super.
- Dziękuję, Ana. - Dzięki.
Wiesz, jak trudno było je zwinąć?
Will.
Co tu robisz? Przyjąłeś ofertę pracy?
Nie dlatego tu jestem.
A dlaczego?
Wciąż wisisz mi za buty.
Kupię ci nowe, jeśli przyznasz, że tęskniłeś.
Niezła oferta.
Teraz się wycofasz, żeby podbić stawkę?
Drugi raz nie przejdzie.
Co teraz?
Najpierw zostaw u mnie swoje rzeczy.
Ładny futon.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Opieka kreatywna