Poprzednio...
Mogę ją sprowadzić.
Chciałabyś?
-Byłam tylko z tobą? -Tylko ze mną.
Kolejne poronienie. Przykro mi.
Będziesz miała dziecko. Ogarnę to.
Moja siostra umarła. Moja bliźniaczka.
Nie możesz zawłaszczyć całego życia siostry.
Nie chcę już dziecka. Nie w ten sposób.
-Gdzie twoja siostra? -Nie tutaj.
To ciągłe dzielenie. Ledwo tu jesteś.
Zamknij się!
Agnes, gdzie ty, kurwa, przepadłaś?
Wybacz, że wyjechałam.
Boisz się?
A ty?
Nie.
-To chyba dość głupie. -Wiem.
Jestem bardzo, bardzo szczęśliwa.
PONIEDZIAŁEK
-Jasna cholera! -To jest to?
Wygląda jak statek kosmiczny.
Nieźle.
Boże.
Fantastyczne.
-Tak. -Genialne.
-Tak. -To imponujące.
Wszędzie napisane jest „Mantle”.
Tak.
Na ścianach, na wszystkich rzeczach...
Tak się nazywamy. To nasze nazwisko.
Zdaje się, że najpierw było nasze.
Mantle Parker.
Kim jest ten cały Parker i czego od nas chce?
-To sponsorzy, mówiłam. -Bardzo tu ładnie.
Brawo, dziewczyny. Rany.
Tobie też gratuluję, skarbie.
Wszystko dobrze, moja droga?
Nie.
Dobrze... To fantastyczna sala.
Jak byście nazwały taką salę?
Może „szklarnia”?
To atrium, tato.
Niech sobie już pójdą.
Atrium.
Ello?
Rety, co się stało?
Nic. Jest zapracowana.
Obie jesteście.
Nie przypomina to szpitala.
-Bo to nie szpital. -Jasne. Tak.
Kobiety w ciąży nie są chore.
Ciekawa koncepcja.
To nie koncepcja, tylko fakt.
I tak jest to bardzo interesujące.
Rozumiem.
-Oprowadzić was? -Nie trzeba, kochanie.
Nie chcecie zobaczyć dzieci?
-Jakich dzieci? -Tych, które się tu rodzą.
Co się z nimi dzieje po wyjściu? Znaczy, z matkami.
Wracają do domu ze swoimi dziećmi.
Tak, zapewne tak robią.
Cześć.
NIEROZŁĄCZNE
Hej.
-Cześć. -Witam.
-Cześć. -Dzień dobry.
To Greta.
-Cześć. Alan. -Tak.
-Linda, cześć. -Greta.
Skusicie się na herbatę?
To bardzo miłe. Poprosimy.
Beverly mówiła nam o tobie.
Nie mówiłam. To inna osoba.
Jak było w klinice położniczej?
Cóż, było... Prawda, Alanie?
-Tak. -Widziałaś ją, Greto?
Tak.
Wiesz zatem, że jest bardzo...
-Tak. -To nie szpital.
-Nie. -Dużo widzieliśmy.
Dużo krwi, flaków i dzieci.
Wcale nie tak dużo. Ale to nic.
Może zjedzmy.
A może chcecie spać?
Nie, dziękuję, Beverly.
-Jak minął lot? -Wciąż nam coś podawali.
-Prawda? -Tak.
Zjadłem dwa desery i oba były fantastyczne.
-Tak było. -Prowadzali nas po kolejkach,
-bo byliśmy w złym miejscu. -Prawda.
Usadzili nas z biznesmenami, bandą inteligentów.
Wykupiłyśmy wam upgrade, to coś dobrego.
Mój chyba nie zadziałał.
Zabawne.
Prześpijcie się.
Obejdzie się. Dzięki, Beverly.
Chcemy z tobą posiedzieć. Lata cię nie widzieliśmy.
Lata to przesada.
Nie, to już cztery lata. Prawda, Alanie?
Mówisz, jakby to były dekady. Jakby z naszej strony
-były to dekady zaniedbań. -Nie to miałam na myśli.
Jesteście zajęte.
Nie. Wiem.
Cześć.
To dla państwa.
Jestem Genevieve.
Genevieve!
-Miło w końcu was poznać. -Fantastycznie.
Ponoć lubicie ogrodnictwo.
-Tak ci powiedziała? -Dziwne, że Beverly o nas mówi.
Nie mieszkasz tutaj, Genevieve?
Mamo.
No tak. Przepraszam.
Jeszcze nie, ale pracujemy nad tym.
-Rozglądamy się za czymś. -Naprawdę?
Znalazłyśmy dom w Park Slope.
Piękne podłogi, wiśnie w ogrodzie.
Trochę za drogo, ale to chyba to.
Tak.
To... naprawdę cudownie.
Proszę, wybacz mi.
-Twój tata jest urodzonym dziadkiem. -W sensie, że jest stary?
Nie, ma dziadkową energię.
Mamy teraz udawać, że śpimy?
Chcą mieć wieczór dla siebie.
-Nie jestem zmęczony. -Tak, jesteś.
Powtarzała, że mamy się położyć.
Zalecenie doktor Mantle.
Skarpetki uciskowe. Regeneracja. Starość, starość, starość.
Spójrz na to. Skąd to się wzięło?
O Boże.
-Kto to zrobił? -Zapewne biedna Greta.
Ale dlaczego?
Bo jej za to płacą.
Żeby zafoliowała nasze ubrania?
Teraz to przypomina miejsce zbrodni. Popełniono zbrodnię na modzie.
Już przestań.
Chodź. Musimy się zachowywać.
Martwię się o te spodnie.
O rany.
Mam nadzieję, że jest tobą. Że nie ma nic ze mnie.
-Smuci mnie to. -Mnie cieszy.
Jestem taka podekscytowana.
Powiększam naszą rodzinę.
Jestem dosłownie pełna nadziei.
Chcę, żeby to było nasze jeszcze trochę dłużej.
MELIANTIX TABLETKI 2 MG KLONAZEPAM
W RAZIE POTRZEBY POŁKNĄĆ JEDNĄ TABLETKĘ
Zabiłam ją.
To nie był sen.
Nie wyśniłam jej.
Byłyśmy w wodzie,
była tam też łódź,
pływałyśmy cały dzień.
A potem nie mogłam jej znaleźć. Albo ona mnie.
I od tamtej pory jestem rozdarta.
Chcę i nie chcę być całością.
Chcę i nie chcę być połową.
Nie poradziłam z tym sobie.
WTOREK
Kurwa!
Będziemy mieć dziecko.
-Wiem. -Dziecko.
Tak, dziecko.
Pieprzone dziecko.
Dziecko.
Kocham cię.
A Bóg spojrzał na Ziemię i była ona skażona.
I rzekł Bóg do Noego: „Położę kres wszystkim ludziom,
„bo Ziemia jest pełna wykroczeń.
„Zatem zniszczę ich wraz z Ziemią”.
Módlmy się.
Beverly, co się stało?
Poród w atrium.
Jej piąte dziecko.
Poszło tak szybko.
Była niesamowita, poruszająca.
Byłam dumna, bo człowiek się martwi,
gdy kobieta tak rodzi, gdy jest to tak publiczne,
traumatyczne i dalekie od wyobrażeń. Ale było naprawdę intymnie.
Powinnaś się przebrać.
To tylko krew. Tak się dzieje, gdy kobieta rodzi.
To żadna trauma.
Wiem o tym, Beverly. Dziękuję.
Cholera.
-Boziu. -Tak.
-Dobra jest. -O tak.
Spójrz, jaka jest dobra.
-Taka żywa. -Co to znaczy?
Cóż, po prostu tam jest.
To wyjątkowa dziewczyna, Beverly.
Mam nadzieję, że wiesz, jakie masz szczęście.
-Znasz mnie. -Tak, znam.
Musicie to wyłączyć.
Daj spokój. Przyłącz się do nas.
Jesteś taka dobra, kochanie.
Zapominasz czasem, kim jesteś?
Co masz na myśli, Lindo?
Aktorzy zawsze mnie zastanawiali.
Wchodzicie w czyjeś życie,
-Wcielacie się... -To dobre słowo.
...w postać. A ty jesteś w tym dobra.
Dziękuję.
Martwię się, bo gdybym ja musiała stać się kimś innym,
zatraciłabym poczucie siebie.
Całe szczęście, że nikt cię o to nie prosi.
Nie znam drugiej tak niezwykłej osoby.
Jezu.
Porozmawiamy o czymś naprawdę interesującym?
Ello, zachowuj się.
Przepraszam.
Co?
Zawsze tak jest.
Naiwnie myślałam, że będzie inaczej.
-Wcale nie. -Przykro mi.
-Beverly, proszę... -Przepraszam.
Już dobrze.
-Jest martwe. -Nie wiemy tego.
Przykro mi.
Beverly.
Który tydzień?
Kurwa. Elly!
-Siódmy. -Elly, tak mi przykro.
W czwartek byłby ósmy.
-Dobrze. -Elly.
Zrobiłaś in vitro, prawda?
Zrobiłaś in vitro. Zrobiłaś to.
-Nie. -To była inseminacja.
Inseminacja?
Zrobiłyście inseminację.
Okej.
Późno na krwawienie implantacyjne, ale to normalne. Coś cię boli?
Nie, nic. Nic nie czuję.
W porządku. Pozwól, że... To nie wygląda na silne krwawienie.
Dotychczas traciłaś dzieci przed ósmym tygodniem, Beverly.
Czy teraz jest inaczej?
Nie wiem. Nie mam pojęcia.
Nic nie czuję, Elliot.
Połóż się.
W porządku.
Już dobrze.
Dziękuję.
Dziękuję, Elliot.
Gratuluję.
ŚRODA
-Jeśli będzie krwawić... -Co zechcesz.
-Krew. -Tak.
Opowiedz.
-Cóż... -Tak.
Dzień dobry, Beverly.
Wszystko dobrze?
Normalnie zajebiście!
Zawsze takie były. Masz je obie w pakiecie.
Możesz się zamknąć?
Przepraszam.
Wybacz.
Elly, przepraszam.
Czemu? Masz wszystko, czego chciałaś.
Cieszę się twoim szczęściem.
Nerwy to nic złego.
Dziękuję. To miłe, ale nic mi nie jest.
-Elliot, proszę cię. -O co, Beverly?
Kto cię teraz zechce?
To coś, czego chciałam od dawna,
nie wiedząc nawet czemu. Moje ciało tego chciało,
moja partnerka też.
Zeszłej nocy powiedziałam Elliot.
Rozmawiałam z nią w mojej głowie,
bo czułam, że powinnam powiedzieć jej o dziecku.
Miałam wrażenie, że jest bardzo rozczarowana.
Była...
Była zła, zawiodłam ją.
Jakoś...
Czuję, że wszystko zepsułam.
Ryzykując. Uwierzyłam w szczęście.
W miłość, posiadanie dziecka.
Zdecydowałam się zbudować własne życie,
być pełną osobą.
Ale tęsknię za nią.
Boże.
Czasami mam wrażenie, że umarła niewłaściwa siostra.
Już zadziałało?
Ciągle mam nadzieję, że jeśli będę wracał, to się uda.
Że będzie mi wybaczone. Że poczuję się rozgrzeszony.
Cokolwiek czują dobrzy ludzie.
Co czują dobrzy ludzie?
Spokój.
Amy ma siedem lat. Alex pięć.
-Słodkie dzieci. -Z pewnością.
Radzą sobie z tym wszystkim znacznie lepiej niż ja.
Okej.
Nienawidzą mnie. Nigdy nie było mnie w pobliżu.
Wszystko zostawiłem na głowie żony.
Byłem okropnym mężem. Zdradzałem ją
i stawiałem karierę na pierwszym planie.
A teraz jestem tam, pytam o pracę domową,
próbując przypomnieć sobie, która z nich gra na wiolonczeli,
a która lubi balet i ceramikę.
Nie mogę zapleść ich włosów tak jak ona.
Te dzieci żyją w XVIII-wiecznej Anglii?
Ludzie często to robią?
Co?
Obnażają przed tobą duszę.
Podążają za tobą, gdziekolwiek się udasz.
CZWARTEK
-Te jajka były wspaniałe. -Nie spoufalajmy się.
Chcę tylko podziękować za gościnę...
Pogodziłam się z faktem, że już nigdy się nie zobaczymy.
Czuję, że ty też powinieneś.
PIĄTEK
-Tęskniłam. -To coś dobrego.
Chcę ci dać trochę czasu dla siebie.
Nie chcę tego.
Chcę być z tobą.
W innym miejscu. Nie tutaj. Tutaj nie mogę oddychać.
Tu czuję coś w klatce piersiowej, jakby coś utknęło mi w gardle.
Chcę tego domu z wiśniami i drewnianymi podłogami.
I z tobą przy oknie.
Masz dziś przesłuchanie.
Powodzenia.
Kocham cię, Beverly.
Nie.
Hej, Lindo.
Przepraszam.
Pomóc ci coś znaleźć?
Nie, ja tylko...
-Chciałam upiec na jutro torty. -Pewnie.
Robiłam je, kiedy były małe. Każdej po jednym.
Zrób listę. Kupię, co trzeba.
Dziękuję.
Co?
Nic.
Jak było w kościele?
Uroczo, bardzo dziękuję. Wiesz, jeśli starasz się je zabić,
krwiste mięso, kofeina i okazjonalny papieros to za mało.
Wymodliłaś sobie rozgrzeszenie za zabijanie staruszek.
Jak mówiłaś, to nie miało miejsca. Nie ma ciała.
Zwykły bad trip. Teraz to widzę.
Czyli nie jesteś morderczynią?
Okazuje się, że nie.
Ca za ulga. Przez moment przypominałaś wariatkę.
Jednak jestem zdrowa na umyśle. Czy to nie wspaniałe?
Poznałam kogoś.
Tak, wszyscy słyszeliśmy, że się z nim spotkałaś.
Przepraszam. Po prostu dobrze jest być porządnie wyruchaną.
Jest politykiem i mnie ubóstwia.
Mówi do mnie, jakby recytował wiersz.
Brzmi wkurzająco.
Chcesz, żebym włożyła tam wieszak?
Wyskrobać je? Zepchnąć cię ze schodów?
Nikt by się nie domyślił.
Nie trzeba, dziękuję, Elliot. Miło z twojej strony.
Wychodzi na to, że aktorka w ogóle cię nie zna?
Nie wie, jak bardzo cierpisz, siostrzyczko?
Nie cierpię, Elliot. Jestem szczęśliwa.
Może to ty nie wiesz, jakie to uczucie.
To kiedy im powiemy?
Musisz im powiedzieć jutro, w niedzielę wyjeżdżają.
Z rodzicami było super, nie?
Chyba nie musimy im mówić osobiście.
Będzie taka podekscytowana. Jej twarzyczka, musisz jej powiedzieć.
A tata się popłacze.
Za wcześnie na ujawnienie płci.
Byłoby wspaniale.
Kurwa mać, nie dało się tego lepiej zaplanować?
Nie jestem gotowa jej powiedzieć.
Kto jest ojcem?
To sperma Sammy'ego, jeśli to cię...
Cholernie sprytne.
I ta inseminacja. Sprytnie.
Wepchnęłaś nasienie pięścią?
Wybacz, ekscytuję się.
-Krwawiłaś jeszcze? -Elliot!
-Nie. -To dobrze. Jutro ósmy tydzień.
Jak je nazwiemy?
Przepraszam, po prostu ciężko mi to ogarnąć.
Przepraszam.
Powtarzane 20 razy przeprosiny tracą na znaczeniu.
To nie ma związku z tobą. Tylko z nami. Tu chodzi o nas.
My mamy dziecko.
Znalazłyśmy dom, który nam się podoba.
Liczymy, że czasem nas odwiedzisz.
Dobranoc, Elliot.
Jak poszło? Przesłuchanie?
Dostałam rolę.
Wiedziałam, że dostaniesz.
Gratuluję.
Dzięki.
To chyba dość głupie.
Bardzo się cieszę.
Cześć, cześć.
Jest tam ktoś?
SOBOTA
Zdmuchnij.
Czego sobie życzyłaś?
Szczerze mówiąc, było ich tak strasznie dużo.
O 100% więcej dziecka, niż ktokolwiek się spodziewał.
-To okropne. -Która była pierwsza?
Że też tego nie wiem.
Ello wyszła pierwsza.
Przestała płakać, dopiero jak siostra do niej dołączyła.
Skoro Ello to Ello, to kim jest Beverly?
Generał nie ma pseudonimu.
Próbowałem sobie przypomnieć i nie widziałem was czasów od Cambridge.
To prawda.
Nick, jak idzie kampania?
Dużo jeździmy.
Co u was?
Możemy wam pożyczyć dzieci do całowania.
-Niestety bobasy nie głosują. -Nie jest tak źle.
Wolimy całować ludzi po trzydziestce
-bez studiów. -A co u ciebie?
Nie narzekam.
Wasze córki zapewniają mi pracę.
-Nie mówimy o tym publicznie. -Spierdalaj.
Usiądź, Greto.
-No usiądź. -Nie trzeba, dziękuję.
Pyszna kolacja. Dziękuję za gościnę.
Dosłownie nikt mi nie mówił, że przyjdziesz.
Powiem tylko, że musicie być bardzo dumni.
-Musimy, prawda? -Bardzo dumni.
Ludzie zawsze tak mówią.
Tak.
Obie jesteście niesamowite. Tyle osiągnęłyście.
Tak, te osiągnięcia.
Moje dzieci...
Boże, nawet sobie nie wyobrażam.
-Moja żona i ja zawsze mówiliśmy... -Twoja żona? Masz żonę?
Ona umarła, mamo. Jego żona nie żyje.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Wywiad dla Timesa sprzed paru miesięcy.
Nic przyjemnego.
Ten, gdzie mówiłeś o polityce imigracyjnej
i o tym, jak bardzo popierasz karę śmierci?
Wiesz, Tom, edytują to tak, żeby wyszło, że...
Nie użyłeś słowa „chmara”?
Jesteś zazdrosny?
-W życiu. -Dymaliśmy się.
-Państwo Mantle... -Dziękujemy, Tom.
-Na studiach. -Nie, dzięki.
Straszne to było.
-Prawda, ale i tak... -Usiądź, Greto.
My też się dymaliśmy.
-Nigdy nie przestajesz! -Fakt.
-To miłe. -Było dobrze.
-Weź krzesło. -Nie.
Było naprawdę dobrze.
-Też tak sądzę. -Nie bądź niegrzeczna, nalegam.
Ty jesteś niegrzeczna. To jej praca.
Nie chce tracić czasu na rozmowę z tobą.
-Beverly. -Przepraszam.
Dziękuję, Lindo. Nie trzeba.
Może zróbmy sobie jebaną gromadkę dzieci.
Może.
Zrobimy użytek z tych lędźwi.
Załapaliście się na jakiś spektakl?
Wypełnimy dom niespokojnymi, nadambitnymi dzieciakami.
Wychowamy pieprzoną armię!
Mój Boże!
-Co? -Ello.
Nie, nie. Co?
-Elliot. -Stul wreszcie pysk.
-Dobra, Elliot. -Elliot.
Tylko wam wolno to robić?
Tylko wtedy to jest dobre?
-Nie będę w to brnąć. -Daj spokój.
Nie zawsze chodzi o ciebie i o was, kurwa, dwie.
-Przestań. -Jesteście razem dzięki mnie.
-Elliot. -Co?
-To nam dobrze zrobi. -Co to znaczyło?
-Słucham, Josephie? -O co jej chodziło?
Jedna bliźniaczka z aktorką. Druga z politykiem.
Nie jest źle.
Kiedy wyjeżdżasz, Josephie?
-Serio, kiedy się odpierdolisz? -Jezu.
Klinika położnicza otwarta. Dzięki.
Jesteś ludzką wersją opryszczki.
Beverly!
Nie znam większego ciula.
-Mój Boże. -Zjedzmy ciasto.
-Brzmi świetnie! -Dziękuję.
Jak to jesteśmy razem tylko dzięki tobie?
-Upiekłam dwa! -Gratulacje.
Okazja życia. Kawałek historii.
Elliot.
-Powodzenia. -Pa, Joseph.
Zostawmy to.
-Co? -Walcie się.
Masz sporo na głowie i...
Kurwa, nie. Z Elliot nie jest dobrze
i będziemy ją wspierać,
żeby nadal było z nią źle i żeby zachowywała się jak świnia.
-Mam się dobrze. Dzięki. -Głupie pizdy.
Taka prawda. Jestem zakochana.
-Mam się dobrze. -Wychodzę. Cipy jedne.
Było źle, przyznaję.
Było kiepsko. Czułam, jakbym przechodziła załamanie.
-Właśnie. -A potem... Jeb się!
-To było następnego dnia? -Elliot?
Ty i twoja smarkata panna...
Słucham?
Co to w ogóle ma być? Masz jakiś kompleks tatusia?
A ty? Zwykle gustujesz w dorosłych.
-Lubisz dorosłych... -Proszę!
Poświęciłam życie tej sprawie i tobie.
Tobie, sprawie. I na co to, jeśli zamierzasz
-mnie porzucić? -Nie porzucam cię.
A czuję się porzucona!
Możemy przestać?
Wszystko w moim życiu robię dla ciebie.
-Wiele poświęciłam. -Jak tam?
-Przestałam myśleć o sobie. -Elliot...
Nauczyłam się chcieć, dlatego że ty czegoś chcesz.
Kliniki, ciąży.
-Świetnie. -Boże.
-Co? -Mój Boże.
Będą miały dziecko.
Beverly jest w ciąży i to nie ma ze mną nic wspólnego.
To prawda?
-Gratulacje. -Cicho!
Będziesz matką, Beverly?
-Jak to się stało? -Wy...
Macierzyństwo to nie to samo co praca.
Co miałaś na myśli?
-Nie mówimy o macierzyństwie. -Wiem to i owo.
Co miałaś na myśli, Elliot?
Brawo ty.
Mogę wam pomóc.
Nie możesz.
-Mogłabym. -Elliot?
Nie ma cię w moim życiu.
Widujemy się co kilka lat,
by udowodnić sobie, że nie jesteśmy socjopatkami.
Czasami się zmieniamy. Ona cię chciała, więc ja cię poderwałam.
Bar, pocałunek. Było okej.
Nasze cipki i języki są identyczne. Jakie to ma znaczenie?
Przestańcie!
Jesteście okropne!
Genevieve.
Nie.
Alan, nie mogę tego zrobić.
Nie mogę. Przepraszam.
One są dwie.
Zawsze są dwie. Nie mogę.
Nie chcą mnie. Nie potrzebują mnie i nie chcę ich.
Nie mogę tego zrobić. A ty... jesteś taki dobry.
To jak haczyk na ryby,
który wyciąga mnie na siłę z wody. I nie mogę tego zrobić.
Chcę wrócić. Do początku. Nie mogę tego zrobić.
-Lindo! -Nie powinnam była tego robić.
Nie powinnam próbować
być matką, bo nie mogę. Po prostu nie mogę.
Alanie.
Lindo!
Znajdziemy rozwiązanie. Pomogę ci.
Pomogę ci.
Pomogę.
Kierunek jest tylko jeden, Beverly.
Matka, dziecko.
Nie ma powrotu. Nic nie wraca.
Ja nie mogłam tego zrobić.
Przez większość czasu bałam się was.
Wiedziałam, że czegoś chciałyście. Nie mnie.
Nigdy nie byłam pociechą, domem
ani radością...
nie byłam bezpieczeństwem.
Myślę, że większość ludzi
chce dla dzieci tylko trochę lepiej niż dla siebie.
To wystarczy.
Ale...
Będziesz okropną matką, Beverly.
Wiem.
Mój Boże.
Ile ma?
-Pięćdziesiąt osiem dni. -Ja pierdolę.
-Tak. -Kurwa, Elliot!
Wiem.
-Zamkną nas. -Nie.
Hodujesz dziecko przez prawie cały trymestr.
Zarodek.
Jebać semantykę! Kurwa!
Ja pierdolę. Chryste.
Jasna cholera!
Są moje?
To twoje DNA, tak.
-I kogo jeszcze? -Beverly.
-Beverly? -Tak.
-Beverly. -Tak.
-Beverly. -Wiem.
Dlaczego mi mówisz?
Bo musisz mi powiedzieć, co mam robić.
Dlaczego to zrobiłaś?
Bo ją kocham.
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska