Piłki Max Chapman były dziś nie do odbicia,
ale szczęście może ją opuścić za sprawą Josha Gibsona, króla asów.
Gibson z Homestead Grays ma najwięcej home runów w lidze
i odbija niemal każdą piłkę.
Piorunujący narzut! Gibson przeciera oczy ze zdumienia.
O rety! Tłum to uwielbia.
Dzisiaj Chapman gra jak w transie.
Nie każdego dnia widujemy czarną zawodniczkę klasy Babe'a Rutha.
Przykro mi, skarbie.
Dobra, chłopaki. Zbieramy się.
Ktoś wie, co to za ślicznotka?
Tak, znam ją.
Gary, nie spodziewałem się tego po tobie!
Musi być bardzo zakochana.
Moja żona przychodzi tylko na mecze, po długich namowach.
Bo ona cię nienawidzi.
Co mam wam powiedzieć, ciągle tu przychodzi.
Właśnie tu idzie.
Hej, Maxine, cieszę się imprezę u Guya...
Panie Vance. Max Chapman. Jestem miotaczką. Potrzebuje mnie pan.
Doprawdy?
Ręka pańskiego miotacza Fowkesa nie jest już taka, jak dawniej.
Odciążyłabym go na treningach.
I zdradza się przed podkręconą piłką.
Nic nie zdradzam. Kto to jest?
Nadyma pan policzki przed każdą podkręconą.
-Co ona sobie... -Chłopaki. Kończymy na dziś.
Nie jesteśmy parą.
Nie płacz.
Masz rację co do Fowkesa.
Wiem.
Rzucam takie podkręcone, że pałkarzowi oko bieleje.
Robię to bez sygnalizacji.
Chłopcy idą do pierwszej ligi, białej i czarnej.
-Reszta... -Znam pańską drużynę.
Od dziecka przychodzę na mecze.
Przykro mi. Każdy z zespołu musi pracować w fabryce.
Nie odejdę, dopóki pan nie zobaczy, jak rzucam.
Więc będziesz tu spała.
Jest jakaś praca w fabryce?
ICH WŁASNA LIGA
Te spódniczki... Jak mam w tym przykucnąć?
Zobaczą moje... wszystko.
Panowie nie będą mieli nic przeciwko.
Są ładne. Podkreślają róż policzków.
Jak mam grać w spódnicy?
Jak mam ślizgać się po boisku?
Hej. Może to tylko do zdjęć?
Dziś do zdjęć, ale będziecie też w nich grać.
Cholera.
Puk, puk. Wszystkie ubrane?
To szef drużyny i reklamy.
Siostrzeniec szanownego właściciela naszej ligi. To jest pan Alan Baker.
Po prostu Alan. Sam sobie jestem panem.
Nie możemy grać w spódniczkach.
Jesteśmy zawodniczkami, nie tancerkami Ziegfelda! Bez urazy.
-Uwielbia je. -Jeszcze jak!
Jutro macie pierwszy mecz przeciwko South Bend Blue Sox.
Chwila. Jutro? Nawet nie trenowałyśmy.
Dlatego mam kilka wiadomości.
Wy, nasze Rockford Peaches, będziecie trenowane przez...
Po prostu powiedz moje imię.
Były miotacz Cubsów, Garłacz Porter.
-Garłacz Porter! -Król opadającej piłki!
-Ten, który zabił ptaka? -Tak, garłacza, Jo.
Uwielbiam szatnie.
Ludzie piszą na ścianach swoje modlitwy.
Błagają bogów, zaklinając się na miłość do Jerzego Waszyngtona,
żeby dał im ich szansę.
Pierwsza rzecz, której miotacz musi się nauczyć,
to patrzeć komuś w oczy i go czytać.
Czy się boi? Czy myśli o swojej dziewczynie?
Powiem wam, co ja widzę, stojąc tu i patrząc na was.
Że wiele z was tu przybyło dla swoich pięciu minut.
-Mam rację? -Tak jest.
Tak. Dobrze.
Chcę widzieć ogień w waszych oczach. Pokażcie mi swój ogień.
Ogień! Ogień w oczach.
Świetnie. Rozpalcie się. Tak jest. Pokażcie mi to.
Chcę widzieć płomienie! O tym właśnie mówię.
Drogie panie, dziś wieczorem przygotuję nasz pierwszy w historii skład.
Wyjdźmy dziś i pokażcie mi, dlaczego powinnyście w nim być.
Chodźmy.
Dobra, idziemy.
To bardzo ekscytujące.
Dalej.
-Klap, klap. -Idziemy.
Cześć.
W porządku. W czymś pomóc?
Carson Shaw, będę łapać.
Łapać narzuty.
Przepraszam. Jestem wielką fanką. Jesteś jednym z ulubionych graczy mojego taty.
Zgodziłbyś się może to podpisać?
Pewnie.
Moja rodzina nie wierzy, że to prawda.
Zobacz to.
Czekaj, co to?
-Magia. -Tak.
Może twój ojczulek pojawi się w magiczny sposób, gdy to przeczyta.
„Carson Shaw jest zawodową baseballistką.
„Z poważaniem”.
Dziękuję.
Pokaż mi ogień, Carson Shaw!
Czekam.
Myślę, że z założoną maską zadziała o wiele lepiej.
Choć to był ogień.
-W porządku. -Zazwyczaj szybko się uczę.
Załapiesz. To pierwszy dzień.
-Na razie. Idę. -W porządku.
Z tym mogę działać.
Niezłe odbicie.
Ładnie.
Jak masz na imię? Przestań zaniżać poziom.
Nie moja sprawa, kotku.
Uwaga, Joey.
W porządku.
Przepraszam.
Hej.
Kto nauczył cię tak rzucać?
Sama się nauczyłam.
Ja też.
Pokaż mi podkręconą.
Dobrze.
Hej, Carson Shaw. Niech tata będzie dumny.
Carson ma nowego tatusia? Szybko poszło.
Nie było was przy tym. On nie jest moim tatusiem.
Pokażę ci, jak rzucać moją opadającą piłkę,
Ale musisz przysiąc, że dochowasz tajemnicy.
Tak się tylko mówi. Nie będziesz przysięgać.
Dobrze, zobacz. Chwyt jest prosty.
Ustawiasz palce symetrycznie, obok szwów,
tam, gdzie za kilka lat będziesz składać autograf.
Potem jak przy szybkiej...
Zostań tam, Shaw.
-Dobrze. -Uwaga, Shaw.
Niezły patent, Shaw.
-Czy to ma sens? -Tak.
-W porządku, spróbuj. -Tak. Dzięki.
Pewnie.
Co to za wspaniała kobieta? Wygląda jak moja matka.
-Czyli ma kasę! -Nie lubię jej.
Wiem, kto to jest.
Hej, Shaw.
„CZY KOBIECOŚĆ PRZETRWA ATAK ROCKFORD PEACHES?"
Co to za dziennikarstwo?
Na litość boską! Przeczytaj, proszę.
-Mówi jak moja matka. -Tak.
„Najpierw kobiety udały się do fabryk, tracąc wytworność,
„a teraz machają kijami rywalizując o to,
„która jest bardziej męska”.
-Tak jest napisane. -Przesada.
Gwóźdź do trumny.
Nie sprzedaliśmy nawet kilkuset biletów.
Panie wyglądają jak kierowcy ciężarówek.
To wszystko przed pierwszym meczem?
Właśnie. Wyglądają jak kierowcy ciężarówek.
Możesz przestać po mnie powtarzać? Mówisz jak mój brat. Irytujesz mnie.
Po to tu jestem. Wiem, co chcą oglądać mężczyźni.
Jeśli się uda, prasa to podchwyci.
Dziękujemy i do zobaczenia.
Przepraszam?
Cześć...
Przepraszam?
Nie zauważyłam cię.
Cześć, szukam pracy. Poproszę o podanie.
Nie mamy żadnych podań.
A ten stos?
Rzeczywiście.
Ale wiesz, nie mamy długopisu. Przykro mi.
Mam długopis!
Miałam. Już nie mam.
Nie szkodzi. Mam długopis.
Właściwie to nie zatrudniamy. Długopis niepotrzebny.
To co tu robią wszystkie te kobiety?
-Ochotnicze szwaczki. -Mają lunch.
Fabryka sponsoruje lunch dla ochotniczych szwaczek.
Według rozporządzania Roosevelta musicie mnie wziąć pod uwagę.
-Zrobię to teraz. -Ja też.
Nie podołasz tak delikatnej pracy, jaką wykonują tu kobiety.
-Dziękuję za zainteresowanie. -Do widzenia.
-Dziękuję bardzo. -Dziękuję.
Dziękuję.
Zbywasz mnie milczeniem czy już ci przeszło?
Wczoraj wróciłaś bezpiecznie?
Próbuję skupić się na grze. Możesz zostawić mnie w spokoju?
-Nie chcesz spokoju. -Tak, chcę.
Wdech, wydech. Wdychajcie grę. Gra jest paliwem.
Paliwo rozpala ogień.
Widzę, że myślisz, kochanie.
Przypomina mi to, co mawiał mój kumpel Babe.
„Trzeba odbijać sercem, Garłacz, nie głową”.
Babe... Babe Ruth?
Zgadza się.
Nieźle jak na kogoś, kto przez trzy lata grał w pierwszej lidze.
Jego ręka zawiodła.
Powinnaś posłuchać, co mówił o sercu.
Może powinnam. A może powinnam uderzyć cholerną piłkę.
Jeśli potrafisz...
Może uderzę, jeśli przestaniesz mówić.
No weź, Shaw. Masz być murem.
Masz być jak lep na muchy.
W porządku, dosyć na dziś.
Chodźcie, zbierzcie się tu.
Brawo za dzisiaj, Brzoskwinie. Zasłużyłyście na brawa.
Świat jest ponury. Ale my damy tym ludziom rozrywkę
i damy im baseball,
odsłonięte łydki
i całą resztę cudów, które symbolizują Amerykę.
Przepraszam, panie trenerze. To wszystko na dzisiaj?
Bo jutro mamy mecz.
Myślałam, że zarwiemy noc.
Dziewczyny, jutro mamy zajęcia grupowe.
Proszę wszystkie na dole punktualnie o 8.00.
-Muszę być obecny? -Nie musisz.
Dzięki. Słuchajcie, wiem, że się denerwujecie.
Jutro jest ważny dzień, ale bardzo podoba mi się to, co dzisiaj widziałem.
Pamiętać! Jeśli nie czujecie się gotowe, to właśnie dlatego jesteście gotowe!
Nie wiem.
Do jutra.
Co?
Dobrze, wystarczy.
Dobranoc.
Carson! Telefon.
Robienie tego ciasta musiało być frustrujące.
Nie mówiłaś mi, że masz siostrę.
Nie możesz po prostu sobie rozmawiać.
O Boże, Meg! Mam ci tyle do powiedzenia.
Że uciekłaś grać w baseball w Illinois?
Williamsonowie cię widzieli.
Emily mówi, że się spociłaś i wystawał ci stanik.
Był widoczny, ale nie celowo. Zaczepił się na ogrodzeniu.
Wiesz, jaki to wstyd dla ojca słuchać tych plotek?
Co ludzie mówią?
I tak już musi tłumaczyć, dlaczego nie masz dzieci.
Nie każdy ma dzieci zaraz po ślubie tak jak ty.
Większość ma, w ciągu siedmiu lat.
Szkoda, że nie ma mamy, Carson. Nie miałabym z tobą kłopotów.
Nie jestem kłopotem.
Mam dziś masę spraw. Otworzyłam więc pocztę w twoim domu.
Charlie napisał, że jego powrót się opóźni.
Wyjaśnił dlaczego? Czy w liście było coś jeszcze?
Dasz mi trochę prywatności?
Pewnie. Trzymaj.
Powinnaś przeczytać tę książkę. Spodoba ci się.
Carson, wiesz co? Napisz do męża. Chyba że go zostawiasz.
Co? Nie. Greta coś ci powiedziała?
Napisałam do Charliego. Wie, gdzie jestem.
Byłam w Baker Field, Meg. Opowiadałam ci o tym.
Marzyłam o tym.
Nie możesz się cieszyć moim szczęściem?
Zdaje się, że ktoś z ciebie zakpił.
Lecę. Mam prawdziwe życie.
Wyślę ci wycinki z gazet. Zobaczysz moje prawdziwe życie.
DRZEWKO NA BROOKLYNIE
Wystąpię w filmie.
Mam tylko nadzieję, że wcześniej dostaniemy wypłatę.
Co ty mówisz? Myślisz, że to się zaraz skończy?
To zbyt piękne, żeby było prawdziwe, tak?
Nie. To odpowiednia ilość piękna, żeby to było prawdziwe.
Nie robiłabym sobie nadziei, farmerko.
Rozumiem. Nie czujmy się zbyt pewnie. Wszystkie umrzemy.
Musimy się ostrzegać zanim zaczniemy temat śmierci.
-To zasada, więc... -Tak.
Po prostu mam nadzieję, że ludzie przyjdą na nasze mecze.
Myślę, że ludzie przyjdą na mecze.
Naszym trenerem jest Garłacz Porter! Będzie świetnie.
Ktoś czytał dzisiejszą gazetę?
Nie.
-Polecam. -Tak.
„Czy kobiecość przetrwa atak Rockford Peaches?”
Wcale nie mam krzepkich ramion.
-Próbujesz mi namieszać w głowie? -Nie wiem, o czym mówisz.
Nie ma nic o naszych umiejętnościach gry w baseball.
Żartują z nas.
-Myślałam, że gramy na serio. -Brzoskwinie. My.
Carson?
Wszystko dobrze?
Martwię się. A jeśli to wszystko się rozpadnie?
Albo mnie zwolnią? Nie mogę wrócić do domu.
-Ja też. -Ale masz męża.
Ja nie mam nic. Tylko krzesło.
Wspaniałe krzesło, ale właściwie to należy do moich rodziców.
Nawet nie jest moje.
Nie wiem.
Czuję, że powinnam tu być, wiesz?
Nigdy wcześniej tak się nie czułam.
Myślisz, że to prawda? Co o nas napisali w gazecie?
Wiesz, co jest prawdą?
Jutro gramy w profesjonalny baseball.
Proszę, proszę.
Jesteś coraz lepsza.
Jaka matka, taka córka.
-Nie do końca. Chodź. Usiądź. -Zaczyna się.
Wiesz, nie zawsze chciałam pracować w salonie fryzjerskim.
Mało brakowało, aby nie powstał.
Dali mi pożyczkę tylko dlatego, że mam męskie imię.
Myślę, że Rockford Bank and Trust są przekonani,
że Toni Chapman, właścicielka najlepszego salonu fryzjerskiego, jest mężczyzną.
Nigdy mi o tym nie mówiłaś.
-Powinnam im powiedzieć? -Nie.
Wszystkie panie na dół. Bardzo dobrze. Zapraszam do salonu.
Wezmę to, pani Shaw. Dziękuję.
Wszystkie panie do salonu.
Dwa rzędy.
Może umarłyśmy, a w niebie robią z twojego domu dom towarowy.
Jak damy, proszę, nie jak bydło. Pani McCready.
Pozwólcie, panie, że przedstawię Vivienne Hughes,
z Vivienne Hughes Cosmetics. Najdroższą kobietę na Wschodnim Wybrzeżu.
Przejdziemy metamorfozę?
Jest multimilionerką.
Powinnyśmy się jej podlizywać!
Gramy mecz. Musimy się przygotować psychicznie.
Jestem tu, aby sprawić, że będziecie apetyczne dla publiczności.
Abyście wyglądały i zachowywały się jak te piękne damy za mną.
Georgia, przestań przychodzić z do połowy zrobionymi włosami. Spójrz.
Chcę tylko, żebyś dokończyła.
Jestem praworęczna. Nie mogę zrobić drugiej strony.
-Policz za całość! -Pewnie.
-Ale z was numery. -Dzień dobry, paniom!
-Dzień dobry! -Miło cię znowu widzieć.
Pani Turner. Minęło tyle czasu. Jak się pani miewa?
-Zarobiona i błogosławiona. -Cudnie.
Witaj, kochanie.
Mogę cię tu posadzić!
Czuj się jak w domu, dobrze?
-Dziękuję. -Dobrze.
Przyszła wcześniej na czesanie. Przygotuj ją, ale ja ułożę włosy.
Chcę, żeby były wyjątkowe.
Dobrze.
-Zaraz do ciebie przyjdziemy. -Dziękuję.
Hej, Lynn,
czy to nie ta sama sukienka, którą widziałam wczoraj na targu?
Co? Ta sama sukienka dwa dni z rzędu?
Nie jestem zaskoczona.
Mogłabym skłamać.
Powiedzieć wam, że nie mam tylu sukienek, co Chapmanki,
ale nie zrobię tego, bo miałam miłą noc.
Brawo. Minęło z pięć lat, odkąd miałaś „miłą noc”, co?
Raczej 35.
Pamiętasz noc, kiedy poszłyśmy z Bertiem do bimbrowni?
To była noc!
Musisz gadać o mojej siostrze?
-Dzień dobry wszystkim. -Przecież wiesz!
Kurczę, kto umarł?
Hej, Clance. Więc jaki jest plan?
Jeśli chodzi o włosy, myślałam o czymś w stylu...
Znasz to.
Dobra fryzura dla ciebie.
Możemy to zrobić.
Czemu to taka wielka sprawa? Na weselu było cudownie.
-Wesele ustawia was jako parę. -Dokładnie!
Parapetówka ustawia cię w społeczności.
Nie wiesz, co to znaczy mieć własny dom.
Amen.
Clance, słyszałam coś o gotowanym krabie?
Tak.
Bliscy Guya ostrzegli, że jeśli kraby nie będą idealne, wracają do Luizjany.
Ostatniego kraba zjadłam przed wojną. Pycha.
Max, pamiętaj, że mamy odebrać kraby, a potem do Hanka
po gramofon i po moją lawendową sukienkę.
Tak. Będzie chyba sporo do noszenia.
Zwłaszcza jeśli chcemy ochronić fryzurę à la Lena Horne.
Tak, jest co chronić.
Możecie jechać wozem taty.
Widzisz, jak mnie rozgrywają?
Nie patrz!
WITAMY ROCKFORD PEACHES MIASTO ROCKFORD W ILLINOIS
Za późno. Przepraszam.
Gdybyś nie pokazała, nie zauważyłabym! Nie dbam o to.
Mam nowy zespół. Muszę tylko dostać pracę.
Nie szkodzi. Dostanę swoją szansę.
Jak chcesz powiedzieć Toni, że masz inną pracę? Nie sądzę...
Po prostu jej powiem. Nieważne, co ona myśli.
-Chodźmy po kraby. -Zróbmy to.
-Cześć, Frank. -Hej!
My po kraby.
-W życiu nie widziałam kraba. -Krabów. Nie kraba.
Guy tak się ucieszy. Wzruszają go owoce morza.
Powinny tak wyglądać?
Krewetki? To skrzynia krewetek.
Przysiągłbym, że to kraby. To ostatnia skrzynia.
Czy wiesz, jak ważne są kraby w przebiegu tej kolacji?
To noc krabów. Potrzebujemy ich.
Co z ciebie za sprzedawca ryb? Nie sprawdziłeś?
-To twoja praca. -Był tu pan Beaumont.
Musiał wziąć kraby.
Co? Mam iść i szukać pana Beaumonta?
Mogę podać jego adres.
To właśnie on. W kapeluszu. Ma wasze kraby.
Teraz nam to mówisz?
-Chwila. -Zabieramy krewetki?
-Zabieramy je. -Zostawcie to.
To dużo płynu i...
Mam adres. Jedziemy do pana Beaumonta.
Kiepsko z czasem, czyli albo gramofon albo sukienka?
Kto w ogóle potrzebuje muzyki na imprezie? Możemy po prostu śpiewać czy coś.
Zatem gramofon!
Chwileczkę.
Co, widzisz kraby?
AS UNIFORM CO. MUNDURY WOJSKOWE I PRZEMYSŁOWE
Hej!
Znowu chcesz mi narobić wstydu? Wezwać tłum gapiów?
Raczej ty mnie. Ludzie myśleli, że jesteśmy parą.
Nie sądziłem, że to coś złego.
Nie...
Zatrudniacie? Trener mówi, że muszę pracować, by grać w zespole.
Słuchaj Maxine, nawet gdybyś nie zrobiła ze mnie głupka przed całym zespołem,
nie pomógłbym ci.
Nie zatrudniają czarnych kobiet.
Ale nie powiedzą tego wprost z powodu uchwały Roosevelta.
A gdybyś mnie zapisał jako Maxa Chapmana zamiast Maxine?
Co będzie, kiedy się zjawisz? Stracę pracę.
Udawaj, że nie wiedziałeś. No dalej, Gary! Zaszalej.
Myślałam, że mi pomożesz.
Pomagam ci już od jakiegoś czasu.
Może nie powinienem.
Max! Jadę.
Spotkajmy się wieczorem i pogadajmy o tym więcej, dobrze?
Brzmi świetnie!
-Odpalam auto! Odjeżdżam! -Idę. Stój!
Clance, nie możesz sama wieźć krabów!
Istnieje pięć kształtów twarzy.
Tylko jeden jest naturalnie atrakcyjny.
Myślę, że dzisiaj skupimy się na pozostałych czterech.
Zbyt semicka.
Zbyt tajemnicza.
Mamy tu wampirze zęby, które można opiłować.
Urocze brwi, gęste włosy i piękny kolor.
Wiejskie dłonie?
-Wiejska twarz. -Nigdy nawet nie byłam na wsi.
Od dziś całe wasze życie, publiczne i prywatne,
musi odzwierciedlać nasze amerykańskie wartości, gust zarządu i mojego wuja.
To bzdura!
Nie spodziewałam się tego.
Chcą, żebyśmy zaliczały asa,
a potem dygały przed nimi z filiżanką w dłoni.
-Dzięki, matołki! -Robią sobie z nas kpiny.
Nie chcą, żebyście się ośmieszyły.
Jeśli chcecie wejść do ich świata, taka jest cena.
Potem same zdecydujecie, czego chcecie.
Czego pani chciała?
Autonomii.
Zbudowałam imperium, podróżowałam po świecie.
Poślubiłam młodszego faceta.
On żyje dostatnio, a ja zachowuję wolność.
Chcemy szybować przez pokój
i wpaść w ramiona swojego męża lub przyszłego męża.
Może kiedyś.
-Nie masz jeszcze męża? -Nie mam.
Chcę wierzyć, że gdzieś tam jest. Najpierw muszę jednak wybić asa.
Zmykam.
Ależ to głupie. Czy teraz wyglądam jak amerykańska dziewczyna?
Potrzebujesz trochę różu.
Spokojnie, Shaw.
Wrzuć na luz. Nie mów mi, co mam robić.
I dygnięcie.
Panno Dannelly, dziękujemy, na tym kończymy.
-Umiem tak, jak pani chce. -Nie sądzę, moja droga.
Spakuj się, dostaniesz bilet na pociąg.
Jak myślisz, po co to robią?
Nie chcą, żebyśmy wyglądały jak jakieś lesby. Kumasz?
Właśnie o to chodzi.
A może to po prostu pani nie dotyczy, pani Shawowa.
Panno McCready, dziękuję. Przyjemnie było panią tu gościć.
-Nie! -Jess pomagała nam z makijażem,
dlatego sama nie jest umalowana.
Zatem proponuję odwzajemnić przysługę. Teraz.
I dygnięcie.
Po prostu pukamy, podmieniamy kraby na krewetki i się zwijamy.
Na razie lepiej zostawić krewetki w aucie.
Zbadajmy grunt.
Zbadajmy. Dobrze.
Dzień dobry. Czy pani...
Ciocia Bee miała wielkie serce i jak najlepsze intencje.
Gdy przyszedł czas, żeby mi pomóc jeździć na rowerze,
odkryłem, że ciocia Bee też nie umiała na nim jeździć.
Co zrobiła?
-Musimy wyjść. -Nie bez moich krabów.
-Wiesz, jak mam ze zmarłymi. -Po prostu się uspokój!
Przepraszam. Czy później będą serwować kraby?
Nie dla mnie. Dla niej. Bo uwielbiała jedzenie.
-Muszę wyjść. -Nie!
Uspokój się, dobrze? Nie ruszaj się stąd. Poszukam kuchni.
Przepraszam, szukam tylko chusteczki.
Ciocia Bee bywała czasem podła jak wąż,
ale była prawdziwą Bożą niewiastą.
Cholera! Kraby.
Nie!
Mnie też jej brakuje.
Szlag, pani Beaumont.
Boże, musimy zdobyć te kraby.
Musimy pojechać do Schwartza.
Co? Nie! Nawet moja mama tam nie chodzi.
Wiesz, że liczą nam podwójnie. Chodźmy do Patty.
-Weźmiesz sukienkę i... -Wybieram kraby.
-Dla Guya. -Jesteś pewna?
Dobrze.
NIEBIESKIE KRABY
Prawo pozwala nam tu być.
Przypomnisz im? Bo chyba o nim nie słyszeli.
Kraby! Przepraszam.
Przepraszam pana.
Cześć.
Przepraszam pana.
Proszę pana.
Czy możemy... Dobrze.
To nie ma znaczenia. To bez znaczenia. W porządku.
Chyba jednak to ma znaczenie.
Toni zawsze o ciebie dbała.
Nie wiesz, co to znaczy pracować na dom i nazwisko.
Nie chciałam dziś przynieść wstydu sobie ani Guyowi.
Ale zobacz. Nie mam krabów,
więc zaproszenia, na których narysowałam kraby, to idiotyzm.
Pomyślą, że się popisuję i...
-Zaraz wracam. -Co?
-Dokąd... Max! -Zaraz wracam.
Max!
Urocza knajpa. Umieram z głodu.
Skąd wiem, czy mam równo barki?
Muszą być równe, skoro nadal tu jesteś.
Muszę się skupić na grze.
Mam bardzo restrykcyjną dietę. Muszę iść do sklepu.
Właśnie pojęłam, że nigdzie nigdy sama nie chodziłam.
Chcesz pójść ze mną?
Pewnie. Widzimy się na boisku.
Proszę pana...
Proszę pana?
Wiem, że mnie słyszysz. Nie odejdę.
Świeży tuńczyk ma więcej białka?
Żartujesz, prawda?
Powiedz, proszę, że nie jadasz ryby z puszki.
Jad kiełbasiany zabija.
-Dzień dobry. -Cześć!
Ćwierć kilo najświeższego tuńczyka. Mam kartkę na żywność.
Cześć. Rozmawiałyśmy wczoraj. Nie wiem, czy pamiętasz.
Chciałam wyjaśnić coś, co widziałaś, a co mogło wydać się dziwne.
Nic nie powiem. Nie obchodzi mnie to.
Dobrze.
Proszę pani?
W czymś pomóc?
Właściwie to byłam tu pierwsza.
-Prawda? -Tak. Była tu pierwsza.
Czego chcesz?
Mam zamówienie dla pani Leny Horne.
Mój Boże! Nie zrobiłaś tego!
Ostrożnie.
DOM ROCKFORD PEACHES
Oto pierwszy mecz Amerykańskiej Zawodowej Baseballowej Ligi Kobiecej.
Powitajmy South Bend Blue Sox i nasze lokalne Rockford Peaches.
To się dzieje.
Wasza trójka nie była zaproszona na imprezę. Zmykać.
Przyszliśmy sprawdzić, czy będzie kiepsko. Jest.
-Przymknij się, Cecil. -Big C!
Idiota, nie Big C! Bierz swoje komiksy i spływaj.
Co to? Mój Superman? Miałeś mi nie kraść komiksów!
-To mój Superman! -Nie.
Zabrałam ci go, jak zabrudziłeś Wonder Woman masłem orzechowym.
-Błagam... -Głupek.
O Boże. Dzień dobry.
Cześć. Dziękuję. To miłe. Połóż to tam, mam kraby.
Guy! Wróciłyśmy!
Dobrze, już lecę, kochanie.
Tylko nigdzie nie idźcie.
Zaraz przyniosę kraby.
Dzień dobry.
Cześć, kochanie. Gdzie byłaś? Wszystko dobrze?
Nie, bo nie mam sukienki i nabałaganiłam, więc jest bałagan.
Nie mogę tak gadać z ludźmi, więc idę się ubrać.
-Zwolnij! -W porządku.
Załatwię to.
Włożysz kraby do garnka i przypilnujesz? Dziękuję.
PIOSENKARKA I AKTORKA LENA HORNE PRZYBYŁA DO HOLLYWOOD
W porządku, gdzie to jest?
Już jesteś śliczna, ale uważam, że wyglądasz idealnie...
w tym.
Spójrz tylko. Czyżbym patrzył na Lenę Horne?
Kochani, co za prędkość!
Pierwsza miotaczka, Lupe Garcia, pochodzi z Hiszpanii.
Uwaga, panowie. Jej piłki są tak gorące, jak jej temperament.
Hiszpanię przełkną łatwiej niż Meksyk.
Teraz Shirley. Oprócz machania kijem
lubi też grać na flecie i piec chleb.
Błąd pałkarza.
Punkt!
Trzeci strajk. Odpadasz.
Moja dziewczyna!
Dalej! Dobrze.
Tak!
Dajesz!
McCready!
-To jest to! -Tak to się robi, Gill.
To jest baseball. Kijem ją, tę piłkę.
Postaram się.
-Życz mi powodzenia. -Powodzenia.
Dzięki.
Zaczynamy, ptaszku.
Chodźmy.
Wyzywająca Greta Gill pilnuje pierwszej bazy!
Chłopaki, ona jest singielką!
-Jest urocza. -Tak.
Kto chce jej numer telefonu? Bo ja tak!
Wybij.
Viv. Jestem twoim dłużnikiem.
Płacisz mi. I to ile.
To się uda.
Błąd pałkarza.
Kochanie, jaki masz rozmiar stanika?
Lubię znać statystyki graczy!
Wiesz, jesteś ładniejsza, niż piszą w gazetach.
Dalej.
Dajesz.
Jeśli myślisz o randce, musisz się trochę postarać.
Błąd pałkarza!
Masz to. Dalej!
Tak, kochanie. Lepiej spójrz na moje piłeczki.
Trzeci strajk. Odpadasz!
-On tak na serio? -Powiedział „piłeczki”?
Przy mnie poczujesz się lepiej. Tylko poślij mi całusa.
Zawodniczka z trzeciej bazy, Jo De Luca.
Dasz radę.
Panowie, mówi czułym głosem, ale ma potężną pałkę!
Dalej, Joey!
De Luca.
Strajk!
Gdybyś trochę schudła, mielibyśmy na co popatrzeć.
Gdybyś umiał zamknąć ryj...
Panno Gill. Nie.
Nieprawidłowe odbicie. Wynik: zero do dwóch.
Trzeci strajk! Wypadasz!
Chyba się popłacze!
Kochanie, uśmiechnij się!
Chodź na kolanka! Od razu poczujesz się lepiej.
Prosiła się o to, spójrz na nią.
Nie pozwólmy mu tak nas mieszać z gównem.
Niech wstanie. Wyceluję w kolana.
To są wasi klienci.
Pan Baker nie może ich stracić.
No już, dziewczyny. Głowa do góry i uśmiech.
Hej, jeśli chcesz złowić lucjana,
nie wabisz go krewetkami jak pstrąga tęczowego, prawda?
Wiecie co? Załatwię to.
Mogę prosić na słówko?
Ojej!
Hej, mamo.
Cześć. Dobrze wyglądasz.
Dziękuję.
-I dziękuję, tato. -Nie ma sprawy, mała.
Hej, Ellie!
-Spójrz na nią! -Tak, to nasze dzieło.
Oj tak, kochanie.
Guy.
Nie pamiętam, kiedy jadłam tak dobre kraby.
Postarałeś się.
Tak!
A nie mówiłem?
Wszystko gra?
Tak.
Pani Toni powiedziała, że są dobre. To znaczy, że są świetne.
Wybiłam asa.
Rockford Peaches przegrywają zero do jednego.
Mocne pierwsze wyjście Lupe Garcii.
Może następnym razem Peaches spiszą się lepiej.
Wyszłyśmy na idiotki.
Daję nam góra dwa tygodnie.
Pierwszy mecz był słaby, ale się poprawimy.
-Gramy zawodowo. -To było złe.
-Będzie lepiej. -Było źle.
-Przepraszam. -Cześć.
Przyszłam przekazać uwagę od zarządu.
Troszkę przesadzasz na boisku.
Więc gdybyś mogła być trochę słodsza, mniej agresywna.
Oczywiście.
Dobrze.
Jo, idź do domu. Spotkamy się tam.
-W porządku? -Tak.
Potrzebujemy rywalizacji. Dziewczyny cię potrzebują.
Cóż. Nie jestem magikiem.
Jestem, ale nie o to chodzi.
Nie, Casey, jesteś trenerem.
Właśnie chciałem powiedzieć, że...
Jestem tu, żeby wrócić do gry, dobrze?
Takie wygłupy zszargają moją reputację.
Twoją reputację?
Chcesz znów sprzedawać ubezpieczenia łodzi? Proszę bardzo!
Przepraszam, Nathan.
Chcesz bardziej ekscytującej gry? Musisz skrócić spódnice.
Te dziewczyny nie mają w sobie ognia.
Panie Porter.
Miałeś rację.
Dobrze?
Jest łatwiej, gdy się wie, że to żart, prawda?
Właśnie cię szukałam.
Przepraszam za wcześniej.
Chcesz zatańczyć?
Tak.
Zastanawiałeś się jeszcze nad tym, co powiedziałam o pracy?
Nie poddajesz się!
Jeśli się nie uda, wezmę winę na siebie. Słowo.
Gary, byłabym ci naprawdę wdzięczna.
Dobrze. Wpiszę cię na listę,
jako „Maxa”.
To nie jedyny powód, dla którego chciałaś ze mną zatańczyć, prawda?
To nie jedyny powód.
-Hej. -Hej.
Chyba zostawiłam tu kosmetyczkę. I...
Greta.
W porządku.
Zaleźli mi za skórę.
Marzenia są w porządku. Tak myślę.
Wydaje mi się, że gdy naprawdę
czegoś pragnę, wszystko się zawsze sypie.
Tak.
Znam to uczucie.
Ale naprawdę chcę, żeby ta liga wypaliła.
Kto mówi, że nie wypali?
Ty to powiedziałaś.
Mówiłaś, że liga nie przetrwa nawet dwóch tygodni.
-Nie rozpakowałaś się. -Dobra.
To oni decydują, jak długo to potrwa,
co mamy nosić i jak mają wyglądać nasze brwi.
To oni nam mówią, czy możemy odpowiadać
tym pieprzonym dupkom z trybun, czy nie. Ale...
nikt nam nie będzie mówić, czy to jest prawdziwe.
To my decydujemy.
Tak.
Podoba mi się ten styl.
-Tak? -Tak.
Zrobiłabym równie dobry manicure.
Wolę spotkania po godzinach.
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska