Chodź ze mną
Ruszajmy
Na plugawych Paktowców
Walczmy
Odbijmy nasze ziemie
To, co nam drogie
Napotkamy wiele przeszkód
Lecz innej drogi nie ma
Dla żołnierzy Burgue
Żołnierzy Burgue!
Ku ojczyzny chwale
Bądź mi bratem
I kompanem
Jesteśmy żołnierzami Burgue
Co widzisz?
Sir.
Jesteśmy u celu.
Zostawcie wozy, ruszamy na szczyt!
Zatrzymajcie wozy.
Niech pokażą chorągiew.
Pokażcie chorągiew.
Jesteśmy z Burgue!
Przybywamy w pokoju!
Na mocy układu z Tain zawartego przez wasze królestwo
z Republiką Burgue
13. kompania dragonów zajmuje to miejsce
do celów obronnych.
Linia telegraficzna, która biegnie nieopodal,
łączy High Bresail z frontem
i stanowi kluczowy punkt dla działań wojennych.
Naszym zadaniem jest ochrona tego miejsca.
To święta ziemia.
Zachowujcie się odpowiednio.
Sierżancie Philostrate.
Nie podoba mi się to.
Pełno tu zakamarków.
Przeszukajcie budynki i okolicę.
Szukajcie skrytek, pułapek i broni.
Broni?
Musimy mieć pewność,
że w klasztorze nie schroniła się wróża partyzantka.
To uchodźcy, sir.
Nie partyzanci.
Nie wiemy, kim są, sierżancie.
Nimfy w szeregach Paktowców wyglądają tak samo jak nasze, prawda?
Nie chcę powtórki z Fortu Tarlington.
Straciliśmy tam wielu dobrych ludzi.
Standardowa procedura?
Mamy pracować w parach?
Nie. Działajcie dyskretnie.
Pochodź po domach.
Ja rozejrzę się po okolicy.
Bądź miły, dobra?
Spokojnie.
Tylko spokojnie.
Kim jesteś?
Strażniczką tej świętej biblioteki.
Wszedłeś tu bez pozwolenia.
Wybacz, panienko.
Puść mnie, a pójdę sobie.
Wrócisz do dowódcy i wypaplesz mu, że znalazłeś to miejsce?
Zapewniam cię, mojego dowódcy nie interesują książki.
Są tu księgi
starsze niż pierwsze słowa, jakie udało się wybełkotać twoim przodkom.
Wolę umazać tu wszystko twoją krwią
niż pozwolić, by trafiły one w skrzyniach
do jakiegoś zaplutego burgijskiego muzeum.
Nie martw się, panienko. Nikomu nie powiem.
Masz moje słowo.
Dlaczego miałabym ci zaufać?
Albo mi zaufasz,
albo mnie zabijesz,
a wtedy moi dowódcy znajdą to miejsce, szukając ciała.
Jak cię zwą?
Rycroft Philostrate.
-A ciebie? -Jestem ostatnim, co ujrzysz,
jeśli złamiesz dane mi słowo.
A teraz wypieprzaj stąd.
Czujesz, jak się gapią?
Co za pieprzona dziura.
Rany, nie sądziłem, że zatęsknię za High Bresail.
Śmierdziało tam jak spod wróżej pachy.
Ale przynajmniej były dziwki.
Bligh, jest jakieś zwierzę, którego byś nie zerżnął?
Jasne, Crabbe. Twoja matka.
Znalazłeś coś niepokojącego?
Ja też nie.
Myślisz, że dotrzyma słowa?
To faan-troigh.
Z nimi nigdy nic nie wiadomo.
Miej go na oku.
Tak jest, Mimo.
KRÓLESTWA KSIĘŻYCOWE
Co się stało?
Linia zerwana.
Sprawdzałem. Pękła i wpadła do wąwozu.
Pękła czy ktoś ją przeciął?
Myślisz, że to pułapka?
Pewności nie mam.
Wyślijmy tam oddział, niech to naprawią.
Wąwóz ma prawie dwie staje szerokości.
Nie mamy odpowiedniego sprzętu, by to naprawić.
Wróżki mogłyby pomóc.
Masz jakąś konkretną na myśli?
Tak się składa...
że mam.
Czysto.
No, ruszaj. Nie chcę tu zbyt długo siedzieć.
Możesz wracać.
Idź sobie, jeśli chcesz.
Mam sobie iść?
Zrobiłaś to, o co prosiliśmy. Wracaj do domu i nie martw się.
Muszę się martwić.
Takie jest moje zadanie. Mam się troszczyć o to miejsce.
Nikomu nie powiem.
Lubię książki.
Ta jest dla dzieci?
To powieść fantastyczno-naukowa.
Powieść groszowa. Królestwa księżycowe.
O co w niej chodzi?
Wynalazca
wyrusza na Księżyc
i zakochuje się w księżniczce księżycowego plemienia.
To najgłupsza rzecz, jaką w życiu słyszałam.
Jest całkiem logiczna.
Jakim cudem?
Przecież nie da się dolecieć na Księżyc.
Chcesz ją pożyczyć?
Nie.
Po prostu jestem ciekawa.
Bohater
zbudował hermetyczną kapsułę i potężną armatę,
z której ją wystrzelił
poza stratosferę.
Niedorzeczne.
I okazuje się, że na Księżycu
żyją ludzie?
Weź ją sobie. Już ją przeczytałem.
Wielokrotnie.
Jest ciekawsza niż moje streszczenia.
Vignette.
Słucham?
Tak mam na imię.
Vignette.
-Są tu wilki? -Nie.
Spokojnie!
Zostańcie tu. To rozkaz!
Darius!
Wszystko dobrze?
Nic mi nie jest.
Mocno krwawisz.
-To nie moja krew. -Na pewno?
Nic mi nie jest.
Jednego zabiłem.
Nie żyje.
Co jest, do kurwy nędzy?
Znaleźliśmy to na grani.
Słyszałem plotki krążące wśród żołnierzy.
Trudno uwierzyć,
że Paktowcy...
zarażają swoich ludzi wilczą klątwą.
Zmieniają ich w potwory.
Nie ma przecież pełni.
Jakiś katalizator
przyspiesza przemianę.
Ktoś został ugryziony?
Tak, ale nie przeżył.
Czy nie ma rzeczy, do których nie posuną się Paktowcy,
by zająć te ziemie i ich bogactwa?
Możesz odejść.
Tak!
TELEGRAFY ARMII
Cześć.
Uważaj, bo spadniesz w przepaść.
Daleka droga, co?
Podoba ci się?
Książka?
Przeczytałam.
I co?
Jest niezwykła.
Zaczyna się jak zabawna kolonialna fantastyka.
Dzielny odkrywca zdobywa serce księżniczki obcych.
A potem odlatuje. Mija dwadzieścia lat.
I okazuje się, że narratorem...
Jest ich córka.
Która przez resztę powieści szuka ojca.
Genialne, prawda? A zakończenie...
O, bogowie.
Płakałam jak bóbr.
Cieszę się, że ci się podobała.
Bardzo.
Naprawdę.
Zatrzymaj ją.
Nie śmiałabym.
To twoja ulubiona książka.
Kupię sobie drugą w Burgue.
Ty jej tu nie znajdziesz.
Nalegam.
Dołącz ją do biblioteki.
Bardzo ci dziękuję.
Chcesz ją zobaczyć?
-Co? -Bibliotekę.
Tym razem w całości.
To największy księgozbiór w całym Królestwie Anoun.
No tak.
A jest tu gdzieś pomieszczenie, no wiesz, z książkami?
Faan-troigh to dziwny gatunek.
Myślicie wyłącznie dwoma wymiarami.
Ile tu jest książek?
Nie wiem.
Nikt ich chyba nigdy nie policzył.
Święte teksty. Mapy.
Opracowania naukowe.
Dzieła historyczne sięgające czasów Królowej Wron.
Chcę ci pokazać pewną księgę. Widziałam, jak się jej przyglądasz.
Tak?
Jaką?
Iluminowany rękopis liczący sobie siedemset lat.
Opowiada o pierwszym człowieku w Tirnanoc.
Oto i on.
To podróżnik imieniem Isen, którego morze wyrzuciło na brzeg po sztormie.
Zabrano go do królowej Aradis.
Zauroczył ją.
Gościł u niej na dworze przez długi czas, no i...
zakochali się w sobie bez pamięci.
-To widać. -To jeszcze nic.
W niektórych są strony, na których widok zarumieniłby się nawet marynarz.
A to co? Opuścił ją?
Tak.
Tęsknił za domem, więc zbudował statek i odpłynął.
Nikt nie wie, czy powrócił, ale zostawił coś po sobie.
Mieli dziecko.
Syna.
Mieszańca.
To była tajemnicza postać.
Całe życie szukał ojca.
Brzmi jak fabuła mojej książki.
Też mi się skojarzyło.
To może być zbieg okoliczności,
ale być może Isen dotarł do domu i opowiedział komuś tę historię.
A może autor tej powieści...
jako dziecko usłyszał ją od swej niani, która była wróżką.
Właśnie.
Cieszy mnie myśl, że te dwie historie mogą się ze sobą łączyć.
Dlaczego?
Bo byłoby wspaniale, gdyby taka opowieść mogła dotrzeć na drugi koniec świata,
a potem, po wielu stuleciach, powrócić,
odmieniona przez tych, którzy ją opowiadali,
choć wciąż znajoma.
Jakby chciała nam coś przekazać.
Że być może...
wcale się nie różnimy.
Fort Sovereign.
Zbombardowano ich.
Paktowcy? Tak daleko na północ?
Nieustannie się przesuwają.
Jest wielu rannych.
Potrzebują krwi,
każdego typu.
Proszą, by żołnierze oddawali krew.
Fort Sovereign jest sto staj stąd.
Szkoda, że nie możemy pomóc.
Nasza krew nie przyda się waszym rannym. Ale nasze skrzydła – tak.
Możemy tam dotrzeć w kilka godzin.
Dobrze.
Słuchajcie!
Wszyscy zdrowi żołnierze mają się stawić!
Musimy dostarczyć krew na front!
Tak jest!
-Wezwij Mayweathera. -Tak jest!
Przygotuj punkt pierwszej pomocy.
To moje nazwisko.
Stonemoss.
A to?
Rok mojego urodzenia.
Czyli?
Za dużo tych pytań.
A ten?
Ten każda dziewczyna oddaje temu, który skradł jej serce.
Rana z dzieciństwa.
Jak to się stało?
Nie wiem. Nie pamiętam.
Dyrektor powiedział mi, że miałem to już, gdy dotarłem do sierocińca.
Ja też mam.
Bliznę?
Gdzie?
Jaką?
Znajdź ją, to ci powiem.
Jest zimno.
Wszystko w porządku?
To zabrzmi niedorzecznie,
ale czasami wciąż ją czuję.
To normalne.
Tylko nie próbuj na niej stawać.
Sierżancie,
widziałem, jak rozmawiacie.
Co myślisz o wróżkach?
To interesujące istoty.
Doprawdy?
W jakim sensie?
Żyją na tym świecie o wiele dłużej od nas.
A mimo to ich przemysł jest zacofany w porównaniu z naszym.
Jak myślisz, dlaczego?
Nie wiem, sir.
Może zależy im na innych rzeczach.
W to nie wątpię.
Bałwochwalstwo. Nieumiarkowanie. Nieczystość.
Na tym zbudowały imperium, które wkrótce się rozsypie.
Musimy pozostać odporni na ich urok.
Czekaj.
Dobrze.
Jestem cały twój.
To nie tak, jak myślisz.
A jak?
Panuję nad tym.
Zmieniam się tylko raz na miesiąc.
Mam cały las dla siebie.
Co zrobisz, gdy wrócimy do Burgue?
Tam nie ma dokąd uciec.
Oddam się w ich ręce.
Niech ze mną robią, co chcą.
Zajmą się tobą.
-Jesteś ich żołnierzem. -Już nie.
Nie dla nich.
Dla nich jestem tym.
Wynaturzeńcem. Tylko gorszym.
Bo ich też mogę zmienić w wynaturzeńców.
Zastrzelą mnie bez wahania.
Nieprawda.
Zadbam o to.
W każdym razie
nie tylko ja mam tajemnice, co?
Czuję jej woń.
Wciąż mam węch wilka.
To ta wróżka, która wpadła ci w oko, co?
Nie zmieniaj tematu.
Wpadłeś po uszy.
Prawda?
Rozumiem.
Nie mogę się doczekać przemiany.
Przez tydzień będę srał kośćmi i skórą.
Ale w chwili,
gdy się zmieniam...
jestem wolny.
To tak, jakby wilk
był we mnie przez cały ten czas,
a ukąszenie było tylko pozwoleniem, by przestać udawać.
Tym właśnie jest to zasrane miejsce.
Tourmaline.
Co się stało?
Zaatakowali nas.
Kish padło.
Było strasznie.
Najpierw otoczyli miasto
strzelcami wyborowymi, a potem zaczęli bombardowanie.
Gdy się zaczęło
i zaczęliśmy uciekać, oni strącali nas z nieba.
Pieprzeni Paktowcy.
Burgijczycy są niby lepsi?
To nasi sprzymierzeńcy.
Daj spokój. To takie same gnoje, jak Paktowcy.
Podburzają nimfy, stawiają je przeciw sobie, a sami dzielą łupy.
Leciałaś całą noc?
To...
Dziwne, jak w chwili kryzysu przypominamy sobie o wyrzutach sumienia.
Widziałam, jak moje życie idzie z dymem,
i myślałam tylko o tym, by dotrzeć do ciebie.
Co jest?
Poznałam kogoś.
Wiesz, że żałuję tego, jak zerwałyśmy.
Naprawdę.
Nie zerwałyśmy.
Zmieniłyśmy się.
Wciąż jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
Poznałaś kogoś tutaj?
To żołnierz.
Skrzydlata Brygada.
Nie. Z Burgue.
To dobry człowiek.
Nie wątpię.
Na pewno to prawdziwy dżentelmen.
Na razie.
To historia stara jak świat. I zawsze źle się kończy.
Po wojnie wróci do domu
i znajdzie sobie tłustą burgijską żonę, której zrobi gromadkę dzieci.
Tego nie wiesz.
Nie myślałaś o tym,
co będzie po wojnie, prawda?
Jestem wykończona.
Nie mówmy już o tym.
Mylisz się co do niego.
Tym razem twoje skrzydła nie lśniły.
Przy faan-troigh to w ogóle nie powinno się dziać.
Wszystko dobrze?
Co z nami będzie, gdy wojna się skończy?
Nie wiem.
Nie myślałem o tym.
No tak.
-Vignette. -Czym ja dla ciebie jestem, Philo?
-Co się dzieje? -Ciekawiło cię, jak to jest z nimfą,
-czy... -Nie mów tak. Jesteś...
Jak powrót do domu.
Dawno temu utraciłem cząstkę siebie.
Chciałem o tym zapomnieć, ale nie mogłem.
Jest tu żołnierz,
który stracił nogę.
Ivos?
Tak.
Mówił, że wciąż ją czuje,
choć trudno w to uwierzyć.
Ale ja uwierzyłem.
Ja go rozumiem.
Twoje blizny.
To musiało się stać, gdy byłem dzieckiem. Nie pamiętam tego.
Ale wiem, co mi zabrano.
Bo wciąż je czujesz.
Zawsze tak było.
Zawsze je czułem.
Jesteś pół-nimfą.
Wiem, jak ty to odbierasz. Całe życie ukrywam to, co sprawia,
-że jestem taki jak ty. -Przestań.
To nie twoja wina.
Ktoś cię skrzywdził.
Teraz już wiem, dlaczego tak kochasz tę książkę.
Dziecko, które jest w połowie nimfą, szuka rodziców.
Zastanawiam się, co się z nimi stało.
Czy to był romans. Czy przespali się ze sobą po pijaku.
Czy się kochali,
czy kochali mnie,
czy to by cokolwiek zmieniło.
Współczuję ci.
Musieli mieć ważny powód, by cię oddać do sierocińca,
ale tak cię okaleczać?
By to zrozumieć, musisz wiedzieć, jak jest w Burgue.
Nimfy nie mają tam lekko.
A mieszańcy nie mogą sobie znaleźć miejsca.
Dla ludzi są po prostu dziwolągami. A nimfy...
widzą w nich potomków swoich oprawców.
Uznali, że ukrywając twoją prawdziwą naturę,
dadzą ci szansę na lepsze życie.
Czy chłopcy w sierocińcu wiedzieli, kim jesteś?
Wiedział tylko dyrektor.
Może mu zapłacono, by milczał. A może się nade mną zlitował.
Nikomu nie powiedział.
Nie.
Nauczył mnie, jak to ukrywać.
Kazał mi unikać lekarzy.
Gdyby ktoś się dowiedział, że jestem mieszańcem, wylądowałbym na ulicy.
Nie mógłbym zaciągnąć się do wojska.
Nigdy nikomu nie powiedziałeś?
W Burgue nie.
Nigdy nie czułem się tam jak w domu.
Tutaj – tak.
Z tobą.
Dokąd się udasz?
Do Mag Mor.
To największa dziura w całym Tirnanoc.
Nie ma o co się bić, więc powinno być bezpiecznie.
Powodzenia.
Możesz ruszyć z nami.
Żegnaj, Tourmaline.
Kocham cię.
Jeszcze się zobaczymy.
Nie wiem jak i gdzie, ale tak będzie.
Kochasz ją?
Wiesz co? Nieważne.
Ona kocha ciebie.
Zginie przez to.
Widziałam, co nadchodzi.
Na nogach przed tym nie uciekniesz.
Burgue przegrywa wojnę.
Wkrótce te ziemie zajmą Paktowcy.
A ona zostanie przy tobie,
choć będziesz ją błagał, by uciekała.
Taka już jest.
Umrze dla ciebie.
Jeśli ją kochasz,
nie pozwól, by tak się stało.
Paktowcy zajęli stolicę?
Cały cholerny front się załamał.
-Ewakuujemy się. -Dokąd?
Do domu, sierżancie.
Flota czeka na nas w Port Moradoon.
Ile mamy czasu?
Dotrą tu rano.
Philo!
Vignette.
Musimy uciekać! Chodź!
Już czas.
Zamknij bibliotekę.
Tak jest, Mimo.
Idź z nimi.
-Musisz uciekać. -Bez ciebie nie idę.
Ruszaj do Port Moradoon.
Mamy się ewakuować. Spotkamy się tam.
A jeśli się nie uda?
Co, jeśli Paktowcy was dogonią
i więcej cię nie zobaczę?
Vignette, posłuchaj...
-Ruszamy razem, Philo. -Dokąd?
Nieważne. Ważne, że będziemy razem.
Burgijski żołnierz długo nie pożyje na terytorium Paktowców.
Ruszymy na wschód, w góry. Przez zatokę, do Ignoty.
Dobrze.
W porządku.
Ruszymy razem.
Pójdę zamknąć bibliotekę.
Czekaj na mnie w Ogrodzie Kamieni.
Do zobaczenia.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Statki Paktowców!
Kryć się! Nadlatują!
Nie pozwólcie, by wróg przejął listy szyfrów!
Zabić ich!
Przeładuj!
Mimo Roosan.
Zrób coś dla mnie, proszę.
Otwierać!
Philo!
Musimy ich dogonić!
Pora ruszać!
-Powiem, że nie wiem, gdzie jesteś. -Nie.
Porozmawiam z nim.
-Co ty tu robisz, Philo? -Ta flaga, którą ukradłaś...
Oboje wiemy, że masz ją w dupie.
-Groziłaś, że im powiesz! -Byłam zła.
-Wiesz, że tego nie zrobię. -Czyżby?
Kiedyś byliśmy sobie bliscy. Czy ty tylko udawałeś?
Jak możesz o to pytać?
Bo mnie zostawiłeś, Philo!
Odszedłeś, a Mima Roosan powiedziała, że nie żyjesz!
Myślisz, że było mi łatwo? Prawie mnie to zabiło.
Więc dlaczego?
Nie chciałem, byś za mnie ginęła.
A ja spędziłam ostatnie siedem lat, żałując, że nie zginęłam.
Byłem dla ciebie ciężarem. Twoją słabością.
Byłeś moją nadzieją, Philo.
I przetrwałaś.
Razem moglibyśmy zrobić więcej, niż tylko przetrwać.
Mielibyśmy powód, by żyć.
-Mogliśmy być szczęśliwi. -Nie udałoby nam się.
Jestem wybrakowany.
Nie dla mnie. Ja cię akceptowałam.
Całego. Czy ten świat też cię akceptuje?
Zwierzałeś się komukolwiek tak, jak mnie?
Na bogów, Philo.
Jesteś zagubiony.
Pomodlę się dziś za ciebie. Obyś odnalazł swoje miejsce.
Teraz już wiem, że nie odnajdziesz go u mego boku.
Vignette...