Anteriormente en Inseparables...
Coñecín a alguén.
Non sabía que a túa irmá era xemelga túa.
A Elliot, a miña irmá, non lle gustaría.
O da actriz vai en serio?
Dareivos os cartos, e moito máis.
Centro de maternidade de referencia en Manhattan.
Perdín un ás 12 semanas, outro ás 14, outro ás 16...
Non son as Parker o demo en persoa?
Que celoso te porás ó ver crecer
no meu laboratorio embrións en fetos, fetos en bebés
e resolva problemas de fertilidade?
Visitareiche no cárcere.
Irmanciña.
Como é?
INSEPARABLES
Hostia.
Hostia!
Emocionada?
- É a gran noite. - Claro.
Todo ben? Nótote nerviosa.
Pois estou como unha gaita nas festas, grazas.
Que carallo fixeches?
Non quererás sabelo, Capgras.
Así que a cousa vai ben.
Ola, Elliot.
Parece que vos vai moi ben,
que estades moi implicadas.
Bárbaro.
Vaia que si.
Isto é impresionante.
- Para que é? - Ventres artificiais.
- Non vai de cordeiros. - Xa.
Para crear un contorno como o útero e axudar ós bebés prematuros.
Coido que debería preguntarche polas túas intencións.
- Polas miñas intencións? - Coa miña irmá.
Moi maduro pola túa parte.
Quéroa, Elliot.
A miña intención é querela.
Poderás lidar con iso?
Entón, xa empezaches a traballar, Tom?
Empecei.
Inmediatamente.
Bonito laboratorio.
Si, é un laboratorio estupendo, Joe...
...seph.
Si, de nada. Debestes quedar aliviados.
"Aliviados" non é a mellor palabra.
Pois a min paréceme axeitada.
Eu era o mellor candidato para o posto.
Non esaxeremos. Ás veces falo ben.
A FDA interviu no teu laboratorio ilegal
e quedaches no paro.
Iso non foi... Pensas axudar?
- Paso, grazas. - Pode que sexa mellor non informar
de que traballas con Elly. De que estás aquí por iso.
Pode que sexa mellor deixalo como un segredo especial entre nós,
que o levemos á nosa tumba colectiva polos séculos dos séculos. Amén.
Moi ben.
Si, señor! Cambiaremos a forma de parir das mulleres para sempre!
- Paiaso do carallo. - Como?
- Como un chulo do carallo. - Como un chulo repleto de carallos?
Pois pinta bastante ben, Tom.
Estoulle a chamar fillo de puta, Elliot.
Vaites.
Unha Mantle experimentando emocións humanas.
Quen o diría?
Non che estou a mirar, Beverly.
Estás nerviosa, así que algo gardas.
Queres saber o que?
Nada mal a noite, non? Emocionada?
- Foi ridícula e vergoñenta. - Ti si que es ridícula e vergoñenta.
Xa che cansaches?
Queres que che consiga algo noviño e relucente?
Que ten de bo?
Sabes que é inxusto non compartir o que tes,
e ela non sería túa se non fora grazas a min.
Ou sexa, que case...
Está ben.
Benvidos á Clínica de Maternidade Mantle-Parker.
Hoxe será o día máis completo da vosa vida.
- Xa. - Sínteste máis macho por dicir iso?
Todo nos trouxo ata aquí. Xa podemos arrancar.
A ver, practicaches isto diante do espello
espío ou en topless?
Non ides ter decanso coas pacientes.
- Xenial. - "Pacientes?"
Non están enfermas, van ter bebés.
Pois encántame. Vai vento en popa.
A xunta e os fideicomisarios observaranvos esta semana.
A nosa prioridade sempre será a muller,
- a paciente. - Pero non é así.
Queremos ter un enfoque futuro, comprometernos co noso público.
- Por se cambian de parecer. - Para respectar o que aportaron.
Só serán un par de días. Nós estaremos aquí para apoiarvos.
Se necesitades algo, gritade.
Grazas.
Benvidos á Clínica de Maternidade Mantle-Parker.
Sexa o que sexa.
A Embrioloxía!
Benvidos á planta de Embrioloxía.
As pantallas
amosaranlles os embrións dende a fecundación ata o décimocuarto día.
Na última etapa, que terá lugar no laboratorio,
as células comezarán a diferenciarse
entre endodermas e mesodermas,
e se desenvolverán en diferentes estructuras corporais.
Brillantez. Luxo. Seguridade.
Arrouparémonos neste espazo, coma un só organismo,
un só ser. Cando ingrese na Clínica Mantle- Parker,
sentirase parte de algo,
pero tamén se respectará a súa individualidade.
Factores do aborto, causas, tratamento, plans de investigación e ensaios clínicos.
Vemos as anomalías cromosómicas parentais,
os autoanticorpos, as células NK,
a expresión anormal do HLA-G, a trombofilia,
tanto hereditaria como adquirida, na fragmentación do ADN espermático,
e poliformismos hCG.
Estudamos o impacto da prednisona, a heparina,
a levotiroxina, moduladores hormonais e a IgIV.
Utilizamos o editor xenético CRISPR-Cas9 na nosa investigación
sobre un factor de transcrición coñecido como TFAP2C e a cromatina.
Determinamos os niveis de ferro nas mostras de sangue,
o perfil personalizado da vitamina D e C,
e traballamos con nutricionistas para que reciban a comida idónea
adaptada ás necesidades.
E se lle apetece champaña e langosta ó dar a luz,
non a xulgaremos.
Stacy ten 24 anos
e tomou a intelixente decisión de salvagardar a súa saúde e futuro,
de tal maneira que pronto o farán todas as mulleres do mundo.
Farémoslle unha ciruxía laparoscópica
para extirpar unha pequena sección do tecido ovárico,
que logo cortaremos e conxelaremos.
Cando Stacy estea ó bordo da menopausa,
desconxelaremos o seu tecido ovárico
e enxertarémolo de novo no seu corpo.
Probablemente se faga na súa axila, onde hai un bo suministro sanguíneo.
Isto restaurará as hormonas sexuais en declive e retrasará a menopausa
durante 20 anos.
Dado que Stacy veu
a unha idade moi nova, podemos proporcionarlle
un paquete completamente personalizado de atención médica para a lonxevidade.
Sexan cales sexan as decisións que Stacy tome na súa vida,
poderemos adaptar a nosa atención e investigación,
para garantir que o corpo de Stacy siga o seu ritmo.
Grazas. Algunha pregunta?
Adiante.
Que pasa coas mulleres que están ó bordo da menopausa?
Boa pregunta.
Se á muller lle extirparon tecido ovárico ós 40 anos,
podería retrasar o inicio cinco anos.
Non parece xusto.
Pois non. Só levo cinco minutos aquí
e o patriarcado xa está a dar polo cu.
Algunha outra pregunta?
Que pasa se me enxertan o tecido da rapaza de 24 anos?
Esa é unha das moitas ideas que me interesa investigar.
Deixote un momentiño para ti, vale?
Síntoo moitísimo.
- Señora Mantle, a seguinte paciente... - Dáme un minuto.
Tendes as mans manchadas de sangue!
Rebecca Parker é unha asasina!
Atópase ben? Seguridade!
- Eu non me preocuparía. - Xa.
É o mesmo grupo, sempre fan a mesma merda
- se aparece o meu nome. - Que ben.
Galerías de arte, compañías tecnolóxicas...
Atacan as nosas oficinas todos os meses.
Agora adícanse a lanzar corazóns de animais.
É como o do can de Pavlov, Beverly,
pero para nenos de gardaría: "Se ves o apelido 'Parker',
lanza un corazón de porco."
- Claro. - Digamos que cansa,
pero, ó mesmo tempo, admiro as ganas que lle poñen.
Si, é fantástico.
Marabilloso que unha rapaza con moralidade che lance órganos
nun espazo onde brindas coidados,
e ver como a golpea un equipo de seguridade excesivo
ó que non lle din o visto bo. É fantástico da hostia.
Preferirías que continuara?
Que chegara á sala de partos? Que lle tirara pulmóns de vaca ás vaxinas?
- Que tirara ollos ós bebés? - Dos bebés, non.
- Nada disto senta ben, Rebecca. - Iso é o importante:
séntalle ben a Beverly?
Coido que non es tan babeca
como o parece ás veces.
Entendes que ela pode permitirse o seu idealismo?
Que vive cos seus pais nun bonito apartamento
e foi a clases de capitalismo,
socialismo e filantropía?
Ten amigos, pode pagarse a comida.
Ás veces, toma decisións que non debería
para ter algo bo na súa vida.
Unha sandía fóra de tempada ou un Uber se é tarde e se sente insegura
para chegar a casa, a pesar
de non estar de acordo coa política da empresa.
E non pasa nada. Todos o facemos, non?
Actuamos segundo o custo e o beneficio todo o puto tempo.
Non analizamos cada movemento porque é fatigoso, represivo
e falso.
O feito de que veñan e fagan isto, tiren merda, me chamen asasina
e finxan que viven noutro mundo,
significa que poden tomar malas decisións
sen pensalas, e non pasa nada.
Tanto me ten.
É o sistema, e alégrome de facer o que fago.
O mundo segue a xirar sobre o seu eixe.
Ningún ten plan nin alternativa.
Cagaríanse pola pata abaixo se lles pedises que seguisen un.
Bástalles con tirarme órganos sen fundamento
e darse palmadiñas no lombo.
Entón, a miña pregunta para ti é:
cando carallo vas deixar de dar polo cu e facer o teu traballo, Beverly?
Porque, francamente, estou ata a cona.
- Ten razón. - Grazas.
Isto marcha, Beverly. Quero cambiar a forma na que paren as mulleres.
- Vale. - Durante seis anos?
- Vale. - Máis ca iso, para sempre.
Para toda a túa rara e espléndida vida,
e iso tardará en dar o seu froito.
Así non é...
Tes a mansión de maternidade da Barbie e deuche un cabuxo.
Podes deixar de aporrearme por un momento?
É que non me sinto... como pensei que me sentiría
e estame a custar.
Anda.
Quería tomar o meu zume especial antes de marchar.
E que tal está?
Moi bo.
Evitará que teña abortos espontáneos?
Ela é a miña irmá, a doutora Mantle. Traballa no Centro de Investigación.
Que é o que investiga?
Abortos espontáneos?
Quere unha cobaia?
Por que non pide cita?
Ola.
Moi ben.
Como se atopa?
- Súboa á padiola para unha ecografía? - Non.
Grazas.
Preciso comprobar a frecuencia cardíaca do bebé.
Podo realizar unha avaliación inicial co eco-doppler sobre a súa barriga.
Fareina nun abrir e cerrar de ollos.
Podes deixarnos soas?
Pode aplicarse o xel?
Coloque o eco-doppler
debaixo do embigo, preto do oso púbico.
Móvao moi lentamente cara o abdome.
Así, ben.
Quere que lle traia algo?
Non.
Quere que a vexa outro médico?
Non, vostede.
Vou ir cear a algún sitio elegante.
Apetéceme cear un cisne da hostia, en ceviche.
Agarrar unha tranca en champaña.
Deberías.
- Deberiamos. - Merécelo.
Merecémolo.
Que lugar merecemos esta noite?
Onde cres que podemos cear iso?
Teño un compromiso.
Un compromiso?
O programa de Genevieve xa rematou e fan unha festa de despedida.
Ben.
Podes vir, se queres.
Queres que vaia?
As festas dánseme de pena.
Podería ir por ti.
- Na miña mellor versión? - Na mellor de todas.
Beverly, como coñeciches a Genevieve?
- É que Geneviève non conta nada. - Cóntao ti.
Ti tampouco?
- Que mal. - Iso é legal?
Deus santo!
Non direi nada.
Entón, vícheslle a vaxina e namoraches?
Fareime unha citoloxía mañá.
Non, nada diso.
- Pode que... - Saír cunha xemelga debe de ser intenso.
Iso di ela?
- Genevieve paréceme incrible. - Non me digas?
Pensei que che parecía algo aburrida.
Que podería facelo mellor e que tal vez desexarías
que a deixase dunha vez.
Non, paréceme incrible.
Coido que é o mellor que che puido pasar.
Así que estabas aquí.
- Non! É a outra. - Escarállome.
Pois actuaba como: "Sei cal é, vale? Sempre o sei."
Ola, amoriño.
Que tal?
Poderías comportarte co intercambio do carallo, Elliot?
Claro.
A ver, é moi divertido, e ti es moi lista,
pero non me tendas unha emboscada na miña festa de despedida.
Non tes que acompañarnos.
Imos dar a luz a un bebé. Non sei se serás de gran axuda.
- Quero estar con Beverly. - Si, seino.
Pero sempre?
Vale, moi ben, respire.
Está a salvo.
Poderá traela ó mundo vostede mesma.
Non a imos tocar, Zhu Ye. Teno baixo control.
Grazas. Enviaremos o seu sangue ó laboratorio.
Por favor, espere cinco minutos polo seu plan de nutrición e saúde.
Todo vai ben, Zhu Ye.
Agora vai empurrar.
Xa case temos ó bebé.
Bárbaro, Zhu Ye.
Empurre, o bebé case está.
Moi ben, Zhu Ye.
Pode collela.
Xa sae a cabeciña do bebé. Suxéitea coas mans.
- Moi ben, logrouno. - Parabéns. É perfecta.
- Xa está aquí. - Moi ben.
Xa está aquí.
Moi ben.
Logrouno. Estivo incrible.
Grazas.
Logrouno.
Parabéns.
É perfecta.
- É... - Sammy.
Meu irmanciño. Vén cando lle rompen o corazón.
Sammy.
Creo que deberiamos ter un bebé.
Falo en serio.
Non ten graza.
Vale.
Quero facerche un fillo.
Quero beber unha botella de viño e foderte sen condón.
Ámote e por iso quero ser imprudente.
- Iso é todo, Beverly. - Seino.
Iso é todo.
Ai, carallo.
Todo irá ben.
Vas estar ben. Só doerá hoxe.
Véseche moi feliz.
É que o son.
Que? Que miras?
Apetéceche algo máis, Elliot?
Greta, que fas?
Genevieve mandoume unha mensaxe.
Pois acaba a oración. Non está completa.
Elliot...
Por que metes a roupa na bolsa? Fala claro.
Ela quería consultar o horario de Beverly. Ten unha sorpresa.
Algo sobre ir ó norte a fin de semana.
Remataches?
Vamos, vamos.
- Elly. - Ola!
Ola, Beverly. Ola, ola, ola, ola, ola.
Pensei no de onte, no estresada que estabas,
no duro que foi,
e nunca se che deu ben permitirte
caprichos, darche o que necesitas.
E neste momento, falo.
Xa tes todo o que querías.
A Clínica de Maternidade e... a min.
Penso que se che permites que sexa bo,
quizais o sexa.
Penso que tes razón. Este sitio podería ser incrible.
Necesito ser máis permisiva comigo para ser feliz.
Si, claro. Ben, bárbaro.
Felicítome.
Tes razón. Teño todo o que quero: a clínica, a ti e a Genevieve.
Vale. Entón, xa está? Xa está solucionado?
E que pasa co tema do bebé?
Intentámolo de novo?
Ben poderías aclararte, porque tal vez é o que falte.
Genevieve non, o bebé. Iso que sempre quixeches,
non o que acaba de chegar.
Xa non quero seguir co do bebé.
- Así non. - Que queres dicir?
"Así non"?
Nada.
Non funciona.
Tal vez non sexa para min.
Estou namorada dela, Elliot.
Vale. Pois falemos diso. Fagamos un plan.
Pasemos a finde xuntas para descubrir o que queres.
- Non podo. - Por que non?
Elly.
RABIOSA GENIEVE COTARD
NOVA TEMPADA PRIME VIDEO
- Isto é moi bonito. - Xa o falei con todos.
Con Joseph, Greta e todo o teu equipo.
Non falei con ela, porque sería de tolos, Beverly.
Serán dúas noites. Prometinlle a Joseph terte de volta para a cesárea
- do luns. - Para ela é difícil.
Cal é o problema?
Que nunca nos separamos.
Aí está o problema, carallo.
Non é que non queira.
Serán dúas noites.
Isto é...
Elliot.
- Ola. - Que hai?
Estaredes ben, vale?
Á túa irmá preocúpalle, pero estaredes ben.
Son dúas noites.
É un lugar xenial, con piscinas salgadas e boa comida.
Logo traereina de volta contigo.
Vas fodela na piscina salgada?
Miña nai...
- Vas fodela aí? - Elliot.
Elliot, non. Vale?
Non vas foder á miña irmá na piscina?
Isto está fóra de lugar. É insán.
Non podes ter todo o que ten a túa irmá, vale?
Isto tampouco, por suposto.
Isto é unha relación entre Beverly e mais eu, non ti.
Entendido?
Lista?
Non quero que marches.
Elliot...
- Estalo a facer bárbaro. - Significa moito que mo diga.
Grazas.
Deena? Non si?
Lembro que na entrevista falabas
do incrible que é este traballo.
Por suposto.
Non me din de conta de que querías conseguir esa pirola noxenta.
- Pois... - Elliot.
Queres dicir "doutora Mantle"?
Doutora Mantle.
Falando da túa pirola noxenta, podes prestarma?
Non che importa?
Se fun pouco profesional...
Fuches a mellor da túa promoción en Stanford, non?
Fun.
El ten cinco fillos e a súa muller é desgraciada.
- Sube o listón. - Eu non...
En realidade, impórtame unha merda.
É cousa túa. Tom, poderías moverte cagando hostias?
O anteface é totalmente necesario, Elliot?
É por protección.
- Acaso tes cadáveres por aquí? - Deixa de preguntar.
Cagarías pola pata abaixo se vises o que fago
e non teño ninguna necesidade da túa materia fecal.
Por que me involucras na túa merda necrolóxica?
Isto non ten nada que ver contigo, Tom.
- Elliot. - Produce, hostia.
Vale.
Gustaríache volver á miña casa?
Si. Claro que si.
Si, por favor.
E se levamos a todo o mundo connosco? Fagamos unha gandaina!
Que pasa?
- Probamos unha cousa? - Claro, señorita.
Vale, ven comigo.
Es abraiante.
Que tal se calas?
Perdoa, é que se falas, córtasme o tema.
Vale.
Fódeme.
Fódeme, hostia.
Síntoo. Non funciona.
Chúfaste de min?
Pareces simpático. Non pasa nada, pero non funciona.
Si, necesito outra cousa. Unha copa ou... non sei.
Que?
Vai tomar polo cu.
Roupa, fóra!
Que cona fas, puta psicópata do carallo?
Ei.
Que cona cres que fas, cara dobre?
- Dinche? - Tal vez.
Logo, non lle din?
Non podes facer iso.
- O que? - Merdas de chalada.
- Merdas que che saen da cona de chalada. - Ai, non?
Polo xeral, podo. Consigo todo o que quero cando o quero.
Laméntoo.
Iso non me basta.
Nin se che ocurra sorrirme.
Podemos facer isto.
Ti queda aí arriba, non te preocupes.
Non hai regras, non importa nada.
- Nada ten valor. - Iso.
A tomar todo polo cu!
Como queira.
E se destrozo este sitio?
Que pasa se rebento a túa casa?
Estame a dicir que lle tirei un testo na casa?
Esa calella é a súa casa? Que triste! Síntoo.
Destroce a miña casa se a fai sentir mellor.
Non. Eses son os meus pais.
Que divertido!
Veña, rómpao.
- Vaia noxo de drogas. - Cala.
- De onde son? - Déronmas.
- Pois son unha merda. - Síntoo.
Es doutora, colle algo mellor.
A min gústanme estas. Están boas.
- Claro que non. - Están boísimas.
Están secas. Consumes sen control e aínda queres destrozar a casa.
- Non che son suficientes. - Porque estou triste.
- Moi triste, Fraca. - Non fagas iso.
- O que? - O do alcume.
- Quen carallo te cres? - Cara dobre e Fraca.
- Cres que es unha gánster? - Sono.
Se o dis abaixo, desmémbrante.
- Vaia larapetas. - Cálmate.
Es como unha fermosa extraterrestre.
Vaia merda de drogas.
Unha vella e fraca.
Por que estás triste?
Todos o estamos.
- Eu non o estou. - Deberías.
Deberías deprimirte pola túa vida de merda.
- Que profundo. - Tamén o sintes?
- Hai unha conexión profunda. - Onde está a outra cara?
- Necesitas puntadas. - Pois dámas.
- Por onde empezamos? - De que falas?
Necesitas puntadas por todo o corpo.
Xa a enfurecín.
- E pagou a pena? - Máis do que poderías imaxinar.
Cando é tan boa como a esperabas...
Non sabes nin papa. Está tan boa!
O mellor casquete. O mellor trago.
A mellor rutina. O mellor nacemento.
Que te chupen as mamilas, comer un filete, bicar, suar...
Entrelazar as pernas, a conexión de medianoite...
Nada se lle aproxima, Cara Drobre.
- Onde anda túa irmá? - Aquí non.
- Aquí non, Fraca. - Fixécheslle dano?
Fíxenllo.
- Entón matáchela? - Puiden matala.
Por iso che gustan esas drogas de areal de gardaría.
Anda desaparecida, hostia!
A experiencia de cada subidón é a metade do anterior.
Pois mete o dobre.
Cada vez que a miras, quítache o aire dos pulmóns, tía.
Unha morte lenta, parasitaria, toxicómana e fatigosa
- por ter unha xemelga. - Duplícase. Todo o que consegue,
- eu tamén. - Onde está?
Fodendo cunha actriz nunha piscina salgada.
E ti conseguiches algo desa porca.
É o dobre de bo.
De toda a merda, levas a metade.
É unha división múltiple e constante, e apenas estás aquí.
Estou aquí, e ela tamén!
Ela non está aquí, está alá.
Apenas estás aquí por iso.
Menuda traxedia.
Cala!
- É Shakespeare. - Non, eu si estou.
É Chéjov.
Estou aquí.
Un escritor branco morto.
- Estou aquí, cona! - Apenas o estás.
Apenas che podo ver.
A dobre negatividade fai que te esvaezas. Fago un bo traballo.
E ela está fóra.
Ela está noutro lugar, pero ti que pensas facer?
Desintegrarte, porque te dividirás e ela se multiplicará ata estar enteira
e ti ser un cuarto. Ela é feliz e ti fúcheste.
Ela goza da puta auga salgada
ata convertirse nunha dor cálida, en boas drogas, e ti en nada.
Non es nada, cona.
Ai, merda! Xesusiño.
Merda!
Onde hostia estás? Agnes!
Hostia!
Merda! Onde hostia estás?
Onde estás, hostia?
Señora?
- Merda! - Estás ben?
Agnes, onde carallo estás?
- Foi boa noite? - Moi boa. Moitos bebés. Non parei.
Vémonos.
Nunca pasou! Non foi real, ela non era real!
Elly?
Beverly, volve a casa.
Non sei que pasou. Axuda, por favor.
Perdoa por marchar.
Greta preparou o almorzo.
Bos días.
Subtítulos: Estefanía Prol Lusquiños
Supervisora creativa: Natalia L. Prieto