Ale ciemno.
To twoje boisko?
Z dzieciństwa.
Będziesz odbijać.
Jasne.
Kurczę!
Dobra.
Dobra. Jeszcze jedną.
Cholera.
Dobrze.
W twoim przypadku zawsze chodzi o Bertie.
A ty nie sądzisz, że nasza córka może stać się inna?
Szlag!
Nie widziałam tak szybko miotającej kobiety.
Musnęłam ją tylko dlatego, że puściłaś ją wyżej.
Czekaj. W porządku.
To...
Zostawiłaś torbę.
ICH WŁASNA LIGA
-Clance. -Max.
-Wczoraj... -Ja pierwsza.
Zapomniałam, że to była ostatnia noc Guya.
-Przepraszam. -Dziękuję.
Dziękuję.
Jak się masz?
Dobrze.
Pożegnałam się z mężem, być może na zawsze.
Życie bez niego jest jak bezustanne spadanie
w ciemną otchłań.
Ale czuję się dobrze.
A ty? Co się stało z drużyną?
Zmarnowałam szansę, żeby się dostać.
Pojęłam, że nie jestem dość dobra.
Żyłam w kłamstwie, ale jest spoko.
-Bardzo spoko. -To spoko.
Bo u mnie jest w porządku. U ciebie też?
Więc u nas wszystko spoko.
-Tak. -Tak.
-Dzień dobry wszystkim! -Dzień dobry.
-Komitet powitalny? -Kierowniczka zmiany. Max Chapman.
Kierowniczka zmiany? Jestem Gracie. Miło cię poznać.
-Chapman? -Jestem Clance.
Ktoś ci już mówił, że wyglądasz jak ta, jak jej tam, Josephine Baker?
Tak.
-Ale bardziej idealna. -Tak.
Dobrze się czujecie?
-Świetnie. Ja nigdy. -Oczywiście, że tak.
-Nic nas nie zdołuje. -Nic!
Clance. Przykro mi z powodu Guya. Słyszałam straszne rzeczy.
Nie tylko o wojnie, ale i dyskryminacji, niebezpiecznej pracy i braku szkoleń.
Pewnie odchodzisz od zmysłów!
Jakby co, to jestem.
Spoko. I tak mamy się świetnie.
Później, gdy wszystko zależało od rzutu, kompletnie się zblamowała!
To było śmieszne.
-Pieprzyć ich. Pieprzyć Cheryl. -Tak.
Dobra.
Nieźle wygląda.
-To należy do niej. -A to jest Stu.
Tak.
-Chipsy. Chleb kukurydziany. -Fajnie.
Tym się udław, dupku.
-Nawet się nie spodziewają. -Tak.
-Jabłko. -Zamienię się na gruszkę.
Wszystko spoko.
Znakomicie.
Świetnie.
Wiadomość na pierwszej stronie? Absurd.
BÓJKA W TRAKCIE MECZU
Wiecie, że grupa skautek bojkotuje Baker Candies?
Skautki was nienawidzą!
Was, pożarów lasów i gubienia się.
Słyszałeś, przeprosiły, Alan.
Koniec z Alanem. Panie Baker.
Junior.
Wiecie, jak wujek się wściekł?
Mówi, że to rozwiąże i da mnie na nugaty.
Stamtąd już się nie wraca.
Chce rozwiązać zespół?
Tak. Kosztujemy krocie.
Jeśli chcecie dalej grać, odtąd będziecie przyjaciółkami.
-Trzymajcie się za ręce... -Może lepiej nie.
Nie rozumiesz? Pocałujcie się i pogódźcie.
Bez pocałunków.
Tak jest.
Nie zrobimy tego, ale będziemy udawały, że chcemy.
-I zastąpisz Garłacza. -Ja?
Ona? Dlaczego?
Jak to? Ty zaczęłaś tę awanturę.
-Chcesz tu w ogóle być? -To jedyne, czego chcę.
Szukacie stałego zastępstwa dla Garłacza?
Wyobraź sobie, że nikt nie chce trenować kobiecej drużyny zapaśniczej.
Wyprowadź zespół na prostą, bo inaczej...
Wracajmy do domu.
Napisali, że Garłacz będzie nas szkolił na odległość.
Wyśpiewując telegramy?
Shirley, rusz głową. Nie chcieli napisać,
że jesteśmy zbyt kiepskie, by go zatrzymać.
Przepraszam.
Uderzysz mnie, jeśli się nie przesunę?
Papieroska, Wyrzutnio?
Dobrze by ci zrobiło.
Jesteś pierwszą zawodniczką, która wszczęła bójkę,
choć sama nie rozgrywała meczu.
Żartownisie, jeśli chcecie coś dodać, omówcie to z nową trenerką!
Choć długo to nie potrwa,
bo Baker straszy, że rozwiąże zespół. Prawda, Shaw?
-Co? -Na razie.
-Jesteś trenerką? -Nie.
Ledwo co zdołałam pograć.
Dobra, wiecie co? Pójdę zrobić siku.
-Nie. -Wracaj tu.
Teraz jesteś trenerką?
Miałyśmy nie chodzić do znanych miejsc.
Tego nikt nie zna.
Nie mogę. Nie cierpię mówić przy ludziach,
ale pan Baker Junior kazał mi wyprowadzić zespół na prostą.
I dodał „bo inaczej”.
Jestem zwykłą kurą domową. Nie wiem...
Trenerko. Wyluzuj. Chociaż trochę.
Co myślisz?
Tak?
-Hej, Carson. -Hej.
Pomyślałam, że powinnam grać wcześniej, może po Jess?
Wtedy byłby lepszy rytm.
Zastanowię się nad tym.
-Garłacz by tego chciał, więc... -Tak.
Dzięki.
-Muszę ci coś pokazać. -Shirley, nie możesz tak robić.
Przepraszam. Zdenerwowałam się.
Nie uwierzysz w to. Chodź ze mną.
Przytulały się. Doniosła na nie nauczycielka.
NAUCZYCIELKA ARESZTOWANA ZA HOMOSEKSUALIZM
To się roznosi jak grypa. Jeśli Jo to ma, możemy być następne.
-Powiemy o niej policji? -Nie.
Nie lekceważmy tego. To, co zlekceważymy, zniszczy nas.
Dobrze.
-Chcesz wiedzieć, co się dzieje? -Tak, chcę wiedzieć.
Jo nie jest lesbijką.
Ona i Garłacz...
Ona i Garłacz byli... no wiesz.
Nie!
-Nie. -Tak!
-Nie! -Tak.
Właściwie to wyobrażam to sobie.
Wyczuwałam to.
Prawda? To było ewidentne.
-Na naszych oczach. -Wiem.
A my byłyśmy ślepe.
-Dlaczego by odszedł? -To musiał być powód.
Nie wiem. Otóż to.
Gdy kazał jej biegać, to miało...
podtekst seksualny.
Tak.
Był wysiłek, była powtarzalność,
był rytm i czułam to, i wszyscy to czuli.
Ale nikt o tym nie mówił głośno.
Nieładnie.
Tak, nieładnie.
Jestem spod znaku lwa. Spodoba mu się moja energia.
Co się dzieje?
Przez to czuję się bezpieczniej. Policz do dwunastu.
Raz, dwa, trzy, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12.
Maxine, co robisz?
-Pozbywam się tych głupot. -Wiesz co jest głupie?
Pustoszenie pokoju w środku nocy. Co tu, u licha, się dzieje?
Miałaś rację co do baseballu.
Traciłam czas na coś nierealnego. Zadowolona?
Oczywiście, że nie jestem zadowolona. Kocham cię, Maxine,
-ale może to dobry krok... -Kochasz, ale mnie nie lubisz.
-Słucham? -Co we mnie lubisz?
-Uśmiech? Charakter? -Nie muszę cię lubić.
-Mam cię wychowywać. -Żebym nie skończyła tak, jak Bertie?
Zapomniałam. Nie wolno nam wymawiać jej imienia.
Nie wiem, co cię opętało.
Zawsze byłam ciekawa, co ci zrobiła. To ty ją wyrzuciłaś z domu.
Nie będę tolerować braku szacunku.
Wyrzucisz i mnie, jeśli cię rozczaruję.
Maxine Chapman, na miłość boską!
Wywalę cię, jeśli nie przestaniesz.
Zrobiłabyś to, prawda?
Nie. Maxine. Skończ z tym.
Sama się wywalę.
Maxine, nie rób tego.
Zostań i porozmawiajmy. Maxine!
Chwileczkę.
-Hej. -Hej.
Mogę tu zostać przez jakiś czas?
Dzięki.
Co to?
Rysuję komiks dla Guya.
Żeby go pocieszyć. I siebie, bo...
Wcale nie jest spoko.
U mnie też nie.
Max.
Spałabyś ze mną w łóżku?
Ale ty będziesz wtulać się we mnie.
Wczoraj dotykałaś mojego tyłka.
Przepraszam.
Zasypiając, trzymałam lewy pośladek Guya, więc...
Gdybym chociaż wiedziała, co u niego słychać.
Ta białaska uśmiecha się do ciebie?
-Po prostu pracuj dalej. -Hej.
Jestem Carson Shaw.
Clance, proszę pani.
Proszę pani? Nie. Ja...
Mogę cię prosić na chwilę?
-Nigdzie z nią nie idź. -W porządku.
Nie wzięłaś sprzętu.
Dziękuję.
I upiekłam to dla ciebie. Mam nadzieję, że lubisz jabłka.
W zasadzie to sos jabłkowy, bo nie znalazłam odpowiednich jabłek.
Mogłybyśmy porozmawiać?
-Jestem w pracy, więc... -To zajmie tylko chwilkę.
Albo spotkajmy się dziś. To samo miejsce i godzina?
-Pewnie. -Dobrze.
-Kto to był? -Nikt. Znalazła moją torbę.
Placek też znalazła?
Jabłkowy.
Nie możesz tak wpadać do mnie do pracy.
Ty wpadłaś na stadion. Uznałam, że to to samo.
Powiedziałaś o tym, co pamiętasz.
O mnie i o niej.
Pomyślałam, że to pomoże ci zapomnieć.
To wszystko, co masz?
A ile byłoby potrzeba?
Weź te pieniądze.
Nie doniosę na was.
Dziękuję.
To dlaczego mnie szukałaś?
Chciałam sprawdzić, czy jestem dość dobra.
I?
Dostałam odpowiedź.
Pamiętasz, jak baseball był po prostu frajdą?
Wychodziłam z tatą po obiedzie
i rzucałam piłką tylko po to, żeby biegał.
Może pogramy w rzuty?
-Porzucamy. -Co?
Nie gra się w rzuty. Po prostu się rzuca.
Gra się.
Na pewno się rzuca.
Nie w moich stronach.
Dobra, jeszcze raz.
Satchel Paige.
Tak, słyszałam o nim.
Jeszcze raz.
Pocisk Rogan.
Osiemnaście sezonów. Świetnie narzucał i odbijał.
MLB nie umywa się do czarnych lig.
Teraz rzuć coś swojego.
Chyba jesteś najlepszą miotaczką, z jaką kiedykolwiek grałam.
Nie w ważnych momentach.
Co się stało?
Wywalczyłam testy w Rockford Screws.
Nie wiem, co się stało. Nie mogłam nigdzie posłać piłki.
-Masz blokadę. -Co?
To spotyka wielu miotaczy. Zacinają cię.
Zmagał się z tym nawet Postrzał Rogan.
-Pocisk Rogan. -Tak.
-Zdarzyło się też gościowi z drużyny taty. -Co zrobił?
Zrezygnował.
Świetnie.
Każdy jest inny. Można nad tym pracować.
Musisz odkryć, co ci przeszkadza. Masz to w głowie, wiesz?
Czego się boisz?
Co słyszysz przed narzutem?
Przeróżne rzeczy.
Może powinnaś spojrzeć w oczy tym wszystkim głosom.
Głosy nie mają... stawić czoła wszystkim tym głosom. Tak jest.
Jesteś dziwna.
Słyszałam to już parę razy.
Ja słyszę to całe życie.
Dzięki. To pomogło.
Mnie też to pomogło.
Wreszcie na chwilę przestało mi się kręcić w głowie.
Za tydzień powtórka?
Tak. Pamiętaj. Staw im czoła.
Halo?
Mamo?
HISTORIA RODZINNA
TONI CHAPMAN 17 THORNTON ST. - ROCKFORD, ILLINOIS
„Bertie”.
Max! Co tu robisz?
Gracie?
Przepraszam. Myślałam, że to dom mojej...
Bertie!
Mamy towarzystwo. Wejdź.
Maxine.
No proszę.
Jesteś moją ciocią Bertie?
Siostrą Toni Chapman?
Jestem Bertie. Cała reszta jest dyskusyjna.
Miło cię poznać.
Poznaliśmy się, gdy byłaś dzieckiem.
Teraz mała Max robi wielkie rzeczy w fabryce.
Kieruje zmianą.
Ten zapał jest u nas rodzinny.
Ta postawa też.
Jak dwie krople wody, mówię ci.
Siadamy do kolacji. Bertie świetnie gotuje. Głodna?
-Tak. -Dobrze.
Mogę skorzystać z toalety?
-Jest na górze. -Czuj się jak u siebie w domu.
Nałożymy ci jedzenie w kuchni.
Tak się cieszę, że jesteś. Witaj, Maxine.
Co my robimy?
Sporo się wydarzyło, prawda?
Zostawmy to za sobą i skupmy się na wygrywaniu.
Koniec bójek.
Wrócimy do tego, co rzeczywiście nas łączy.
Pamiętacie, jak byłyśmy dziećmi, i rzucałyśmy piłką przed obiadem?
Ot tak, dla zabawy?
Pamiętasz to, Bird?
Pamiętam, że wybiłaś sporo szyb.
Było wesoło, prawda? Dobierzmy się w pary.
Połapmy. Do roboty.
Ładnie.
Drużyno!
Lu, rzuciłabyś mi parę piłek.
-Zobaczę, co z twoją ręką. -Nie.
Hej!
Dziwnie się nam układa odkąd Garłacz mnie za ciebie wstawił.
Nie, wszystko gra.
To dobrze, bo myślę, że już czas, żebym to ja była łapaczką.
Co?
To sprawiedliwe. Ty nas szkolisz,
a ja chcę się wykazać przed drużyną.
Zastanowię się nad tym. Dziękuję.
-Doceniam to. -Dziękuję, Ana.
Hej! Co robimy?
Rozgrzewamy się. Czerpiąc z tego radość.
Wiem, co daje radość.
Musimy wygrać.
Ćwiczmy podwójne zagrywki, bo Jo daje ciała.
Nie ja! To była Esti!
Bez jaj! To byłaś ty!
Jo, nie.
-Widzisz. -Dobra sugestia.
-Ćwiczmy podwójne zagrywki. -Ćwiczmy odbijanie.
Terri, dobra sugestia.
-Poćwiczę odbijanie po Jess. -Nie, ja jestem po niej.
-Carson nas zamieniła. -Co?
Nie podjęłam decyzji.
Ćwiczmy odbijanie, dobrze? Lu narzuca. Później zobaczymy.
Nie. Terri to zrobi.
Powiedziałaś, że chcesz wrócić do gry.
Nie narzucam podczas rozgrzewek.
Z czym masz problem?
Z nią! Za cholerę jej nie ufam!
Wy też nie powinnyście!
Co?
Co jest? Co to za mina?
-O nie. -Ty płaczesz? O Boże!
Hej! W baseballu nie ma miejsca na łzy!
Ja płaczę po każdym meczu.
Jest do mnie uprzedzona. To wariatka.
Pani Beverly, proszę wyznaczyć kogoś innego na trenerkę.
-Nie chcę tego i... -Pani pali, pani Shaw?
Nie.
Powinna pani. To dobrze robi na nerwy.
-Teraz? Będziemy... -Proszę.
Niezamężne kobiety łatwo stają się niesforną zgrają.
Pani na to pozwala.
Bo przez całe życie pozwalała pani się wykorzystywać.
Nie pozwalam się wykorzystywać. Po prostu...
Widzisz?
Chcę, by mnie uważały za dobrą trenerkę.
Ale one uważają, że to ja...
Myślisz, że generała Mirelesa obchodziły moje uczucia,
gdy walczyliśmy nad Sommą?
Nie!
Ten facet codziennie się na mnie wydzierał
i byłam mu za to wdzięczna.
Bo ludzie szanują autorytet.
Pokaż mi, że go masz.
Pokazać... tutaj?
Pokaż mi swój autorytet.
Głośniej. Proszę.
Nie możesz być ich koleżanką.
Masz do nich wyjść i przemówić głośno, jak mężczyzna.
I być szefową.
Być szefową.
Zamknięte.
Hej, mamo.
Maxine.
Wszystko dobrze?
Tak. Jasne.
Miałam nadzieję, że mnie wciśniesz. Na jakiś termin.
Zwykle mi nie pozwalasz dotykać włosów.
Usiądź.
Czego byś chciała?
Obojętnie, byleby dobrze wyglądało.
Maxine.
Kocham cię i lubię cię.
Cenię twoją pasję.
I twoją odwagę.
Choć dobrze ją przed wszystkimi ukrywasz.
Jaka matka, taka córka.
Święta prawda.
Pomyślałam, że skoro mam wolne weekendy,
mogłabym tu pracować w soboty?
Byłoby miło.
Wiesz, co jeszcze lubię w tobie?
Twoje włosy.
Zawsze były twoim atutem.
Maxine.
-Mogę wejść? -Czego chcesz?
-Skąd ten tekst? -Zawsze czegoś chcesz.
Tym razem będzie dobrze,
więc mnie wpuść.
Ładna... pościel.
Przyszłaś drwić z mojej pościeli? Mam...
Mam colę Dr. Pepper, na specjalne okazje.
Nie chce mi się pić.
Nie powinniśmy najpierw ogarnąć swoje sprawy jakoś?
Nie. Myślę, że ostatnio traktowałam wszystko zbyt poważnie.
-Nie traktujesz nas poważnie? -Proszę, Gary.
Chcesz to zrobić czy nie?
Nie mogę na to patrzeć. Musimy... Możemy...
Tak, pewnie.
Jasne.
Jesteś prawdziwym ideałem.
Dobrze.
-Czekaj. Zostań trochę. -Zapomniałam, że mam się spotkać z Clance.
Mamy się spotkać. Czeka na mnie.
-Ale możesz... -I ten garnek.
Zostawiłam garnek na gazie. Dom pewnie już się spalił.
Lecę, ale dziękuję ci. Dziękuję ci za to.
Było...
W porządku.
Pa!
Hej! Peaches!
Gotowe skopać tyłki rywalkom?
Spuścimy im takie lanie, że Niebieskie Skarpety zrobią się sine!
To było niezłe, Jo.
W porządku. W szeregu zbiórka.
Ja mówię, wy słuchacie.
Ty zaczynasz.
Dam ci polecenia, a ty wykonasz każde z nich, jasne?
Śmiejesz się? Wszyscy się śmieją? Śmiejemy się, tak?
Słucham?
Pierwsza, która się zaśmieje, siada na ławce. Idziemy.
Poważnie?
Tak. Poważnie.
Dobra.
To świetnie, bo chciałam, żeby Terri zaczęła.
Ty odbijasz ostatnia. Dzięki.
-Hej, Carson. -Hej, Greta.
Wiesz, że masz zmieniony głos?
Dziwny głos.
Nie mam.
Masz. Mówisz bardzo głośno.
Piskliwym głosem.
Dlaczego ona tak mówi?
Masz bardzo intensywne spojrzenie.
Nikomu się to nie podoba.
Gdybym miała zmieniony głos...
Gdybym miała...
To dobrze.
Bo wiecie co? Niespodzianka. Ja tu rządzę.
Możemy się skupić na pieprzonej grze?
Więc ja zaczynam, tak?
Nie, nie zaczynasz.
Jeszcze raz o tym wspomnisz, wylądujesz na ławce.
Co?
-Możemy już grać? -Nie!
Pójdziemy grać jak powiem, że idziemy grać.
Ani kroku.
Stój.
Idziemy. Dziękuję. Świetnie.
Niech to będzie udany mecz. Świetne ćwiczenie integracyjne.
-Mogę wody? -Tak. I idź.
Idź i usiądź na ławce. Dziękuję bardzo.
Blue Sox wciąż prowadzą, osiem do trzech.
I kolejny punkt dla Blue Sox.
Mówię wam, Peaches bez trenera Portera grają fatalnie.
Lupe. Chodź.
Lu.
Nie wierzę, że przegrałyśmy.
Bev kazała mi szefować.
Chyba trochę je przytłoczyłam.
Tak.
Przepraszam, że na ciebie krzyczałam. To było niestosowne
i nie chcę cię tak traktować.
Nie szkodzi. Podnieciło mnie to, że byłaś taką pipą.
Co? Nie chciałam być żadną pipą.
Chciałam jak najlepiej dla zespołu. Dlatego przejęłam kontrolę.
Tylko tak dalej, pipo.
Proszę, możemy przestać? Chcę przez chwilę pogadać.
Carson, nie mam ochoty rozmawiać.
Co się z tobą dzieje? Jesteś jakaś inna.
Nie wiem, o czym mówisz.
W trakcie wyprawy byłaś... byłyśmy...
To ty się zmieniłaś, w porządku?
Fakt, że jesteś trenerką nie znaczy, że masz nade mną kontrolę.
Nie chcę cię kontrolować. Próbuję porozmawiać.
-Dlaczego krzyczymy? -O Boże! Jo miała rację.
Nie przychodź do mnie ze swoimi zmartwieniami.
-Nie będę. Jezu. -Świetnie.
A niech to szlag.
Tyłek ci mięknie na tej ławce.
Daj mi spokój.
Myślałam, że się rozumiemy, bracie.
-Chcę tu wygrywać, a nie się opierdalać. -Ja też.
Więc o co chodzi?
To ona mnie chwyciła.
Ale to ja jestem awanturniczką?
To ona zaczęła bójkę, nie ja.
To ona coś przede mną ukrywała. To ona wypędziła Garłacza.
A teraz została trenerką.
Nawet tego nie chciała.
Podano jej to na tacy.
A ty nie zastanawiałaś się dlaczego?
Bracie?
Tak o tym nie myślałam.
No tak.
Bo nie musiałaś.
Oczywiście miałaś rację co do niej.
I co do mnie.
Być może.
Być może?
Słuchaj, Bird.
Po Danie...
Musiałaś być ostrożna. Obie musiałyśmy.
Ale ja...
Może coś się teraz zmienia.
Joey, świat się nie zmienia.
Czyżby?
Spójrz na nas, Bird. Zobacz, gdzie jesteśmy.
Ty się zmieniłaś.
Myślisz?
Tak.
Jesteś z nią szczęśliwa.
Więc gdybyśmy na chwilę...
zapomniały o zasadach?
Obie.
Nie byłoby miło?
Tak?
-Ostatni był piorunujący. -Dzięki.
Wszystko działa, dopóki nikt nie patrzy.
Z wyjątkiem ciebie.
Nie wiedziałam, że jesteś mężatką.
Tak. On jest w wojsku.
Wiem, co sobie myślisz.
Jak mogę być z nią, kiedy on walczy?
Nie.
Nie. Myślałam...
Jak ty możesz z nim...
Fizycznie?
Nie jest źle.
Czasem bywa przyjemnie.
Polemizowałabym.
Ale lubisz go?
Tak. Kocham go.
Ale...
Ją też chyba kocham.
Nie wierzę, że powiedziałam to na głos.
Ja też.
Wiem, że to, co robię, nie ma sensu.
Cokolwiek ma sens?
Poza tym?
Chciałabym tak rozmawiać ze swoją miotaczką.
Byłoby mi o wiele łatwiej, gdybyś była w Peaches.
Tobie?
Wiesz przecież, że nie mogę.
Oczywiście. Mówię, że byłybyśmy świetnymi koleżankami z drużyny.
Widziałaś mnie na eliminacjach?
To był niesamowity rzut.
Powiedziałaś cokolwiek, gdy wyrzucili mnie z boiska?
Zrobiłaś coś?
Nie mogę ciągle sobie tego robić.
Max, czekaj. Spotkamy się jeszcze, proszę?
Żeby porzucać. Max!
Szlag!
Rzucaj prosto.
Kurwa!
Dalej, Garcia. Co ty robisz?
Weź się w garść, świrusko!
A masz, Zitler!
Co wolisz, hamburgery czy pięści?
Hamburgery są zbyt amerykańskie.
Kapustę kiszoną czy pięści? Ale jak to zapisać?
-Sznycel... -Znowu piłaś?
Taki mam proces twórczy.
Wczuwam się w postaci, żeby i Guy je poczuł, więc...
Chyba znalazłam dla ciebie nowe natchnienie.
O Boże!
-Zwolnij. -Dobrze.
I co?
Droga... Ptaki... Strasznie...
Nie... Mów... Skreślone. Kocham, Guy.
To wszystko, co dla mnie mają?
Ocenzurowali nawet moje imię. A przecież je znam!
Wszystko pokreślone. Czy to znaczy, że on jest ranny?
Bo lekarze nie zechcą nawet go leczyć, więc...
On żyje. I tylko to się liczy.
Przekreślone? Nie jest najgorzej.
-Po prostu przekreślone. -Otóż to.
-On żyje. -Tak, żyje.
Przynajmniej coś wróciło do normy.
Martwiłam się, że wczoraj nie wróciłaś do domu,
ale wróciłaś do bejsbolu. Wiedziałam, że tak będzie.
Nie.
Myślę, że na jakiś czas muszę z tym skończyć.
Co? Dlaczego?
Bo muszę.
Dobrze.
Nie rozumiem...
Kim jest Max, jeśli nie gra w bejsbol?
Nie wiem.
I chyba w tym sęk.
Muszę ustalić, kim jestem bez tego.
Przyszłaś wcześniej.
Tak.
Co ci do tego?
Mogę z wami porozmawiać?
Słuchajcie.
Więc...
Byłam ostatnio straszną pipą.
I, szczerze mówiąc, tylko dlatego,
że bałam się, że nie zdołam być wystarczająco dobra dla was.
Garłacz się zmył...
a ja tyle myślałam o trenowaniu was, że skupiałam się na sobie.
To błąd.
Nie znam wszystkich odpowiedzi.
Ale... ufam wam.
Jesteś moją miotaczką.
Powiedz, kiedy będziesz gotowa.
Tak czy tak...
Ktoś powiedział, że to my decydujemy, czy to jest prawdziwe.
My decydujemy.
Połowa tej tyrady miała sens.
Dobra, miastowa.
Kiepska ze mnie mówczyni. Obiecuję, że będę nad tym pracować.
I nad słuchaniem. I nad pracą zespołową.
Pośpieszcie się, panie. Zaraz zaczyna się mecz.
Hej, Shaw.
Przy zamachu nadal mnie ciągnie.
Nie wiem, czy mogę tak samo narzucać.
Ale czy musisz?
Opadająca to piłka Garłacza. Jaka jest twoja?
Słuchaj. Ty rzucasz, ja łapię. Żadnych znaków.
Dobra.
Ładnie, Esti! Dalej!
Tak jest!
Wyrzutnia ma kłopot, nie może popełnić błędu.
Out! Koniec zmiany!
-Pa, pa, Blue Sox! -O Boże.
Pokonałyśmy najlepszy zespół w lidze.
Wiecie, co to znaczy? Mamy szansę na mistrzostwo!
Dziś rano liczyłam to ze 23 razy.
Statystyka tego nie wyklucza.
-Tak jest. -Nie wyklucza!
Dobra. Wznieśmy toast.
Za Lu.
Mojego
brata.
Racja.
Zdrowie Lu!
W porządku.
Dziękuję.
Powinnyśmy zalać ją deszczem pochwał.
-Rozumiecie? -Tak.
-O Boże! Nie. -Chodź tu!
Moja najlepsza koszula!
-Hej. -Cześć.
-Możemy porozmawiać? -Tak.
Gdy miałam 17 lat, była taka jedna.
To należało do niej.
Początkowo byłyśmy bardzo przezorne.
Ale gdy się zakochałyśmy, stałyśmy się nieostrożne.
Jej mama nas nakryła.
Mi się nic nie stało,
ale rodzice ją zamknęli.
Zamknęli?
Przypominasz mi ją. I...
To mnie chyba przeraża.
Bo...
nie chcę, żebyś cierpiała.
Nikt mnie nie skrzywdzi. Ani ciebie.
Nie wiesz tego. Nie możesz tego obiecać.
Wiem, że nie mogę.
Ale nadal tego chcę.
Ja też.
Naprawdę?
Naprawdę.
Macie jeszcze ten obiad?
Jesteś pewna?
Jestem.
Dobrze.
Nie martw się, Max. Bert zrobi ci świetną fryzurę.
Uczyliśmy się fryzjerstwa razem z twoją mamą.
Mama zawsze to śpiewa.
Może przyszłaś tu, żeby znaleźć kawałek domu.
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska