POPRZEDNIO
Otworzyłam kafejkę z kumpelą Boo.
PRZEPRASZAMY! ZAMKNIĘTE
Nie żyje.
Dziękuję, że pani przyszła.
To już pani tutaj nie pomoże.
Poznajcie Hilary.
Jest piękna.
Mama zmarła trzy lata temu.
Wszystko w porządku, tato?
Tata, by poradzić sobie z dwiema półsierotami,
kupował nam bilety na feministyczne wykłady,
zaczął bzykać naszą chrzestną i przestał dzwonić.
-Ukradłaś rzeźbę? -Jaką rzeźbę?
Martin jest kochany.
-Nie jestem pijany. -Zawsze jesteś pijany.
Jake, jej pasierb, jest naprawdę dziwny.
Zapewne klinicznie, ale nikt o tym nie rozmawia.
-Nie. -Dostałam awans do Finlandii.
-To wspaniale. -Dziękuję.
Ludzie popełniają błędy.
Twój mąż próbował mnie pocałować w twoje urodziny.
Powiem to tylko raz.
Nie próbował cię pocałować.
Mówi, że było raczej na odwrót.
-Musisz mi uwierzyć. -Jak mam ci wierzyć?
Jestem twoją siostrą.
Po tym, co zrobiłaś Boo?
-Przykro mi. -Lepiej już idź.
371 DNI, 19 GODZIN I 26 MINUT PÓŹNIEJ
Mogę jakoś pomóc?
Nie, dziękuję.
Poszli. Więc...
Dziękuję.
To jest love story.
Znasz to uczucie, że zrobiłaś wszystko, że byłaś...
Przysiad!
I...
A nawet...
Chcesz się bzykać?
Nie.
Mogę ci choć zrobić minetę?
Nie!
Zrobiłaś wszystko i czujesz się świetnie.
Nie myślisz nawet o...
Nawet nie myślisz o...
I choć siostra dalej cię nienawidzi...
Dziękuję.
...udajecie przyjaciółki, bo wasz tata...
Żartuję, jest tam.
Za miłość.
I się zaręczył.
Za miłość!
Gratuluję, dupki.
Czekajcie. To wiele znaczy dla nas obojga,
że wy... Że my, rodzina,
jesteśmy tu wszyscy razem z powodu...
bardzo wyjątkowej rodzinnej... orgietki.
To, że tu jesteśmy...
Wiem, że były między nami...
Bo czuję...
tutaj...
Chcę tylko powiedzieć...
Bardzo.
-I tyle. -Kochanie.
Gratuluję, tato.
-Gratulacje! -Na zdrowie!
Oby nigdy nie było gorzej!
Właśnie.
Nie wiem, kto to jest.
Cieszę się razem z tobą. Trudno o lepszą decyzję.
-Dobrze wyglądasz. -Dziękuję.
Wszyscy piją wino?
-Tak. -Z chęcią.
Zachwycisz się. Wybierałam.
My dziękujemy.
-Nie pijemy. -Właśnie mija pół roku.
Niby dlaczego?
-Tak wolimy siebie bardziej. -Nie chcę czegoś uronić.
Nie widziałam jej od...
Poza...
-Ładny kombinezon. -Dziękuję.
Dobrze wyglądasz. Gdzie byłaś?
W Boots. Ładnie tam o tej porze roku.
Wyglądasz fantastycznie.
Wy oboje wyglądacie wspaniale.
-Dziękuję! -No, nie.
To naturalne futro?
Ale nie ma w tym nic złego, bo zmarł na wylew.
Świetnie.
Nie pójdę do piekła, proszę księdza?
O ile się wyspowiadasz.
Boże, to ich ksiądz.
Nic się, kurwa, nie martw.
Fajowy, bluzgający ksiądz.
Kocham katolików. Wszystko im ujdzie.
Niejednemu uszło.
To zaszczyt udzielić wam ślubu. Dziękuję.
Nie wiedziałam, że możecie chodzić bez tej obróżki.
-Rozczarowałem cię? -Jasne, że nie.
Bolało.
Może jeszcze jedna?
Potrzebująca kelnerka.
Nie trzeba. Już zamówiliśmy.
-Na pewno? -Tak.
Ja poproszę tequilę.
-Ja też. -Super. Bardzo dziękuję.
Mogę prosić o gazowaną wodę z odrobiną limonki?
Ja proszę to samo.
Drużyna marzeń.
Najbardziej fascynujące, jeśli chodzi o naszego księdza,
jest to, że jego mama była lezbi...
Wyglądasz na zmęczoną.
Nie jest to tak męczące, jak myślałam.
Dojeżdża do Finlandii.
Zredukowała pakowanie się do dziesięciu minut.
-Rewelacja! -Wszystko polega na...
Raczej zwijaniu niż...
-Składaniu. -Czytałem o tym.
Na pewno nie chcecie wina?
Nie, dziękuję.
Jest naprawdę wyśmienite. Podziwiam was.
To nas odmieniło, prawda, skarbie?
O ileż więcej energii. Wiecie, w Finlandii...
Nie pijecie ze szczególnego powodu?
-Jest alkoholikiem. -Fajnie! Jak moi rodzice.
Super. Uznaliśmy, że we dwoje będzie łatwiej, a ja...
-właściwie nie lubię tego smaku. -I staramy się o dziecko.
Claire, myśleliśmy, że nie możesz mieć dzieci.
-Co? Dlaczego? -Wydawałaś się...
Podobno zmiana trybu życia może pomóc, więc próbujemy.
-Fantastycznie, kochanie. -Dzięki, tato.
-Powodzenia. -To cudowne.
-Coś się kroi. -I macie kasę
na opłacenie pomocy.
Bez tego to musi być koszmar.
Opowiedz o Finlandii.
Jest zimna, piękna i mroczna.
Może być szczęśliwa.
Presja jest duża, ale kocham to. Mam cudownego nowego partnera.
Pchnął firmę do przodu...
Kiedy my ostatnio wyjeżdżaliśmy?
Nie byliście niedawno w Japonii?
W Japonii?
Tak. Ale tylko dwa tygodnie.
-Nie pytaj jej. -Po co tam byłaś?
-Cóż... -Byłam... Przepraszam cię.
-Nie, mów. -Dziękuję.
Polecieliśmy z sekspozycją.
-Myślałbyś... -Poprawiło...
-Wybacz. Chcesz... -Nie. Nie chcę.
Nie? Dobrze. Japończyków uważamy za bardzo pruderyjnych.
-Nie generalizujmy. -A tak naprawdę
w ich kulturze jest głębokie zainteresowanie seksem.
Jest on ukryty w trzewiach. Nie ma prawa się ujawnić.
-I dobrze. -Naprawdę docenili...
Szczerość prac. Zważywszy...
-Amerykanie! Cóż... -Amerykanie
łyknęli mnie gładko.
Japończycy byli głęboko poruszeni moimi pracami,
-prawda, kochanie? -Tak.
-Wywołały prawdziwą burzę. -Bryzę.
Burzę. Tak.
Nie pytali mnie o nic od 45 minut.
Czym się zajmujesz?
Prowadzę kawiarnię.
Dobrze ci idzie?
Tak. Owszem.
Naprawdę. W rzeczy samej.
Tak.
Może podać komuś lód?
Współpalaczko, masz jednego dla mnie?
Pewnie.
Często się spotykacie czy...
To się wal.
Powinniśmy zaczekać.
-Uroczy człowiek. -Tak.
To duża odwaga być księdzem.
-Miałaś papierosa? -Tak.
Szkoda, że nie włożył...
Im nie wolno się nawet masturbować. Co za gówno.
Przepraszam.
Mówimy właśnie, że powołanie jest takie fascynujące.
Cóż...
-małżeństwo też nim jest. -Tak.
Zawsze chciałeś być księdzem?
Kurwa, nie.
Przepraszam.
Nie. Zdecydowałem się dość późno.
Ale to dobre życie. Odnalazłem spokój.
Ktoś z rodziny jest w kapłaństwie?
Oboje rodzice są prawnikami,
brat jeździ w trasy ciężarówką.
Niezwykłe. Rodzice odnoszą sukcesy?
Odnoszą duże sukcesy w alkoholizmie.
Są lepsi od ciebie.
Nie licząc ich,
w mojej rodzinie roi się od zakonnic, czyli daleko nie odszedłem.
-Twoje jaja dostają w kość. -Martin.
Pewnie mniej niż twoje po pięciu miesiącach robienia dzieciaka.
-Smakuje wam? -Ten sos jest obrzydliwy.
Wszystko dobrze?
-Przepyszne, dziękuję. -Świetnie.
-Pyszne. -Dzięki.
Kochanie.
Nie. Mamy swoje, obsłużymy się.
Bardzo lubię...
-Nie. Proszę. -Dzięki.
-Ja poproszę. -Bogu dzięki.
Udzielasz ślubu wielu starszym parom?
Nie wydaje mi się, byśmy...
Nie. To mój pierwszy ślub w ogóle.
Byłam zawsze podejrzliwa wobec religii,
ale przyznam, że to szykowne,
kiedy ślubu udziela prawdziwy ksiądz.
Jesteś prawdziwy?
Tak.
To miłe, że możemy poznać lepiej tego, kto nas połączy.
Czy to powszechne?
Nie. Ale jestem nowy w parafii i chyba po prostu...
zajebiście samotny, więc...
Więc to doceniam. Bardzo dziękuję.
Nowy w parafii?
Ksiądz Patrick niestety zmarł, więc dostałem tę fuchę.
-Na co zmarł? -Po prostu... na starość.
Był bardzo oddany. Genialny ksiądz.
Musiał być ubaw.
Rzeczywiście.
Wiesz, skąd się znamy?
-Nie. -Przez Jake'a.
Upiorny pasierb.
Gra na flecie.
-Na fagocie. -W kościelnym zespole.
Jest słodki.
Claire nas zapoznała i od razu zaskoczyło, prawda?
-Fakt. -To prawda.
Przekazuje obraz na kiermasz. Wzbudzi niezłe poruszenie.
-Stary. -Jeden ze starych, ale...
Nie chcemy prezentów ślubnych.
Wystarczy, że wlecze się ludzi,
trudno oczekiwać prezentów.
Postanowiliśmy prosić gości o niewielką darowiznę
na wybrany cel w naszym imieniu.
To przemiłe.
Wiesz, co daję twojemu ojcu?
-O Boże. -Portret.
-O Boże. -Was obu.
O Boże.
-Znaczy... -Razem? Czy...
Wystarczy mi kilka sesji.
Nie możesz malować ze zdjęć?
Światło nigdy nie jest dobre.
Osoby niefotogeniczne źle wychodzą.
Zresztą jedyne wasze wspólne zdjęcia
są z okresu dzieciństwa.
Wyglądałaś jak chłopiec.
Nie mówiłaś mi, że masz siostrę.
Cóż... Niezbyt często się widujemy.
Widujesz się z bratem?
Nie rozmawiam z bratem.
Jakież to potwornie smutne. Dlaczego?
-Cóż... -Nie musisz...
Nie. W porządku.
Nie aprobuje twojego wyboru?
-Nie, to nie to. -Nie należy do Kościoła?
-Nie należy do Kościoła. -Musi ci być ciężko.
-Głównie dlatego... -Że to faworyt mamy?
Że to pedofil.
Mam świadomość ironii sytuacji.
Będąc księdzem.
Łyknę powietrza.
Interesujący człowiek.
Nie, dzięki.
Kochanie, przepraszam, przegapiłem twoje urodziny.
-Dlatego... -Nie trzeba.
To na wypadek, gdybyś miała trudności.
Kawiarnia ma się dobrze.
Nie. To nie dotyczy pracy. To dla ciebie.
Dzięki.
Wydajesz się...
silna.
-Dzięki. -Jesteś silna?
-Będziemy się bić? -Nie, przepraszam.
Sprawdzam tylko, czy ty...
Czy ty i ja jesteśmy...
Jesteś bardzo...
Chyba nie jesteś niegrzeczna?
-Nie. -Dlaczego?
Pewnie dlatego...
Tak?
Że to nie ma znaczenia.
No, tak.
Tak myślisz?
Cieszę się z tobą, tato.
Dziękuję.
Dziękuję. Jesteś wyjątkową kelnerką.
Sok jabłkowy?
Tak.
Chcę tylko powiedzieć, że szalenie mnie ciekawi,
jak dziś skupisz na sobie uwagę wszystkich.
Nie.
Nie powinniśmy razem wracać do stołu.
Wielu ludzi mówi, że modlitwa to gadanie do siebie po ciemku.
To może tak wyglądać, ale...
Chodzi raczej o łączenie się z sobą pod koniec każdego dnia.
Jest to wysiłek,
-ale pozytywny. -Zgadzam się.
Pozytywna energia wymaga pracy.
Celuję w tym od pół roku.
Zbieram negatywne emocje, zamykam szczelnie, zakopuję
-i się nie wydostają. -Nie wiem...
Czuję się świetnie.
-Tak jak my. -Ja się czuję fantastycznie.
Jaka pozytywna rodzina.
Zdecydowanie.
Pozytywne myślenie to podstawa. Szczęście wymaga zaangażowania.
Nie chodzi też tylko o jedzenie i picie.
Jedzenie orzeszków piniowych to nie dorosłość.
-Gówno prawda. -Chodzi o...
My w Finlandii...
Mają tam takie powiedzenie, którego dokładnie nie pamiętam...
Coś o otwieraniu się na ludzi, którzy chcą cię kochać.
Jest otwarta na oścież.
-Co robisz? -Zajmuję się finansami.
-Co? -Co?
Dwóch firm. W Finlandii i tutaj.
-Ona jest prawniczką. -Jesteś prawniczką.
-Nie. -Co?
Pracuję z prawnikami. Sama nią nie jestem.
Kochanie, jesteś radcą prawnym.
Chodziłam do szkoły handlowej!
Cały czas siedzisz cicho. Dlaczego nic nie mówisz?
Co mam powiedzieć?
Cokolwiek.
Co tam masz?
-Nie musi... -Urodzinowy prezent od taty.
To nic złego, Claire.
-Garść drobniaków? -Nie. To...
-Co to? -Nie wiem.
-Nie musisz... -Kocham prezenty. Nikt mi ich nie daje.
-To dlatego, że możesz... -To bon. Na sesję terapeutyczną.
Dzięki, tato.
-Jak miło. -Dałbym się posiekać za to.
Nie da się wykupić od problemów.
Trzeba wiedzieć, kim się jest, i ponosić konsekwencje.
To droga do szczęścia.
Szczęście to nie to, w co wierzysz, lecz komu wierzysz.
Kurwa.
Przepraszam.
-Może mogę jej w czymś pomóc? -Nie.
To miał być prezent sypialniany.
Jaki?
Prezent, który otwiera się w sypialni, bez świadków.
Moje prezenty są zawsze sypialniane, prawda?
-Jeszcze wina? -Tak.
Nie.
Claire? Nie ma cię wieki.
Jesteś wściekła czy robisz kupę?
Kurwa. Pieprzyć to.
Mogłybyśmy...
Masz podpaskę?
Nie. Ale znam kelnerkę, która chętnie pomoże.
-Mam ją spytać? -Nie.
Tu są grube ręczniki papierowe.
Mogłybyśmy spróbować zrobić z tego coś ze skrzydełkami.
Tak. Dobrze.
Otwórz drzwi.
Kurwa. Po prostu daj mi...
Daj mi to. Nie wchodź!
To tylko okres, nie ugryzie mnie.
Nie patrz na to.
Nie patrzę na twój okres. Weź to wreszcie.
-Boże. -To nie okres.
To poronienie.
Jezu, Claire.
W porządku.
Wcale nie. Musisz iść do szpitala.
Już dobrze. Potrzebuję tylko...
-Nie. Pozwól mi... -Zabierz ręce
od mojego poronienia!
To moje.
Moje.
Claire...
Wszystko dobrze.
Musimy jechać do szpitala.
Teraz.
Tak.
-Chodź. -Wszystko dobrze.
-Nie mów nikomu. -Dobrze.
Weź płaszcze. Złapię taksówkę.
Powiem im, że źle się czuję.
Dziękuję.
Nigdy tam nie byłem. Ściągam stamtąd antyki.
-Nie byłem... -Potrafię zrozumieć.
Cudowne miejsce na zakupy.
Za dużo tam wody.
-Wolałbym, żeby... -Muszę się napić.
Przepraszam, kochanie.
Słusznie! Zrób sobie wolne.
Co jej powiedziałaś?
Nic. Ja tylko... Siadaj.
-To jest przyjęcie. -Mogę prosić?
Ktoś nagle nabrał chęci do zabawy?
Siadaj!
Coś ty tam wzięła?
Twoja siostra ma wreszcie dobry wpływ na ciebie.
Nagle zdałyśmy sobie sprawę, jaki to cholernie wielki dzień!
-Pijcie! -Słowo daję,
zostają same na dwie minuty
i budzą się w nich nastolatki.
-Zamówić jeszcze butelkę? -Tak!
-Ekstra! -Gdzie kelnerka?
Mówiliśmy właśnie o Wenecji i naszej cudownej wyprawie.
Ile razy wybieraliśmy się do Wenecji?
Zawsze chciałam tam jechać.
To mój priorytet.
-Prawda? -Powiem wam dokładnie...
Kurwa mać, przestańcie!
Dobrze się czujesz?
Tak, ja...
-Czy... -Nie, przepraszam, ja tylko...
Zaczyna się.
-Ja... -Co się stało?
-Nic. -Co się stało?
Coś się stało.
No dalej.
-Wykrztuś. -Ja...
-Nie mamy tajemnic. -To dobry moment.
-Miałam właśnie... -Jesteś tu bezpieczna.
Właśnie...
miałam małe poronienie.
-O mój Boże. -Co?
Ocipiałaś?
-Który to tydzień? -Jedziemy do szpitala.
-Czyje było? -To nie najważniejsze.
-Tego od zębów? -Szpital.
-Co z rachunkiem? Siadaj. -Zapłacę za nią.
-Ona nie chce jechać. -Dlaczego?
Upór. Z nieznanego powodu
wolę zostać na pasywno-agresywnej bibie.
Który to tydzień?
Sam początek.
-Wiedziałaś? -Powinna trafić do lekarza.
-Też tak myślę. -Podobno nie gadałyście.
Nic jej nie jest. Zupełnie nic.
Pij. Jak poszło, to poszło.
-Claire... -A jeśli nie?
Poszło.
-Kochanie... -Pewnie pozamaciczna.
Koszmar.
Zwrócę ci.
Nie potrzebujesz pomocy?
Poradzę sobie na swój chory,
irracjonalny, analny sposób.
Tak będzie najlepiej.
-Co powiedziałeś? -Ignoruj go. Pił.
-Co? -No wiesz...
To jak ze złotą rybką, która ma dość swojej kuli.
Jak ma jej dość, to ma jej dość.
Coś było nie tak.
No co? Każdy może wybrać, czy chce skakać za burtę.
Słuchaj, Martin...
Tak czy inaczej, miała swoje pięć minut.
Co jest, kurwa...
Jezu!
Mogę jakoś pomóc?
Na litość boską!
Mogę jakoś pomóc?
Nie, dziękuję.
Poszli. Więc...
Dziękuję.
Ja pierdolę.
-Mam twoje rzeczy. Żyjesz? -Dzięki.
-Tak. A ty? -Tak.
Gdybyś potrzebowała z kimś pogadać, przyjdź tu.
Zawsze tam jestem.
Dziękuję.
Powiedz, gdzie mieszkasz. Pogadamy o tym jutro.
Możemy jechać do najbliższego szpitala?
Tak.
-Ten ksiądz jest sexy. -Jeszcze jak.