-Boże... Myślałem, że... -Wychodzimy.
-Cześć. -Cześć.
POPRZEDNIO
Nie pamiętam, co zaszło tej nocy.
Uciekły mi całe dni.
Chyba wiem, kto to zrobił.
Emma, to ja. Sam.
Las, kino samochodowe.
Znajdę sposób, byś sobie przypomniała.
-Co? -Że to ty jesteś bohaterką.
Koleś jest walnięty.
Ale też mega słodki.
Twoi rodzice wstrzyknęli ci niebezpieczny lek, żeby zarobić kasę.
Rodzice nie żyją.
Zabiłam ich. Nienawidzę siebie.
Złapałam brata i kazałam mu nigdy nie wracać.
Wtedy poznałam swoje moce.
Dzieje się coś naprawdę pojebanego.
I myślę, że dziekan macza w tym palce.
Jestem cholernie blisko udoskonalenia wirusa.
To Cate.
Cate sprawiała, że Golden Boy zapominał o istnieniu brata.
-Powiedz im, że to nieprawda. -Przepraszam.
Jesteś jebanym potworem.
Pamiętaj, co kazałam ci zapomnieć.
Dzięki.
Zajebiście, że znów przeżyłam ten koszmar.
Muszę iść po Sama.
Poza tym pizda z ciebie.
Shetty cię do tego zmusiła?
Byłaś w naszej głowie.
-Dlaczego? -Przepraszam.
Nie miałaś prawa.
Myślałam, że...
-Uważaj! -Że postępuję słusznie.
Jak mogła nam to zrobić?
Nigdy jej nie wybaczę.
Andre?
Może kazała mu zabić Brinka.
A potem siebie.
Nie sądzę.
Nie zrobiłaby tego.
Ona tak właśnie działa.
Sprawia, że się zakochujesz.
A potem robi cię w chuja.
Nie. To szkoła robi cię w chuja.
Dzień przyjęcia na uniwersytet
był najlepszym dniem w moim życiu.
A jest tu jak w tej dziurze, gdzie dorastałam.
Wiesz, co jest chore?
Jakoś to przetrawię.
I pogodzę się z faktem, że mój ojciec to kawał tchórza.
Ale to...
Po tym wszystkim. Cate.
Zrobili ją w chuja, tak jak nas wszystkich.
Nie, była częścią tego syfu, Marie.
Pogadajmy z nią.
Nie.
Wtedy bym jej wybaczył.
Potrzebuję pomocy!
Cholera jasna! Co się stało?
Zbyt często używała mocy.
-Nie umiesz RKO? -Skąd?
-Ze szkoły dla superbohaterów? Jezu! -Kurwa.
Tętno zwalnia.
-Możesz je przyspieszyć? -Nie wiem.
-A jeśli ją to zabije? -Zrób coś.
Oddycha.
Kiedy się ocknie?
Witaj, Betsy. Jak się czujesz?
Ciekawe.
-Od jak dawna tak jest? -Odkąd dwa dni temu wstrzyknąłem wirusa.
-Czy istnieje ryzyko, że zachorujemy? -Nie ma szans.
Wirus atakuje tylko supki.
Wiąże się ze Związkiem V we krwi.
To nagroda za całą tę pracę nad Samem.
Sposób na empatyczną kontrolę supków.
Raport będzie dziś gotowy do wysłania.
My nie jesteśmy gotowi.
Jesteśmy.
Dokładnie takich efektów oczekiwano.
To sens istnienia Lasu.
Zgoda, doktorze Cardosa,
ale nie działajmy pochopnie.
To znaczy?
Zwiększmy dawkę.
Sprawdźmy poziom choroby.
Cate. Słyszysz nas?
-Było już tak wcześniej? -Co za różnica?
To cena za gwałcenie umysłów kumpli.
Cholera! Gdzie ona jest?
Ludziska.
Co?
Co do kurwy?
Ja pierdolę!
Co się dzieje?
Cate jest potężniejsza niż myśleliśmy.
Nieważne. Mam tego dość.
Andre, zaczekaj.
Nie wiemy, gdzie jesteśmy.
Ani co nam zrobiła.
Caleb!
-Kto to? -Wróć. Proszę.
Przykro mi, ale szukamy od trzech dni.
Nie. On ma tylko sześć lat.
Szukajcie dalej. Caleb?
-Caleb? -Tak miał na imię brat Cate.
Ten, którego odesłała.
Mamusiu!
-Mamo! -Cate! Stój.
Zaczekaj tam.
Cholera. To wspomnienie.
Boję się jej.
Jesteśmy w głowie Cate.
Mamo, to był wypadek.
Czemu Caleb mnie posłuchał? Nigdy nie słucha.
-Nie czuję się bezpiecznie. -OK.
Może pójdziesz ze mną?
-Załatwimy to. -Mamo, nie chciałam.
Lubisz psy?
Mamy ich całą masę. Będziesz mogła pogłaskać.
Chodź ze mną.
Zachowajmy pewną odległość od siebie.
Co wy tu robicie, jebaki?
-Co kurwa? -Soldier Boy?
Co ty tutaj robisz?
Jestem wymyślonym przyjacielem Cate z jej dzieciństwa.
Właściwie jej chłopakiem.
Uczyłem ją masturbacji.
Pogilgocz drażkę. Pomiętoś gąbkę.
Znajdź gościa w kajaku.
Leciało jak z kranu.
Do tego Jonas Brothers i poduszka z Soldier Boyem.
Ujeżdżała ją, aż ujrzała Boga.
-Ohyda. -Było całkiem romantycznie.
Tak jest, bracie.
-Stul pysk. -Wal się!
Nie lubiła Jonas Brothers.
Znam cię. Jesteś nowym ruchaczem Cate.
Naprawdę cię kocha.
Chłopaki przychodzą i odchodzą.
A ona zawsze wraca do swojej podusi.
Jeb się, ruski agencie.
-Andre, mamy większe problemy. -O czym ty mówisz?
-Zradykalizowali cię Rosjanie. -Pierdol się.
Nie jestem jakimś komuchem bez fiuta.
Jestem mocarny.
Ale nie jak komuch. Po amerykańsku.
-Nawet pierdzę w rytm hymnu. -Dziwny jesteś.
Tak? Puk, puk. Kto tam? Wal się na ryj.
Nieważne. Musimy wiedzieć, co się dzieje.
Z jakiegoś powodu Cate chce was tutaj.
Ustalcie dlaczego, zanim tu utkniecie.
Utkniemy? Na zawsze?
Widzicie to?
To nie błyskawica.
To pęknięte naczynie krwionośne. Głowa Cate się rozpada.
Jeśli stanie się warzywem, wy również.
Posłuchajcie.
Jeśli chcecie żyć,
najważniejsze, co mogę wam powiedzieć...
Kurwa! Soldier Boy nie żyje.
Jeśli on tak skończył, co stanie się z nami?
-Ruszajmy. -Tak.
Podły charakter, co?
-Wróciłaś! -Bohaterowie zawsze wracają.
Pamiętasz.
Tęskniłem.
Serio?
Całkiem serio.
-Czy powinniśmy... -Masz na myśli seks?
-Tak. -Tak. Tylko że...
Ja nigdy...
Nigdy?
To znaczy moja...
ręka jest kompetentna.
Ale...
Chcę tego, z tobą.
Na pewno? Nie ma ciśnienia.
Żadnego.
Naucz mnie.
Mogę cię dotknąć?
Tutaj?
Przyjemnie?
A tak?
-Jeszcze lepiej. -Poprowadzę twoją rękę.
-Jezu. -Przepraszam.
O kurwa!
W porządku, Sam?
O Boże.
Rety.
A jeśli Cate umiera w prawdziwym świecie?
A co, gdy umrze, a my nadal tu będziemy?
Wolę umrzeć teraz.
Po co ja tu? Nawet jej nie lubię.
Możecie zwolnić, szmaciarze?
...funkcja, pochodna i wewnętrzna.
Funkcja określa połączenie między dwoma zmiennymi,
jak np. odległość i czas, temperatura i objętość etc.,
w równaniu.
Trzymać dystans.
I nie dać się dotknąć.
Możemy zostać same.
Cześć, Cate. Mam na imię Indira.
Nie boję się ciebie.
Długo cię tu trzymają?
Dziewięć lat.
Przykro mi to słyszeć.
To musi być dla ciebie trudne do zniesienia.
Nie musisz nosić rękawiczek. Ufam ci.
Powinnam je mieć, kiedy ktoś tu jest.
Chcę ci pomóc.
Twojego brata spotkała straszna tragedia.
To był wypadek.
Wiem, że się obwiniasz.
Ale niepotrzebnie.
To była moja wina.
Mama...
Ona się boi, bo jesteś wyjątkowo potężna.
Ale trzymanie cię tutaj tylko podsyca ten strach.
Potrzebujesz pomocy, by zrozumieć swoją moc.
I umieć ją kontrolować.
Próbowałam. To na nic.
Czasami myśli są tak głośne, że mam wrażenie, że oszaleję.
A gdybym ci powiedziała, że możemy uciszyć te głosy?
Stosuj codziennie.
Głosy nie będą ci już przeszkadzać.
Dobrze.
Chcesz się przytulić?
Tak? Chodź.
Dawno nie byłem na zajęciach.
O mój Boże!
Luke.
Cate.
Wydajesz się być całkiem mądra.
Dajesz ściągać?
-Chcesz jechać na moich plecach? -Na sam szczyt.
Powinniśmy wyjść. Nie mogę tu być.
Tęsknię, ziomuś.
Ja za tobą też.
Cholernie mocno.
Ale wiesz co?
Nie wierzę ci.
Myślałeś, że nie wiem.
-O czym? -Andre, o czym on mówi?
Nie powinniśmy tego robić.
A jeśli Luke się dowie?
Tak, naprawdę...
Ile razy?
-Jaja sobie robisz? -Nie.
-To była prawda? -Chyba cię nie zmusiła?
Chciałeś tego.
-Za moimi plecami. -Przepraszam.
Miałem cię za przyjaciela.
Z drogi, łajzy!
Jezu!
-Nie możemy się zmienić. -Ja też nie mam mocy.
-Marie! Ruchy! -W nogi!
Andre, serio? To taki z ciebie gość!
Tak, czuję się jak gówno.
Pokochałem ją.
Dość tej ściemy.
Musisz się uspokoić.
Uspokoję się, gdy poznam prawdę.
-Luke, zawsze ci powtarzam... -Nie. Pieprzyć to.
Nie chcę słuchać tych bzdur.
Wyjdę stąd...
Nie odważysz się. Twoja przyszłość...
-Cholera. -Co to, kurwa, było?
-Jest tam Cate? -Nie ma.
To nie jej wspomnienie.
Wiem, co widziałem!
Tylko nasze.
-Wiem, co widziałem. -Jak to jest, kurwa, możliwe?
Uspokój się.
-Wszystko gra? -Potrzebuję pomocy.
Co to było? Co ty właśnie, kurwa, zrobiłeś?
-Gdzie Sam? Chcę go widzieć. -Co się dzieje?
To jebany kłamca.
Tłumacz się.
Co się dzieje, Jordan?
Już dobrze.
Powiem ci wszystko. Uspokój się.
Łżesz jak pies.
Oddychaj głęboko.
Wzywam zespół reagowania.
Jordan.
Co ci zawsze powtarzam?
W życiu bohatera nie chodzi o chwałę.
-Ale o... -O poświęcenie.
Wiem, ale co to, do diabła, było za poświęcenie?
Luke potrzebuje najnowocześniejszych metod leczenia.
Problemy psychiczne.
Mógłby być tak silny jak Homelander,
ale czasami reaguje niewłaściwie.
Jeśli on bierze leki, to my też chcemy.
Zawsze dbasz o siebie, co?
Ty masz mocną psychikę.
Nie potrzebujesz ich.
Pamiętasz siebie na tym fotelu?
Przerażony pierwszoroczniak z lękiem przed przemianą.
Obiecałem, że zawsze będę o ciebie dbał.
Pamiętasz?
Ludzie nie rozumieją, że bez upadków nie wejdzie się na szczyt.
Więc teraz mi obiecaj, jako moja nowa asystentka,
że zawsze będziesz mnie chronić.
Ani słowa o tym zajściu.
Będę pańską asystentką?
To tak zostaliście portierem Brinka?
Oczywiście, zasłużyłaś na to.
Mogę ci zaufać?
Oczywiście.
-Jestem zaszczycona. -Dobrze.
Więc wiedzieliście?
Wiedzieliście, że Golden Boy zaatakował Brinka.
-Nie wiemy. -Coś wiedzieliście.
Szprycował Golden Boya.
-Co byście z tym zrobili? -Cokolwiek.
Mogliśmy wszystko powstrzymać tutaj.
Uratować kogoś, jak zawsze chcieliśmy.
Zamiast tego asystowaliśmy i ratowaliśmy własny tyłek.
Kochaliśmy Brinka. Był dobry.
Albo i nie.
-Ale był dobry dla nas. -Był miły.
Bycie miłym wystarczy, żeby ktoś mógł nas ruchać?
Jesteś tchórzem.
I zawsze nim będziesz.
To...
było...
niesamowite.
Byłam w niebie jakieś 14 razy.
A ja...
To było... Tak...
To było dobre.
Tylko tyle?
Żałujesz, prawda?
Nie.
Wręcz przeciwnie.
Ty i to wszystko było niesamowite.
Ale nie mogę tego robić 24/7.
Może 23/7.
Jestem popaprany.
Powinnaś być z kimś, kto nie jest.
A może chcę być z tobą.
Też jestem popaprana.
I mam nieświeży oddech.
Bardzo nieświeży.
I oboje cuchniemy jak spocony popcorn.
Serio? Czy to normalne?
Tak.
Nie jest to normalne.
Ale to nic.
Chciałbym zostać tu z tobą.
Ja też.
-Ucieknijmy razem. -Nie.
Dość uciekania.
Znam kogoś, kto nam pomoże.
Zaufaj mi.
Cholera.
-To jest... -Las.
Nie rozumiem, skąd się wzięło moje wspomnienie, a nie Cate.
Tak jakby mieszały się jej i nasze przejścia.
-Pomówmy o twoich. -Właśnie.
Przepraszam.
Kupiliśmy tę ściemę Brinka.
Był jak Shetty, nie widzieliśmy tego.
Walić to miejsce.
Naprawimy to.
Dla Luke'a.
Co oni odpierdalają?
Chwila.
Co wy mi, kurwa, robicie?
-Sam! -Szybko, teraz.
Sam, obudź się!
Cate.
-Zabierz mnie stąd. -Przepraszam.
Zapomnisz o tym.
-Błagam. -Zapomnisz o Lesie.
Twój brat nie żyje.
Zaśnij.
Zapomnij.
Jasna cholera. Wiedziała o wszystkim od początku.
Ile razy mogła mu to zrobić?
Wiele. Myślicie, że to go złamało?
Chyba złamało ich oboje.
To nie działa.
Miesza mu się w głowie.
Zapamiętuje. To jest jak pękająca tama.
Nic mu nie jest.
Płonie jak nigdy.
Widzisz? Pomagasz mu. Wykonujesz wspaniałą pracę.
Z wyjątkiem...
Wymaż im pamięć.
-Mamy przejebane. -Tam. Biegiem.
Nie.
Znam te drzwi.
Czy to ty?
Annabeth.
Zabiłaś ich.
Ja nie...
Nie chciałam.
To nieprawda, że straciłaś kontrolę.
Byłaś zła, że tu wparowali,
a to wszystko się wydarzyło, bo tak chciałaś.
Chociaż bardzo chcesz być bohaterką,
dla mnie jesteś morderczynią.
Nigdy ci nie wybaczę. I ty też nie powinnaś.
Przepraszam.
Bardzo cię przepraszam.
Wszystko zrujnowałam.
Nie rozumiałam swoich mocy.
Tak jak ty, Cate.
Powiedziałaś mi, że to nie moja wina.
To nie jest nasza wina.
-Twoi rodzice to nie twoja wina. -Nie jestem potworem.
Rodzice wstrzyknęli ci niebezpieczny lek,
by zarobić kasę.
Nie trać nawet minuty na płacz po nich.
Zniknięcie twojego brata to był wypadek.
Wiem, że się obwiniasz.
-Ale niepotrzebnie. -To nie twoja wina.
Nie możecie tu być.
Ale jesteśmy, próbujemy cię wybudzić.
Ocknijcie się. Nie przeszkodzę wam.
-Wynośmy się stąd. -Przeszłyśmy przez to.
Jesteś rozjebana. Ja też.
Jedyną oczywistą rzeczą jest to, że wszyscy jesteśmy rozjebani.
Nie chcę się wybudzić.
Nie.
Chrzanić to.
Nieważne, czego chcesz.
Andre, przepraszam.
Przeprosiny nie wystarczą.
Chcesz zapomnieć i się nie wybudzić? Wal się.
-Andre. -Nie!
Nie chciałem, by ktoś, kogo kocham, grzebał w moim mózgu.
Manipulowałaś nami.
Manipulowałaś mną.
Wiem, że skrzywdzili cię rodzice. I że Shetty...
Rozumiem.
Wolałbym, żebyś wybrała inaczej.
Kocham cię, choć nie chcę tego, bo już ci nie zaufam.
Ale teraz masz wybór.
W końcu masz wybór, więc się, kurwa, wybudź.
Nie możesz tego odrzucić.
Masz to wszystko pamiętać. Proszę.
Więc się wybudź.
To rzeczywistość?
Tak.
Dzięki Bogu, że jesteście.
Jasny gwint.
-Odnalazłaś go. -Tak.
-Masz włosy jak po seksie. -Wcale nie.
Wy się już znacie. A to jest Sam.
To ty.
-Sam! -Sam, odpuść.
Sam, posłuchaj. Puść ją.
Krzywdziła ciebie i Luke'a.
Ale nie musisz jej odpłacać.
Jesteś ponad to. Spójrz na mnie.
Ufasz mi, prawda?
Zostaw ją.
Wiem, że mi nie ufacie.
Musisz się postarać, jeśli chcesz to zmienić.
Zacznijmy od Lasu.
-Co Shetty tam robi? -Nie wiem.
Używali Sama do poprawy mocy Luke'a,
ale robili mu też inne rzeczy.
-Jemu i innym. -Jakie rzeczy?
Złe.
Ona nas nie znosi.
Shetty tym kierowała.
Dobra. Czyli idziemy po nią.
Robimy to...
ale wtedy nie ma odwrotu.
Nie wiem, co zrobić.
Nie chciałem. Stosowałem się do poleceń.
-Zabiliśmy supka. -Mój Boże.
Myślałem, że dostanie grypy.
-Jakieś wymioty, może biegunka. -Czyli wirus zadziałał?
Tylko pięć mililitrów więcej.
W porządku.
Sprawisz, by to było zaraźliwe?
Napisy: Maciej Dworzyński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska