No nie wiem.
Po prostu wyjdź.
-Wolę poprzednią. -Ja też. Subtelniejsza.
-Bardziej elegancka. -Przez to, prawda?
-Zdecydowanie poprzednia. -Super.
Jestem bardzo zadowolony.
-Byle było tu zebrane. -Będzie idealnie.
Jego ręce.
-Wolisz wesela czy pogrzeby? -Wesela.
Jego ręce.
W pogrzebach jest jakaś pokora.
Tak?
Dobrze jest rozmyślać o przyszłym życiu.
-Naprawdę myślisz, że istnieje? -W co ty wierzysz?
Że zjedzą nas robaki?
-Dlaczego? -Co „dlaczego”?
Jego szyja.
Po co wierzyć w coś okropnego,
jeśli można wierzyć w coś pięknego?
Nie rób ze mnie optymistki. Zniszczysz mi życie.
-Byłaś na wielu pogrzebach? -Paru.
Jego szyja.
I nigdy nie czułaś, że dokądś idą?
Nie, już odeszli.
Jego piękna szyja.
Co?
-Co? -Powiedziałaś: „Jego piękna szyja”.
Nie, powiedziałam: „Już odeszli”.
Dobra. Dziwne. No więc...
To może być twoje wyobrażenie piekła,
ale moim zdaniem to coś wyjątkowego.
Jego piękna szyja.
Spotkanie kwakrów.
Nie wolno nic mówić.
Gdy Duch Święty cię natchnie,
wstajesz i dzielisz się tym ze wszystkimi.
To bardzo głębokie.
Bardzo spokojne.
Bardzo...
bardzo...
erotyczne.
Myślę...
że pojadę do domu w listopadzie.
Chyba.
O czym on myśli?
O czym myśli?
Nie sądzę, żeby... Nie czuję...
Na mnie to nie działa.
O rany.
O Boże. Co mam powiedzieć?
Czasem się martwię,
że nie byłabym taką feministką, gdybym miała większe cycki.
-Dobrze, że coś poczułaś. -Tak?
Coś cię natchnęło.
Nie potrzebowałam natchnienia do odkrycia tej prawdy o sobie.
O czym ty myślałeś?
O tym, jaki czuję spokój.
Potem zacząłem myśleć o twoich cyckach, co go zburzyło.
-Moje cycki zburzyły twój spokój? -W pewnym sensie.
Muszę otworzyć kafejkę.
Niedługo spowiadam.
Mogę ją zobaczyć?
Tak. Jest trochę...
Jaka?
-Jest trochę... -Jaka?
Ja pierdzielę!
Witaj.
Ty cudowny maluszku.
Mogę spytać,
dlaczego tu tyle świnek?
Ja po prostu...
Ta jest idealna.
Miały być unikatową cechą produktu.
Właśnie.
Co było najpierw: świnka morska czy ta kawiarnia?
To odwieczne pytanie.
Słusznie.
Co robią świnki morskie?
Rodzą się, srają ze strachu i umierają.
Mogę to wykorzystać na ślubie?
Poważnie. Potrzebuję materiału. Opowiedz mi o przyszłej macosze.
Jaka ona jest?
Ona...
Jest z Exeter.
Dziękuję. To bardzo pomocne.
Jak poznała twojego tatę?
Przez moją mamę.
-Jasne. -Była kiedyś studentką mojej mamy.
-Twoi rodzice się dogadują? -Nie.
-Byłaś blisko z mamą? -Tak. A ty?
Nieszczególnie.
-Dlaczego? -Musiało być dziwnie.
Nie myślę o tym.
-Prowadzisz... Nie. -Wracasz...
Prowadzisz tę kawiarnię sama?
Otworzyłam ją z przyjaciółką.
Czyli prowadzicie ją razem?
Nie, ona...
Ona...
Ona co?
No co?
Co?
Ona co?
Ona...
Trochę mnie wkurza.
Co to jest?
Co?
To coś, co robisz. Jakbyś znikała.
-Co? -Czego mi nie mówisz?
-Niczego. -Co tam ukrywasz?
-Nic. -Mnie możesz powiedzieć.
-Nie. Nic. -Co robisz?
Nie bądź księżulkowaty.
Nie jestem. Staram się ciebie poznać.
Nie chcę tego.
Próbuję ci pomóc.
Co?
Nie chciałem...
Wiem, co ksiądz chciał. Dzięki za rady.
Nie chciałem...
Naprawdę muszę pracować.
Zaraz zjawi się jakiś klient.
A ty musisz pewnie wracać do Boga, co?
Chyba już się nabawiłeś moją świnką.
To cześć.
Przepraszam, dziewczynki. Ludzie się schodzą.
To była niesamowita kobieta.
Nie martw się.
Poradzimy sobie.
Nie rób tego swojej twarzy.
Muszę. Nie wiem, co się stało.
Ja po prostu...
Wyglądam tak dobrze.
W porządku. Poradzimy sobie. Zmyj trochę makijażu.
Nie mam makijażu.
Co? Co się stało?
-Wyglądasz bosko. -Nie wiem.
Taka się obudziłam. Każdy pomyśli,
że byłam u kosmetyczki przed pogrzebem mamy.
Co, u diabła? Wyglądasz niesamowicie.
Próbujemy ją spaskudzić.
Choćbym nie wiem co robiła,
włosy układają się w szykowną fryzurę.
O Boże.
Ty wyglądasz idealnie.
-Dziękuję. -Przepraszam, dziewczynki.
-Ludzie się schodzą. -Dziękuję.
Nie musicie ich witać, jeśli...
Wyglądasz zachwycająco.
Dziękuję.
-Tak mi przykro. -Dziękuję.
-Wyglądasz wspaniale. -Dziękuję.
Rozmawiałaś z tatą?
Jeszcze nie. Unika mnie.
Moje najszczersze kondolencje. Ona była wspaniała.
Bardzo dziękuję.
Jak dobrze wyglądasz.
Dziękuję. A ty?
Nie zachęca do tego.
-To była niesamowita kobieta. -Dziękuję.
Kochanie, wyglądasz cudnie.
O mój Boże.
-Cześć, Claire. -Cześć.
Rany.
Żałoba ci służy.
Dziękuję, Jeremy.
Uwaga.
Jak sobie radzisz?
Ona jest bezwstydna.
Możesz nie myśleć o kimś najgorszego
choć przez ułamek sekundy?
Nie każdemu tylko fiuty w głowie.
Na pewno chce się pieprzyć z moim tatą.
Nie jest z drewna.
Chcesz fajkę?
Uwaga.
Cześć, Harry.
Trzymasz się?
A ty?
-Potrzebujesz czegoś? -Nie, dzięki.
Wypiłem dużą szklankę wody.
Co z tymi spodniami?
Zostawiłem je w suszarce.
Oj, stary.
Cholera. Przepraszam.
Nie szkodzi.
Ale pogrzeby ludzi, których się znało, są takie...
To wydaje się nierzeczywiste.
Będzie mi jej bardzo brakowało.
Płakałaś już?
Tak.
Nie widziałem, abyś...
Wyglądasz...
Byłaś zrobić sobie brwi?
Cześć, dziewczynki. Jak się macie?
-W porządku. -Chyba nieźle.
Ciężko zrobi się za kilka tygodni, kiedy wszystko się uspokoi.
-Słyszałam. -Tak mówią.
Kiedy ludzie zaczynają zapominać,
a kondolencje i kwiaty przestają napływać.
I ludzie znikają, bo przeraża ich
kontakt z kimś nieustannie cierpiącym.
-No tak. -Jasne.
Wasi uroczy chłopcy mogą sobie nie poradzić.
-To mój mąż, więc... -Da radę.
Wiedzcie, że zawsze wam pomogę.
Zawsze.
Dziękuję.
Zawsze.
Zobaczę, co z pasztecikami, dobrze?
Widzisz?
No dobra.
Nie wiem, jak możesz jeść.
Zrób coś.
Cześć.
Cześć, kochanie.
-Trochę cisną. -Tak.
Znam to.
Ona była bardzo trudna.
Wiem.
Kochałem ją, ale...
-Tylko to naprawdę się liczy. -Nie wydaje mi się.
Miała instynkt...
Po prostu wiedziała, jak być zabawną.
Jak być dobrą.
Zwyczajnie wiedziała.
Ja tylko zgaduję.
Jesteś zabawny, tato.
Nie lubiłem tego u niej.
Kochałem ją, ale nie lubiłem, że była...
Przez długi czas...
A dziś...
Byłem o nią zazdrosny.
To, co mówisz, jest naprawdę urocze.
Przepraszam.
Zostawię was.
Jest trochę denerwująca.
Poszukajmy twojej siostry.
Raczej nie chce mnie widzieć.
Ona cię kocha.
Po prostu nie odziedziczyła genu poczucia humoru.
Zwyczajnie...
-Nie wiem, co robić. -Wiem.
Głowa do góry.
Uśmiechaj się. Czaruj.
Chodźmy.
Damy radę.
Zaraz przyjdę.
-Wyglądasz ślicznie, swoją drogą. -Dziękuję.
Nie wiem, co z nią zrobić.
Z czym?
Z tą miłością, którą mam dla niej.
Nie wiem, gdzie...
ją teraz umieścić.
Ja ją wezmę.
Mówię poważnie.
To brzmi cudownie.
Wezmę ją.
Musisz mi ją dać.
Gdzieś trafić musi.
Kurwa. Jezu.
Dlaczego nie śpisz? Jest 21.45.
Boże. Myślałem, że jesteś tylko w mojej głowie.
Znaczy, byłaś w mojej głowie.
I nagle jesteś tu.
W porządku, ojcze?
Wal się z tym „ojcem”.
Jakby nie kręciło cię samo mówienie tego.
Napijesz się?
Okay.
Nie ruszaj się.
Jesteś sentymentalna?
Tak.
Lubisz Kubusia Puchatka?
Tak.
Ja kocham Kubusia Puchatka.
Nie mogę przeczytać cytatu z Kubusia i nie płakać.
Cholera.
Prosiaczek.
Po co przyszłaś? Wybacz, pytam, dlaczego...
Szukałaś mnie?
Właściwie akurat zamierzałam się pomodlić.
Nie. Ani mi...
Ani mi się waż. To moja działka.
O co się modliłaś?
Powiedz, że za mnie. Przydałaby mi się dodatkowa para rąk.
Moje wyraźnie utraciły zasięg.
Boże, pomóż mi.
Dziękuję.
Wiesz, że pewien człowiek tak chciał być świętym,
że się wykastrował, żeby nie móc?
No wiesz...
Za spokój...
i za tych, którzy go zakłócają.
Przepraszam za dzisiaj.
Nieważne.
Spójrz na to.
Tylko popatrz.
To pierwsza szata, jaką kupiłem.
Pojechałem po nią aż do Rzymu.
Frajer.
Dopiero za dwa lata wolno mi było ją założyć, ale...
nie mogłem się doczekać.
Wiedziałem, że chcę, żeby kolor był śmiały, właśnie taki,
ale naprawdę śliwkowy.
Śliwkowy dostaniesz tylko we Włoszech.
Czasem się martwię, że chodzi mi tylko o stroje.
Piękny, prawda?
Twój też jest śliczny.
O co się modliłaś?
Nie lubisz odpowiadać na pytania, co?
Chodź ze mną.
Wiem, co z tobą zrobić.
Ty wchodzisz tam, ja wchodzę tam.
Każesz mi wyjawić wszystkie sekrety, byś mógł mnie usidlić i kontrolować?
Tak.
Nie. Ty mi mówisz, co ci leży na sercu,
ja słucham bez osądzania i dochowuję tajemnicy.
-Podejrzane. -Ja tylko...
Dzięki temu chociaż na chwilę się zamknę.
-Nie jestem katoliczką. -Tej nocy to nieważne.
Nie stanę w płomieniach?
To potwierdziłoby moją wiarę, więc spróbujmy. No już.
Wchodź.
Dobrze.
Mówisz: „Pobłogosław mnie, ojcze, bo zgrzeszyłam”.
Nie powiem tego.
Niech będzie.
„Od mojej ostatniej spowiedzi upłynęło – podaj dni, lata, miesiące”.
Potem ja mówię: „Nie szkodzi... bla, bla, bla,
„o ile powiesz mi, co cię trapi. Wyznaj mi swoje...”
Grzechy.
„...grzechy”, jeśli chcesz.
-Czemu miałabym ci mówić swoje grzechy? -Bo ci ulży.
Poza tym chcę wiedzieć.
Skłamałam.
Dobra.
Tobie.
-Na temat? -Tamtego poronienia.
To moja siostra miała poronienie, a ja ją kryłam,
bo jej mąż nie wiedział, że jest w ciąży i...
Dobrze.
Mów dalej.
Kradłam.
Wiele razy uprawiałam seks pozamałżeński.
I raz czy dwa z cudzym mężem.
Była odrobina sodomii.
Dużo masturbacji.
Trochę przemocy i oczywiście wieczne pierdolone przeklinanie.
I?
I...
Mów dalej.
I...
Ja...
Nie mogę...
W porządku. Mów.
Boję się.
Czego?
Że zapomnę.
Ludzi.
Że zapomnę ludzi.
Wstydzę się, że nie wiem...
Czego chcesz? Masz prawo.
Nie, ja wiem, czego chcę. Wiem dokładnie, czego chcę.
W tej chwili.
Co to takiego?
To jest złe.
Nie szkodzi.
Chcę, żeby ktoś mi mówił rano, w co mam się ubrać.
Na pewno są ludzie, którzy mogą...
Nie. Chcę, by ktoś mi to mówił co rano.
Żeby mi mówił, co mam jeść,
co lubić, co nienawidzić, o co się wściekać,
czego słuchać, jaki zespół lubić, na co kupować bilety,
na jaki temat żartować, na jaki nie.
Chcę, żeby ktoś mi mówił, w co wierzyć.
Na kogo głosować, kogo kochać i jak tę miłość wyznać.
Chyba chcę, żeby ktoś mi mówił,
jak mam przeżyć życie, ojcze,
bo jak dotąd wszystko robię źle.
Wiem, że to dlatego ludzie chcą takich jak ty w swoim życiu.
Bo wy mówicie im, jak to robić.
Mówicie im, co mają robić
i co im z tego przyjdzie.
Choć nie wierzę w wasze brednie i wiem, że naukowo rzecz biorąc,
nic, co robię, nie ma w ostatecznym rozrachunku znaczenia, i tak się boję.
Dlaczego się boję?
Powiedz mi więc, co robić.
Powiedz mi, kurwa, co robić, ojcze.
Uklęknij.
Co?
Uklęknij.
Po prostu klęknij.
Suknia i jeszcze spodnie?
Przepraszam.