OBLICZA PATRIOTYZMU
Wiosna przeradza się w lato, a bomby aliantów spadają na Rzym.
We wszystkich zakątkach Ameryki odważni mężczyźni żegnają rodziny
i ojczyznę, by dołączyć do walki o wolność.
A gdy chłopców nie ma, dziewczyny harcują.
Z piłką. Poznajcie Rockford Peaches.
Gdy ich mężczyźni biją faszystów, te dziewczęta zdobywają bazy
i przyciągają tłumy swoim urokiem osobistym.
Pięknym uśmiechem można dużo ugrać.
A ich uśmiechy są urzekająco białe.
Muszą jeść sporo batonów od Bakera!
Garłacz Porter we własnej osobie uczy je, jak grają prawdziwi mężczyźni,
więc Peaches są gotowe ustrzelić własne zwycięstwa.
Z gracją, oczywiście.
Te świetne dziewczyny w głębi nadal są paniami domu
i zawsze znajdą czas na kobiece pasje.
Zapraszamy na stadion,
przekonajcie się sami, jak słodkie są nasze Brzoskwinki.
Nie ma dowodów, że batony Bakera
wybielają zęby.
ICH WŁASNA LIGA
Hej.
-Cześć. -Cześć.
Ładnie wyglądasz. Masz randkę?
Idę do biblioteki.
Chcesz iść ze mną?
Albo ty? Czy chcecie? Możemy iść wszystkie razem.
Robimy sobie paznokcie.
Jasne. Nie przeszkadzam.
Idę do sklepu poszukać czegoś,
co powali mnie na dzień czy dwa.
Żartuję.
-Kupić ci fajki czy coś? -Nie.
Dobra, na razie.
Dobrze! Dajesz!
Out!
Chyba dotknęłam pająka.
Ktoś wie o tym miejscu?
Dziewczyny wymykają się tu z facetami.
Musimy wybierać miejsca, których nikt nie zna.
Jasne.
Znajdziemy inne miejsce.
Pierwsze damy Rockford walczą o szóste zwycięstwo w siedmiu meczach.
Dzięki Garłaczowi nastał sezon na Brzoskwinki.
To znaczy, że nie jesteśmy już ostatnie!
Nie jesteśmy najgorsze!
Nie widziałem, by ktoś tak się cieszył trzecim miejscem.
Co to było?
Pewnie jakaś sowa, której przeszkodziłyśmy.
Musimy iść.
Cholera.
Nawet w lesie nie możemy być?
Hej.
Najpierw chcesz tylko przyjaźni, a teraz nie możesz się odkleić?
Co się tak spieszysz?
Nie spieszę się, tylko...
Nie wiem. Chcę znaleźć miejsce, gdzie będziemy mogły...
wreszcie...
No wiesz.
Dobra. Wejdź pierwsza.
Czemu?
Lubię na ciebie patrzeć.
Nie wierzę, że to prawdziwe.
No, ja też.
Co z tym zrobisz?
Przyda mi się nowa rękawica.
Nic do baseballa.
Aż mi dziwnie. Nigdy nie miałam takiej kasy.
Myślałam, że trochę waży.
Pani Toni nie daje ci na wszystko pieniędzy?
Daje, ale te są moje.
Boże! 25 dolarów tygodniowo!
U pani Berry zarabiam pięć razy mniej.
Bez napiwków Guya możemy stracić dom.
Coraz więcej facetów w fabryce dostaje wezwania.
Pytają mnie o moje koleżanki.
Nie. Guy nie chciałby, żebym tam pracowała.
Ale wiem, co możesz sobie kupić.
Ciekawe, jak by to było chodzić po ulicy w takiej sukni.
Chyba podziękuję.
Już wiem, na co wydam te pieniądze.
Na co?
Max. Na co?
Proszę jajka.
-Cześć, tato. -Dzień dobry, kotku.
Powiedz córce, że przyjmuję zamówienia tylko od płacących klientów.
Za czynsz.
I rachunki.
I za jajka.
Zatrzymaj te pieniądze.
Będą ci potrzebne po wojnie,
gdy cię zwolnią, żeby zrobić miejsce dla powracających mężczyzn.
Całe szczęście do tego czasu będę w czarnej lidze.
Tam płacą jeszcze lepiej.
-Co? -To twoja wina.
Przecież nic nie robię.
Nie mam zamiaru dyskutować z żadną z was.
Ale jeśli chcesz płacić czynsz...
-Masz jajka? -Tak się będziesz...
Tak myślałam. To moje.
Cześć, Guy.
Lepiej to odłóż. Szukasz tylko złych wiadomości.
Innych nie ma.
Nieprawda. Spójrz tutaj.
Piszą o... Dobra, tornado.
A tu zamieszki. Niedobrze.
Patrz tutaj. Kopalnia się zawaliła.
No dobra. Speed Jaxon. Uwielbiasz ten komiks.
Jest żołnierzem, jak ty.
Jest silny i szybki, tak jak ty, i zabija nazistów, jak ty.
Nie jestem jak Speed Jaxon.
On niczego się nie boi.
Wiesz, że lubię, jak jesteś nago,
ale musimy przywrócić cię do porządku.
-Nie. -Dobra.
Tak sobie myślałam,
że może pójdę pracować z Max w fabryce...
Nie.
Będziemy robić śruby i części do samolotów...
Nie, kochanie.
Powiedziałem nie.
To nie jest bezpieczne.
Ledwo kupiliśmy ten dom i nie stracę go.
Nie ma wyjścia.
Załóż koszulę. Albo chociaż rękaw.
Tylko lewy?
Wycieczka!
Johnson jest trzecia. Zawsze rzuca wysoko.
Szczegóły.
Zapisujesz każdą zagrywkę z każdego meczu?
Każdą. To jej obsesja.
Mogę zobaczyć?
Robię tak od dziecka.
Czwarta to chyba Simmons.
Zawsze atakuje pierwszą piłkę, cokolwiek jej narzucisz.
Możemy to pokazać Terri? Przyda jej się.
Przeszedł mi już skurcz. Mogę znowu rzucać.
Świetnie. Nie mam nic do Terri. Poza prędkością ma dobrą technikę...
Garłacz, proszę.
Wiecie, czemu ciągle gadają o tym głupim ptaku?
Bo grałem za krótko, żeby stworzyć jakąś inną historię.
Przez kontuzję ręki. Tobie chcę tego oszczędzić.
Rozumiesz?
Co? Chcę jej pomóc.
-Jasne. -Pokaż.
Ten duży maz to podkręcona, a ten mały to szybka z rotacją?
Nie rysowałam tego, żeby pokazywać innym.
-Chyba łapię. -Dobra.
Damy ci to, ale jest brzydki. Przepraszam.
Tak. Świetny pomysł.
Drogie panie. Na prośbę pani Shaw
i w celu poprawy stosunków koleżeńskich
na tej wycieczce zmienimy wam współlokatorki.
Lupe i Esti.
Co za przypadek.
-Shirley i Jo. -Dziewczyno!
Greta i Maybelle, Carson i Jess.
Prawie się poszczęściło.
I jego córka Clementine
Moja droga
Moja droga Clementine
Nie powinnaś być w pokoju z Jo, bo...
Czasem używa perfum, po których boli mnie głowa.
Jestem na to bardziej wrażliwa niż ty.
To pewnie woda po goleniu, rozumiesz.
Byłabym wdzięczna, gdybyśmy się zamieniły.
-Jasne. -Dziękuję.
Ale nie chcę urazić Jess.
Rany! A może poprosisz Maybelle, żeby się zamieniła z Jo?
Nie, to nie wyjdzie.
Bo wtedy Greta i Jo będą razem,
a duch zespołu jest najważniejszy.
-Zgadzam się. -To co zrobimy?
Jo może być z Jess, a ty z Gretą.
Rany! Nawet o tym nie pomyślałam.
-Nie przyszło mi to do głowy. -A mnie od razu.
-Mądra jesteś. -Pogadam z Jo.
-Dobra. -Będziesz bezpieczna.
-Damy radę. -Dobra.
W jaskini W kanionie
Wydrążonym na kopalnie
Mieszkał podstarzały górnik
I jego córka Clementine
Moja droga...
Szybko, drogie panie!
Bierzcie swoje rzeczy i idziemy.
Przez moją alergię i duch zespołowości
powinnaś być w pokoju z Carson.
Jeśli Sarge się zgodzi, to w porządku.
-Jesteś taka dobra. -Pewnie.
-Dziękuję. -Dzięki.
Tak.
Ale dziwny hotel.
W motelu było miejsce tylko dla trenera.
Ale chętnie wynajęli nam pokoje tutaj. Przygoda, dziewczyny!
Gdyby matka mnie teraz widziała...
-Witamy. -Witaj, siostro.
Podczas pobytu w klasztorze musicie zachować milczenie
oprócz chwil modlitwy i w czasie mszy.
Za mną.
Dziewczyny.
Wybacz, Panie, bo zgrzeszyłam, ale pozwól mi jutro skopać im dupy.
-Amen. -Amen.
Coś ty taka zadowolona?
Nigdy wcześniej nie byłam w klasztorze.
A kocham Boga.
Ja też.
Bardzo. Oprowadzę cię.
Jestem pod wrażeniem. Ten...
Przepraszam.
-Przepraszam. Przesadziłam? -Nie, przepraszam.
Chcę, żebyś tak mnie dotykała.
-Tak? Dobra. -Tak.
-Dajesz. -Dobra.
-Nie. Czemu przestałaś?
Bo nie oddychasz.
Nie wiem, co ze mną nie tak.
-Przepraszam. -W porządku.
Myślisz o Charliem?
Nie. Po prostu wszystko psuję.
Nieprawda.
Mamy całą noc, no i jutro.
Jasne.
I jestem trochę głodna.
Ja też.
Sprawdźmy, czy zakonnice lubią przekąski.
Na pewno.
Skąd je wzięłaś?
Powiedziałam, że są dla mojego brata.
Tak? A ilu masz braci?
Wielu.
Dziewczyno...
Dlaczego zawsze musisz być w złym humorze?
Jeśli nie gram, nie przydaję się...
Myślisz, że mnie wyrzucą? I co potem?
Zawsze możesz wrócić do domu. I wracać tu, kiedy tylko chcesz.
Dzieciak z ciebie.
Przestań, Jo nie jest lesbą, to moja współlokatorka.
Mama mówi, żeby nie ufać kobietom wcinającym kanapki.
Faktycznie sporo gada o Katherine Hepburn w spodniach.
Rabin mówił, że to zaraźliwe.
Jednego dnia lubisz mężczyzn, a następnego... lobotomia.
Tylko to pomaga.
I okazuje się, że spowiedź nie jest tak naprawdę poufna.
-Powinna być. -Właśnie.
Dlatego Jo nie może wrócić do Massachusetts.
Jesteś naprawdę piękna, wiesz?
-Naprawdę. Przyjmij komplement. -Nie.
Tak, zwłaszcza kiedy jesz tę kiełbasę.
Dziękuję.
Pamiętasz, kiedy pocałowałyśmy się po raz pierwszy?
Czemu poszłaś z tym facetem?
Gdy zaczynam coś z nową osobą,
chcę, żeby ludzie widzieli mnie z jakimś facetem.
-Rozumiesz? -Tak.
To jedna z moich zasad, która ma mnie chronić.
Czyli robiłaś to...
wiele razy?
Tamte też były mężatkami?
Wiele z nich.
To może pomóc w małżeństwach.
To urozmaica ich zabawy z mężami.
Mam wrażenie, że jeśli przekroczę pewną granicę,
nie będę mogła się potem cofnąć.
Ale się cofniesz.
Niedługo będzie wrzesień i wrócisz do Charliego,
a ja i Jo będziemy w Kalifornii.
I będziemy miło wspominać tę naszą...
przygodę.
-Jasne. -Jasne.
Nie wiem, co robić.
Nawet nie obcina paznokci u nóg, a zwykle to uwielbia.
Uwielbia? Fuj.
Faktycznie, nie zauważyłam, że to dziwne.
Co powiesz na podwójną randkę? Ty i Guy oraz ja i Gary.
Powiedz mu, że się tym stresuję, a ty chcesz, żeby było luźno.
Przepraszam, ale czy ty i Gary jesteście już na etapie podwójnych randek?
Nie wiedziałam, że to konkretny etap,
ale jest fajny i nie uważa mnie za dziwadło, więc tak.
Guy nie musi nawet wychodzić z domu.
Przyjdziemy do was. Ugotuję coś.
Wystarczy, że musi jechać na wojnę.
Guy umie ugotować, uwielbia to i to mu poprawia humor.
-Tak jak mnie rysowanie. -Babcia przyszła w odwiedziny.
Proszę, proszę.
Czytałaś nowego Kapitana Amerykę?
Nie. Speed Jaxon jest dziesięć razy bardziej realistyczny.
Jeśli realistyczny znaczy nudny, to zupełnie jak ty.
Sam jesteś nudny! Idziemy.
-Uważa, że jesteśmy nudne? -My? Mówił o tobie.
Może i jestem nudna, ale mam pracę. Co ty masz?
Idziemy do roboty. Mamy randkę.
Dasz radę.
Tak? Te dziewczyny mają wielkie łapy.
O mój Boże! Cheryl! Dzięki Bogu. Cheryl tu jest.
Dobrze cię widzieć.
Głupia jak but.
Zadzwoniła do mnie kiedyś spytać o mój numer.
Jeśli ona da radę, to ja też dam.
Ale tu głośno. Musimy mieć stanowiska obok siebie.
Zobaczymy.
Mówiłaś, że pracują tu głównie biali faceci.
-Tak było. -Chapman, prawda?
Tak.
Kierujesz swoim działem. Pokaż nowym, co robić.
Żeby nikt nie stracił ręki.
-Jim Fowkes to mój szef. -Odszedł. Zająłem jego miejsce.
Odszedł?
Odszedł.
Clance, on odszedł. To moja szansa!
Ludzie tracą tu ręce? Bo ja nie mogę.
Nie. Jim Fowkes odszedł. Będą potrzebować pierwszego miotacza.
-Max? -Tak.
Właśnie tego chciałaś!
Idę poszukać trenera. Zastąp mnie.
Jak?
Cześć. Jestem Clance. Dopiero się zatrudniłam...
Co robimy? Co to jest?
Słyszałam, że brakuje wam kadry.
Fowkesa podebrała fabryka betonu natryskowego.
Wie pan, gdzie znaleźć dla niego zastępstwo.
Spóźnię się na spotkanie.
-Gdzie idziemy? -Nie możesz odpuścić?
Nie mogę. Jak pan zobaczy mój rzut, to pan zrozumie.
Nie odpuszczę. Będę wszędzie.
Na boisku. W gabinecie. Nawet u pana w domu.
Łatwiej dać mi szansę niż wyjaśniać żonie,
-co robię w ogrodzie. -Dobra.
Przyjdź do mnie po treningu w czwartek i zobaczymy.
Tak jest.
Dziś na boisku rządzą Peaches. Kolej na Gretę Gill.
To pierwszy z dwóch meczów między Rockford a Kenoshą.
-Dawaj, dziewczyno. -I rzuca.
Gill do pierwszej. Co za moc, piłka odleciała.
Maybelle mija bazę, a Gill biegnie do domu.
-Nieźle. -Dzięki.
Dobra robota. Jestem z ciebie dumny.
Co z nim?
Dawaj, Shaw!
Kolej na Shaw.
Jazda.
Wybija piłkę głęboko w pole.
Mija pierwszą bazę.
I dobiegła do dwójki.
Teraz odbija DeLuca, która całuje na szczęście swoje ramię.
Garłacz!
-Przepraszam. -Poważnie?
-To jakiś żart. -Uspokój się.
-I piłka. -Co jest?
Leci wysoko do środkowego pola.
-Shaw zamarła. -Biegnij!
-Carson, leć! -Dwie dla DeLuki.
Shaw biegnie. Mija trzecią bazę...
Safe!
Dotarła do bazy domowej. Peaches miażdżą dziś The Comets.
Co się stało? Gdzie Garłacz?
Beverly każe kończyć bez niego.
Co? Dobra.
Trener Porter potrzebuje kilku dni na załatwienie sprawy osobistej.
-Widziałam, jak się kłócą. -Co?
Co ona powiedziała?
-Nie żyje. -Nie. Był z nami.
Odszedł.
Garłacz?
Nie znam się na tym sporcie,
więc jedna z was powinna go zastąpić.
Jako trenerka? Nie. Musi być jakiś facet.
Facet od tablicy wyników.
Nie będziemy słuchać faceta od tablicy.
To powinna być Greta. I tak już dowodzi.
Zgadzam się. I jest wysoka, widać ją z daleka.
Dobrze. Panno Gill, drużyna cię potrzebuje.
Nie.
Potrzebujemy Shaw.
-Tak? -Tak.
To zadanie dla niej.
Ja nie... Co?
Popieram.
Wie wszystko o baseballu i robiła notatki.
-Fakt. -Nie wiem...
Ja to zrobię. Zastąpię Garłacza.
Wiem, jak myśli. I grzeję ławkę.
-No nie wiem. -To zły pomysł.
Chyba nikomu nie pasuje ta energia.
Nie, czekaj.
Mówisz, że będziesz naszą trenerką?
No pewnie.
Młoda się ucieszyła.
-Jestem dobrym wyborem. -Popieram Lupe.
Przestańcie z tym popieraniem.
To nie demokracja.
Pani Shaw i panna Garcia podzielą się tym obowiązkiem.
To tylko kilka dni. Przeżyjemy to.
Tak sądzę.
-Dobra. -Dobra.
Złamałaś dziś jedną ze swoich zasad.
-Jaką? -Nie okazywać bliskości publicznie.
Wybrałaś mnie.
Drużyna jest najważniejsza.
Jak ty i Lupe zamierzacie...
Lubię, jak jesteś pewna siebie, Shaw.
Nadal mówisz do mnie „Shaw"?
Nasze Comets pod wodzą Barneya Ironmoutha
zmierzą się z Rockford Peaches z nieobecnym Garłaczem Porterem.
Mężatki na pewno to rozumieją.
Trzymamy się starego składu?
Powinnaś być piąta.
Jo zacznie. Ma dobrą formę.
Dzięki!
Carson też ma formę.
To dobry pomysł. Jo uderza mocniej.
Dzięki, nasza wieśniaczko!
Panie i panowie, niechaj Kenosha przywita zwyczaj,
który rozprzestrzenia się szybciej niż faszyzm. Nocny mecz!
Widzicie coś?
-Nic. -Niedobrze.
Tragedia.
Nie podoba mi się to.
Dam radę.
-Widzisz? -Tak.
Gdzie ona jest?
DeLuca nie złapała łatwej piłki.
-Mam mroczki przed oczami. -Dobra.
Gonzalez się miota.
To nie jest dobry początek dla Peaches.
Comets prezentują się rewelacyjnie.
Dajesz!
Może Peaches potrzebują okulisty.
-Na co ja patrzę? -Nic nie widzę.
-Co wy robicie? -Staramy się.
Myślałam, że zmiana się nie skończy.
Nie wiem, jak one mogą tak dobrze grać.
Są jak nietoperze.
Cholerne zachodnie małe stopy.
Co się dzieje? Wyglądałyście jak pijane.
Byłoby łatwiej.
Sprawdziłam statystyki
i Comets wygrały wszystkie swoje wieczorne mecze.
Może to nie przypadek.
Nie oskarżaj, jeśli nie masz dowodów.
Łatwy out dla Kenoshy.
Dobra. Myśl. Co by teraz zrobił Garłacz?
Porzuciłby nas.
To nie pomaga. Poważnie.
-Taka prawda. -Coś tu nie gra.
Comets prowadzą pięcioma punktami i biją Peaches na głowę.
-No dalej, Shirley. -Gdzie ona jest? Nie widzę.
-Ale ciemno! -Gdzie piłka?
Peaches są totalnie zagubione.
W prawo! Dawaj!
Moje prawo czy twoje prawo?
Twoje prawo!
Dawaj do domu!
Katastrofa.
Punkt!
Lu, światła. Co się dzieje?
Przepraszam, na boisku nie może być dziesięciu zawodniczek.
-Jestem trenerką. Ona też. -My obie.
A one oszukują. Wyłączają jedną z lamp.
Droga panno, nie chcesz rzucać takich oskarżeń
wobec weterana bitwy na Dogger Bank.
Nie wiem, czym jest Dogger Bank,
ale wiem, że wyłączają lewą lampę, gdy nie odbijamy.
Marty. Burmistrz kazał nam ograniczyć zużycie prądu przez wojnę.
-Oszczędzanie to pomaganie. -Skoro to dla wojny...
Oczywiście.
Burmistrz kazał wspomóc wojnę, wyłączając jedną lampę?
-Dobre pytanie. -Tylko jedną?
W bitwie na Dogger Bank liczyła się każda drobnostka.
Mój mąż jest teraz na wojnie.
-W tej chwili. -Gdyby tu był, powiedziałby...
-Co by powiedział? -Że...
uczciwość i jej kuzynka, wolność,
świecą o wiele jaśniej niż to światło,
jeśli je pan włączy.
-Co? -Nie rozumiem.
No.
Ale regulamin stanowi,
że nie można zmieniać oświetlenia w trakcie trwania meczu.
Więc albo włączycie lampę,
albo zaczniemy od nowa.
Właśnie.
Muszę wrócić do domu na serial.
Proszę włączyć lampę.
-Chwilę musi się rozgrzać. -Dziękujemy.
Nie do wiary.
-Czytałaś regulamin? -Miałam sporo czasu na ławce.
I tak dużo tracimy. Musimy je przechytrzyć.
Tak.
Dobra.
Grają brudno, to my też będziemy paskudne.
Cholera, Shaw.
Pora na piątą zmianę. Zobaczmy, czy Comets utrzymają przewagę.
-Chyba powinna... -Powinna.
Gonzalez robi duży zamach, a Peaches biegną.
Rzut przez trzecią bazę na lewe pole.
Gonzalez mija trzecią bazę i do domowej. I piłka.
-Ślizg i safe. -Safe!
Peaches szaleją.
Siódma zmiana. Peaches wyprzedzają Comets o punkt,
osiem do siedmiu.
Rzut. Znów kradną bazę.
Maybelle biegnie. Czy jej się uda?
Punkt!
-Peaches kradną kolejną bazę. -Tak!
Trener nie jest zadowolony.
Mówił o dżentelmeńskiej umowie, żeby nie zdobywać tak baz.
Może w tym problem, Deborah.
Nie ma tu już dżentelmenów.
Życzę dobrej nocy.
Dobra. Jesteśmy dwa mecze za Comets
i trzy za Blue Sox.
Wiesz, co myślę?
Jeśli jutro pokonamy Sox, wygramy całą ligę.
No to musimy je pokonać.
Podoba mi się ta pewność siebie.
Banda idiotek.
Mogę tu usiąść?
-Udało nam się. -Tak.
Dzięki, że we mnie uwierzyłaś.
Nie wiem, czy ktoś kiedykolwiek to zrobił.
Przyjemność po mojej stronie.
Monte Irvin dociera do bazy, Chapman się szykuje.
Chyba nie wie, co mu dziewczyna narzuci.
Przygotowuje się...
-I rzuca. -Chcesz rozpętać trzecią wojnę?
Muszę być gotowa.
Na co?
-W czwartek rzucam dla trenera Vance'a. -Nie.
-Serio? -Tak.
Ta ściana nie wytrzyma więcej twoich piłek...
Dobra.
Boże, spokojnie.
Wybacz. Zapomniałam, że jesteś stary.
Co myślisz?
Pary ci nie brakuje.
No weź, powiedz coś.
Starzec nie może cię już wiele nauczyć, może oprócz świętowania.
Daj spokój.
Wymyśliłaś sobie pseudonim?
Może „Akcja" Chapman?
-Słabo. -Tak myślisz?
-Tak. -Może...
„Czapa" Chapman.
-Cieplej. -Wynoś się stąd.
Nie możesz pojawiać się znikąd.
Wszystko dobrze? Kto to był?
-Nikt. -To twoja ciotka Bertie.
-Edgar. -I tak się dowie.
-Ciocia Bertie przyjechała? -Zatrzymała się we Flats.
O co tu chodzi?
Nie rzucaj piłek w moją reklamę.
Sporo za nią zapłaciłam, a ty mi ją demolujesz.
Myślałam, że zabierze mnie w jakieś fajne miejsce.
A głupek zaprowadził mnie na ganek własnej matki.
No niemożliwe.
Dał mi ręcznie napisane menu
-z napisem „U Guya”. -U Guya.
Byłam gotowa sobie iść przez tego skąpca.
Ale spróbowałam jego wieprzowiny.
O mój Boże.
Tak jęczała, że aż mama przybiegła.
-Myślała, że przyprowadziłem ladacznicę. -Boże!
Przepraszam, ale poczułam tę wieprzowinę aż po same stopy.
Zakochałam się w nim z miejsca.
Ja w tobie też.
Dobrze, zmówmy modlitwę.
Panie, dziękujemy ci za rodzinę, przyjaciół i posiłek.
-Amen. -Amen!
Amen.
Pewnie ostatni raz to zrobiłem.
Przestań. Nie.
Jeszcze przyrządzisz nam te pyszności.
-Faktycznie dobre. -Smakuje?
-Też się zakochasz w Guyu? -Nie, jest mój.
Cały twój.
-Boże. -Przestań.
-Co jest? -Przepraszam. To się nie zdarza.
Jasne. Dam ci radę.
Nie zrozumiesz, co one do siebie gadają,
musisz to zaakceptować.
-Dam radę. -Zobaczymy.
Widzisz? Jest idealny.
No nie wiem.
A jak wam się podoba w fabryce?
-Bardzo. -Jest inaczej.
Bardzo?
Tak.
Lubię tworzyć rzeczy. I te wielkie maszyny.
Lubię robić w kółko to samo i stawać się w tym lepsza.
Ma to sens?
-Pewnie. -Jak z baseballem?
Boże, Max chociaż raz nie mówi o baseballu,
-a ty musiałeś? -W sumie...
Chciałam poczekać do deseru, ale mam nowinę.
Jutro walczę o pozycję miotaczki.
No jasne.
Myślałem, że Gary będzie nowym miotaczem.
Co?
O cholera.
-Nie wiedziałam. -Wybacz, nawaliłem.
-Miałem nie mówić. -Powiedziałabym ci.
-Mam dużo na głowie. -Jestem po twojej stronie.
Nie.
Nie, trener kazał mi przyjść w czwartek.
Zaoferował mi to wczoraj.
-Miałem mu odmówić? -To moje marzenie.
Moje też.
Nie.
Max.
Maxine.
A cholernym Niemcom dasz nasze współrzędne, co?
Maxine. Powinienem był ci powiedzieć.
Ale nie powiedziałeś.
Wiedziałem, że się zdenerwujesz.
Wiedziałabyś, że też tego chcę,
gdybyś słuchała.
I wiesz, że jestem lepsza.
Dlatego mi nie powiedziałeś.
Nie jesteś w drużynie, a ja tak.
W męskiej drużynie.
Dlaczego tylko na tym ci zależy?
Bo tak jest.
Jasne.
Myślałem, że w końcu będę mógł cię dziś pocałować.
Moglibyśmy być jak oni.
Nigdy nie będziemy tacy jak oni.
Powinna pracować w salonie.
-Nie chce tam pracować. -Nieważne, czego chce.
Baseball to nie to.
Co? Musisz dać jej trochę nadziei.
Nie wierzę, że tak z nią grałeś na ulicy.
Miałaś marzenie.
Czemu ona nie może? Daj jej się nacieszyć.
To nie to samo. To nie jest jej prawdziwe marzenie.
Zawsze chodzi o Bertie?
To ty zawsze ją w to wciągasz.
Za każdym razem, jak patrzysz na naszą córkę.
Przestań gadać o lesbijstwie.
Spójrz na mnie i powiedz, że nie mogłaby stać się lesbijką.
Możesz to powiedzieć? Nie. Już to przerabiałam.
Przeszłam przez to z siostrą i nie chcę tego samego z córką.
-Musisz mnie wesprzeć. -A jeśli twoja córka jest inna?
Co zrobisz?
Słuchajcie.
Jeśli chcecie odbijać jak DeLuca, musicie pocałować jej biceps.
Zapraszam, po kolei!
Słynne ramię DeLuki przyjmuje wasze całusy.
Tak.
Ne wiem, jak to powiedzieć, więc po prostu to powiem.
Myślę, że Jo jest lesbą.
-Shirley, słuchaj... -Shaw.
-Potrzebuję cię. -Dobra.
-Zaraz przyjdę. -Dobra.
Nie możesz tego nikomu mówić.
Nikt nie może wiedzieć.
Wymyślimy coś we dwie, dobra?
Coś wymyślimy.
-Jasne, razem. -Świetnie.
-Coś wymyślimy. -Dobra.
Ale jest lesbą.
-Coś wymyślimy. -Dobra.
-Hej. -Co to za mina?
-Normalna. -Na pewno?
-Tak. -Wyglądasz dziwnie.
-Mam nowy pomysł. -No.
Zacznę z Terri.
-Dobra... -Co?
To naprawdę ważna decyzja.
Może powinnyśmy poczekać, aż Garłacz wróci.
Czyli on decyduje, gdy chodzi o mnie, a nie o wszystko inne?
Boże, ciebie wszędzie pełno. Wiemy, co robić.
-Chyba jednak nie. -Jasne.
-Ona ma decydować? -Nie wiem, dopiero przyszła.
Przykro mi to mówić, ale nikt nie poprze ciebie zamiast Carson.
Dobra.
Grajmy, dziewczyny.
-Słuchaj. -Po co?
Cierpliwości, Lupe.
Kurwa!
Pomogło?
Tak.
Wstawiasz się za Shaw?
To przypomina mi, jak było z tobą i z Daną.
Jesteś zazdrosna?
Nie. Martwię się o ciebie.
To przestań.
Dobrze się bawię i nie robię nic złego. I przestrzegam zasad.
Może i przestrzegasz, ale nie jesteś ostrożna.
No weź.
Miałam przyjść w czwartek, no to jestem.
Daj spokój. Po prostu chciałem być miły.
Opanuj swoją dziewczynę, Gary!
Maxine, idź stąd.
Nie wiem, co sobie myślisz...
Założę się o dwutygodniową wypłatę, że rzucam lepiej niż każdy z was.
Wywalisz ją czy nie?
Max. Nie.
Czemu? Ze względu na ciebie?
Dobra. Pokaż, co potrafisz.
Dobra.
Hej...
Stać mnie na więcej.
Niech spróbuje.
Dawaj.
Możesz to zatrzymać.
Dobra, wracamy do roboty.
Nawaliłam. Kompletnie.
Z drużyną. Nie wiem, co się stało.
Ćwiczyłam i poszłam tam, byłam gotowa...
Max.
Poważnie przyszłaś gadać ze mną o baseballu?
To ostatnia noc Guya.
Boże, przepraszam, zapomniałam...
Pochłonęło mnie...
Gdy cię zobaczyłam, przez chwilę pomyślałam,
że przyszłaś zobaczyć, jak się czuję.
Clance...
To nic. Ale nie mogę gadać teraz o baseballu.
Clance...
Kochanie, musisz się ogarnąć.
Wstawaj.
Dobra.
Czego tak naprawdę się boisz?
Boję się wielu rzeczy.
Na przykład?
Boję się, że zgubię okulary.
Możesz to powiedzieć.
Że umrę.
Dobrze.
-I cię stracę. -Dobrze.
-Nie chcę jechać. -Wiem.
Nie wiem, co bez ciebie zrobię.
Dobra.
Miałeś rację. Żaden z ciebie Speed Jaxon.
Jesteś inny. Jesteś...
Porucznikiem Zwycięstwo.
A on się czasem boi,
bo Speed Jaxon nie ma nic do stracenia,
a Porucznik ma piękny dom,
na który ciężko pracował.
I jeszcze piękniejszą żonę, którą kocha. I...
Wiesz co? Może...
Może ten strach czyni go silniejszym. Im więcej ma do stracenia,
tym mocniejszy jest jego elektryczny...
atak kinetyczny.
W końcu rozwali tego cholernego kosmitę Zitlera.
I wróci do domu.
Zitlera?
Tak.
-Hitler, tylko przez Z. -Jasne.
Wróci do domu.
Ciekawe, czy Peaches skończą zmianę
nie tracąc kolejnych punktów.
Peaches grają dziś bez genialnego stratega Garłacza Portera.
Gdzie Garłacz?
-Dupek. -Przegrywają o trzy punkty
w drugiej części siódmej zmiany.
Szybka Esti na pierwszej bazie,
zobaczymy, czy Peaches coś ugrają.
Nie. Ona wie, jak je przetrzymać.
Gonzalez kradnie bazę. Rzucają pierwszą.
Blue Sox odcinają ją przy drugiej.
Dajesz.
Gonzales odbija do pierwszej i rzuca do drugiej. Ślizga się.
Kiepska decyzja.
Peaches mają problemy bez Portera.
-Nie możemy ciągle robić tego samego. -A co?
Nie wiem. Są od nas lepsze.
DOM ROCKFORD PEACHES
Mają dziś ciężki dzień.
Hiszpańska Wyrzutnia grzeje ławkę, a Peaches doszły chyba do ściany.
Blue Sox zdobywają kolejną bazę.
Peaches prosiły o czas.
Mam dość.
Wchodzę.
-Nie, kontuzja. -Nie udawaj, że się troszczysz.
-Troszczę się o nas. -Co się dzieje?
Spadówa.
-O co ci chodzi? -Zamknij się.
Kurwa, serio?
Zamknijcie się.
Robi się gorąco. O czym gdakają nasze kurki?
Nie chciałam tego, ale musimy...
Nie będzie mną rządzić wieśniara.
Jestem tu, by grać.
Serio? Bo mam wrażenie, że nie robisz nic.
Tak? Przez ciebie.
Nic ci nie zrobiłam.
O rany.
-Kurwa. -Dziewczyny!
Przestańcie!
To nie...
Niezły cios. Rany.
Może Peaches wymieniły rękawice na takie bokserskie.
To będzie bolało.
Przestańcie!
Peaches się poddają.
Naraziłyście nie tylko siebie, ale i całą ligę.
Wstyd mi za ciebie, Lupe.
Za mnie? A Shaw?
Przynajmniej niedługo wraca Garłacz i wszystko wróci do normy.
Garłacz przyjął ofertę pracy jako trener Orioles.
Co?
-No jasne. -Odszedł?
Przykro mi.
Póki pan Baker nie znajdzie nowego trenera...
Boże, dopomóż nam.
Myślałam, że w końcu wezmą nas na poważnie.
To co teraz? Co zrobimy?
-Czekaj. -Co?
-Możemy gdzieś pogadać? -Nie.
Wróciłyśmy do domu. Nie jesteśmy już w pokoiku,
a rozłąka tylko sprawia, że kochamy owocniej.
Mocniej.
Też.
Hej.
Co tu robisz?
Musimy porozmawiać.
O czym?
Prosiłaś, żebym zapomniała, co widziałam.
Ale cały czas to pamiętam.
Więc musisz coś dla mnie zrobić.
No dobra.
-Co mam zrobić? -Nie tutaj.
Napisy: Małgorzata Fularczyk
Nadzór kreatywny Zofia Jaworowska