To tylko ja.
Musisz coś zjeść.
Albo przynajmniej napij się wody.
Greta?
Jo musiała się wydostać. Pewnie poszła z tamtą dziewczyną.
Jejku! Wyglądacie jak wyjęte z jakiejś piekielnej piwnicy.
Takiej, gdzie są stare demony.
Miałam okropny sen. Był w nim Mussolini.
Pewnie erotyczny.
Jo nie było w pokoju, więc poszłam do Lupe.
Esti też nie ma.
Jess też zniknęła?
Szykujemy się na mistrzostwa. Nie możemy wychodzić.
O mój Boże!
Spójrzcie na jej głowę. Ona krwawi?
Raz się wcześniej położyłam...
-Co się dzieje? -Powiem ci.
Od dawna wiedziałam.
Przekonała nas, że coś ją łączyło z Garłaczem.
Przestań, Shirley.
O mój Boże! Wygląda okropnie.
Co się dzieje?
Co ona zrobiła?
-W porządku, Joey? -Dziesięć minut, panno DeLuca.
-Na co? -Na spakowanie się.
Panna DeLuca zostaje sprzedana do Blue Sox.
-Nie mogą tego zrobić. -Ona jest Brzoskwinią!
Wystarczy!
Pani Shaw, czy możemy porozmawiać na osobności?
Dajcie nam moment, dziewczęta.
Jo jest naszą przyjaciółką. Nie mogą tego zrobić!
Decyzja została podjęta.
Przez kogo? Zadzwonię do pana Marshalla!
Przeze mnie.
Wczoraj w nocy
Panna DeLuca została zatrzymana w lokalu
dla osób o innej orientacji.
-Nie wierzę w to. -Zazwyczaj
publikuje się ich nazwiska w gazecie, aby chronić społeczeństwo.
Ale zapłaciłam z własnej kieszeni, żeby ocalić ligę od tego upokorzenia.
Panna DeLuca nie pójdzie do więzienia.
Ale wygląda na to, że coś ją łączy z miejscową kobietą,
dlatego nie może zostać w Rockford dla własnego dobra.
Chyba się pani ze mną zgodzi?
Dobra, jutro kupię bilety. Jedziemy do Vegas,
podwoimy nasze pieniądze, a potem ruszamy do LA.
Jadę do South Bend.
Nie musimy jechać do Kalifornii.
Możemy wrócić do Nowego Jorku. Albo pojechać na Syberię.
Możemy pojechać do Timbuktu, Joey. Co tylko zechcesz.
Już powiedziałam. South Bend.
Dobrze, miałaś rację.
Zbytnio ryzykowałyśmy... Wiem, że zasady się nie zmieniły.
Ja się zmieniłam, Bird.
Nie widzisz tego? Jestem tu ważna.
Nie tylko dlatego, że jestem twoją skrzydłową. Jestem gwiazdą w lidze.
-Wiem o tym. -Nie wiesz.
Kiedy pojawiają się problemy, wyjeżdżamy.
Cóż, nie tym razem.
Nie zrezygnuję z tego.
To moja druga szansa, Bird.
Może nie będę Brzoskwinią, w porządku.
Ale nie wyrzucę wszystkiego dlatego, że się boisz.
A co z nami?
Kocham cię, Greta.
Bez ciebie nie poznałabym świata.
Przestań.
Gdziekolwiek pojedziemy, zawsze będzie to samo.
Nudzisz się albo boisz, a ja potem ciągnę za tobą walizkę.
-To nieprawda. -To nawet nie jest twoja wina.
Taka jesteś.
Ja też taka byłam.
Ale to się zmieniło.
Proszę, nie rób tego.
Przepraszam. Już czas.
Nie rób tego.
Jo. Tak mi przykro.
Wiesz...
Jesteś dobrą trenerką, farmerko.
Szkoda, że będę musiała was sklepać w finale.
Josephine.
Nie płacz, cukiereczku.
Pa, Jo.
Do zobaczenia na boisku.
ICH WŁASNA LIGA
No proszę.
Co ja widzę?
Jakby malinka...
Brawo, kowbojko.
Myślę, że ma w głowie tę, jak jej tam.
Kogo?
Daj spokój. Nie pytamy o szczegóły.
-Ja pytam o szczegóły. -Kim ona była?
Czy nie pamiętasz jej imienia?
Powiedz.
Powiedziała, że ma na imię S.
S? Uwielbiam sekrety!
Pomyślmy. Co to może oznaczać?
Sandra? Może Sam? To może być imię damskie.
Dałaś jej swój numer?
-Nie. -Co?
-Ona jest spoza miasta. -Co z tego? Ta też była.
A gdybym nie miał odwagi zagadać do niej i dać jej...
Bertie. To ja podeszłam do niego.
To moja sprawka.
Może pójdziemy na dworzec, przekupimy tragarzy,
niech dadzą nam nazwiska wszystkich wczorajszych pasażerów
o imionach zaczynających się na „s”.
Albo... Przepraszam, kochanie.
-Co takiego? -Mam lepszy pomysł.
Dobra.
Pobudka!
Przestań hałasować!
Partnerka taneczna Max z zeszłej nocy. Jak ma na imię?
Esther.
Proszę, przestań.
Przestanę, jeśli ktoś mi powie, gdzie ją znajdę.
Idzie na przyjęcie Red Wright All Stars.
Jak wszyscy.
Dziękuję.
Widzisz, nie było tak źle, prawda?
Mój plan też by zadziałał.
Idź po nią.
Maxine, idź!
Teraz ty leć po swoją!
Jak podleciałem do ciebie na imprezie.
Chyba ja do ciebie.
-To twoje gadanie. -Wstawać, zaraz będzie się tu działo!
Esti! Gdzie ona jest?
STACJA ROCKFORD - WSZYSTKIE POCIĄGI
Dobra. Teraz pójdziemy do włoskiego kościoła.
Jeśli jej tam nie ma, szybko się pomodlimy, a potem...
Pewnie jest głodna. Chodźmy do spożywczego.
Całą noc jej szukamy. Wracajmy do domu.
Przestraszone zwierzęta wracają do domu.
O czym ty mówisz? Musimy ją znaleźć!
Chyba że się poddajesz?
Prawie z nią nie rozmawiasz.
-Nie chodzi o nią. Nie obchodzi mnie to. -Racja.
Zależy mi na mistrzostwach. Jest nam potrzebna.
O Boże.
Ty łobuzie!
Hej.
-Trzymajcie się ode mnie z daleka. -Wracaj tutaj.
-Zostaw mnie! Nie jesteś moją mamą. -Zamknij się!
Może z nią porozmawiaj, zamiast krzyczeć?
-Nie wiesz, co mówię! -Biega najszybciej w lidze.
Nie złapiesz jej.
Idiotka.
Nie dojedziesz na Kubę pociągiem.
Nigdzie się nie wybierasz.
Proszę, Esti...
Wsiądziesz do samochodu?
Ty masz samochód?
Tak!
Od Beverly.
Pójdę z wami,
ale pod jednym warunkiem.
Dobra.
Dziesiąta i druga.
Tak.
Spokojnie.
Uważaj!
Dobrze ci idzie.
Tak.
Jesteś tak samolubna...
Wiesz, że Jess przez całą noc cię szukała?
Bo troszczy się o mnie,
nie to, co ty.
Wiesz, że cię kocham. Całym sercem.
Dzięki. Ja ciebie też.
Kocham cię.
Rockford Screws witają Reda Wrighta i All Stars.
Przed meczem można otrzymać autograf...
Co o tym myślisz?
-A gdzie kolory? -Jeszcze nie skończyłaś?
To minimalizm.
-Jakaś choroba? -Nie.
Było fajnie, kiedy skasował tego obcego.
Dodałam tę scenę w ostatniej chwili.
Chciałam pokazać egzystencjalną śmierć tego, co nieznane.
Tego typu rzeczy.
Trochę jak Kapitan Ameryka,
gdy wysadził nazistów w kręgielni.
Tak! Dobrze ci tak, Hitlerze!
Nie. Kapitan Ameryka to propaganda.
Porucznik Zwycięstwo jest bardziej wywrotowy.
Przestańcie to brudzić paluchami. Do widzenia.
Tak, chodźmy.
-Sami krytycy. -Mówię ci.
-Rozmazane jest? -Nie.
Dlaczego organizują to w fabryce?
To dla celów rekrutacyjnych.
Chcą pokazać wspaniałość fabryki.
Rozdają darmowe bilety.
Jasne. Stara, dobra reklama-przynęta.
Spójrz, to Red. Zaczekać z tobą w kolejce? Chcesz go poznać?
Nie jestem tu dla niego.
Dobra.
Gary dobrze wygląda w tym mundurze.
Nie mów Guyowi, że to powiedziałam.
Cholera. Czy oni mają dziewczynę w drużynie?
Co?
Wszystko w porządku?
Przynajmniej wiemy, że Jo jest cała.
Że Jo jest cała?
Chodzi o to, że...
Carson, policja zmiażdżyła jej twarz. Ledwo może chodzić.
-Jesteśmy zajęte. -Nie mów „my”.
Tak mi przykro. To moja wina.
Masz rację.
To twoja wina.
Mówiłam ci, że to niebezpieczne, prawda?
Ale ty naciskałaś.
Nie teraz!
Masz rację.
Od teraz przestrzegamy zasad. Bez wyjątków. Obiecuję.
O czym ty mówisz? Zostały nam dwa tygodnie.
Pojedziesz ze mną do Kalifornii? Tak, jak mówiłaś?
Zostawisz męża
i swoje wygodne życie?
Dla mnie?
Boże, to był błąd.
Naraziłam wszystko dla czegoś, co nawet nie było prawdziwe.
Carson?
Nie mówisz serio.
To był tylko romans.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie mogę uwierzyć, że ci to mówię, ale twój mąż jest tutaj.
Charlie.
Ma na imię Charlie, tak?
-Dzięki. -Miło w końcu poznać.
Cieszę się, że jestem w domu.
O mój Boże. Charlie.
O mój Boże.
Cześć.
-Jak dobrze cię widzieć. -Ciebie też.
Przynajmniej jedną się ktoś zajmuje.
Jo chciałaby to zobaczyć.
Przestań...
Panuje tu dziwny nastrój. Zawsze tak jest?
Jesteśmy spięte, bo przed nami mistrzostwa.
-Czekaj, co? -Tak.
-To niesamowite! -Dzięki.
Tak.
Możemy stąd pójść?
Tak, mam pokój w hotelu w centrum. Ale pokaż mi, jak mieszkasz.
Po prostu chcę się spotkać.
Dobra. Chodźmy.
-Wezmę swoje rzeczy. -Dobrze.
Powoli.
Powoli!
Przestań zachowywać się jak dziecko.
Nie jestem dzieckiem.
W zeszłym miesiącu skończyłam 17 lat.
Wiedziałaś o tym?
W tym miejscu czuję się o wiele starsza.
Ale kiedy cię poznałam, myślałam, że moje modlitwy zostały wysłuchane.
Głupio mi z tym.
Nie z powodu mojej gry ani nieznajomości angielskiego.
Ale przez myślenie, że jesteś błogosławieństwem.
-Co robisz? -Esti, uważaj.
Jezu Chryste.
Co za niefart.
Niefart? Co to znaczy?
Nie ma zapasowego? Bev się wścieknie!
Naprawię to. Potrzebuję kilku rzeczy.
Niecałe 2 km stąd na północ jest stacja.
Nie pozabijajcie się, jak mnie nie będzie.
-Ładnie tu. -Tak.
Czy może pan zamówić nam śniadanie?
Owsiankę, a dla pani jajecznicę i tosty.
Sadzone.
Przepraszam. Sadzone. Dziękuję.
-Cześć. -Cześć.
Gdzie twoja obrączka?
Nie noszę jej na meczach. Nie chcę jej zgubić.
No tak.
Moja żona, zawodowa baseballistka.
Tak.
Niesamowite.
Twoje włosy.
Nie miałaś wcześniej takich krótkich.
Chciałam spróbować czegoś innego. Odrosną.
Nie, podobają mi się.
Wyglądasz inaczej, ale ładnie.
Dzięki.
-Dobrze się czujesz? -Tak, oczywiście.
Strasznie cię przepraszam.
Nie powinienem cię tak zaskakiwać. Chciałem być romantyczny,
pomyślałem, że jeśli cię zaskoczę w domu, przyniosę kwiaty...
-Cześć. -Cześć.
Ale... szybko.
-Tak. -W porządku?
Pozwól mi...
O mój Boże! Charlie.
-Nie. W porządku. -Przepraszam.
-W porządku. -Dobrze się czujesz?
Myślałem, że powrót do domu będzie bezpieczniejszy.
Ale to nic.
-Pójdę po ręcznik. -Carson.
Mogę prosić o autograf?
Dla fanki wszystko.
Możesz też dopisać swój numer.
Jesteś dobrą tancerką.
Mam odwzajemnić komplement?
Nie umiem tańczyć?
To nic. Masz śliczną twarz.
Tak, śliczną.
Grasz?
Patrzysz na asa Red Wright All Stars.
To znaczy, że jestem miotaczką.
Wiem, co to znaczy.
Cześć.
Clance, to jest Esther. Jest miotaczką.
Max też jest... była. Max też kiedyś była miotaczką.
Nie wszyscy się do tego nadają.
-Słucham? -Max zdecydowanie się do tego nadaje.
Jest najlepszą miotaczką, jaką poznałaś.
Pokonałaby was wszystkich, choć pewnie jesteś świetna.
-Ale ona jest niesamowita. -Tak myślisz?
Jeśli Red organizuje nabór, powinna spróbować.
Mamy pełny skład.
Dobra. Przepraszam.
Nie przepraszaj, Clance.
Prawdziwe miotaczki mówią rękami.
Nie potrzebują koleżanek.
-Co takiego? -Nie. Załatwię to.
Masz przerąbane.
Tyle wystarczy?
Uroczo.
Wybaczcie, muszę zagrać ze swoją drużyną.
Do zobaczenia, Max.
Powodzenia z tańcem.
Co za sucz.
Halo? Recepcja?
Moja żona jest w łazience od dłuższego czasu.
Moglibyście przynieść nam zapas zacisków na nos
i około 20 rolek papieru toaletowego?
Proszę o najgrubszy. Proszę wysłać najsilniejszych ludzi.
Moja mała.
Przepraszam.
Możemy zacząć od początku?
Udawać, że jesteśmy w domu i wszystko wróciło do normy?
Chodź tu.
Pani Rainey. Trzecia klasa.
-Pani. Rainey. -Rainey!
-Trzecia klasa, kichnięcie. -Nie kojarzę.
-Daj spokój. -Chodzi ci o to kichnięcie?
Tak.
-Co? -Przekichane.
Zrób to ze mną. Dalej.
To nie było...
Powiedz mi coś.
Jak to jest grać przed taką publicznością?
Szczerze, myślałam, że będzie okropnie.
-Ale... -Ale?
To niepodobne do niczego.
Uwielbiam to.
Jesteś moją bohaterką, wiesz o tym?
Nie.
Cieszę się, że cię widzę.
Noszę te same ubrania od czasu Dublina,
a normalny prysznic marzy mi się
od roku.
Czuję to.
-Ta pacha śmierdzi. -Prawda?
-Dość mocno. -Dojrzała.
A właśnie w niej leżę.
Chcesz czegoś lepszego?
Sprawdź drugą.
-Powąchaj. -Pokaż.
Okropnie. Ta jest gorsza od tej.
Dobra, naprawimy to.
Matko Boska! Czym was karmią?
Boże, czy Roosevelt wie o bombach, które tu zrzuciłaś?
Chyba tak.
HOTEL BELMORE CHARLIE SHAW
Proszę.
Znalazłam je między poduszkami.
Jestem pewna, że są dobre.
Nawet jeśli w to nie wierzysz,
jest mi przykro, że tak szybko musiałaś dorosnąć.
Wiem, jak to jest.
Urodziłam córkę.
Kiedy byłam w twoim wieku.
Byłam bardzo młoda.
Nie miałam partnera.
Rodzice myśleli, że jeśli będę ją wychowywać, to ją zniszczę.
Dlatego ją zabrali.
Tak naprawdę im na to pozwoliłam.
Bo wiedziałam, że dzięki tej wolności w końcu będę mogła uciec.
Od wszystkiego.
Od tego czasu jej nie widziałam.
Masz jej oczy,
dlatego czasami,
kiedy na ciebie patrzę...
Nie masz pojęcia, jakie to trudne.
Jakby widziała ją i nie widziała jej jednocześnie.
Zimno ci?
Chyba mam koc.
Hej.
Mówiłaś, że nie ma zapasu.
Nie. Powiedziałam, że potrzebuję narzędzi. Mam je.
Dobra.
Co myślisz o czarnym?
O byciu czarną?
Nie. Czarno-biały kontra kolor.
To lepsze, prawda? Wyrafinowane i minimalistyczne.
Wiesz co? To nie ma znaczenia.
Gnojki wjeżdżają mi na psychikę.
Mogę cię o coś zapytać? Coś okropnego?
Czy patrzenie na jej grę jest bolesne?
Szczerze?
Jak cholera.
Wiem, że mówiłaś, że skończyłaś z baseballem.
Chciałabym, żebyś poślubiła Gary'ego i została moją sąsiadką,
dzieci poślubiłyby moje.
Ale nie wybaczyłabym sobie,
gdybyś nie żyła pełnią życia.
Muszę ci coś powiedzieć.
Mój Boże. Jesteś chora? Jest źle? Umrzesz?
-Ile ci zostało? -Co? Nie, nie umieram.
Dobrze. Miałaś dziwny wyraz twarzy.
O Boże. Przepraszam.
-Nie rób tego. -Nie.
Dobra.
Wczoraj w nocy
odwiedziłam swojego wujka Bertiego.
Nie jest dziwakiem.
Będę...
Będę tam spędzać o wiele więcej czasu.
Chciałam, żebyś o tym wiedziała.
Dobrze.
Nie wyjdę za Gary'ego.
Ani nikogo innego. Chyba. Nie wiem, jak będzie wyglądało moje życie.
Ale nie chcę, żebyś się o mnie martwiła.
Bo dam sobie radę.
Dobra.
Zawsze będę się o ciebie martwić.
Bo jesteś moja.
Czy mamy teraz problem? Mamy.
Przegramy mistrzostwa.
Możesz przestać, Shirley?
Potrzebujemy Jo.
Wiem o tym. Najlepiej odbija. Jak wygramy bez niej?
Nie. Potrzebujemy Jo, bo jest naszą przyjaciółką.
Co z tego, że jest lesbą?
Mogła widzieć moje piersi!
Wszyscy w zespole widzieli twoje piersi.
Moje też widzieli. Bo są świetne.
Musisz nauczyć się akceptować ludzi.
Jak mawia moja najstarsza...
Twoja najstarsza? Dziecko?
Prawdziwe dziecko?
Jesteś matką?
Masz dziecko?
Myślisz, że czemu to dla mnie trudne?
Jestem z dala od nich.
Myślisz, że dla kogo robię na drutach?
-O mój Boże. -O rany.
Kim jesteś? Kim wy jesteście?
Nie mogę wam ufać.
Nie mogę ufać Jo. Pewnie nawet Grecie!
Pewnie też jest lesbą. Trzymają się w parach.
Zapytam ją. Bo nie jestem tu bezpieczna i nigdy nie byłam.
Wszystko zniknęło.
Legendarny Red Wright i jego All Stars wrócili do miasta.
Przez ostatnie pięć lat Screws byli niepokonani.
Jak zwykle dziś komentuję dla was mecz.
Na co dzień znajdziecie mnie w sklepie z odzieżą wojskową.
Jak to się nazywa? Piłka-zwidka?
Niewidka. Robią to też w czarnych ligach.
Fajne to.
Byłoby fajniej, gdyby pozwolili im grać bez tych sztuczek.
Wchodzi Red Olbrzym. Pogromca boiska.
Powitajcie ciepło Reda Wrighta.
Duże brawa dla pięknej miotaczki, Esther Warner!
Panowie, wolicie jej krągłości, czy podkręcone piłki?
-O Boże! -Co?
Harry, co za debil.
Ona będzie rzucać?
Zajmij mi miejsce.
Tu jest zajęte.
Niezły wstęp.
Lubisz siedzieć na trybunach?
Jestem trochę zajęta przed meczem.
Przepraszam za wcześniej.
Chciałabym być tu, gdzie ty teraz. Próbowałam.
Dlatego byłam zazdrosna.
To moja wina.
Wiem, że musisz się przygotować,
ale powiem ci coś,
trójka uwielbia niskie piłki, a siedemnastka
buntuje, kiedy ma kogoś na drugiej bazie.
Miotacz to całkiem przyzwoity facet.
Ale nie odbija podkręconych. Ode mnie tego nie słyszałaś.
Słyszałam to od ciebie.
Grałaś z tymi klopsami?
Nie. Nigdy nie miałam drużyny.
Nigdy nie dostałam szansy.
Prawdziwej szansy.
Ale...
to mój numer na wypadek, gdybyś kiedyś znowu tu zawitała.
Powodzenia, Es.
Mówiłeś, że nigdy nie dostałeś mojego listu.
Skłamałeś. Dlaczego to zrobiłeś?
„Drogi, Charlie, kocham cię,
„ale nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam naprawdę szczęśliwa.
„Nie wiem czemu, ale myślę, że coś jest ze mną nie tak”.
Wiedziałem o tym.
Nie przeszkadzało ci, że jestem nieszczęśliwa?
Budziłem się każdej nocy z myślą, że odejdziesz.
Masz w sobie to, co sprawiło, że twoja matka odeszła.
Nie mam już o niej tak złego zdania. Przynajmniej nie udawała.
Co to, do diabła, ma znaczyć?
Czy ci zależy? Czy kiedykolwiek ci zależało?
-Czy ci zależy? -Oczywiście.
Jak myślisz, gdzie, do diabła, byłem?
Wrzucili mnie do szpitala.
Cholera.
Charlie, ja...
Nerwica serca.
Wiesz...
Rzeczy, które widziałem...
po prostu nie mogłem...
uciec od tego jak inni.
Przestałem spać. Ale kiedy czułem się samotny,
próbowałem cię rozśmieszyć
w mojej głowie, bo jesteś
moją najlepszą przyjaciółką,
odkąd skończyłem sześć lat.
I wzajemnie.
Ty jesteś moim przyjacielem.
Codziennie myślałam o tym, gdzie jesteś.
Zależy mi na twoim szczęściu.
I nie chcę, żebyś się tak czuła,
już nigdy.
Ja też nie chcę, byś tak się czuł.
Więc czego chcesz? Naprawdę?
To znaczy?
Nie wiem. Zacznij od małych rzeczy.
Chcę...
przenieść nasze łóżko.
Pod południową ścianę, tę z oknem.
To brzmi nieźle.
Twoja kolej.
Chcę...
dalej grać w baseball.
Liga powraca, chcę wrócić.
A co z dziećmi?
Jeśli będę grać, musimy poczekać.
Tak.
Dobra.
W porządku?
Jesteś baseballistką.
Powinnaś grać.
Odbiorę.
Halo?
Dobrze.
Tak. Zaczekaj.
To Maybelle.
Hej, Maybelle. Czekaj, zwolnij.
Czekaj, co?
All Stars przejmują prowadzenie.
Kopciuszek nieźle zaczyna.
Dalej, Gary!
-Dalej, Gary! -Dobra.
Chętnie wezmę cię do domu, jak już się zmęczysz.
Wszystko dobrze?
All Stars prowadzą jednym punktem, a ich mała gwiazdka Red Wright
daje rywalom niezły wycisk.
Znowu przerwa na herbatkę.
Daj im trafić.
-Co to było? -W porządku.
Screws zdobywają kolejną bazę.
To samo było rok temu.
Fabryka daje im działkę z biletów, żeby przegrywali.
No oczywiście.
-Pierdolone Dorotki. -Nie mogę na to patrzeć.
-Wszystko z nią w porządku? -Chyba coś naciągnęła.
Miotaczka chyba cierpi.
Nie możemy zrezygnować z gry.
-Mają tylko dziewięciu graczy. -Więc?
Będą musieli zrezygnować.
-Chyba wskazuje na trybunę. -Maxine.
-Kto to jest? -Wskazuje na mnie?
-Nie wskazuje na mnie. -Robi to.
Powiedziano mi, że to Maxine Chapman. Znam ją!
-Nie, Clance. -Wstawaj, dziewczyno.
Jesteś Super Maximą. Królową Rockfordii, prowadzisz krucjatę ku zwycięstwu.
Mogę pokonać Władcę Winorośli.
Skąd wiesz o Władcy Winorośli?
-Zajrzałam do twojego szkicownika. -Podoba ci się?
Jest niesamowity.
-I dziwny. Jesteś strasznie dziwna. -Czyli masz uwagi. W porządku.
-Ale jest świetny. -Ty jesteś świetna, Super Maximo.
A teraz do dzieła.
Dalej, Super Maximo. To moja przyjaciółka.
Mieliśmy zrobić show. Jesteś pewna, że ona umie grać?
Tak, sam zobacz.
Hej, laleczko.
-Wie, co i jak? -Dopilnuję jej.
Spisz się, a dostaniesz piątaka.
Tak jest.
Zasady drużynowe to uderzanie piłki.
Ale jak powiedziałaś, nigdy wcześniej nie byłaś w drużynie.
Powodzenia, Max.
Maxine wkracza na boisko.
Podmieniają panienki.
Daj spokój, Harry.
Przeżuwaj jedzenie, Maxine.
Nie chcemy, żebyś znów się zatkała.
Zamknij się. Po prostu grajmy.
Panienko, kuchnia jest tam.
Czy tym razem jesteś gotowa?
Aut.
-Strike! -Tak.
Trzeci strike. Wypadasz.
Screws pokonywali All Stars przez pięć lat z rzędu.
To ich szansa na rozpoczęcie zwycięskiej passy.
Mówiłeś, że chcesz show.
Out.
Decydujący moment.
Belic ma już dwa błędy.
Chapman ma szansę zakończyć grę, dając All Stars
pierwsze zwycięstwo od pięciu lat.
Zrobiła to!
Maxine Chapman wykonuje prawie idealny rzut kończący grę,
zapewniając All Stars zwycięstwo.
Szukasz kolejnej przygody?
Ty też, z Charliem.
Jeszcze nie.
Mam jeszcze mistrzostwo do wygrania.
-Ty też. -Nie.
Dacie sobie radę. Nie potrzebujecie mnie.
Potrzebujemy.
Posłuchaj, wiem,
że może myślisz, że to nie było prawdziwe.
Ale Peaches są prawdziwe, dzięki nam.
Greta, jesteś Brzoskwinią.
Shirley i Maybelle, Lupe, ja i reszta, wszystkie liczymy na ciebie.
Nie powinnyście.
Jest wam lepiej beze mnie. Tak, jak napisałam w liście.
-Czekaj, co? -Nie jestem dobra
dla nikogo.
Jesteś!
Jesteś dobra dla Jess.
Uratowałaś ją podczas selekcji modowej.
Ty też.
Nigdy bym tego nie zrobiła bez ciebie.
Pokazałaś, że można postawić się Garłaczowi.
Prawie straciłaś miejsce w drużynie.
Zmusiłaś mnie do bycia trenerką.
Powiedziałam, byś robiła to, co chcesz.
Nikt nigdy mi tego nie powiedział.
Proszę tylko o tydzień.
Możesz przynajmniej udawać, że cię boli?
Dzięki mnie bilety się sprzedają. Nie zwolni mnie.
Jesteś pewna?
Nie. Ale widzisz tego wysokiego faceta, z którym rozmawia?
Jest dziennikarzem The Defender.
Jest jedna rzecz, którą ten stary lubi tak jak pieniądze, a jest nią uwaga.
Zgarnia pochwały za naszą grę.
-Kiedyś był wielki. -Pewnie.
Był blisko dołączenia do Phillies.
-Był na Shibe Park. -Co się stało?
To, co zawsze.
Komisarz zagroził, że rozwiąże zespół, jeśli go wezmą.
Nie zerwą z segregacją.
Ktoś musi tego dokonać.
Może to będziemy my.
Oszalałaś.
Tak myślałam, teraz mam pewność.
Dlaczego dzisiaj to dla mnie zrobiłaś?
Całe życie walczyłam o swoje.
Kiedy zobaczyłam, jak rzucasz, pomyślałam:
„Cholera, ta dziewczyna może mi wszystko odebrać”.
Ale zrozumiałam, że kto inny mi to odbiera.
To musiało być trudne.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Nadal chcesz ten autograf?
Pewnie. Możesz jeszcze do czegoś dojść.
Podoba mi się, jak to brzmi.
Ale nie mam długopisu.
Ja nie mam piłki.
Gdzie jest ta dziewczyna?
-Tu jesteś. -Trenerze.
Szukałem cię.
-Miałam położyć lód na ręce. -Nie ciebie. Ciebie.
Dałaś mi dziś popalić.
Musiałam oddać rzut. Przykro mi.
Nie.
Ostatni raz takie ramię widziałem w lustrze.
Masz chłopaka, który będzie za tobą tęsknił?
Słucham?
Wyjeżdżamy na zachód na kilka miesięcy, może na dłużej.
Chcesz pojechać z nami w trasę?
Jesteś mi dłużna za dzisiaj.
Nadrobisz to w biletach.
W trasę jako kto?
Miotaczka, dziewczyno. Głupia czy co?
-Nie mogę zająć jej miejsca. -Nikt cię o to nie prosi.
Sprzedam was obie jako duet.
„Ślicznotki Reda” albo „dubeltowe siostry".
Już czuję zapach forsy.
Nie zastanawiaj się zbyt długo.
Przepraszam. Tak, chcę... Weź mnie. Teraz.
„Weź mnie teraz”.
O mój Boże!
Wszyscy przyszli. No, prawie.
Słyszałyśmy o Jo.
Tak.
Więc...
Przegadajmy to.
Wszystkie, moje panie.
Gdzie jest Shirley?
Ma dość na dziś.
Ona też jest trochę pogubiona, jeśli mam być szczera.
Dobra.
Sporo się dzisiaj wydarzyło.
O tak.
Tyle rzeczy...
Aż trudno uwierzyć.
-Jeden dzień jak rok. -Tak.
Ale jutro wstaniemy, zabierzemy się do pracy
i skupimy się.
Bo jesteśmy w finale, Peaches. Zgoda?
I wygramy.
Sprujemy Niebieskie Skarpety!
Dorwiemy je!
Zamierzam je zdeptać. Do roboty!
-Dalej. -Dobra.
Siódma w kuchni, śniadanie. Ósma na boisku.
Odpocznijmy.
Dzięki, trenerko.
-Miło cię widzieć. -Dzięki.
Charlie, przepraszam. Wiem, że to twoja pierwsza noc po powrocie,
-ale przy tym, co się tutaj dzieje... -W porządku.
Przed nami masa nocy.
Tak.
Dobranoc, Car. Kocham cię.
Też cię kocham.
Dobra.
Shirley, dobrze się czujesz?
Znam prawdę o tobie.
Napisy: Aneta Chmura
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska