Poprzednio...
Mam nadzieję, że nie obsmarowujesz sióstr.
To laurka, pamiętasz?
Nie da się opisać tej relacji.
Naprawdę?
Nauczyłam się chcieć, dlatego że ty czegoś chcesz.
Kliniki, ciąży.
I na co to, jeśli zamierzasz mnie porzucić?
Myślałem, że już tego nie robisz.
Jaką chorą akcję w stylu Frankensteina odwaliłaś?
Niemal przepchnęłaś dziecko przez pierwszy trymestr.
Gdzie twoja siostra? Trochę szkoda.
Wolałam ją.
Jakaś staruszka. Znaleźli ją na dachu tego budynku.
Długo tam leżała.
Kurwa.
Genevieve. Zostawiłam ją.
Beverly.
Ona nie istnieje.
Beverly!
-Nie odchodź. -Beverly.
Hej, Beverly.
Witaj, Beverly.
Cześć, Beverly.
Dzień dobry.
W razie potrzeby naciśnij przycisk na bransoletce,
a ktoś niezwłocznie się zjawi.
NIEROZŁĄCZNE
Wszystko gra?
Tak.
Używamy zaawansowanej formy telemetrii opracowanej w naszym centrum badawczym.
Możemy bez ingerencji obserwować matkę i dziecko.
Martha, czyli matka, nie musi być przypięta do maszyny.
Może się przemieszczać,
a my obserwujemy bicie serca, oddech, poziom tlenu,
nie przerywając procesu.
Połóż się na plecach, Martho.
Tato, przygotuj się.
Jestem tutaj. Jesteś bezpieczna.
Wróć do mnie.
Wróć.
Wznoszę toast za Beverly Mantle.
To sukces.
Klinika Mantle Parker oficjalnie okazała się sukcesem,
a ty stoisz za jej sterami, jesteś królową.
-Czujesz się nieswojo? -Ale się rumieni.
Kotku.
Przyjrzeliśmy się ocenom pacjentek.
-Wszystkie są szczęśliwe. -Ponad miarę.
Dajesz ludziom radość.
I jeszcze ta nagroda.
-Beverly dostanie nagrodę. -Brawo, Beverly.
Laboratorium każdego dnia publikuje badania, które zmieniają świat.
Brawo ja.
-Będziesz miała dziecko... -Tak.
...z pieprzoną gwiazdą filmową.
-Może trochę przyhamuj. -W klinice nie dzieje się nic złego.
Kobiety trafiają tam bez nadziei,
pełne obaw i paniki, a ty to wszystko zabierasz.
Sprawiasz, że jest dobrze.
To nie do końca prawda.
Ale jeśli wydarzy się coś trudnego lub okropnego,
mamy stosowne procedury.
Dostępne jest wsparcie. Wszystko jest instynktowne, robione na miarę.
I zajebiście lukratywne.
Tego właśnie chciałaś, Beverly.
Tak.
O tym marzyłaś.
Wiem.
Za Beverly.
I za Klinikę Mantle Parker.
Za to, jaka jest, i jaka może być.
Proszę.
Chcemy kontynuować rozwój Kliniki Mantle Parker.
Trzy stany na początku roku.
Budujmy na tym sukcesie, utrzymajmy to tempo.
-To bardzo szybko. -Taki zawsze był plan.
To działa.
Zgodzisz się?
Cieszysz się, Beverly?
Tak.
Ja też.
Gdzie twoja siostra?
Wiesz cokolwiek?
Nie rozmawiałyście?
Siostrzyczko.
-Cierpisz, Beverly? -Siostrzyczko.
-To musi sprawiać ci ból. -Siostrzyczko.
-A może nie.
Siostrzyczko.
-Siostrzyczko. -Może to szok.
-Siostrzyczko. -Życie jest lepsze bez niej.
Siostrzyczko.
Prawda?
-Będziesz musiała coś zrobić. -Wybaczcie, dajcie mi chwilę.
-Beverly, wszystko... -Tylko sekundę.
Proszę.
Wstań.
Na kolana.
Przepraszam.
Silas Jordan opublikuje swój artykuł.
Chcę, byś wiedziała, że istniała wersja tego tekstu,
która wszystko przekreślała.
Ciebie. Ją. Klinikę. Karierę Toma.
Moją reputację. Genevieve, z uwagi na związek.
Próbowałyśmy z nim walczyć. Straszyłyśmy go.
Ale ma na nas tyle syfu...
Ta publikacja skutecznie przywróci go do gry.
Rozmawiał z waszymi współpracownikami.
Twierdzą, że Elliot ćpa w pracy, a przerwy spędza w barach.
No i Alabama.
Jest tam cały akapit, przyznam, że pięknie napisany,
w którym stwierdza, że dymali się
godzinę przed narodzinami moich siostrzenic.
Wiesz, ile musieliśmy zabulić mojej siostrze, by siedziała cicho?
Zrobiła się harda, chciała się do nas dobrać.
Mężczyźni mówili mu, że kazała im pokazywać fiuty.
kiedy ich żony były po drugiej stronie zasłony.
Tego do końca nie zrozumiałam. Zmuszała ich do tego?
Obnażali się w jej pracy
i mimo to uważają się za ofiary?
Jest kwestia martwej bezdomnej, i szczerze mówiąc...
Wiesz coś o tej sprawie, Beverly?
Beverly?
To wszystko nic, dałoby radę zamknąć temat,
wysyłając ją na odwyk, trzymając całkowicie za kulisami.
Wątpię, by ktoś dał radę obalić kogoś tak błyskotliwego jak twoja siostra
dzięki bezdomnej kobiecie o ujemnej wartości.
A co do reszty,
większość ludzi ceni się niżej za zamknięcie mordy, niż ci się wydaje.
Na przykład Joseph. Dostał dziesięć kawałków
i dodałyśmy, że wiemy o tym, jak zerżnął prostytutkę po 9 września.
Zapytałyśmy, co na to żona, i patrzyłyśmy, jak mięknie mu faja.
Ale tak naprawdę jest to połączenie tego wszystkiego.
I musisz coś zrobić.
Nie.
Cześć.
Cześć. Wszystko dobrze?
Uwielbiam twój serial.
To słodkie. Dziękuję.
-Cześć. -Jak ci na imię?
-Tara. -Ja jestem Genevieve.
-Czy mogłabym... -Jasne.
Mogę prosić o wodę?
-Jagnięcina nie była za dobra. -Naprawdę nie wrócisz do Rabid?
-Piękne zwierzę. -To fajny serial.
Nie jesteś za młoda, by go oglądać?
Odebraliście owieczce godność.
-Dzieciom nie pozwalam. -Do tego...
-Uwielbiam cię. -To zmienia smak.
-Będę robić film. -Czuję smak wstydu.
W Chorwacji.
-To super. -A potem pobędę w domu.
-Bliźniaczki. -Ale ekstra.
-To takie ekscytujące. -Dziękuję bardzo.
Twoja rodzina pewnie się zastanawia, gdzie cię, u licha, posiało.
Miło było cię poznać. Miłego wieczoru.
Pa.
-Nie drażni cię to? -Nie.
Ma zatem wystarczająco, by zamknąć klinikę, wszcząć proces
i zapuszkować twoją siostrę.
Postanowiliśmy działać.
-Co to znaczy? -Rozmawialiśmy z nim.
Daliśmy mu na nią więcej brudów.
Wy wszyscy?
-Wszyscy? -Tak.
To nie było trudne, Beverly.
Musisz wygłosić przemówienie na rozdaniu nagród.
Silas tam będzie.
Musisz kompletnie odciąć się od siostry.
Musisz to ogłosić, zanim on to zrobi.
Musisz ją zniszczyć.
-Nie mogę. -Musisz.
Beverly.
Beverly, musiałam.
Zawsze jest tutaj. Ona jest wszędzie, Beverly.
I zawsze będzie, chyba że coś zrobimy. Musiałam.
Cześć, dziewczyny. Dzwonię się przywitać.
Cześć.
Cześć. Tu mama.
Tu mama. Dostałyście wiadomość?
Cieszymy się na spotkanie.
Zobaczymy, czym się zajmujecie.
Cześć, dziewczyny. Tu mama.
Cześć, dziewczyny.
Jesteśmy już.
Oddzwońcie. Mama tęskni.
Z tatą mamy się dobrze. Liczę, że macie się dobrze.
Wasza mama tęskni.
Wszystko gra. A to dobrze.
Cześć, dziewczyny.
To tylko ja, mama. Kocham was.
Wasza mama tęskni.
Cześć, dziewczyny. Dzwonię się przywitać.
Lily ma skłonności do samookaleczenia.
W zeszłym tygodniu wróciłem do domu
i trafiliśmy na ostry dyżur.
Chyba nie czuję...
Nie czujemy,
że ma pomoc, której potrzebuje.
Lily?
Nie chcę jej.
Ona mnie nie chce.
To okropna pomyłka, której nie potrafię cofnąć,
a muszę ją cofnąć.
Musi być jak wcześniej.
Jak na początku.
Myślałam, że będę szczęśliwa.
Że to da mi szczęście.
Rozumiem.
Nic nie jest tak dobre. Wiem, że nie.
Siostrzyczko.
Wróć. Siostrzyczko.
Wszystko dobrze?
Wiesz, co dziś powiesz?
Spakowałaś się?
-Wyjeżdżasz? -Nie. Jadę do pracy.
-Na cztery tygodnie? -A potem wrócę.
Zachowujesz się, jakby to nie było dużo czasu.
-Zachowuję się? -Jestem w ciąży.
-Beverly. -Wiem.
To moja praca.
W kontekście naszej relacji,
w kontekście tego, z czego dla ciebie zrezygnowałam...
-Z czego zrezygnowałaś? -Tak, Beverly, tak właśnie było.
Czasami... Dość często musiałam z czegoś rezygnować.
-Szłam na ustępstwa. -Czemu mówią
że z czegoś dla mnie rezygnują?
Cały nasz związek był związany z Elliot.
Szczerze, chciałabym, żeby tak nie było.
-Chciałabym, żeby było inaczej. -Aktorka.
Chciałabym, żebyś wybrała mnie tak, jak ja wybrałam ciebie.
-Aktorka. -Żebyśmy były szczęśliwe.
Żebyś, kurwa, wybrała szczęście u mojego boku.
Z naszymi dziećmi. Cholera. Czemu znowu to przerabiamy?
Dlaczego znowu to robię?
Co zamierzasz dziś powiedzieć?
Cześć, dziewczyny. To tylko ja, mama.
To tylko mama.
Dzwonię się przywitać.
Liczę, że macie się dobrze. Z tatą mamy się dobrze.
Wszystko gra. A to dobrze.
Cześć. Tu mama.
Tu mama. Dostałyście wiadomość?
-Cześć, tu mama. -Cześć.
-Proszę, oddzwońcie.
Masz talent.
-Mama tęskni. -Jestem pisarzem.
-Mama za wami tęskni. -Ostatnio piszę artykuły.
Cześć, dziewczyny. Cóż, to jesteśmy.
Pisałem o bliźniaczkach Mantle.
Szykujemy się i pakujemy.
-Co o nich myślisz? -Tata musiał usiąść na walizce,
upychając prezenty.
Siostrzyczko.
ELLIOT KOCHA BEVERLY
Beverly Mantle.
Dziękuję. Bardzo dziękuję za ten zaszczyt.
Całe życie pracowałyśmy z siostrą, aby dojść do tego momentu.
I jestem bardzo wdzięczna.
Jestem wdzięczna mojej siostrze.
Moja siostra nie może tu dziś być.
Jest niedysponowana.
Już od jakiegoś czasu.
Ostatnio nie rozmawiałyśmy, co było dość bolesne.
I...
Siostrzyczko. Siostrzyczko.
Zwróciłam ostatnio uwagę,
że moja siostra ma wzorzec zachowań, który...
Siostrzyczko. Siostrzyczko.
Cóż, można go opisać
jako przemocowy, destrukcyjny,
nielegalny.
Nie, ten opis się nie zgadza. Mówi za mało.
Jest niewystarczający. Moja siostra była obelżywa, destrukcyjna.
Naraziła ludzi w najbardziej poważny i przerażający sposób.
A Klinika Mantle Parker stara się wykonywać pracę
przełomową, ale pełną nadziei.
Radykalną, ale bezpieczną.
Dzisiejsza nagroda jest tego odzwierciedleniem
i zrobię wszystko, żeby jej nie zaprzepaścić.
Idąc dalej,
Elliot Mantle nie ma nic wspólnego z Kliniką Mantle Parker,
a Klinika Mantle Parker nie ma nic wspólnego z jej osobą.
Bardzo dziękuję.
Siostrzyczko.
Gratuluję. Wspaniała przemowa.
Gratuluję nagrody. Wszyscy są dumni.
To nagroda Karlovicha. Tak. To najlepsza z nagród.
Wszyscy znają nagrodę Tony, Grammy i Karlovicha.
Ściemniam. Nikt nie wie, co wygrałaś.
Jest ważna? Czuję, że tak.
Gratuluję, Beverly. Strasznie się jaram. Dobra robota.
Przepraszam, mogę prosić o wodę? Dziękuję.
Proszę?
-Wodę. Dziękuję. -Oczywiście.
Woda, woda, jogurt, harmonogram, makaron, makaron, bazylia.
Wiesz, zajebiście czułem się wczoraj przy tym stole.
Cały błyszczący.
Błyskotliwy i spełniony.
Nie byłem jebanym żartem.
Kurwa, ale banał. Moja żona nie ma mnie za przegrywa.
Moje dzieci nie patrzą na mnie, jakbym cały był pokryty
wilgotną warstwą żałości.
I wystarczyło
wypiąć się na najwybitniejszą osobę, jaką w życiu poznałem.
I ukraść jej pracę.
Jej laboratorium i wszystko, o co walczyła.
I liczyć na jej śmierć,
żebym mógł zachować tę umiarkowanie dobrą wersję człowieczeństwa
i nie być już breją rozczarowania.
To, co zrobiłaś, oznacza jej koniec.
Wiesz o tym, prawda?
Ty to zrobiłaś. Ty to zaczęłaś. Nadałaś sprawom tok.
Miałaby się dobrze, gdybyś jej nie porzuciła.
Mogłaś naprawić każdą jej wtopę.
To nie jest na stałe, Tom.
Ona tego nie wie. Podkopałaś ją.
Jest popieprzona. Wszystko zjebała.
-To nieprawda. -Prawda.
Gówno prawda.
-Wszystko robi dla ciebie. -Nie prosiłam o to.
To też nieprawda.
Wiem, że to małe kłamstwo, które sobie wmawiacie,
ale to po prostu nieprawda.
Jesteś tu przez wybory, których dokonałaś ty, nie ona.
Jaki masz plan?
Dasz jej zgnić? Umrzeć? Zniknąć?
A sama będziesz święcić triumfy kliniki położniczej,
mieć dzieciaki i żyć radośnie w swoim domu po wsze, kurwa, czasy?
Urodziłam się w środku nocy.
Poszło tak szybko, że mama była w szoku.
Wszędzie była krew. Tej samej nocy
ona umarła, a ja żyłam.
Byłam ostatnią z trojga. Mama weszła do wanny.
Moi bracia uznali, że wygląda jak foka.
Ojciec okładał jej kark i czoło lodem.
Moi bracia włączali i wyłączali światło,
podekscytowani, niezdolni do spania.
Wszyscy byli światłem, powietrzem, nadzieją, radością,
dopóki mama nie chwyciła się wanny, a na jej nogach pojawiła się krew,
zmieniając kolor wody.
Musiała bardzo się starać, by zachować spokój. Spokój.
Robiła to dla moich braci, którzy choć mieli małe ciałka,
musieli szybko dorosnąć.
Pojechali do szpitala.
Z niecierpliwością wyczekiwali moich narodzin.
Spodziewali się, że spędzą tam dużo czasu, ale...
ojciec dostał zawiniątko.
Zawiniątko z dziewczynką. Dzieckiem.
Z kończynami. Skórą.
Krwią. Ciałem.
Narządami. Palcami.
Moi bracia popychali wózek.
To byłam ja i...
Ojciec mówi, że wszyscy byli mili.
Że lekarka, która mu powiedziała o śmierci mamy,
że ta, która powiedziała mu, że jego córeczka zabiła mu żonę,
była bardzo młoda.
I że jej ręce się trzęsły.
Wypatrywał tej lekarki za każdym razem, gdy był w tłumie.
Nie wiedział dlaczego.
Bardzo przypominasz swoją matkę.
Tak to działa.
Dobrze?
Nie.
Kocham cię. Kocham...
Kocham cię.
Siostrzyczko. Siostrzyczko...
Siostrzyczko.
Wróć do mnie. Siostrzyczko.
-Wróć do mnie. -Siostrzyczko.
Siostrzyczko.
Elly?
Greta?
Elly?
Elly.
Elly?
Elly.
Elly?
Siostrzyczko.
Jestem tutaj.
Przyjdź po mnie.
Elly?
Elly.
Kurwa.
Ja pierdolę.
Zrobiłaś to dla mnie.
Dla nas.
Są piękne.
Cóż, są tobą.
Są idealne.
Skąd się tu wzięłaś?
Jesteś idealna. Tak rozkosznie idealna.
-Przepraszam. -Za co?
Separacja bywa przerażająca.
Tak.
To chyba to.
Chyba jestem przerażona.
Ja też.
Wyglądasz pięknie, siostrzyczko.
Ty również.
-Elly? -Tak, Beverly?
Chyba nie jestem zdolna do szczęścia.
Starałam się ze wszystkich sił, ale bliżej już chyba nie będę.
Z tym wszystkim.
Dzieci. Ty.
Pocieszenie na skraju dnia i nocy.
I twoja dłoń w mojej dłoni, to uczucie tuż pod moimi ramionami,
tuż pod moimi ramionami, uczucie bycia złapaną.
Pamiętasz, jak miałyśmy dziesięć lat i poszłyśmy popływać?
Nie mogłam cię znaleźć, a ty nie mogłaś znaleźć mnie.
Była panika, chaos.
Nie mogłam wrócić do łodzi, ty zresztą też.
Rozdzieliłyśmy się i całkowicie o sobie zapomniałyśmy.
To nie miało miejsca.
Nie.
Ciągle szukam okien, Elly.
Ciągle szukam powietrza. Ciągle szukam światła.
Ty nim jesteś.
-Ty. Znalazłam cię. -Ty. Znalazłam cię.
Mam wszystko, czego chciałam i...
Nie mogę złapać oddechu.
Haczyk wyciąga mnie, kiedy ja chcę zostać pod wodą.
Nie mogę bez ciebie żyć.
Ale nie musisz.
Jesteś na skraju szczęścia.
Muszę w ciebie wejść.
Zawsze miała być tylko jedna z nas.
Zawsze byłeś lepszą mną.
Nie zapomnij o tym, co dobre.
Kocham cię, Elly.
Siostrzyczko.
Pora wrócić do domu.
Siostrzyczko.
Już dobrze.
Pomóżcie mi!
Niech ktoś pomoże!
Pomocy!
Pomocy! Ktokolwiek!
Już je biorę.
Potrzebna pomoc.
Pomocy!
Beverly.
Beverly, wszystko będzie dobrze.
-Dzieci. -Nic im nie jest.
Wiesz, co się stało? Pamiętasz coś?
Moja siostra.
-Twoja siostra? -Pomogła mi.
Elliot ci pomogła? Jak?
Wycięła dzieci.
Coś cię boli?
-Dasz się zbadać lekarzowi? -Możemy to zrobić później.
Gdzie twoja siostra, Beverly?
Odeszła.
Jak to? Odeszła dokąd?
Gratulacje, Beverly.
OBRAŹLIWE, NIEDBAŁE, DESTRUKCYJNE, MORDERCZE? I GENIALNE - SILAS JORDAN
Cześć.
Możemy jechać?
Beverly.
Beverly?
Wybacz. Byłam na innej planecie.
Jasne. To przez brak snu.
Urodziłaś dziecko. Gratulacje.
-Boże, masz dwójkę. -Owszem, jest ich dwoje.
Przy ostatnim spotkaniu wiedziałaś tylko o jednym.
Rety, to musiało być dla ciebie takie bolesne. Współczuję.
Nigdy nie wróciłaś.
Mam nadzieję, że się nie obrazisz,
ale czułam, że to ci wiele dało.
To, że mogłaś opowiedzieć o śmierci siostry.
Miałam wrażenie, jakby to cię wyzwoliło.
Gdzie mówiłam o śmierci mojej siostry?
Jesteś zmęczona.
Gdzie mówiłam o śmierci mojej siostry?
Na terapii grupowej w mieście.
Zaczęłaś tam przychodzić kilka lat temu.
Tak.
Moja siostra umarła.
Wiem.
A mówiłam,
w jaki sposób umarła?
Ja nie...
Niezbyt... To chyba miało coś wspólnego z wodą.
Z wodą?
Tak.
Z wodą, tak.
Tak umarła.
Miłego dnia.
Kto to był?
Nie wiem.
Wzięła mnie za moją siostrę.
Beverly, dobrze cię znów widzieć.
Chciałabyś opowiedzieć o swojej siostrze?
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska