To nie był jednak koniec potworności.
Ciało biednej małoludki jeszcze nie ostygło,
a morderca już dopadł nową ofiarę: dyrektora sierocińca.
I tak
dwie istoty straciły przedwcześnie życie,
człowiek i małolud,
ich losy na zawsze splecione tym okrutnym aktem,
dokonanym przez nikczemną bestię.
Czy sprawiedliwości stanie się zadość?
To się dopiero okaże.
Możemy być jednak pewni,
że każde z nich, na swój sposób, zasłużyło na swój wieczny odpoczynek.
Poczciwy Finch ogląda oblicze Męczennika,
któremu służył całe życie,
zaś Aisling,
słodka Aisling,
dołączyła do chórów anielskich.
Odpocznij
Choć na niebie szaleje burza
Musisz wierzyć
Póki żyjesz
Że u kresu naszej drogi
Czeka bezpieczna przystań
Dziękuję bardzo.
Moira.
A więc
to oni?
Twoja skromna trupa teatralna?
Obawiam się, że tak. To...
-Przedstawienie bardzo mi się podobało. -Naprawdę?
Bardzo się cieszę.
Co to ma być?
Jakiś problem, konstablu?
To zależy. Pokaż no licencję.
-Licencję? -To miejsce publiczne, no nie?
Zostaw go pan, z łaski swojej.
Na nich też masz papiery?
Te porosty są całe pożółkłe.
Dam dziesięć stiverów za wszystko.
Zmykaj.
Złodziejka.
Już pan wrócił?
Jak widać.
Co tu jest napisane?
To skarbnica sekretów.
Wątroba jest jak księga
dla tych, którzy umieją czytać.
Masz coś dla mnie?
Na rany Męczennika.
On nie ma z tym nic wspólnego.
A więc to prawda?
Można złączyć ze sobą martwe istoty i tchnąć w nie życie.
Sam widzisz.
To, co widziałem tamtej nocy, było...
myślące.
Czułem to.
Nie.
Czułeś inteligencję jego pana.
Mrokołak nie jest istotą myślącą. Kieruje nim ten, kto go stworzył.
Podobno może nawet
patrzeć oczyma swego sługi.
Kto w Burgu, poza tobą, dysponuje taką wiedzą?
Tego nie wiem.
By jednak powołać do życia to, co widzieliśmy,
potrzebne są umiejętności, których ja nie posiadam.
Zabij to coś.
Nie mogę,
póki ty żyjesz.
To włóż je do słoika.
Przeszkadzam?
Przygotowuję wniosek o pożyczkę.
Musisz podpisać zgodę na zastawienie domu.
A jeśli powiem ci, że znam kogoś,
kto chciałby zainwestować w twoje przedsięwzięcie?
Siostrzyczko,
twoje wsparcie to doprawdy miód na moje serce.
Nie mam jednak czasu
na to, by słuchać opowieści Louisy Pembroke
lub kogoś podobnego o dalekim kuzynie, który mógłby...
To nie tak.
Ta osoba dysponuje środkami,
które pozwolą sfinansować remont statku.
A więc dobrze,
chętnie poznam tę osobę.
Jaki udział w zyskach go interesuje?
Nie potrzebuje udziału w zyskach.
Chce, byśmy zaczęli go u siebie przyjmować.
Mówię, rzecz jasna, o naszym sąsiedzie, panu Agreusie.
Skąd wiesz, ile on ma pieniędzy
i jak zamierza je wydać?
Zaprosiłam go na herbatę, gdy ty byłeś w klubie.
-Co proszę? -I zaprosiłam go ponownie
dziś po południu, wraz z Pembroke'ami i Guilfoyle'ami.
To niemożliwe.
-To oczywiste, że... -Niemożliwe jest to,
braciszku, bym podpisała dokument,
przez który możemy stracić dach nad głową.
Nie negocjuję z najbliższymi.
Nie, jeśli mam alternatywne rozwiązanie.
Takie, które nic nie kosztuje poza odrobiną dumy.
To będzie skandal, Imogen!
Nasz ród mierzył się z większymi przeciwnościami.
Razem będziemy silniejsi,
ale jeśli będę musiała, przyjmę puka sama.
Doprawdy?
Tak czy owak, przyjmiesz jego pieniądze.
Póki żyję,
nie zastawisz tego domu.
Oczekuję gości o wpół do czwartej.
Liczę, że przyjdziesz ich powitać.
Imogen.
Dzień dobry, ojcze.
-Matko. -Witaj, Jonah.
Dzień dobry.
Twój ojciec chce ci coś powiedzieć.
To prawda.
Cieszymy się,
rzecz jasna,
że wróciłeś do domu,
musimy jednak porozmawiać o tym, co zaszło.
I wyciągnąć konsekwencje.
Konsekwencje?
To ja byłem ofiarą.
Ma rację.
To nie miałoby miejsca,
gdyby trzymał się z dala od Row, jak mu kazałeś.
Fakt. Nie zapominajmy jednak,
że w wyniku tych niefortunnych zdarzeń zdemaskowaliśmy Longerbane'a.
Jonah powinien dorosnąć
i zacząć myśleć o przyszłości.
Matko, błagam. Nie wracajmy do przepowiedni.
Naga, pokryta popiołem
-weszłam na szczyt Góry Carpe. -Piety!
Wczołgałam się tam,
by poradzić się Augurów, nim poślubiłam twego ojca.
Powiedzieli mi...
że dokona rzeczy wielkich,
a jego syn – jeszcze większych.
Wiemy.
Twój ojciec jest kanclerzem. Pomyśl tylko, co może czekać ciebie.
Może zostanę królem?
Nie jest to wykluczone.
-Monarchia może się odrodzić. -Widzisz, ojcze?
Widzisz, że cokolwiek zrobię, jej wciąż będzie mało?
Wszystko, co mówi i robi twoja matka,
robi z miłości do ciebie.
Chciałbym w to wierzyć.
Jonah.
Przeproś!
Przepraszam, matko.
Widzisz?
Przeprosił.
Postanowiliśmy z twoim ojcem, że na razie
wycofasz się z życia publicznego,
zostaniesz w domu i poświęcisz się nauce.
Ten skandal należy wyciszyć.
Ludzie wkrótce o tym zapomną.
A skoro zamierzamy podwoić godziny twojej nauki...
-Podwoić? -...może uda ci się
ukończyć ją do kolejnej Austerii.
Mistrz Symes czeka na ciebie w bibliotece.
Coś do jedzenia?
Weź.
Jest za darmo.
Dziękuję.
To też sobie weź.
To Szyfry. Czytałeś je?
Mama czytała mi tę księgę, gdy byłem dzieckiem.
To wspaniale.
Ale powinieneś przeczytać ją sam.
To, co w niej znajdziesz, może cię zaskoczyć.
Nie wierzę.
Wszystkie małoludy, urodzone w Burgu i poza nim,
mają okazywać dokumenty na żądanie.
-Od kiedy? -Od co najmniej dziesięciu lat.
Nie wolno tu przebywać bez papierów.
Przecież przebywamy.
Więc będziecie musieli się wynieść.
-Dokąd? -Tam, skąd przyszliście.
Do Knock? To same ruiny.
-Nic tam nie zostało. -Proszę pana!
Wszystkie małoludy mają okazywać...
A jeśli to nie małoludy?
To co w takim razie?
Zwierzęta domowe?
Ale są inteligentne.
Niezbyt.
Prawdę mówiąc, nie pamiętam,
czy koboldy są w statucie, czy też nie.
To może sprawdzi pan w statucie,
-a my tu zaczekamy. -Dobrze.
Ale grozi panu grzywna
za przewożenie zwierząt bez licencji.
Zapłacę każdą karę, jaką mi wyznaczycie.
Proszę usiąść i pilnować tych stworzeń.
Bardzo panu dziękuję.
Nic nam nie będzie.
Koboldy.
Kurwa, wiedziałem, że to nie czas na urlop.
A żonka nie była zadowolona, że musimy wcześniej wracać
przez to, co się tu wyprawia.
Powiedz, że zrobiłeś postępy.
Dyrektora zabiła ta sama istota,
która zamordowała tę małoludkę przy Row.
Skąd to wiesz?
Powiedział ci to ten puk, któremu zleciłeś autopsję?
-Jaki puk? -Rzeźnik z Row.
W Puyan był lekarzem.
Ach, tak.
W obu przypadkach wyrwano ofiarom wątroby.
Wystarczy ci taki dowód?
Wątroby?
Jako trofeum?
Być może.
Dobrze, informuj mnie na bieżąco. Dombey, za mną.
Czemu nie wspomniałeś o mrokołaku?
Nie uwierzyliby mi. Ty też mi nie wierzysz.
Nie chodzi o samego stwora,
a o tego, kto nim steruje.
Ktoś chciał wykończyć ich oboje.
Rycroft.
A niech mnie.
Wciąż nie mogę uwierzyć.
Zostałeś inspektorem.
Gdyby tylko biedny pan Finch mógł zobaczyć, do czego doszedłeś,
byłby z ciebie bardzo dumny.
Dziękuję.
Zdołacie dopaść istotę,
która dopuściła się tego haniebnego czynu?
Dlatego tu jestem.
Czy u dyrektora bywała czasem ta małoludka, Aisling Querelle?
Nigdy jej nie widziałem.
Czy dyrektor mógł ją znać?
Skąd miałbym wiedzieć?
Był pan jego podwładnym i przyjacielem.
Nie widziałem jej tu. Przykro mi.
Proszę wybaczyć. Mam parę pilnych spraw do załatwienia.
Możesz się rozejrzeć, jeśli chcesz.
Ja latam! Spójrz, Dariusie!
Ja latam!
Nic ci nie jest, Philo?
Wszystko ma być bez zarzutu.
Louisa Pembroke może sobie kpić z tego, że zaprosiłam puka,
ale ciasto harkenowe musi być wyśmienite.
Moje ciasto jest najlepsze w całym Crossing, jak panienka wie.
Przegapię loterię!
Panienko!
-Vignette! -Afisso.
Wezmę to, jeśli chcesz.
Zajmujesz się roznoszeniem losów?
Dali mi trasę przy Finistere.
Mówiłaś, że mam ułożyć sobie życie.
Nie chodziło mi o Czarnego Kruka.
Jedno małe przewinienie i poderżną ci gardło bez wahania.
Będę ostrożna. Nie martw się.
No cóż,
ty nie dasz sobie w kaszę dmuchać, to pewne.
Muszę wracać.
Powodzenia, dziewczyno.
Nawzajem.
W końcu wygram.
Piękne.
Tędy, proszę.
Państwo Guilfoyle'owie.
Pierce, Hortensia, zapraszamy.
Jak długo się nie widzieliśmy? Chyba całe wieki.
Przynieś łaskawie krzesło, bym mógł dać odpocząć
starym kościom.
Pan Agreus tu nie pracuje.
Jest naszym gościem.
Bardzo mi miło, panie Guilfoyle.
Z chęcią pomogę.
Ta pogoda nie sprzyja żadnym kościom,
czy to starym, czy młodym.
Proszę.
Bardzo dziękuję.
Pan Agreus to nasz nowy sąsiad.
Niedawno zamieszkał w Cheswith House.
Niezwykłe.
Dom jest doprawdy niezwykły.
Szczęśliwie się złożyło, że akurat był dostępny.
Kolejni goście?
Louisa i Leonid Pembroke'owie.
Dzięki niech będą Męczennikowi.
Im nas więcej, tym weselej.
Państwo Pembroke'owie.
To jakaś gra?
Mamy się poprzebierać za służących i podawać im jedzenie?
Pan Agreus tu nie pracuje.
Jest gościem.
Bardzo mi miło, panie Agreus.
Leonid Pembroke. To moja siostra, Louisa.
Czy to ciasto harkenowe Afissy?
-Cały tydzień o nim myślałam. -Tak.
Proszę, siądźcie.
Jestem ciekaw pańskiej opinii
o ostatnich tragicznych zdarzeniach, panie Agreus.
-Upiekła je specjalnie dla ciebie, Louiso. -Mniemam,
że z radością przyjął pan
wieści o zdradzie i zasłużonej karze dla Rittera Longerbane'a.
A dlaczegóż miałbym się z tego cieszyć?
Nie przepadał...
za pańskim gatunkiem.
Niesłusznie.
Zastanawiam się, czy tysiące ludzi, którzy stracili pracę,
bo moi pobratymcy są gotowi pracować za mniej, zgodziłyby się z panem.
Trzeba sporo poświęcić,
by nasze społeczeństwo stało się bardziej otwarte.
Był pan kiedyś w Puyan, panie Pembroke?
Nie wydaje mi się.
Można miesiącami podróżować
po tej krainie i nie napotkać nikogo, kto nie byłby pukiem.
Nie ma tam trowów czy pix, nie mówiąc już o ludziach.
Zapewniam pana, że tam nikt nie próbuje
tworzyć bardziej...
otwartego społeczeństwa.
A któż chciałby tam mieszkać?
Przynajmniej od czasów wojny.
Ja z pewnością nie.
Dlatego jestem tutaj,
w tym jakże wytwornym towarzystwie.
Kto ma ochotę na ciasto?
Odpuść mi moje winy
i dopuść mnie do oglądania twojej światłości, najświętszy Męczenniku.
Bardzo dobrze, Rycroft.
Teraz poproś Męczennika, by chronił twój sekret.
By nikt nie dowiedział się, że w twoich żyłach płynie krew małoluda.
Dobrze. Pomodlę się o to, proszę pana.
Mistrzu Thorne.
Nie wyszedłeś jeszcze?
Przypomniałem sobie coś, czego mnie pan uczył.
Że grzech zaniechania jest cięższy
od grzechu popełnionego.
Bo trudniej go wykryć.
Dlaczego przyszło ci to do głowy?
Czuję, że jest coś,
co pan przede mną zataił.
Myślisz, że cię okłamałem?
Że postanowił mi pan czegoś nie mówić.
Grzech zaniechania.
Trudny do wykrycia.
Jeśli powie mi pan, że się mylę, odejdę.
Costin miałby dziś wolne.
Po kolacji i wieczornych modlitwach
włożyłby swój najlepszy strój,
jak w każdy machorek, odkąd go znałem,
i pojechał powozem na Row.
Na Row?
Nie znałem lepszego człowieka niż Costin Finch,
jednak nawet on nie był wolny od cielesnych żądz.
Czyli...
Bywał on w pewnym przybytku o nieciekawej reputacji,
oferującym wiadome usługi,
zatrudniającym małoludów.
To nie do pomyślenia,
ale tak było.
Dziękuję za szczerość.
To może być przełomowy trop w tej sprawie.
Naprawdę musi pan utrudniać całą sytuację?
Chciał być uprzejmy.
Nikt nie ma prawa traktować mnie z góry.
Co w nią wstąpiło?
Zawsze była nieco dziwna, nieprawdaż?
Przepraszam. Nie dam rady.
Sądziłam, że zniosę ich dezaprobatę,
ale się pomyliłam.
Mieliśmy umowę.
Proszę się pożegnać i wyjść.
Co im pani powie?
Że to jednak była zabawa?
Żart?
Nie dotrzymałam złożonej panu obietnicy.
Nie oczekuję więc, że pan dotrzyma swojej.
Powinienem był wiedzieć, że jest pani na to zbyt słaba.
Z przyjemnością popatrzę, jak popadają państwo w skrajną nędzę.
Panno Imogen.
Wybaczcie spóźnienie.
Miałem spotkanie z prawnikami.
Panie Agreus,
miło znów pana widzieć.
Witamy w naszych progach.
Proszę spocząć.
Jeśli masz zakończyć naukę przed Austerią,
będziesz potrzebował specjalistów w każdej dziedzinie.
Ja to mam szczęście.
Słucham?
Oddaję się w twoje ręce.
Istotnie. Jednakowoż
o polityce najlepiej uczyć się poprzez obserwację.
A nie znam wprawniejszego polityka od twego ojca.
Dziękuję.
Kto to?
Córka Longerbane'a, Sophie.
Jako jedyna spadkobierczyni zajmie jego miejsce do kolejnych wyborów.
To tylko formalność.
Złoży przysięgę, rzuci kilkoma frazesami
i więcej jej nie zobaczymy.
Panie posłanki, panowie posłowie,
stoję przed wami pogrążona w smutku z powodu śmierci mego ojca.
Był wspaniałym człowiekiem.
Chcę, by był ze mnie dumny.
Moja droga,
zapewne chcesz, podobnie jak ja,
zakończyć waśń,
która doprowadziła do tej sytuacji.
Dziękuję za te słowa.
Teraz, jeśli mogę,
chciałbym zwrócić uwagę izby na..
Nie skończyłam, panie kanclerzu.
Proszę zatem,
kontynuuj.
Chcę uczcić nie tylko pamięć mego ojca,
ale także mojej matki.
Jej pustynna uroda zdradzała jej pochodzenie,
podobnie jak moje.
Jej przodkowie, uciekając przed wojną na Wybrzeżu Faraońskim,
przybili do waszych brzegów,
zaś kolor ich skóry
uczynił ich wyrzutkami.
Udało im się jednak
przezwyciężyć ówczesne uprzedzenia
i znaleźć swoje miejsce w tym wspaniałym mieście,
co dobrze świadczy o Burgu i wyznawanych przezeń wartościach.
Dziś
z ogarniętych wojną ziem małoludów
przybywa do nas nowa fala uchodźców.
Oni również są wyrzutkami.
Winniśmy zadać sobie pytanie,
czy nasza podejrzliwość wobec nich będzie kiedyś postrzegana
jako przestarzały pogląd i powód do wstydu.
Winniśmy zadać sobie pytanie, czy da się przezwyciężyć to,
co dzieli nas i małoludy, które wychowują nasze dzieci,
orzą nasze pola, pracują w naszych fabrykach.
Słusznie prawi.
Na rany Męczennika, ona sprzeciwia się własnemu ojcu.
Ja znam odpowiedź na te pytania.
Nie da się.
Małoludy nie są do nas podobne!
Różnimy się nie tylko wyglądem!
A nasz kanclerz...
zbyt długo przymykał na to oko.
Ja nie będę.
To miasto zalewa fala gniewu.
Jego mieszkańcy mają tego dość!
Podobnie jak ja, Sophie Longerbane.
Kto mnie poprze?
Na Męczennika,
to najcudowniejsza istota, jaką w życiu widziałem.
Dziękuję.
Dobrze widzę? Spójrz.
Tak, chyba tak. Ostatnie trzy cyfry to sześć, osiem i dziewięć.
Czyli to jest ta liczba.
Zobaczmy, kto wygrał.
Zaszło słońce. Zaczynamy.
Nadal tu siedzi?
Musi dojść do siebie.
Straszna z niej chudzinka, prawda?
Niektórzy panowie to lubią.
Ona nie chce tu pracować.
Proszę.
Dobrze, może zostać.
Na trochę.
Byle tylko nie przeszkadzała ci w pracy.
W porządku.
Dzięki, Moiro.
Dziękuję.
Ktoś wygrał?
Dziś nie.
No to chodź.
Idź stąd. Muszę pracować.
No tak.
Pójdę oddać im pieniądze. To trochę potrwa.
Wrócę koło drugiej i przyniosę jedzenie.
Świetnie.
Spróbuję się do tego nie przyzwyczajać.
Co ty tu robisz?
Bez obaw.
-Jestem na służbie. -No tak.
Ja też muszę pracować.
Uważaj na siebie.
I tak masz mnie w dupie.
W czym mogę pomóc?
Ten człowiek był waszym klientem.
Jesteś gliną?
Muszę porozmawiać z tą, z którą sypiał.
Moi klienci liczą na naszą dyskrecję.
Ten już nie. Nie żyje.
Costin nie żyje?
Zamordowano go.
Z kim sypiał?
To trochę skomplikowane.
Proszę za mną.
Odkąd pamiętam,
w każdy machorek wieczorem Costin rezerwował pokój z dwoma dziewczynami.
Korzystał z łóżka,
nie z dziewcząt.
Mów dalej.
Wolał, by ludzie myśleli, że lubuje się w pixowych dziwkach.
Było to lepsze od prawdy.
Spotykał się z czyjąś żoną?
Spotykał się...
z innym mężczyzną.
Uważa mnie pan zapewne za głupca.
Przyszedłem się pożegnać z pustym pokojem.
To było jedyne miejsce, w którym czuliśmy się bezpiecznie.
Razem staliśmy nad jego ciałem.
Nie zdradził się pan.
Gdyby ukrywał pan taki sekret przez tyle lat,
wiedziałby pan, jak się maskować.
Mimo to
wstyd pozostaje.
Strach, że ktoś nas nakryje.
To dziwne,
że mogliśmy być sobą tylko przez jedną noc w tygodniu.
Wydaje się, że to niewiele,
choć tak naprawdę
to cała reszta...
Wydaje się kłamstwem.
Tak.
Powinienem był coś panu powiedzieć.
Gdy byliśmy w kostnicy.
Costin znał Aisling.
Poznali się dawno temu,
nim złożył śluby.
Byli sobie bliscy.
Bywał na jej występach.
A zatem oba morderstwa są powiązane.
Na to wygląda.
Choć nie mam pojęcia jak.
Nie widzieli się od 20 lat,
przynajmniej ja nic o tym nie wiem.
Dziękuję, doktorze.
Daję panu słowo,
że nikomu nie wyjawię pańskiego sekretu.
Może powinienem przestać się ukrywać.
Choć nie wiem, czy zbiorę się na odwagę.
-Pieprzony pokurcz. -Kupa łajna.
Przeczytałem.
Od deski do deski.
Chcę wiedzieć. Wszystko.
Przepraszam!
-W czym mogę pomóc? -Gdzie moje koboldy?
-Koboldy? -Tak.
Ich klatka stała na tej ławce. Gdzie one są?
A, no tak.
Odesłaliśmy je.
Zaraz. Konstabl miał sprawdzić ich status prawny.
Wydano nakaz deportacji.
-Słucham? -Gdzieś tu jest.
O, mam.
Widzi pan?
Chwileczkę. Ma pan rację.
„Sprawdzić status przed wykonaniem”.
-Tego nie zauważyłem. -Więc gdzie one są?
Odesłaliśmy je, już mówiłem.
-Do doków. -Do doków?
Zostaną deportowane.
Statkiem...
do Ignoty.
Zapewne już odpłynął.
Jak się zwie?
-Co? -Statek.
Jak się zwie?
Puszczaj pan!
Powiedz, jak nazywa się statek.
No, jak?
Uważaj.
Gdzie cumuje Janus?
-Janus? -Łódź. Statek.
-A, statek. Tak! -Tak.
Odpłynął kilka minut temu.
-Co? -No. Odpłynął.
Nie!
Tylko nie to!
WYPŁACIĆ NA ŻĄDANIE PANA EZRY SPURNROSE'A – 80 TYSIĘCY
To krwawe pieniądze.
Nikt nie zginął.
Podwieczorek udał się tylko dlatego,
że nasi goście są zbyt uprzejmi, by robić awantury.
Na dodatek
plotka o puku, który został zaproszony do Spurnrose'ów,
rozchodzi się w zastraszającym tempie.
Razem możemy to przetrwać.
Wiesz,
że za tę kwotę zażąda czegoś więcej niż zaproszenia na podwieczorek.
Oczywiście.
Będę musiała pokazać się z nim publicznie. Więcej niż raz.
Kiedy to się skończy?
Gdy ktoś inny go do siebie zaprosi, jak mniemam.
Dzięki niech będą Męczennikowi, że ojciec nie widzi, jak nisko upadliśmy.
Gdyby tu był, nie musielibyśmy tego robić.
Idę spać. Dobranoc.
Dobrej nocy.
Ezro?
Tak?
Dziękuję.
Dobry piesek.
Dobra Giddy.
Która godzina?
Do licha, zasnęłam.
Dobranoc.
Kiedyś była śpiewaczką.
Miała cudowny,
nieziemski głos.
Wciąż go słyszę.
Giddy?
Giddy!
PRZYLECĘ DO CIEBIE AISLING QUERELLE
Przylecę do ciebie
Najdroższy synu
Śpij słodko, jak w niebie
Najdroższy, jedyny