Previamente en Inseparables...
Espero que sexas benévolo coas miñas Mantles.
É un artigo adulador.
É imposible explicar esta relación, Silas.
En serio?
Aprendín a querer cousas só porque ti as querías.
O centro, o embarazo...
De que serve se vas abandonarme?
Pensei que xa o deixaras.
Que merda tipo Frankestein estás tramando?
Case fas crecer un bebé todo un trimestre, carallo!
Onde está a túa irmá? Que mágoa.
É a miña favorita.
É unha anciá. Estaba na quenlla posterior do edificio.
Levaba anos vivindo aí.
Hostia.
Deixeina, Genevieve.
Beverly.
Ela non existe.
Beverly!
- Non marches. - Beverly.
Boas, Beverly.
Bos días, Beverly.
Ola, Beverly.
Bos días.
Se necesita algunha cousa, pulse o botón de chamada da pulseira
e alguén a atenderá o antes posible.
INSEPARABLES
Estás ben?
Si.
Utilizamos unha telemetría avanzada, desenvolta no noso CI.
Podemos observar a nai co bebé sen ningunha intervención.
Martha, a nai, non ten a necesidade de estar conectada a unha máquina.
Pode moverse
e nós podemos controlar os latexos, a respiración e o nivel de osíxeno
sen interrumpir o proceso.
Recóstese, Martha.
Que se prepare o pai.
Estou aquí, estades a salvo.
Volve comigo.
Volve.
Esta celebración vai por Beverly Mantle.
É un éxito.
A Clínica Mantle-Parker é oficialmente un éxito,
e ti estás ó mando, es a ráiña.
- Incomódote? - Mirade como se ruboriza.
Cariño.
Vimos as enquisas de satisfacción.
- Todo o mundo está moi contento. - Directiña á cima.
Fas feliz a todo o mundo.
- Eu... - O premio.
- Beverly vai recibir un premio, rapaces. - Viva, Beverly!
Cada día, o laboratorio publica investigacións que cambian o mundo.
Si, viva eu!
- Vas ter nenos... - Si.
...cunha estrelaza do cine.
- Pode que me relaxe un pouquiño. - Nunca temos problemas na clínica.
As mulleres chegan sen esperanza,
mortas de medo e pánico, e ti consegues quitarlles todo iso.
Fas que todo volva ir ben.
- Non creo que sexa así. - Vale.
Pero se se dá unha situación complicada ou terrible,
temos sistemas de actuación.
Proporciónase a axuda necesaria. É todo moi instintivo e personalizado.
É pura rentabilidade.
É o que querías que fose, Beverly.
Si.
Todo o que sempre quixeches.
Seino.
- Por Beverly. - Por Beverly.
E pola Clínica Mantle-Parker.
Polo que é e polo que podería ser.
Aí tes.
Queremos seguir coa expansión da Clínica Mantle-Parker.
Tres estados a principios de ano.
Aproveita o éxito e mantén o ímpeto.
- Ides rápido. - Era o plan dende o inicio.
Funciona.
Non cres?
Estás contenta, Beverly?
Si. Si.
Pois eu tamén.
Onde está a túa irmá?
Sabes algo?
Non... falastes?
Irmanciña. Irmanciña.
- Dóeche, Beverly? - Irmanciña. Irmanciña.
- Debe de doerche. - Irmanciña.
- Irmanciña. Irmanciña. - Ou quizais non.
Irmanciña.
- Irmanciña. - Será pola impresión.
- Irmanciña. - A vida é mellor sen ela.
Irmanciña.
Non?
- Precisamos que fagas algo. - Perdón. Necesito un segundo.
- Beverly, estás...? - Dásme un segundo?
Aquí tes.
Levántate.
De xeonllos.
Perdón.
Silas Jordan está a piques de publicar o artigo.
Quero que saibades que había unha versión do artigo
que lle poñía fin a todo.
A ti, a ela, á clínica, á carreira de Tom,
á miña reputación e á de Genevieve, por cómplice.
Tentamos negociar con el, darlle un bo susto.
Pero, sinceramente, sabe demasiado.
E o certo é que, se o publica, deixaría de estar cancelado.
Falou cos teus compañeiros e cos de Elliot.
Dixeron que se drogaba no choio e ía ó bar nas pausas.
E está o de Alabama.
Que, por certo, hai unha marabillosa parte
na que conta que foden
no salón antes de axudar a dar a luz ós meus sobriños.
Sabes canto lle tivemos que pagar á miña irmá polo seu silencio?
Parecía unha puta activista con incontinencia verbal.
Hai testemuñas de homes que din que lles pide que lle amosen o pene
mentres as súas mulleres están trala cortina.
Si, nunca entendín iso. Pídello a eles?
Móstranlle a pirola na súa consulta
e aínda afirman que son as vítimas?
E logo está o tema da vagabunda morta, que, francamente...
Sabes o da vagabunda, Beverly?
Beverly?
Non debería haber problema. Podería ser viable
se a mandamos a rehabilitación e a mantemos á marxe.
Dubido que alguén teña a enerxía para acabar cunha muller como a túa irmá
por culpa dunha insignificante indixente.
E, polo demais,
a maioría da xente ten un prezo moito máis baixo do que cren.
A Joseph dámoslle 10 000 dólares,
acusámoslle de foder cunha puta para pasar o dó tralo 11S
e ameazamos con contarllo á súa muller, encolleráselle a pirola.
Pero, máis ben, é a amálgama de todo.
E precisamos que fagas algo.
Non.
Ola.
Ola. Estás ben?
Encántame a túa serie.
Es moi amable. Grazas.
- Ola. - Como te chamas?
- Tara. - Ola, Tara. Son Genevieve.
- Xa sei. Podería...? - Claro.
Pode traer un pouco de auga?
- Ola. O cordeiro non estaba bo. - Non vai volver a...?
- É precioso. - Era tan divertida.
Xa tes idade para velo? Non é...?
Non o tratades con dignidade.
Os meus fillos téñeno prohibido.
- Es a miña favorita. - Saboréoo.
- Vou facer outra peli. - Sabe a vergoña.
É en Croacia.
- Bárbaro. - Logo toca estar un pouco na casa.
- Xemelgos. - Que ben.
- Debe ser xenial. - Moitas grazas.
A túa familia estará a preguntarse por que tardas tanto.
Alégrome de coñecerte. Que teñas boa noite.
Abur.
- Non acabas ata o carallo? - Non.
Pois el tiña suficiente información como para pechar a clínica
e meter no cárcere a túa irmá,
así que fixemos un pacto.
- A que te refires? - A que falamos con el.
Démoslle leña para prenderlle lume a Elliot.
Todos?
- Todos? - Todos.
Non foi difícil, Beverly.
Queremos que deas un discurso nos premios.
Silas estará alí.
Tes que distanciarte publicamente da túa irmá.
Tes que anuncialo antes ca el.
Tes que acabar con ela.
- Non podo. - Tes que facelo.
Beverly.
Beverly, tiña que facelo.
Non deixa de estar presente, aquí e en todas partes, Beverly.
Sempre o estará a menos que fagamos algo. Tiña que facelo.
Ola, rapazas. Só chamaba para saudar.
Ola?
Ola, son mamá.
Son mamá. Recibistes a miña chamada?
Fainos moita ilusión vervos,
ver o que estivestes facendo.
Ola, ruliñas! Son mamá.
Ola, rapazas.
Estamos aquí, xa o sabedes.
Chamádeme. A vosa nai bótavos de menos.
O voso pais e mais eu estamos ben. Oxalá vós tamén.
A vosa nai bótavos de menos.
Todo vai ben, e iso é bo.
Ola, rapazas.
Ola. Son eu, mamá. Quérovos, ás dúas.
A vosa nai bótavos de menos.
Ola, rapazas. Só chamaba para saudar. Ola?
Lily ten un historial de autolesións.
A semana pasada, cheguei a casa
e tivemos que ir a urxencias.
Dáme a sensación de que...
Dános a sensación
de que non ten a axuda que necesita.
Lily?
Eu non a quero.
Nin ela a min.
Cometín un terrible erro e non sei como arranxalo.
Necesito arranxalo.
Necesito volver ó de antes.
Ó principio.
Pensei que sería feliz.
Pensei que isto me faría feliz.
Entendo.
Nada é tan bo. Seino.
Irmanciña.
Volve. Irmanciña. Irmanciña.
Estás ben?
Sabes o que vas dicir esta noite?
Maleta feita?
- Vaste? - Non me vou. Vou traballar.
- Durante catro semanas? - E logo volvo.
Compórtaste coma se non fose un tempo significativo.
- Comportarme? - Estou embarazada.
- Beverly. - Seino.
É o meu oficio.
No contexto da nosa relación,
no contexto do que renuncio por ti, do que renunciei por ti...
- A que renunciaches por min? - Renunciei, Beverly. Renunciei por ti.
Ás veces... Adoito renunciar a cousas por ti.
Din o meu brazo a torcer.
Por que todos dicides iso?
A relación xirou en torno a Elliot.
Sinceramente, gustaríame que non fose así.
- Gustaríame que fose diferente. - A actriz.
Gustaríame que me elixises a min igual que eu te elixo a ti.
- A actriz. - Que fósemos felices.
E que ti elixas ser feliz comigo, hostia.
Cos nosos fillos. Merda. Por que volvemos ó mesmo?
Por que volvo ó mesmo? Por favor, Beverly.
Que hostia pensas dicir esta noite?
Ola, rapazas. Ola, rapazas. Bos días.
Son mamá.
Só chamaba para saudar. Ola?
Espero que esteades ben. Papá e mais eu estamos ben.
Todo vai ben, así que iso é bo.
Ola, son mamá.
Son mamá. Recibistes a miña chamada?
- Ola, nenas. Son mamá. - Ola.
- Chamádeme.
Tes moito talento.
Son escritor.
- Mamá bótavos de menos. - Estiven a escribir artigos.
Ola, nenas. Pois aquí estamos.
Escribín un sobre as xemelgas Mantle.
Estamos preparándonos, facendo a maletas.
- Que opinas delas? - Papá tivo que sentarse nela.
Esmagou todos os agasallos.
Irmanciña. Irmanciña. Irmanciña.
ELLIOT QUERE A BEVERLY
Beverly Mantle.
Grazas. Grazas. Moitas grazas por este grande honor.
Miña irmá e mais eu traballamos xuntas toda a vida para chegar ata aquí.
E estou moi agradecida.
Moi agradecida á miña irmá.
Miña irmá non puido vir esta noite.
Está enferma.
E dende hai tempo.
Non estivemos en contacto ultimamente e foi doloroso.
E...
Irmanciña. Irmanciña.
Hai pouco, chamoume a atención
que a miña irmá ten un padrón de comportamento que...
Irmanciña. Irmanciña.
Que poderiamos describir
como abusivo, destrutivo
e ilegal.
Non. Non o describiría así. Non basta con iso.
A miña irmá foi abusiva e destrutiva.
Puxo vidas en perigo da maneira más grave e aterradora.
E a Clínica Mantle-Parker esfórzase por realizar un traballo
innovador pero esperanzador.
Radical pero seguro.
E o premio desta noite é un reflexo diso,
e non vou facer nada que o poña en perigo.
Entón, de aquí en diante,
Elliot non terá ningunha relación coa Clínica Mantle-Parker
e a Clínica Mantle-Parker non terá ningunha relación con ela.
Moitas grazas. Grazas.
Irmanciña.
Parabéns. Foi un bo discurso.
Parabéns por ese premio pola excelencia. Todos estamos moi orgullosos.
O premio Karlovich! É o mellor premio.
Todos coñecen os Tony, os Grammy e os Karlovich.
Babecadas. Ninguén sabe que cona gañaches.
É moi importante? Ten pinta de que si.
Parabéns, Beverly. Alégrome moito por ti. Bo traballo.
Desculpe, pode darme un pouco de auga? Grazas.
Pardon?
- L'eau? Auga. Graciñas. - Agora mesmo.
Aghua, aghua, senar, sinco, ghalopín, ghalopín, pataghillón.
Encantoume ser esa persoa na cea da outra noite.
Como resplandecente.
Vale? Áxil, relucente e exitosa.
Non ser o miñaxoias das bromas.
Vaia clixé de merda. A miña muller cre que son un fracasado.
Os meus fillos só me ven como se levase
un filtro de parvo do patético que son.
E o único que fixen
foi cagala coa persoa máis extraordinaria que coñecín.
Roubeille o traballo,
o laboratorio e todo o que fixo.
E espero que morra
para seguir sendo unha versión aceptable do ser humano,
no lugar dun saco de decepcións.
O que fixeches acabará con ela.
Sábelo, non?
Fixéchelo. Empezáchelo. Puxéchelo en marcha.
Estaría ben se non a abandonaras.
As súas cagadas teñen solución contigo.
Vale. Isto non é sostible, Tom.
Ela non o sabe. Non a preparaches.
É o puto peor. Cagouna toda a vida.
- Non é certo. - O é.
Sabes que non é certo, hostia.
- Todo o que fai é por ti. - Pois non llo pedín.
Iso tampouco é certo.
Sei que é outra mentira das Mantle que vos decides,
que non é verdade.
Estás aquí polas decisións que tomaches, non por ela.
Que vas facer?
Vas deixar que podreza? Que morra e desapareza?
Mentres ti te dás a boa vida dirixindo a exitosa clínica,
tendo os teus putos bebés e vivindo na túa casiña, contenta coma un cuco?
Nacín en plena noite
dunha forma tan rápida que a miña nai entrou en choque.
Había sangue por todas partes, e, esa mesma noite, máis tarde,
morreu e eu vivín.
Era a última de tres irmáns. A miña nai meteuse na bañeira.
Ós meus irmáns parecíalle unha foca.
Meu pai sostiña cubos de xeo sobre o seu pescozo e a súa fronte.
Os meus irmáns prendían e apagaban a luz,
emocionados, sen poder durmir.
Todos desprendían luz, aire, esperanza e alegría,
ata que a miña nai agarrou a bañeira e o sangue lle corría polas pernas,
tinguindo a cor da auga,
esforzándose moi forte por manter a calma.
Mantiña a calma polos meus irmáns, que ocupaban uns corpos pequerrechos,
a pesar do que ían envellecer repentinamente oito horas despois.
Chegaron ó hospital.
Agardábanme coas orelliñas do coello na boca.
Agardaron tanto tempo a miña chegada que logo...
Aí estaba. Meu pai levaba un vulto.
Un vulto dunha nena. Dun bebé.
De membros. De pel.
Sangue. Carne.
Órganos. Dedos.
Os meus irmáns paseaban por alí.
Por alí, eu xa chegara.
Meu pai dixo que foran atentos.
A doutora que lle dixo que a miña nai morrera,
a que lle dixo que a súa filla, duns minutos de vida, matara a súa nai,
era moi, moi nova
e tremíanlle as mans.
Meu pai buscaba á doutora cando se atopaba entre a multitude.
Non sabía o porqué.
Paréceste moitísimo á túa nai.
Diso se trata.
Estás ben?
Non.
Quérote. Quérote. Quérote.
Quérote.
Irmanciña. Irmanciña. Irmanciña.
Volve comigo. Irmanciña. Irmanciña.
Volve comigo. Irmanciña. Irmanciña. Volve.
Irmanciña. Irmanciña.
Elly?
Greta?
Elly?
Elly.
Elly?
Elly.
Irmanciña.
Estou aquí.
Venme buscar.
Elly.
Merda.
Fixéchelo por min.
Por nós.
Son preciosos.
Pois son coma ti.
Son perfectos.
De onde saes?
Es perfectísima. Es incriblemente perfecta.
- Síntoo moito. - Por que?
A separación pode ser algo aterrador.
O é.
Coido que o é.
Coido que estou aterrada.
Eu tamén.
Estás preciosísima, irmanciña.
Ti tamén.
- Elly? - Dime, Beverly.
Creo que non podo ser feliz.
Esforceime moito e creo que isto é o máis preto ó que podo chegar.
Con todo isto.
Os bebés. Ti.
Dáme luz, escuro e adiantado consolo,
cólleme da man e a sensación quedará baixo os meus brazos
xusto baixo dos meus brazos, a sensación de ser atrapada.
Lembras cando tiñamos dez anos, fomos nadar
e eu non te atopaba nin ti me atopabas a min?
Todo era pánico e caos.
Eu non era capaz de volver ó barco e ti tampouco.
Separámonos e esquecémonos de nós mesmas por completo.
Iso nunca pasou.
Non. Non.
Sigo buscando as ventás, Elly.
Sigo buscando o aire. Sigo buscando a luz.
Es ti.
- Es ti, e atopeite. - Es ti, e atopeite.
Teño todo o que sempre quixen.
Non podo respirar.
É como un anzol que tira de min cando quero estar no fondo.
Non podo vivir sen ti.
Non tes que facelo.
Sinto algo que se asoma á felicidade.
Agora teño que meterme dentro de ti.
Supoñíase que só era unha de nós.
Sempre fuches mellor ca min.
Non esquezas a parte boa
Quérote, Elly.
Irmanciña.
É hora volver a casa.
Irmanciña.
Tranquila.
Socorro!
Que alguén me axude!
Socorro!
Que alguén me axude!
Vamos buscar asistencia.
Axuda.
Axuda, por favor.
Beverly.
Beverly, vaste poñer ben.
- Os bebés. - Os bebés están ben.
Sabes que pasou? Lémbrasche?
A miña irmá.
- A túa irmá? - Axudoume.
Elliot axudouche? Como?
A dar a luz ós bebés.
Tes dor?
- Vas deixar que te examinen? - Podemos facelo logo.
Onde está a túa irmá, Beverly?
Foise.
A que te refires con que se foi? A onde se foi?
Parabéns, Beverly.
Abusivas, destrutivas, neglixentes, asasinas? e incribles, por Silas Jordan
Ola, ola, ola.
Imos?
Beverly.
Beverly?
Ola.
Perdón. Andaba nas verzas.
Claro. É o que ten a falta de sono.
- Xa tiveches ó bebé. Parabéns. - Tiven.
- Miña nai querida. Son dous. - Si, son dous.
A última vez que te vin, só sabías dun.
Ai, Deus. Debeu de ser doloroso para ti. Síntoo moito.
Preguntabamonos por que non volviches.
Sinceramente, espero non meter a zoca,
pero sentín que che aportou moito
falar sobre a morte da túa irmá.
Parecía que te liberaba dalgunha maneira.
Onde falei da morte da miña irmá?
Estás cansa.
Onde falei da morte da miña irmá?
No grupo de dó de Midtown.
Empezaches a vir hai un par de anos, quizais.
Xa.
A miña irmá morreu.
Seino.
Falei...
de como morreu?
Non...
Non estou... Creo que tiña algo que ver coa auga.
A auga?
Claro.
A auga, si.
Morreu así.
Que teñas bo día.
Quen era?
Non o sei.
Pensou que era a miña irmá.
Beverly! Alégrome de verte.
Queres falar da túa irmá?
Subtítulos: Estefanía Prol Lusquiños
Supervisora creativa Natalia L. Prieto