To by było na tyle dla Rockford Peaches. Przegrywają jeden do zera.
Wiem o tobie.
Nie czujesz, że coś nas łączy.
Nie możemy, Carson. Wiesz o tym.
Masz w sobie to, co twoja matka.
Peaches nie znajdują swojego rytmu.
-Pani Shaw? -Przepraszam.
Tak.
Zrobimy krótkie spotkanie, gdy wszystkie odbiorą swoje rzeczy?
Przydałoby się wzmocnienie morale.
-Tak, świetny pomysł. -Dobrze.
-Hej. -Hej.
-Wszystko w porządku? -Tak, pewnie.
Carson. Oczy zaszły ci mgłą.
Co się dzieje? Wszystko będzie dobrze.
Charlie. Przegrałyśmy pierwsze dwa mecze.
Jeśli przegramy kolejny, odpadniemy.
Czuję, że potrzebuję odpowiedzi w tej chwili,
a jej nie znam. Nie wiem, co im powiedzieć.
Mam pustkę w głowie.
Cokolwiek się stanie, kiedyś opowiemy o tym naszym dzieciom.
To trzeci mecz, ale wciąż masz szansę.
Gracie w finale. Ile osób może się tym pochwalić?
Tak.
Jeśli o tym pomyślisz, już wygrałaś.
-W sumie tak. -Hej.
Ciesz się tym.
Co ja widzę? Mój ukochany uśmiech.
No chodź.
Jutro mamy wolne. Widzimy się na treningu o 10.00.
Nie zmieniamy niczego przed kolejnym meczem?
Rozjadą nas.
Potrzebujemy ręki Jo.
-Tak. -I jej uderzenia.
Potrzebujemy jej „Jo de vivre”.
Tak. Szkoda, że tego nie mamy.
Ale nie mamy.
Słuchajcie... niedługo gramy trzeci mecz.
Mimo że dwa przegrałyśmy,
wciąż jesteśmy w mistrzostwach.
To ogromne osiągnięcie.
Ciężko pracowałyśmy, by się tu znaleźć.
Pod wieloma względami
już wygrałyśmy.
Dlatego odpocznijmy i zobaczymy się jutro.
To by było na tyle.
Jesteś urodzoną trenerką.
-Dzięki. -Jestem taki dumny.
-Hej. -Hej.
Możemy porozmawiać?
Tak. Jest twoja. Widzimy się na górze.
Zaraz przyjdę.
-Co? -Co z tobą?!
Na dworcu mówiłaś, że potrzebujesz mnie do zwycięstwa.
Teraz zachowujesz się, jakbyś pogodziła się z porażką.
-Z niczym się nie pogodziłam. -Zrobiłaś to.
Wcale nie. Co według ciebie mamy robić? Staram się.
Widzę właśnie.
Masz więcej perełek od Charliego?
Może dołączy do nas w szatni?
-Myślę, że ma rację. -Nie, nie ma.
Gdzie jest prawdziwa Shaw? Znowu się chowasz.
Wiedziałaś o moim mężu.
Tu nie chodzi o nas.
Nie zrezygnowałam z Kalifornii czy z Jo, żeby...
Nie przeszłam przez to wszystko po to, by poddać się bez walki.
Wróć do gry.
-Hej. -Hej.
Jest tu ładniej, niż się wydaje.
Może wprowadźmy się tu. Znajdź Shirls nową współlokatorkę.
Tak.
Car, wszystko w porządku? Spadł ci cukier? Przynieść ci coś do jedzenia?
Pamiętasz, jak rozmawialiśmy o większej szczerości?
Na temat swoich pragnień i potrzeb.
-Oczywiście. -Świetnie.
Chciałabym,
żebyś zniknął.
Co?
Muszę skończyć to, co zaczęłam jako trenerka.
Muszę się teraz skupić i usłyszeć siebie,
a w twojej obecności mi się to nie uda.
Czemu? Co zrobiłem źle?
Nic. Nie robisz nic złego.
Chodzi o twoją obecność.
Ciągle czuję ciebie, a powinnam czuć siebie.
Czy to ma sens?
Dobra.
Cieszyłem się, że mogę tu być i cię wspierać.
Wiem.
Ale tak, oczywiście.
Mogę przenocować w hotelu.
-Dobrze. -Świetnie.
Nie. To nie...
Musisz jechać do domu.
Musisz pojechać do Idaho.
-Nie będzie mnie na meczach. -Wiem.
Wiedząc, że siedzisz w hotelu, nie będę sobą.
Wygląda na to, że zespół jest dla ciebie ważniejszy niż ja.
Kocham cię. Naprawdę.
Ale ja...
W tym tygodniu tak będzie.
Musi tak być.
Proszę. Weź to.
To większość moich zarobków z sezonu.
Bez ciebie nie mogłam założyć konta w banku.
Nie potrzebujesz mnie, prawda?
Potrzebuję.
Zobaczymy się za tydzień.
Po wygraniu mistrzostw.
Dzięki.
ICH WŁASNA LIGA
Co myślisz o pracach domowych?
Szczerze mówiąc, sprzątanie mnie uspokaja.
I tu się zatrzymajmy.
Nie pasujesz.
Nie będziemy robić imprezy, gdy tylko podniesiesz miotłę.
-Clance! Przestań. -Co?
Nie mogę codziennie czuć się staro.
Ile masz lat skarbie, 15?
Spójrz na niewinność w jej oczach. Zgasiłabym ją w tydzień.
Myślę, że to mogłoby się udać.
Chyba tak. To kiedy się wprowadzasz?
Nie.
Ratuję twoje małżeństwo.
Nie, przykro mi. Jesteś uroczy, ale nic z tego.
Co myślisz?
Uwielbiam gotować.
Oraz być cicho, czytać i patrzeć, jak opadają liście.
-Byłoby fajnie, Clance. -Mam dla ciebie mały prezent.
-Dziękuję, Cheryl. -Dziękuję.
-Dzięki, Cheryl. -Dziękuję.
-Dziękuję, Cheryl. -Dziękuję bardzo, Clance.
Cheryl, damy ci znać. Dobra?
Dzięki, Cheryl.
Nie ma mowy. Przykro mi. Ma obsesję na moim punkcie.
Co to jest? Co przyniosła? Zrobiła mi ręczniki kuchenne?
-Z moim imieniem. -To dziwne. Kto tak robi?
Potrzebujesz współlokatorki.
Wyjeżdżam za dwa dni. Musisz z kimś dzielić rachunki.
Ktoś musi cię pilnować podczas mojej nieobecności.
-To nowa Max. -To nie jest śmieszne.
Hej, staruszko.
Cecil, mówiłam ci, żebyś tu tak nie wchodził.
Max, dasz mi autograf?
-Co? -Co to jest?
-O mój Boże. -Co?
SCREWS POKONANI PRZEZ DZIEWCZYNĘ Z ROCKFORD
-Co? -Jesteś w The Defender...
O mój Boże!
-Jesteś w The Defender. -Jestem w gazecie.
Maxine, widziałem cię w gazecie!
No tak. Zapomniałam.
Jeśli chcesz, może dać ci autograf.
Przyjaciółka w gazecie.
To nic wielkiego.
-To tylko zdjęcie. I kilka słów. -To duże zdjęcie.
O Boże! Spójrz na to zdjęcie!
Nie mogę się doczekać miny twojej mamy,
gdy zobaczy, że wybierasz się w trasę.
Skąd znasz jej mamę?
Hej, dzieciaku ładnie narzucałaś, dobra technika.
Masz na myśli „oszałamiająca”.
Wielka sprawa.
Jest o tym artykuł w The Defender.
Czym jest The Defender?
-Czy możecie dać nam chwilę? -Jasne.
Przyniosę panu egzemplarz.
Świetnie wypadłaś.
Może masz rację. Moglibyśmy cię wykorzystać.
Chciałabyś dołączyć do naszych treningów?
Na początek. Potem zobaczymy, jak to się potoczy.
Dziękuję za propozycję.
Ale dostałam lepszą. Wierzysz, że ja to powiedziałam?
Szkoda, że nie widziałam jego miny, gdy mu odmówiłaś.
Dają mi ofertę po tym, jak skopałam im tyłki.
Dobrze jest radzić sobie bez Screws.
Dobra. Czekaj. Zapomniałam.
-Świętujemy. -No nieźle! Ona pije piwo.
Tak.
Raz na jakiś czas. Pewnie.
Nie mogę uwierzyć, że ruszam w trasę z własną drużyną...
i dziewczyną, o której nie mogę przestać myśleć.
To naprawdę niesamowite, Max.
Nawet nie wiedziałam, że takie życie jest możliwe.
Nie wiem, czy rzeczywiście tak jest.
Znów nosisz obrączkę.
Tak.
Czasami żałuję, że dowiedziałam się, jak to jest być z nią.
Wiesz?
Wtedy koniec by tak nie bolał.
Przestaję myśleć o końcu.
Wolę żyć teraźniejszością
niż przeszłością.
Masz rację. Ja też.
-Wiem. Znam cię. -Wiesz o mnie wszystko?
Prawie. Gdy się poznałyśmy, ciągle gadałaś.
-Znam całą twoją historię. -Dobrze.
Kiedy się denerwuję,
Już się nie denerwujesz?
Nie.
Słyszę siebie.
Za teraźniejszość.
Myślisz, że jeszcze kiedyś się spotkamy?
Nie wiem.
Na wszelki wypadek połapmy.
Chyba raczej „porzucajmy".
Dobrze. Sprawdzałam cię.
Wszyscy tak mówią.
-Gotowa? -Tak.
DOM PEACHES
Dobra, posłuchajcie.
Zbierzcie się.
„Pozwól mi być kimś w każdej minucie każdej godziny mojego życia.
„Niech będzie mi zimno, niech będzie gorąco.
„Pozwól mi być głodnym lub jeść zbyt dużo.
„Pozwól mi mieć honor lub grzeszyć.
„Bylebym w każdej wspaniałej minucie była jakaś".
O co chodzi tym razem?
Nie wiem.
W tej książce jest drzewo, które wyrasta z cementu.
Nikt go nie podlewa. Nie ma dostępu do światła.
Nikt nie zwraca na nie uwagi.
Ale wciąż znajduje jakiś sposób, by rosnąć.
To my.
Nikt się nie spodziewał, że nam się uda. Nikt.
Patrzyli na nasz wygląd, nie na umiejętności.
Ale mimo tego urosłyśmy.
Fakty są takie,
że Blue Sox zawsze były silniejsze od nas.
Teraz mają Jo. Uderzała najlepiej z nas.
Po prostu są lepsze od nas.
Carson, dlaczego tak mówisz?
Bo gdy powiemy to na głos, nie będziemy się tego bać.
Są lepsze od nas.
Ale to nie znaczy, że wygrają.
Pamiętacie, co Garłacz mówił o szatni?
Ludzie pisali na ścianach modlitwy do bogów.
Prosząc ich o szansę.
To jest nasza szansa.
-Możemy to robić? -Zamknij się, Terri.
-Nie chcę mieć kłopotów. -To nic.
Zapiszmy tu nasze imiona. Ktokolwiek będzie tu grał za rok,
albo za 50 lat, będzie wiedział, że to nasz dom.
Tak.
-Dalej. -Dobra. Daj mi to.
Dobra. Przyszłyśmy tu na trening,
ale wydaje mi się, że nie musimy już ćwiczyć rzutów.
Ani zdobywania baz.
Myślę, że nie musimy już ćwiczyć.
Nie musimy wiedzieć, jak skończy się mecz.
Po prostu musimy tam być, rzut po rzucie,
chłonąć każdą cenną minutę.
Jesteśmy zespołem.
-Tak! -I walczymy o zwycięstwo.
-Masz rację. -Ale jeśli przegramy...
niech to będzie spektakularna porażka!
Tak!
Niech piszą wiersze o naszym występie. Czy mam rację?
Tak!
Dobra, do dzieła! Pokażmy im!
Tak jest!
-Dzięki za książkę. -Wiedziałam, że ci się spodoba.
Gdzie jest twój facet?
Pojechał do domu.
Powiedziałam, że muszę się skupić.
Shirl.
Musimy porozmawiać.
Jeśli chcesz mi coś powiedzieć, zrób to teraz.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Byłaś moją przyjaciółką i ufałam ci.
Jestem twoją przyjaciółką.
I twoją trenerką.
Jesteś jedną z najmądrzejszych zawodniczek, jakie znam.
Widzisz wszystko.
Ale jeśli nie możesz przestać uciekać od wszystkiego, czego się boisz,
-czy to konserwy, czy... -Jad kiełbasiany zabija.
-Powoduje paraliż. -Czy ludzi wokół.
Nigdy nie dowiesz się, kim naprawdę jesteś.
A szkoda, bo prawdziwa Shirley
bardzo by się nam teraz przydała.
Zwłaszcza mnie.
Nie wierzę już w to, co mówisz.
Co powiesz na to:
miałaś rację. Jestem jedną z nich.
Nie wiem, co to zmieni w moim życiu, ale przynajmniej czuję, że żyję.
Możesz powiedzieć Charliemu albo Bev. Już mnie to nie obchodzi.
To twój wybór.
Dobrze, tato. Do zobaczenia w piątek o ósmej Będziemy głodne.
Pa.
Idziesz tam na kolację? O rany.
Nie chcę zostawiać za sobą bałaganu.
Ale dobre i złe wieści są takie, że idziesz ze mną.
Nie. Mam plany w jakimś bunkrze przeciwlotniczym.
Boisz się bardziej niż ja?
Twoja mama nie widziała tych włosów,
a włosy to całe jej życie.
Kiedy się wścieka, jest gorsza od moich koszmarów,
które, jak wiesz, są przerażające.
Co to jest?
Ja tylko...
Odkąd skończyłam komiks Guya,
chciałam zrobić coś dla siebie.
Pokaż.
Tyle się dzieje w fabryce, mam gotowy materiał,
w ten sposób będę mogła z tobą rozmawiać i przeżywać przygody
nawet kiedy wyjedziesz.
To jest świetne.
Naprawdę?
-Tak! -Nie gadaj.
Nie. Mówię szczerze.
Musisz to wysłać do The Defender. To lepsze od ich pasków.
The Defender?
-Lepsze? -Tak.
No nie wiem.
Porównywalne? Tak. Podobne? Tak. Pokrewne? Być może.
Ale lepsze? O ile lepsze?
-O wiele lepsze. -Dobra.
Trzeci mecz, decydujący dla naszych Peaches.
Jeśli nie wygrają, to już koniec.
Wyczołgały się z ostatniego miejsca, przedarły się do mistrzostw.
Czy zaskoczą raz jeszcze?
Jak myślicie? Czy w końcu zobaczymy dzisiaj jakiś baseball?
Myślę, że tak.
Mamy taką nadzieję.
Tak.
No to ruszamy.
Dalej, Brzoskwinie. Zjedzmy je.
-Tak jest! -Brawo, Terri!
Peaches wygrywają. Będą walczyć w czwartym meczu.
Patrzcie na to.
Odbija pierwszy bazowy, to znaczy bazowa, numer dziewięć, Greta Gill.
Zobaczmy, co potrafi.
Leć!
Gill zdobywa drugą bazę, a Gonzalez punkt.
-Do boju! -Tak jest!
W porządku.
Dwie bazy zajęte, odbija Carson Shaw.
Daj mi punkt, Shaw!
Kolejne uderzenie Peaches.
Bezpieczna!
Zaczyna się piąty mecz. Co za finał!
Czerwona jak moje usta.
Boli?
Tylko źle wygląda.
Proszę.
Cześć. Dobrze.
Grajcie dalej, dobrze? Potrzebujemy was.
Dziękuję.
-Cześć! -Hej!
To nie wyglądało jak bułka z masłem, co?
Nie. Wyglądało dość poważnie.
Chciałabym prosić o autograf.
W porządku.
Nie rozumiem baseballu. Jest dla mnie za wolny.
Trzeba zrozumieć podstawy.
Wbrew pozorom dużo się dzieje.
Chyba zrozumiałam to dzisiaj, obserwując cię.
Zawsze lubiłam charakterne dziewczyny.
Bo byłam jedną z nich.
Chciałabym zaproponować ci pracę.
-Słucham? -Oczywiście poza sezonem,
bo musiałabyś być w Nowym Jorku.
Chciałabym mieć u siebie kogoś takiego jak ty. Myślę, że zaszłabyś daleko.
Poważnie?
Tak. Zawsze mówię poważnie.
Świetnie.
Denerwuję się.
Ty nie?
Nie pytaj mnie o to. Nie muszę się stresować, to mój dom.
Tak jakby.
Wymyślmy słowo-kod. Jak czerwony królik lub niebieski łysy.
Bawół.
„Bawół”? Po co nam słowo-kod?
Na wypadek, gdybyśmy musiały uciekać.
-Clance, jest dobrze. -O Boże. Zaczyna się.
Clance?
Toni prosi o pomoc.
-Dobra. W kuchni? -Tak.
-Jest w niej sama? -Tak.
Dobra. Czy się uśmiecha?
-Więc... -Więc...
-Będziesz grać z Redem Wrightem! -Wiem! Nie mogę w to uwierzyć.
-Mówi, że przyciągnę publikę. -Oczywiście, jesteś gwiazdą.
Niektórzy z nich są nieźli.
Nie tak dobrzy, jak ty.
Tak.
Czułam się, jakbyś przestał we mnie wierzyć.
Nie. Zawsze w ciebie wierzyłem.
Po prostu trudno nam uwierzyć w świat.
Mac and cheese! Ser i makaron. I bułki.
Wygląda dobrze.
Czy przyjdzie jeszcze 20 osób, o których nie wiem?
Twoje włosy...
Bawół.
Wyglądają ładnie.
Dzięki, mamo.
Chodźcie. Usiądźcie.
Odmówmy modlitwę.
Modlitwa.
Przepraszam.
Zgadnij, kto przyszedł nieumówiony do salonu.
Siostra Lynn.
Lewa Louise?
-Nie! -Nadal tak cuchnie?
Według niej
rzeka Kolorado posiada magiczne moce i ją uzdrowiła.
Co?
Ale wciąż czułam zapach.
Mamy grać na zachodzie,
więc na pewno wypróbuję lecznicze rzeki.
Masz wieści od Guya?
W końcu dostałam tylko w połowie ocenzurowany list, jest tam zimno.
To pewnie oznacza, że nie są we Włoszech, gdzie są najcięższe walki.
Zwiedza świat, więc kiedy wróci,
będzie miał co opowiadać.
Red mówił, że w zeszłym roku jeździli od Kanady po Meksyk.
Ja też będę miała o czym opowiadać.
Mamo, widziałaś mój artykuł w The Defender?
Zabiorę się za deser!
-Powinniśmy wyjść. -Ciągle to powtarzam.
Nie. Żartowałem, bo oni...
-Będzie dobrze. -Ja też.
-Nie możesz mnie ciągle ignorować. -Maxine.
Muszę ci coś pokazać.
Poznałaś rodzinę swojego ojca,
bo mieszkają tu od pokoleń.
Uświadomiłam sobie,
że nigdy ci nie mówiłam o mojej rodzinie, o tym, jak dotarliśmy do Rockford.
To są listy, które moja mama pisała do dziadka
podczas podróży z Florydy w 1906 roku.
Nie mieli absolutnie niczego.
Chcę, żebyś je przeczytała.
Mamo, wiem, że widziałaś The Defender.
W ogóle się nie cieszysz? Czy to naprawdę wszystko, co dla mnie masz?
Znam cię.
Odkąd byłaś małą dziewczynką, wiedziałam, że nigdy nie będziesz miała męża.
Dlatego chciałam, żebyś coś miała. Salon.
Jakąś moc w tym życiu!
Kobiety bez mężczyzn nie mają ochrony, zwłaszcza te kolorowe!
To moja wina, przeze mnie myślisz, że świat jest dobry,
bo chciałam, żeby dla ciebie taki był.
Musisz przeczytać te listy, by to w pełni zrozumieć.
Dziękuję ci za wszystko.
Nawet nie wiedziałam, co jej powiedzieć.
Bo chyba część mnie...
Może ma rację. Może wszystko sobie utrudniam.
Nie. Podążasz za swoim marzeniem, a to musi być trudne.
Ty też miałeś jakieś marzenie?
Kto, ja?
Właśnie je spełniam.
Kiedy pojedziesz do Południowej Dakoty, odszukaj mojego przyjaciela.
Ma na imię Arn, dobrze?
Będzie ci mnie przypominał, polubisz go.
A w Des Moines zobacz The Rock.
To jeden z ostatnich dobrych barów.
Pójdźcie tam z Esther.
Dzięki.
Za co?
Powiedziałeś: „Ja i Esther”.
Tak?
-Brzmi nieźle. -Tak.
Miej oczy otwarte.
Uważaj, komu ufasz.
Ale korzystaj z każdej minuty, Max.
Obiecuję.
Dobrze.
Dziękuję, wujku.
Naprawdę myślałam, że to zrozumie.
Wiem.
Hej, Shirl.
Shirley, nie mogę dalej żyć jak...
O mój Boże. Co się dzieje?
Nie pociągasz mnie. To nie jest zaraźliwe.
-Lubię mężczyzn. -Świetnie.
Jesteś piękną kobietą, ale po prostu... nie pociągasz mnie.
Nie. Chciałam się upewnić.
Czy wszystko w porządku?
Jak najlepszym.
Czuję się wyzwolona.
Po co mi były te łańcuchy? Czego się bałam?
-Jem z poobijanych puszek. -Widzę.
Nie było w nich jadu kiełbasianego. Wiesz, że to cud?
Pocałowałam cię i nie stałam się lesbą.
-To tak nie działa. -Dziękuję za wsparcie
w tym wszystkim.
Nie wiem, czy powinnaś kończyć tę wgniecioną puszkę.
Nie boję się. Pocałuję cię.
W porządku. Nie jestem zainteresowana.
-Żeby ci pokazać, że nie jestem. -Nie chciałam tego. Ty to zrobiłaś.
Carson, pokonamy Blue Sox.
Tak.
Dobra. To jest to. Skupmy się na grze, dobrze?
Tak.
Jeśli chodzi o znaki...
Drogie panie.
Pora ruszać na ostatni mecz.
Chwileczkę. Piosenka. Jess.
Proszę!
Piosenka! Czy możemy zaśpiewać?
Dobra.
Pałkarzu Usłysz to
Nadszedł czas
By wszyscy
Zagrali w piłkę
Dobra, grajmy.
Jesteśmy członkiniami amerykańskiej ligi
Pochodzimy z miast bliskich i dalekich
Mamy Kanadyjki
Irlandki i Szwedki
Wszystkie za jedną, jedna za wszystkie
Wszystkie jesteśmy Amerykankami
Każda dziewczyna stoi Unosząc dumnie głowę
Jej motto to „graj lub giń"
Ona nie potrzebuje alibi
Nasze opiekunki nie są zbyt miękkie
Nie są zbyt twarde Panowie wiedzą, co się święci...
Wielkie powitanie dla waszych Peaches z Rockford!
W piątym i może ostatnim meczu w serii
rzucamy monetą o rozpoczęcie meczu.
Wgląda na to, że Blue Sox grają dzisiaj jako gospodynie.
Strike!
To podkręcona, o której ci mówiłam.
Musisz uważać. Jest podstępna.
Garcia się dziś nie patyczkuje.
Piłka po ziemi, biegnie Garcia.
Dobrze!
Bezwysiłkowa gra Peaches.
Za chwilę druga runda.
Zobaczmy, jaką taktykę mają Peaches.
Zdołają zdobyć punkty czy Blue Sox je powstrzymają?
Bazy pełne, jeden out.
Oto Ana Blair.
Babit sprawdza Gill pod kątem pickoffa, uderzenie!
DeLuca z podwójnym zbiciem!
Brawo, Jo!
No proszę.
Trzecia zmiana, wciąż bez punktów.
Babit z mocnym odbiciem!
Dalej. Biegnie do drugiej.
-Dalej, Terri! -Biegnie do trzeciej!
McCready skraca!
Za późno...
Oto DeLuca Bazooka.
Gotowa pokazać, czemu zawdzięcza swój pseudonim.
Miło was widzieć. Tęskniłyście?
Wyrzutnia podnosi temperaturę, ale pudłuje. Piłka pierwsza.
Mam twój numer.
O rany, co za uderzenie!
Zapomniałaś?
Nie bez powodu nazywają ją Wyrzutnią.
Sprawia ogromne problemy De Luce.
Zobaczmy, kto będzie górą.
Czy wszyscy stawiacie zakłady?
Bazooka kontra Hiszpańska Wyrzutnia.
Niesamowity chwyt.
Tutaj, Jess!
Bezpieczna!
To jest to. Pierwszy bieg w tym meczu.
Blue Sox zdobywają punkty.
Następna jest Shaw, dwie bazy zajęte.
Uderza mocno w prawą stronę.
I wygląda na to... Tak! Benjamin pędzi.
Idzie na całość.
Cavell tuż za nią.
Peaches zdobywają punkt...
Dzięki swojej gwieździe i trenerce,
Carson Shaw.
-Czy wygramy? -Nie...
Nawet o tym nie myśl.
Peaches prowadzą.
Co ty tutaj robisz?
-Masz piękny dom, Ton. -Wiem. Porozmawiajmy w środku.
Nie. Wolałbym zostać tutaj. To nie potrwa długo.
Wiem, że nie podoba ci się mój sposób życia...
Myślisz, że mój problem polega na tym, że ubierasz się jak mężczyzna?
Może tego nie rozumiem, ale to nie mój problem.
-Zostawiłaś mnie. -Musiałem.
-To nie było życie... -Mówiłam, żebyś dała temu czas.
Ale ty wstałaś i wyszłaś.
Przez połowę tego czasu nawet nie wiedziałam, czy żyjesz.
A ja zostałam.
-Musiałam się nimi zająć sama. -Nie miałem wyboru.
Błagam.
Zawsze jest wybór.
Słuchaj, jestem tu w sprawie Max.
-Musimy porozmawiać. -Nie rób tego.
Chcę, żeby była bezpieczna.
Dla niektórych bezpieczeństwo nie jest bezpieczne.
Wiesz, dlaczego wyjechałem?
Dzięki tobie.
Mama i tata próbowali zrobić ze mnie kogoś,
kim nie jesteś. Ale to ty mówiłaś:
„Bądź rozsądna.
„Zrezygnuj z małego kawałka siebie, a będzie ci łatwiej”.
Toni, byłaś najbardziej niebezpiecznym głosem, bo mogłam to zrobić.
Chciałam tylko, żebyś została.
Wiem. Wiem o tym.
Max jest bardziej podobna do ciebie niż do mnie.
Jest uparta. A jeśli jej nie puścisz,
nie wróci do ciebie.
To ostatni moment na pożegnanie.
-Chyba tak. -Poradzimy sobie. Ja sobie poradzę.
Na wszystkich napisałam swój adres, musisz tylko je wysłać,
nie masz wymówki, żeby do mnie nie pisać.
I żadnych „Wszystko w porządku”, chcę szczegółów.
Maluj obrazy i krajobraz. Chcę przymiotników.
Tak, jakbym tam była.
-Dobrze. -Dobrze.
We wtorki jest wywóz śmieci.
Nie wystawiaj ich w środę.
Bo znowu zalęgną się szopy.
Nie martw się, kocham wyrzucać śmieci. Lubię ich zapach.
Dobra, Cheryl, nie teraz, OK?
Będziesz mieszkać ze mną, więc jaka masz być?
Cicha. Będę tu obok, jakby co.
Wiem, że poznasz nowe osoby, choćby tę Esther, ale nikt nie zostanie
twoją najlepszą przyjaciółką.
Ty jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
-Nie wiem, może nie powinnam jechać. -Co? Nie!
Potrzebujesz mnie w fabryce i w domu.
-Przynajmniej dopóki Guy nie wróci. -Musisz jechać.
To jest twoja drużyna.
Nie.
Z nimi będę grać w baseball.
Kocham mecze, ale ty jesteś moją drużyną.
Dobra, kończymy. Czas ruszać.
Jeśli nie wsiądziesz do tego busa, uderzę cię.
W porządku. Ale wrócę na wiosnę, dobrze? Jak tylko skończę.
Nie zrobisz tego, Max.
To cię gdzieś zaprowadzi, i nie będzie to tutaj.
To początek czegoś wielkiego.
Cieszę się twoim szczęściem.
Tylko nie zapomnij o mnie, dobrze?
Nigdy bym tego nie zrobiła.
-Dziękuję. -Za co?
Za wsparcie.
Chodź tu.
Wyjeżdżamy. Teraz!
Chwileczkę!
-Dobrze. -W porządku.
-Kocham cię. -Kocham cię.
Dobra. Idź.
Wiem.
Wytrzyj oczy.
Nie chcesz, żeby ci faceci zobaczyli, że płaczesz.
Gotowa?
Jestem gotowa.
Na pewno?
-Tak. -Wsiadaj do autobusu.
-Kocham cię. -Ja bardziej.
-Nie, ja ciebie bardziej. -Ja.
Dobra.
Ja też cię kocham, Clance.
Ogarniaj atmosferę sali, dziewczyno.
Jesteśmy na dworze.
Końcówka ósmej rundy, co za mecz!
Z jednym autem, pierwsza baza zajęta, Garcia narzuca.
Wysoka piłka.
To będzie łatwy out dla Peaches.
Co za chwyt!
Bez jaj.
Shaw robi show dla kibiców.
Niezły chwyt, Shaw.
No to ruszamy.
Garcia próbuje domknąć tę zmianę.
Niewiarygodne uderzenie!
Benjamin szarżuje i prawie upada.
Leci na trzecią!
Wraca do bazy domowej!
Wraca!
DeLuca idzie na całość.
DeLuca dociera do bazy, Blue Sox przejmują prowadzenie
z wynikiem cztery do trzech.
Davis zdobyła trzy bazy!
Niecelny narzut.
Garcia zaczyna wyglądać na zmęczoną.
O rany, miotaczka odzyskała dyspozycję.
Piłka po ziemi w prawym polu. Benjamin ją chwyta,
ale punkt zdobywają Blue Sox, prowadzą dwoma.
Oddychaj.
Dasz radę.
Shaw rozmawia ze swoją miotaczką.
Czy Brzoskwinie zdołają odwrócić losy meczu?
McCready kończy tę zmianę pewnym chwytem.
Jeśli nie chcecie, by Brzoskwinie się poddały,
zróbcie hałas!
Peaches! Peaches!
Posłuchajcie tego.
Nie ma miejsca na świecie, gdzie chciałabym być teraz bardziej
niż tu z każdą z was.
Może wrócimy w przyszłym sezonie,
ale już nigdy nie będzie tak, jak teraz.
Każda z nas tutaj
to oryginalna Brzoskwinia z Rockford.
To się nie powtórzy.
Jak chcecie, żeby to się skończyło?
Pokażcie mi.
Rozbijemy ten bank!
Na bank!
Dawaj, Lupe!
Biegnij, Lu!
Nie skreślajcie jeszcze Peaches.
Shaw zdobywa punkt dzięki odbiciu Garcii.
Peaches przegrywają tylko jednym.
Daj czadu, Esti!
Niska piłka Esti Gonzalez prosto na ziemię niczyją!
Czy Gonzalez zdąży do bazy? Tak!
McCready gotowa do uderzenia.
Pierwsza i druga baza zajęte, Babit spróbuje pickoffa.
Hej, mała!
-Lecimy obie! -Obie?
Używają szyfru.
To hiszpański, idiotko.
Nie mogę uwierzyć własnym oczom.
Garcia i Gonzalez zdobyły po bazie!
Co za mecz, drodzy państwo!
Dobra robota!
Kurka wodna, co za show!
Dalej!
W porządku.
Druga i trzecia baza zajęte.
Cohen biegnie do bazy domowej. Posłuchajcie kibiców.
Dasz radę!
Tak, Shirley!
Remis!
Ciśnienie mi skoczyło.
Czy Sox zdołąją zwyciężyć?
Tak!
Dziewiąta zmiana. Peaches brakuje jednego outu,
będzie dogrywka.
Uderzenie Jo DeLuki, która wykazała się świetną dyspozycją, zdobywając
trzy z czterech w starciu z Garcią.
Zaczynamy, Lupe. Rozwal ją.
Dasz radę, Jo.
Peaches muszą uważać.
Blue Sox są o jeden punkt od mistrzostwa.
Faul. DeLuca miała szczęście.
Nieźle, Lupe.
Garcia przygotowuje się i rzuca.
Potężne uderzenie!
-Kurwa! -Leci...
Pożegnajcie tę piłkę, już tu nie wróci!
Koniec meczu.
Wszystko w porządku?
-O Boże! -Co się stało?
Moje kolano. Do cholery. To z baru.
-DeLuca, możesz chodzić? -Nie!
Chyba nie.
-Nie może chodzić. -Musi.
Zespół może jej pomóc?
Musi przejść bazę bez pomocy koleżanek z drużyny
albo przegrają.
Durny przepis.
Wybiła asa, wygrały.
Zasady to zasady. Musi dotknąć każdej bazy.
To koniec.
-Dalej. -Co wy...
Dalej. Pomożemy ci.
-Nie. -Gotowa? W porządku.
Dobra, idziemy.
Dobrze.
Trzymamy cię.
O Boże! Ale boli.
Pomożemy ci.
Boli bardziej niż wtedy, jak koń stanął ci na łokciu?
Leżałaś na ziemi?
-Tak. -Wypiłyśmy za dużo absyntu.
Szukałam srebrnej dolarówki. Której chyba tam nie było.
Nie było.
Hej. Chodźmy.
Dawajcie!
-Pomożemy wam. -Dziewczyny...
To było świetne uderzenie.
Dziękuję wam!
Dalej. Mamy drugą!
-Tak, zgadza się. -Nie musicie tego robić.
-Musimy. -Jesteś Brzoskwinią.
Zapraszam.
Spójrz na to.
-Tak. -Dla ciebie.
Mój wujek miał rację. Jesteś zbyt miękki.
To prawda.
Kocham cię, Joey.
Ja też cię kocham, Bird.
Dobry baseball.
Idź. Chcą zrobić ci zdjęcie.
To jest to!
Blue Sox z South Bend, dzięki Jo DeLuce,
będą pierwszymi mistrzyniami
All American Girls Professional Baseball League!
Wyśpijcie się,
wyruszamy o świcie.
Musimy zdążyć na popołudniowy mecz w Minnetonce.
Wiemy już, co i jak.
-W porządku. -Wiemy.
Max.
Właśnie dzwonię do domu.
Tylko dwie dziewczyny trafią na pokój z jednym łóżkiem,
pospiesz się.
Daj mi chwilę.
W porządku. Do zobaczenia.
Witaj, tu Dom Przeznaczenia Clance i Cheryl.
Czy Clance wie, że tak odbierasz telefon?
Max, cześć!
Staram się, żeby tu było wesoło.
Powinnam mówić: „Dom Miłości”?
Co ci mówiłam o telefonie? Idź.
Max. Opowiedz mi każdy szczegół. Co robisz? Gdzie jesteś?
Jestem w Rice Lake w Minnesocie.
Jak jest w Minnesocie?
Jeszcze nie wiem. Dopiero wysiadłam.
Gramy jutro. Jak się masz?
W porządku.
Niewiele się zmieniło przez te kilka godzin.
Chapman.
Nie zawiedź mnie.
Nie zrobię tego. Dziękuję!
Co się dzieje?
Właśnie dostałam swój strój.
O mój Boże! Max!
Masz swój strój. To się naprawdę dzieje, Max.
Mam tylko pięciocentówkę, ale niedługo zadzwonię.
Tęsknię za tobą.
Też za tobą tęsknię.
Czuję, że ją okłamuję.
Wiem.
Ale jeśli jej powiesz, wróci.
Myślałam, że chcesz, żeby wróciła.
Chcę.
Ale musi jechać.
Chciałam wychować córkę, która wie, czego chce.
Max znajdzie swoją drogę.
Tak.
Najpierw Guy, a teraz Max, ja po prostu...
Nie wiem, czy sama sobie poradzę.
Clance.
Nigdy nie zostawiłabym cię z tym samej.
Nie miałam dobrej mamy.
Skąd mam wiedzieć, jak nią być?
Nie będziesz.
Popełnisz każdy możliwy błąd.
Jak my wszystkie.
Nawet nie wiemy, czy to dziewczynka.
Ale tak czujesz, prawda?
Tak.
Chodźcie!
Peaches górą!
Zdrówko!
Peaches!
W zasadzie przegrałyśmy, więc...
Jess.
Tylko mówię!
-Teoretycznie tak, ale serce... -Serce!
Drogie panie!
O cholera.
Nie jestem już waszą przyzwoitką.
Przynajmniej do następnego sezonu.
Więc bawcie się!
Proszę o drinka.
Chwila!
Dziękuję. Chodź ze mną.
Panno McCready. Jess.
To chyba należy do ciebie.
Co to jest?
Mandaty za noszenie spodni.
Zasady to zasady, ale miałam zbierać mandaty,
nikt nie mówił, co z nimi zrobić.
A to koniec sezonu, więc...
Nikt nigdy nie zrobił dla mnie czegoś takiego.
Same musimy się o siebie troszczyć, prawda?
Pamiętaj o obligacjach wojennych. Bawmy się.
-Hej. -Cześć.
-Ostatni wieczór, co? -Zgadza się.
Myślisz, że jeszcze się zobaczymy?
Oczywiście!
Dobra.
Myślę, że zobaczymy się za 15 lat.
No tak.
Zobaczę cię na ulicy,
z piątką małych dzieci.
Uroczą łysinką na czubku głowy,
będziesz mieć grube wąsy. Jakoś tak.
To dziedziczne.
Do tego czasu zostaniesz burmistrzynią Nowego Jorku.
Oczywiście.
Będziesz spotykać się z co najmniej siedmioma osobami.
-Może ośmioma. -Tak.
Mieszkać w rezydencji tuż przy parku.
Może raz na jakiś czas...
pomyślisz o mnie.
Może.
Możesz jechać ze mną.
-Do Nowego Jorku? -Tak.
-Mówisz poważnie? -Tak.
Tak.
Jak miałoby to wyglądać?
Nie wiem. Ale mój pociąg odjeżdża jutro...
Chodźmy.
Chapman!
-Zostawię cię. -Przepraszam.
Widziałyście Gretę?
-Chyba właśnie wyszła. -Cholera.
Wszystkiego, co najlepsze.
Kochanie!
Co ja zrobię bez tej małej, wsiowej buźki?
Nie jestem ze wsi.
Jak mam pożegnać twój klaczy kuper?
-Też będę za tobą tęsknić. -Posłuchaj mnie.
Udało ci się.
Nie jesteś już taka, jak na początku.
To naprawdę wielka sprawa.
Bardzo chcę się dobrze pożegnać,
ale muszę iść coś załatwić.
-Załatw to. -Dalej.
Greta!
-Spóźnię się na pociąg. -Tylko sekundę.
-Daj mi sekundę. -Dobra.
Nie mogę z tobą jechać.
Ale musiałam to zrobić przed twoim wyjazdem.
Wrócisz z Charliem?
-Nie. -Nie?
Nie wiem, dokąd zmierzam.
Zmieniłaś całe moje życie.
A ty znów mnie na nie otworzyłaś.
Przyszły sezon?
W życiu tego nie przegapię.
Napisy: Aneta Chmura
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska