- Síntoo! Cría que... - Xa marchamos.
- Ei. - Ei.
ANTERIORMENTE...
Non lembro que pasou onte.
Hai días que non lembro.
Non sei quen o fixo.
Emma, son eu, Sam.
A Foresta, o autocine Stardust...
Vou atopar un xeito de que lembres.
- O que? - Que es unha heroína.
Este tío está tolo.
Pero é riquiño, non?
Os teus pais picáronche unha droga perigosa para gañar cartos.
Están mortos.
Porque os matei. Como me odio, cona.
Díxenlle a meu irmán que marchara e non volvese nunca.
Foi a primeira vez.
Creo que nos pasou algo moi fodido
e creo que a decana Shetty ten que ver.
Estou así de preto de perfeccionar o virus.
É Cate.
Cate fixo que Mozo Áureo esquecera que tiña irman.
- Dilles que non é verdade. - Síntoo moito.
Es un puto monstro.
Lembra o que che fixen esquecer.
Grazas.
Alédame poder revivir ese puto pesadelo.
Vou buscar a Sam.
Ai, esquecérao: es unha pécora.
Shetty obrigouche?
Xogaches coa miña mente.
- Por que? - Síntoo.
Non tiñas dereito!
Cría que estaba...
- Ei! - ...facendo o correcto.
Como puido facernos isto?
Non vou perdoala nunca.
Andre?
Fixo que Luke matase a Brink.
E a si mesmo.
Non creo.
Creo que non sería capaz.
Non, é exactamente o que fai.
Fai que namores dela
e logo fódete vivo.
Non. Diso encárgase a uni.
O día que fun aceptada en Godolkin
foi o mellor da miña vida.
Resultou non ser diferente do antro no que crecín.
Sabes o curioso?
Podo soportalo.
Tamén aguanto que meu pai sexa un covarde fillo de puta.
Pero todo isto...
Despois de todo. Cate?
Manipulárona, coma o resto de nós.
Non. Foi parte de todo, Marie.
Falemos con ela.
Non.
Porque a perdoaría sen máis.
Axuda! Preciso axuda!
Hostia puta! Que lle pasou?
Aféctalle convencer demasiado.
- Aprendiches RCP? - Onde?
- Na escola de superheroes? Carafio! - Merda.
Ralentízaselle o pulso.
- Podes aceleralo? - Non sei.
- E se a mata? - Fai algo xa!
Xa respira. Respira!
Cando espertará?
Ola, Betsy. Como estás?
Interesante.
- Canto tempo leva así? - Dous días, desde a inxección do virus.
- Hai risco de enfermar para nós? - Non, ningún.
O virus só lles afecta ós súperes.
Anéxase ó composto V do seu sangue.
É a recompensa polo traballo que fixen con Sam.
Un xeito compasivo de controlar súperes.
Entregarei hoxe o informe para Vought.
Non. Non ata que esteamos listos.
Estamos listos.
Estes resultados son exactamente o que buscabamos,
a razón de ser da Foresta.
Concordo, doutor Cardosa,
pero non nos precipitemos.
Que queres dicir?
Concentra a dose.
A ver como de enferma se pon.
Cate, escóitasnos?
- Convencera tanto antes? - Tanto ten.
Meréceo por violarnos a mente.
Hostia puta! Onde foi?
Rapaces?
Que...?
Que cona é iso?
Hostia!
Que pasa?
Cate é máis poderosa do que parece.
Dá igual. Paso desta merda.
Espera, Andre.
Non sabemos onde estamos!
Nin o que nos fixo.
Caleb!
- Quen é esa? - Volve, por favor!
Síntoo, señora, pero levamos tres días buscando.
Non. Só ten seis anos.
Siga buscando. Caleb?
- Caleb? - Así se chamaba o irmán de Cate.
O que mandou perderse.
Mami?
- Mami! - Cate! Quieta.
Espera aí.
Carafio. Estamos nunha lembranza.
Non me sinto segura.
Estamos na súa mente.
Foi un accidente, mami.
Por que me fixo caso? Nunca mo fai.
- Non me sinto segura. - Vale.
Por que non vés comigo, Cate?
- Xa o arranxaremos. - Non quería facelo!
Gústanche os cans?
Temos unha unidade canina. Ven aloumiñalos.
Vale? Ven comigo.
Moi ben, pero non te achegues tanto!
Ei!
Que facedes vós aquí, montes de merda?
- Que carallo? - Soldier Boy?
Que fas ti aquí?
Son o amigo imaxinario de Cate de cando era nena.
Mozo, en realidade.
Ensineille a tocarse.
A sacarlle brillo ó garabanciño.
Tocar a pandeireta.
Parecía unha billa.
Púñase cacheira cos Jonas Brothers, collía un coxín meu
e montábao a pelo ata que vía a Deus.
- Que noxo. - Era moi romántico.
Así se fai, meu.
- Pecha o peteiro. - Vai ó carallo!
Non lle gustaban os Jonas Brothers.
Coñézote. Ti es o seu novo achuche.
Quérete moitísimo.
Pero dá igual. Os mozos van e veñen.
Pero sempre volverá facer unha festiña de almofadas.
Cala! Es un axente ruso.
- Temos problemas peores, Andre. - De que falas?
- Fuches radicalizado polos rusos. - Ide á merda!
Non son un cocainas comunista.
Teño sangue roibo!
Non roibo comunista: roibo, branco e azul.
- Sei peidear o himno dos EUA! - Es bastante raro.
Toc, toc! Quen anda aí? Vai ó carallo.
O que ti digas! Queremos saber que pasa.
Eu que cona sei. Quérevos aquí por algo.
Pescudade por que ou quedaredes aquí.
Aquí, atrapados? Para sempre?
Vedes iso?
Non eran raios.
Era un estoupido dun vaso sanguíneo. A cabeza de Cate estase desfacendo.
Se se converte nun vexetal, vós tamén.
Oe, escoitade.
Se queredes vivir,
tedes que ter unha cousa moi importante en conta, que é...
Merda! Soldier Boy morreu.
Se lle pasa iso a el, que nos pasará a nós?
- Lisquemos. - Si.
Ese tío era un pailán, non?
- Volviches. - Os heroes sempre volven, non?
Xa te lembras!
Estrañeite.
En serio?
Totalmente.
- Deberiamos...? - Deitarnos?
- Si. - Si. Pero eu nunca...
Nunca o fixen.
Nunca?
A miña...
man é moi competente.
Pero...
Quero facelo, contigo.
Estás seguro? Non hai présa.
Ningunha.
Ensíname.
Podo tocarte?
Aquí?
Gústache así?
E isto?
- Aínda mellor. - Vou moverche a man.
- Vale? - Vale.
- Amodiño. - Síntoo.
Hostia!
Estás ben, Sam?
Ai, Deusiño.
E se Cate está morrendo na vida real?
E que pasa se morre e seguimos aquí?
Pois matádeme xa!
Por que estou aquí? Nin me cae ben.
Baixades o ritmo, galdrapas?
...función, derivada e integral.
Unha función define a conexión entre dúas variables,
como distancia e tempo, temperatura e volume etc.,
nunha ecuación.
Non se achegue.
Non deixe que a toque.
Pode deixarnos soas.
Ola, Cate. Chámome Indira.
Non che teño medo.
Hai canto que te teñen aquí?
Nove anos.
Dáme mágoa escoitalo.
Non imaxino o difícil que é para ti.
Non tes por que levar as luvas. Confío en ti.
Debo levalas cando hai xente diante.
Vin para axudarte.
O do teu irmán foi unha terrible traxedia.
Foi un accidente.
Sei que pensas que é culpa túa.
Pero non é así.
Foi culpa miña.
A miña nai...
A túa nai ten medo porque es excepcionalmente poderosa.
Pero terte aquí só alimentará ese medo.
O que precisas é axuda para entender o teu poder
e saber controlalo.
Xa o intentei. Non funciona.
Ás veces, os pensamentos son tan fortes que penso que toleo.
E se che digo que podes facer calar esas voces?
Se tomas isto a diario,
as voces non te amolarán máis.
Así.
Queres unha aperta?
Si? Ven aquí.
Hai anos que non piso unha clase.
Carafio!
Ola.
Son Luke.
Cate.
Pareces bastante lista.
Podo copiar de ti?
- Vaste aproveitar de min? - Ata chegar á cima.
Deberiamos marchar. Non podo quedar.
Bótote de menos.
Eu tamén a ti, tío.
Moitísimo.
Pero sabes que?
Non te creo.
Pensabas que non o sabía.
- Saber o que? - Andre, de que fala?
Non deberiamos facer isto.
E se Luke se decata?
Si. Non deberiamos...
Cantas veces?
- Estás de puta broma? - Non.
- Isto é real? - Non te convenceu, non?
Ti querías.
- Ás miñas costas. - Síntoo.
Eras o meu mellor amigo.
Apartade, pailáns!
Meu Deus.
- Non podo cambiar. - Eu tampouco teño poder.
- Marie! Corre, axiña! - Corre!
En serio, Andre? Es deses.
Xa me sinto bastante cagainas.
Amábaa.
Para de mentirme, hostia.
Tes que calmarte.
Que me calme? Dáme respostas!
- Luke, sempre che digo... - Non. Á merda, vale?
Non quero oír máis caralladas.
Ei.
Agora mesmo vou saír...
Non vas arriscalo todo. O teu futuro...
- Merda. - Que hostia foi iso?
- Estará Cate aí? - Non está.
Non é un recordo seu.
Sei o que vin, carallo!
É meu.
- Sei o que vin! - Como cona pode ser teu?
Reláxate.
- Profesor Brink, está ben? - Axuda!
Que foi iso, Brink? Que hostias acabas de facer?
- Onde está Sam? Quero velo. - Que pasa?
É un mentireiro.
Cóntamo todo.
Que carallo pasa, Jordan?
Non pasa nada, amigo.
Contareiche todo, pero tranquilo.
Puto embusteiro.
Respira fondo.
Preciso un equipo de resposta.
Jordan.
Que digo eu sempre?
Ser un heroe non vai de fama.
- Vai... - De sacrificio.
Seino, señor, pero que carallo de sacrificio é este?
Luke precisa tratamentos de vangarda.
Que o leven ó límite.
Pode ser tan forte coma Patriota,
pero ás veces... reacciona mal.
Eu tamén quero eses tratamentos.
Sempre mirando por ti, non?
Tes unha mente forte, neniñe.
Ti non os precisas.
Ti lembras cando sentaches nesa cadeira,
sendo unhe novate e sen atreverte a cambiar,
e prometinche que eu sempre coidaría de ti?
Lembras?
Si.
A xente non entende que hai que tocar fondo para chegar ó mais alto.
Agora quero que me prometas, como e miñe asistente,
que sempre me protexerás.
Nin unha palabra disto.
Vou ser e túe asistente?
Así te convertiches ne súe gardíane?
Claro, gañáchelo.
Fíome de ti?
Si, señor.
- Que honor. - Ben.
Así que o sabías?
Sabías que Mozo Áureo xa atacara a Brink.
- Non sei. - Sabías bastante.
Dixo que eran menciñas!
- Que fariades vós? - Algo, Jordan!
Puidemos parar todo aí mesmo.
Salvar a alguén, como sempre quixemos.
En lugar diso, somos asistentes e salvamos o cu.
Quería a Brink. Era bo.
Ou non.
- Pero era bo connosco. - Era amable!
É que só fai falla amabilidade para foder así a alguén?
Es unhe covarde.
E sempre o serás.
MANTEÑAN LIMPA A ZONA DE VEHÍCULOS
Iso...
foi...
incrible!
Creo que vin a Deus 14 veces.
Creo que vin...
Si, foi...
Estivo ben.
Só ben?
Arrepínteste, non?
Non.
Non. Ó contrario.
Ti, isto... Foi incrible.
Pero non creo que poida facelo 24 horas ó día.
Máis ben 23.
Non estou ben, Emma.
Non deberías estar comigo.
Igual quero estar contigo.
Tampouco estou ben.
E chéirame mal o alento.
Pero moi mal.
Cheiramos a flocos de millo suorentos.
Ai, si? Iso é normal?
Si.
Pois si.
Vale.
E non, non o é.
Pero dáme igual.
Gustaríame quedar sempre aquí.
A min tamén.
- Fuxamos xuntos. - Non.
Non fuxamos máis, Sam.
Sei quen pode axudarnos.
Confía en min.
Carallo.
- Isto é... - A Foresta.
O que non entendo é que fose a miña lembranza, non a de Cate.
É coma se se fundisen as súas caralladas e as nosas.
- Falemos das túas. - Iso.
Síntoo, vale?
Crin as trolas de Brink.
Era coma Shetty e non quería velo.
Á merda.
Vou facelo ben.
Por Luke.
Que carallo fan?
Agarda.
Que carallo me facedes?
- Sam! - Axiña, agora.
Sam, esperta. Sam!
Cate.
- Cate, axúdame. - Síntoo moito.
Esqueceraste disto.
- Por favor, Cate. - Esquecerás A Foresta.
O teu irmán morreu.
Vai durmir.
Esquece. Esquece.
Esquece.
Hostia puta. Ela sabíao todo desde o comezo.
Cantas veces cres que llo fixo?
Unha chea. Cres que por iso se volveu tolo?
Volveunos tolos ós dous.
Non funciona.
Aféctalle á cabeza.
Segue lembrando, coma unha presa rompendo.
Eu véxoo moi ben!
Máis en forma ca nunca.
Ves? Estás axudándoo, Cate. Fas un traballo marabilloso.
Excepto...
Fai que esquezan.
- Estamos fodidos. - Veña, por aquí.
Non.
Coñezo esa porta.
Es ti?
Annabeth.
Matáchelos.
Non... Eu non...
Non era a miña intención.
Dis que perdiches o control, pero non.
Estabas enfadada porque entraran
e todo pasou porque ti quixeches.
Non importa que tentes ser unha heroína.
Para min, es unha asasina.
Non te vou perdoar, e ti tampouco deberías.
Síntoo.
Síntoo moitísimo.
Estragueino todo.
Non entendía os meus poderes.
Coma ti, Cate.
Dixéchesme que non era culpa miña.
Nada disto é culpa nosa.
- O de teus pais non foi culpa túa. - Non son un monstro.
Os teus pais picáronche unha perigosa droga
para sacarche proveito.
Non perdas nin un segundo chorando por eles.
O que lle pasou ó teu irmán foi un accidente.
Sei que pensas que é culpa túa.
- Pero non o é. - Non é culpa túa.
Non podedes estar!
Pois aquí estamos, intentando que espertes.
Espertade. Non vou detervos.
- Marchemos de aquí. - Xa falamos disto.
Estás rota. Eu estou rota.
O único que é obvio é que estamos todos rotos.
Non quero espertar.
Non.
Non, á merda.
Non importa o que queiras.
Andre, síntoo moito.
Non. Pedir perdón non abonda.
Queres esquecer e non espertar? Que che dean.
- Andre? - Non.
Non quería que alguén que amaba escavase na miña mente.
Manipuláchesnos.
A min. Manipuláchesme.
Sei que os teus pais che fixeron dano. Que Shetty...
Doume conta.
Só quería que actuases diferente.
Porque te quero, e non quero facelo, porque non confío en ti.
Agora tes elección.
Tes elección, así que esperta.
Non podes botar todo ó lixo.
Agora, preciso que lembres. Por favor.
Así que esperta.
Isto é real?
Si.
Que ben vervos aquí!
Hostia puta.
- Atopáchelo! - Si.
- Tes pelo poscoito. - Non teño tal.
Xentiña, xa vos coñecedes. Este é Sam.
Ti...
- Sam! - Sam, atrás.
Sam? Escóitame. Déixaa.
Fíxoche dano, e tamén a Luke.
Pero non tes que devolverllo.
Es mellor ca iso. Ei, mírame.
Confías en min?
Sóltaa.
Sei que non confiades en min.
Terás que esforzarte por conseguir o contrario.
Comecemos pola Foresta.
- Que fai Shetty alí abaixo? - Non sei.
Usaban a Sam para fortalecer a Luke,
pero tamén lle facían outras cousas.
- E a máis rapaces. - Outras cousas?
Cousas malas.
Ela ódianos.
Shetty dirixíao todo.
Así que ela é a resposta.
Se facemos isto,
non haberá volta atrás.
Non sei que facer.
Non quería facelo. Só seguía ordes.
- Matamos unha súper. - Ai, Deus.
Cría que collería unha gripe.
- Que tería vómitos ou diarrea. - Así que o virus funcionou?
Só fixeron falta 5 ml máis.
Moi ben.
Podes facelo contaxioso?
Subtítulos: Natalia L. Prieto
Supervisora creativa:: Abraham Díaz López