D
Marie, co się stało?
Cholera.
POPRZEDNIO
Wyczuwasz rzeczy we krwi.
-Myślałam, że jestem jedyna. -Cholera.
Jestem popaprany. Powinnaś być z kimś innym.
A może chcę być z tobą.
O kurwa!
W szkole jest klinika Mengele.
Używali Sama do wzmocnienia mocy Luke'a,
robili mu też inne rzeczy.
Shetty tym kierowała.
Za dziesięć miesięcy będzie dość silny
i zaraźliwy, by wykonać zadanie.
To ludobójstwo.
Miejmy na nią oko.
Nie oddamy go w niepowołane ręce.
To przykrywka.
Żadnej kontroli!
To szkoła ma studiować was.
Już czas.
Nie pomagaj.
-Czemu nie pozwoliłaś jej pomóc? -Cholera, była...
Zabiła ją, kurwa!
Torturowała nas.
Cate, kurwa. Mamy przesrane!
-Każde z nas kogoś zabiło. -Jej odjebało.
Nikt nie pomógł... Nie mogłam jej ocalić?
Co ty, kurwa, zrobiłaś?
Słuchajcie, uspokójmy się i przeanalizujmy sytuację.
Sytuacja wykrwawia się na dywan.
Musimy tylko wymyślić, co teraz zrobimy.
Zamordowałaś ją.
Marie, zrobiłam to...
dla ciebie.
Dla was wszystkich.
Może jak już skończę, zrozumiecie, że jestem bohaterką.
Ja też chcę być bohaterem.
Oczywiście, Sam.
Zostaw go.
Shetty była do niczego.
Nie jestem eksperymentem.
Co zamierzasz, Cate?
Wyzwolimy Las.
Sam, nie idź z nią.
To dotyczy też ciebie.
Jak odkryją, co tu się stało,
nie tylko mnie będą torturować.
Może pora, żebym to ja ocalił ciebie.
Mnie pokonacie, ale czy jemu dacie radę?
Kurwa.
-Gdzie dzwonisz? -Do ochrony kampusu.
Oszalałaś? Dopadną Sama.
A co z ludźmi w Lesie?
Cate ich wypuści i rozpęta się chaos.
-Tak, ale... -Ty też?
To wszystko jest pojebane,
ale Godolkin i Vought to też niezłe szambo.
-Więc będziemy tu siedzieć? -Nie.
Powstrzymamy ich.
DZWONI MARIE
Dobra, wyniki rezonansu.
Tak.
Cienie w tych miejscach wskazują na uszkodzenia.
Kiedy pański tata używa mocy,
powstają mikrouszkodzenia synaps.
To wieloletnie nagromadzenia.
Czy możemy to cofnąć albo rozjaśnić te obszary?
Są jakieś leki? Kupię, co trzeba.
Mózg to ograniczony zasób.
Poprzez fizjoterapię i odpowiedni zestaw leków
można to złagodzić lub spowolnić.
Ale nie cofnąć.
Czy doświadcza pan zawrotów głowy lub plamek na skraju pola widzenia?
Ja?
Może tik w palcu serdecznym
lub w małym palcu lewej dłoni?
Nie. Może zawroty głowy, ale...
Czy nie każdemu zdarzają się zawroty?
Możemy skupić się na moim tacie?
Przepraszam, to zbyt wiele...
Zalecamy fizjoterapię,
ustalenie odpowiedniego leku przeciwpadaczkowego
i koniec z używaniem mocy.
Serio?
Nie mieli większych łóżek?
-Co ze mną? -Jesteś ze stali.
Weźmiesz mój telefon i znajdziesz kontakt do Heather.
-PR czy garderoba? -Garderoba.
Musimy przerobić kostium.
-Może pójdę po lekarza. -Niech go dopasują do ciebie.
Przepraszam...
za...
wszystko.
Wiedziałem o Lesie.
Godziłem się na to.
Milczałem,
żeby cię chronić.
Ale szkoła się skończyła.
To twój czas.
Tato...
Nasze moce,
-one zabijają... -Stałeś się mężczyzną.
Jesteś uczciwy i moralny.
Rób, co ci każą.
Nikt nie przechodzi przez życie bez żalu.
Ale ja nie żałuję, że potrafiłem zaopiekować się rodziną.
I wiem, że zrobisz to samo. Musisz.
Twoja rodzina liczy na ciebie.
Omijam gastroorgię u Iny i Jeffreya, żeby być na spotkaniu zarządu.
ale ktoś musi ratować to miejsce.
Nie wiem, gdzie jest Indira, więc zacznijmy.
Golden Boy wącha kwiatki. Wskaźniki spadły.
Debata Neuman – rozpierducha.
Potrzebujemy dywersji.
Wrzućmy kogoś wprost do Siódemki.
Lecimy po kolei.
Średnia ocen – okropna.
IQ – zaskakująco wysokie.
Dodatkowe umiejętności – brytyjski akcent?
Kto jest za?
-Nikt? -Wśród młodych jest w czołówce.
Nazywają go „równym ziomem".
Jest trochę zbyt czarny.
Namówimy Annie Leibovitz, by zrobiła mu sesję.
Marka Polarity trzyma się mocno.
Wrócimy do niego. Kto dalej?
Bez jaj, gdzie jest Indira?
Cate?
-Dawno cię tu nie było. -Greg.
Bob.
Boże... Nie!
-Otwórz cele. -OK.
Kiedy ostatnio widziałeś słońce?
Czy Gangnam Style wciąż jest na topie?
Wyjdźmy na zewnątrz.
Cześć, Sam.
Luke.
Co porabiasz?
Pomagam supkom.
Krzywdzisz ludzi?
Na jedno wychodzi.
Sam tego chciałeś.
Nie.
Skrzywdziłem raz kogoś i zabiłem się z poczucia winy.
Co z twoją przyjaciółką Emmą?
Nie ma jej tutaj.
Ciebie też nie ma.
Zabiłeś się.
Zostawiając mnie w tej celi!
Sam...
Wiem, że nie chcesz tego robić.
Sam.
Kto to jest?
To był Andy.
Był przezabawny.
A potem naprawdę smutny.
Miał dwubiegunówkę.
Zainfekowali go?
To właśnie robią.
Ta szkoła
uznała, że może was torturować.
Dlaczego? Bo powiedzieli, że zwariowaliście?
Że jesteście gorsi?
Nie jesteście gorsi.
Jesteście od nich lepsi.
Pora to udowodnić.
Zjedz swoje pierdolone ręce, potworze.
Dobrze.
Kurwa.
Przepraszam!
Przepraszam. Halo?
Przepraszam.
No co ty! Nagrywam filmik z reakcją.
Teraz muszę słuchać tego gówna od nowa.
Jesteś supkiem?
Eureka, dupku.
SZKOŁA ZWALCZANIA PRZESTĘPCZOŚCI
Jesteś supkiem?
Nie, wykładam marketing.
Jezu.
Emma, ewakuuj Centrum Sztuk Scenicznych.
Nauczyciele, administracja. Jordan, samorząd studencki.
Pod biurkiem Shetty jest przycisk alarmowy.
Pójdę tam.
Siemka, ziomale. Jak leci?
Tu wasz ulubiony doradca medialny, Jeff Pitikarski.
Jak widzicie, żadnych kul, żadnego gipsu.
Noga wreszcie sprawna. Hashtag Jeff gotowy na lato.
Boże! Niech mi ktoś pomoże!
W nogi!
Kurwa!
Cholera, narkus uciekł. Wschodni dziedziniec.
Ja cię sunę! Jest ich więcej. Wsparcie, protokół alfa!
Na co było uciekać, tłuku?
Przykrywka spalona. „Odwyk” się posypał.
Zróbmy relację na żywo.
Od śmierci Transluscenta w Siódemce mamy ziejącą pustkę.
Dlatego proponuję numer 27.
Maverick.
Kto lepiej zastąpi Transluscenta niż jego syn?
Jeśli jest tak samo zboczony,
-to się nie uda. -Jeff?
Nie był taki zły.
Czego?
-Mamy problem na kampusie. -Jaki?
Nie ruszaj się.
Czekam, aż dołączy jeszcze kilka osób.
Ja pierdolę.
Harper, oglądasz to?
Weź to do ust.
Teraz.
O mój Boże!
Gdzie jest, kurwa, Shetty?
Fundamentem naszego kraju jest jedna prawda.
Wszyscy jesteśmy równi.
Jeśli to ma być świt Siódemki,
musimy najpierw
przetrwać jej zmierzch.
Nie. Tylko ja.
Tak właśnie ma wyglądać przesłuchanie.
Nie dotykaj.
Tak właśnie wybieracie monolog będący pochwałą dla reżysera,
nie mówiąc wprost:
„Kocham cię, jestem małym gnojkiem. Błagam, daj mi rolę”.
Wyrażacie to grą, dialogiem.
W czym mogę ci pomóc?
Mamy tu przełom. Chcesz uczestniczyć, to siadaj.
Pamiętacie, jak mówiłem o osobowości scenicznej?
To nie jest to.
Josh Hartnett ma większą osobowość sceniczną.
Mówię tak, bo dobrze go znam...
Żartowałem.
Sam, przestań!
-Co ty sobie myślisz? -Czemu tu jesteś?
-Bo ty tu jesteś. -I co z tego?
No...
Wiele nas połączyło...
Uczucia, intymne części ciała. Masz to gdzieś?
Nie. To mój wybór...
Nie chcesz ranić ludzi.
Ludzie ranią mnie!
Nie prosiłem cię o ocalenie. Zrobiłaś to. Dla siebie.
Ale nigdy nie spytałaś, czego ja chcę.
Przyszłaś i rzucałaś tekstami: „Sam, zrób to”,
-„Sam, nie zabijaj ludzi”. -To normalne.
Ja jestem normalny!
Tak wygląda normalność w moim pieprzonym życiu!
Kiedy ty się martwiłaś, czy występować w reality show,
mnie wprowadzali igłę
-w jebany kręgosłup! -Nie to miałam na myśli!
Chcę jak najlepiej, i wiesz o tym.
Chcesz jak najlepiej...
dla siebie.
Zaryzykowałam dla ciebie wszystko.
Zrobiłabyś wszystko, żeby każdy cię lubił.
Nie jesteś bohaterką.
Nie mówisz serio.
Co do kurwy?
Co do kurwy!
DZWONI CATE
-Nie wierzę. -Nie bądź zły.
Uwolniłam Las. Shetty nie żyje.
-Jak... Co zrobiłaś, Cate? -Nie jest za późno.
Bądź ze mną.
Kocham cię.
Możemy być razem.
-Co robisz? -Nie jesteś prawdziwy.
Czy tylko Emma pozwoliła ci się spuścić?
-Nie. -Ale że w niej.
Sam, co się dzieje?
-Czy to właściwe? -Rozliczanie ludzi?
-Zabijanie niewinnych? -Czy ktoś z nich jest niewinny?
To, co robimy, jest trudne.
Chcesz mojej pomocy?
Sam, posłuchaj mnie, a właściwie samego siebie.
To jest twój moment.
Nie definiuje cię to, co ci się przydarzyło.
Świadczą o tobie twoje czyny.
Tak?
Pomóc ci?
Bądź bohaterem. Powstrzymaj Cate.
Sam?
Co się dzieje?
Kocham cię.
Mówiłeś, że jesteś mną.
Uwierz mi...
ja nienawidzę siebie.
Chcesz pomocy?
Nie.
Tak.
Tak, pomóż mi.
Jesteś popierdolony. Kurwa.
Przestań czuć.
Czuję pustkę.
Dobrze mi.
Te wielkie drzwi uwięziły mnie w moim pokoju w akademiku.
Na kampusie szaleje jakiś psychol!
Otwórzcie te drzwi!
Kto to, kurwa, jest?
Słyszę cię, Ashley. Otwórz drzwi albo rozpowiem,
co robiliśmy na zbiórce dla onkologii dziecięcej.
-Dobra, otwierać! -Wszystko im powiem!
Otwieramy drzwi! Przestań pierdolić! Mój Boże.
Jasna cholera, Ash. Już klepałem Szemę.
Myślałem, że umrę.
Uspokój się. Oddychaj.
Ogarnij się. Wszystko gra.
Włączyli syrenę. Będzie dobrze.
Jasna cholera.
Kurwa!
Kurwa, proszę!
Co do cholery!
Nie stać tak, zablokować drzwi!
Znajdź Homelandera. Sprowadź helikopter.
Bierzecie po jednej i dzwonicie.
Kto zabije tych zjebów, wskakuje do Siódemki.
Halo?
Marie Moreau? Ashley Barrett.
Vought. Rozważamy cię do Siódemki. Jesteśmy bardzo podekscytowani.
Musiałabyś tylko załatwić zbiegłych...
studentów. Usuń ich z planety Ziemia.
Pani Barrett, dziękuję, ale...
Jezu Chryste, Marie, jest tu cała rada nadzorcza.
Zrób to, a załatwię ci spotkanie z siostrą.
Dorwij...
O mój Boże.
-Straciłam Wi-Fi. -Nie ma zasięgu.
LTE?
Nie! Nic.
Harper!
Nikt się nie dowie, że zginęłyśmy! Jasna cholera!
Jesteśmy tu!
O cholera!
Cate, przestań!
Lecę powstrzymać Cate.
Porozmawiam z nią.
Słuchaj...
Strażnicy Godolkina, działamy wspólnie, tak?
Chodźmy.
Cate!
Jezu, Cate.
Jakim cudem używasz tyle mocy?
Lek od Shetty.
Sądziłam, że ona mi pomaga.
A ograniczała mnie.
Musisz to powstrzymać. Chcą, żebym cię zabiła.
-Zrobisz to? -Oczywiście, że nie.
Cate, cholera. Dzwonili z Voughta w sprawie twojego zabójstwa.
-Powstrzymaj ją. -Robi się!
Cholera.
-Stary. -Maverick!
Cate, gramy w jednej drużynie.
Naprawdę chcesz być jak twój tata?
Powstrzymaj ją! Poradzę sobie.
Cate?
Maverick!
Zaczekaj!
Nie możesz odnaleźć prawdziwego siebie?
Zajrzeć mocno w głąb siebie?
Puść!
Dobra, dupku!
Nie!
Masakra.
Niech wszyscy natychmiast wrócą do środka.
Ruchy!
Co on wyprawia?
-Do helikoptera. -Jest rozjebany!
Kabina jest szczelna! Wolisz tu stać?
-Nie! -Ruchy!
Szybko!
Pospieszcie się!
Cate! Zaczekaj.
-Po czyjej stronie jesteś? -Po stronie ocalenia.
To twoja supermoc.
Udajesz, że coś robisz, choć nie robisz nic.
Ilekroć jedno z nas robi coś na własną rękę,
dajemy ciała na całej linii.
Ale wspólnie robimy niesamowite rzeczy.
Cokolwiek się teraz dzieje, znajdźmy rozwiązanie. Razem.
Proszę.
Dobrze.
Zgoda.
OK.
Cate!
Przestań. Kochaliśmy Luke'a!
Był dla mnie jak brat.
Miałaś rację.
Przyznaję!
Chrzanić Shetty i naszych rodziców.
Prosili cię, byś mnie zabiła.
Co, jeśli tego nie zrobisz?
Nadal będą chcieli cię zabić.
-I zniszczyć mnie. -To jaki mamy wybór?
Nie wiem.
Po prostu chciałam być bohaterką.
Żeby moja siostra była dumna, ale już mam to gdzieś.
-Chcę tylko być dobrą osobą. -Marie.
Nie jesteś osobą.
Jesteś dla nich produktem.
Wynaturzeniem.
Próbuję cię ocalić.
Kurwa!
Pierdol się.
Moje serce...
Zabierzcie nas stąd!
Helikopter!
Kurwa mać!
To trafi do mojego kolejnego filmu.
Widzisz,
razem dajemy radę.
Nie!
Proszę pana...
Co z ciebie za zwierzę?
Co?
Lubisz atakować swój własny gatunek?
Nie, ja...
Nie podchodzić!
Kolejny raz. Tragedia na kampusie.
Czworo studentów Godolkina wpadło w morderczy szał.
Nie żyje już co najmniej 12 osób.
Z pewnością ofiar byłoby więcej,
gdyby nie Strażnicy Godolkina.
Przepraszam, nowi Strażnicy Godolkina,
Cate Dunlap i Sam Riordan.
Udowodnili, że Amerykanie są bezpieczniejsi,
gdy bohaterowie tacy jak Sam i Cate chronią nas,
nasze wartości i obyczaje.
Co do diabła?
Cześć.
Obudziłaś się.
Co się stało?
Byłaś niezłą twardzielką.
Każdy inny leżałby pod ziemią.
Nie ma drzwi.
Gdzie my jesteśmy?
Co za banda ciot.
Napisy: Maciej Dworzyński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska
D